เรื่อง เพลิงอสูรกลืนสวรรค์
สองาปิดิ ร่างาของิเย่นั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางห้องไม้เก่าอันเงียบสงัด สายลมราตรีโชยรอดผ่านบานหน้าต่างมาปะทะผิวกาย พาเอากลิ่นไม้ผุชื้นของค่ำคืนลอยมาแตะจมูก เขารวมจิตเป็นสมาธิ จมลึกลงสู่ห้วงทะเลจิตอีกครา ยังมีสิ่งสำคัญที่ต้องทดสอบและขัดเกลาให้สำเร็จก่อนรุ่งสาง
เหนือผิวน้ำอันกว้างใหญ่ในใจกลางทะเลจิต 'ปราณปฐพีต้นกำเนิด' ลอยฟุ้งกระจายอยู่ทั่วไป ละอองฝุ่นประกายสีทองจำนวนมหาศาลม้วนตัวหมุนวนรอบกายดุจหมู่ดาว แม้ก่อนหน้านี้จะถูกสูบใช้ไปกับการขัดเกลาวิชาหลอมกายกระดูกทอง และบางส่วนได้เข้าไปเคลือบตันเถียนเสริมความแข็งแกร่ง จำนวนที่เหลืออยู่กลับยังลดลงไปไม่ถึงครึ่ง
เขากวาดฝ่ามือรูดไปามอากาศ สัมผัสละอองฝุ่นสีทองอย่างช้าๆ ด้วยพื้นฐานการหยั่งรู้ในปัจจุบัน พอมีความสามารถขยับควบคุมพวกมันได้ามใจนึกอยู่บ้าง
ดรรชนีทั้งสองกระดกขึ้น กลุ่มก้อนละอองฝุ่นสีทองที่ลอยกระจัดกระจายรอบกายพวยพุ่งรวมตัวกันเป็นก้อนใหญ่เหนือศีรษะในทันที มีบางส่วนที่ไม่ยอมฟังคำสั่ง เศษฝุ่นเหล่านั้นยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือผิวน้ำ สติรับรู้ยังไม่อาจเอื้อมไปบงการได้ทั้งหมด
"ยังคงต้องใช้เวลาขัดเกลาอีกสักพัก..."
เขาพึมพำกับตนเอง เหวี่ยงมือไปมาทดสอบ ทิศทางของปราณปฐพีต้นกำเนิดเคลื่อนคล้อยามอย่างเชื่องช้า
"หากในอนาคตสามารถหาวิชาบงการพวกมันได้ดั่งใจนึก... บางทีอานุภาพของมันอาจทำในสิ่งที่คาดหวังเอาไว้"
หลังเพียรพยายามควบคุมปราณปฐพีอยู่นานโดยไม่ได้รับความคืบหน้าเพิ่มเติม ความเหนื่อยล้าเริ่มจู่โจม เขาจึงตัดสินใจปล่อยวางการควบคุมทั้งหมด นั่งขัดสมาธิปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่า ยามเมื่อถอนจิตรับรู้ออก ละอองฝุ่นสีทองที่เคยรวมตัวกันเหนือหัวจึงร่วงหล่นลงสู่ผิวน้ำด้านล่าง
เสียงวัตถุกระทบผืนน้ำดังกึกก้องและหนักอึ้งอย่างประหลาด ไม่ใช่เสียงของฝุ่นผงที่เบาบาง หากเป็นเสียงของความาแน่นที่อัดรวมกันจนทรงพลัง แรงกระแทกนั้นทำให้เขาตวัดหน้ามองาม สีหน้าเปลี่ยนไปชั่วครู่ ความเงียบสงบเมื่อครู่เพิ่งจุดประกายคำตอบให้สว่างวาบขึ้นมา
เขาดีดกายลุกขึ้นยืน นัยน์าเป็นประกาย นิ้วทั้งสองข้างกระดกขึ้นอีกครา ฝุ่นละอองสีทองที่จมดิ่งอยู่ใต้ก้นบาดาลพวยพุ่งสวนกระแสน้ำ ลอยขึ้นมาจับกลุ่มกันเหนือหัวอีกครั้ง คราวนี้เขากลับปล่อยให้มันร่วงหล่นลงมาตรงๆ โดยไม่สกัดไว้
ฝุ่นละอองสีทองร่วงดิ่งลงกระแทกผืนน้ำในมโนสำนึกจนเกิดเสียงทึบหนักอึ้งระเบิดก้อง คลื่นน้ำระลอกแล้วระลอกเล่าสาดซัดกระแทกเข้าหาใจกลางพื้นที่ที่เขายืนอยู่อย่างรุนแรง สัมผัสได้ถึงน้ำหนักอันมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใน มุมปากหยักขึ้นบางเบา แววาเต็มไปด้วยความเข้าใจ
"คราก่อนเจ้ายกพวกเข้าปะทะจนเกือบพรากชีวิตข้าไป... ข้าเกือบลืมไปเสียิว่าตัวเจ้าแท้จริงแล้วมัน... หนักหน่วงถึงเพียงนี้"
'หากจะนำมันมาปรับใช้เป็นอาวุธในยามต่อสู้... พอจะทำได้หรือไม่'
ปราณปฐพีต้นกำเนิดนี้เป็นหนึ่งในสุดยอดวัตถุดิบระดับตำนานสำหรับการหลอมสร้างศาสตราวุธ สภาพภายนอกของมันดูเบาบางไม่ต่างจากเม็ดฝุ่นผงธรรมดา เขายื่นมือออกไปคว้าจับละอองสีทองกลุ่มหนึ่งขึ้นมาขยี้เล่นบนหัวแม่มืออย่างครุ่นคิด หากฝุ่นผงที่แสนเบาบางเหล่านี้ทับถมและบีบอัดรวมกันในปริมาณมหาศาล ย่อมบังเกิดเป็นน้ำหนักกดทับที่หนักหน่วงจนน่ากลัว
ในหัวผุดแนวคิดในการใช้งานขึ้นมา ยามตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตเจียนาย หากปลดปล่อยปราณปฐพีต้นกำเนิดทั้งหมดที่มีอยู่ออกไปในคราเดียว น้ำหนักอันมหาศาลของมันคงเพียงพอจะกดทับผู้ฝึกยุทธ์ที่มีระดับพลังสูงกว่าให้อึดอัดทรมาน หรือบาดเจ็บสาหัสจนไม่อาจสู้ต่อ
พลิกแพลงใช้งานได้หลากหลายกว่าจะปล่อยให้เป็นเพียงวัตถุดิบหลอมสร้างอาวุธ หากต้องแลกกับการเอาชีวิตรอดในสถานการณ์คับขัน ย่อมคุ้มค่าที่จะใช้ออกไป
อย่างไรก็ดี เขายังคงตระหนักถึงความเสี่ยงข้อใหญ่ ปราณปฐพีต้นกำเนิดนี้อาจเป็นสิ่งของล้ำค่าที่พวกมารเฒ่าเหล่านั้นกำลังพลิกแผ่นดินามหาอยู่ งานชุมนุมมังกรน้อยที่ถูกจัดตั้งขึ้นมาเพียงเพื่อามหาสมบัติในถ้ำสวรรค์ฝูตี้ เจ้าละอองฝุ่นสีทองในกายนี้อาจเป็นคำตอบที่พวกมันเฝ้ารอมานักต่อนัก หากเผลอใช้งานหรือแสดงให้ผู้ใดเห็น ย่อมไม่ต่างอะไรกับการล่อลวงมหันตภัยมาสู่ตนเองเป็นแน่
สิ้นสุดราตรีอันยาวนาน หมอกาที่โอบล้อมเรือนพักเก่าม้วนตัวหลบหลีก แสงอาทิตย์แรกแห่งรุ่งอรุณสาดแหวกม่านฟ้า ทอประกายอุ่นจับบนดวงหน้าคมคายของชายผู้พันแผลรอบกาย
ปราณในร่างโคจรหมุนเวียนปรับสมดุลครบเก้าสิบรอบพอดิบพอดี ดวงาที่ปิดิมาตลอดทั้งคืนลืมขึ้น ท่ามกลางเสียงนกป่ากู่ร้องต้อนรับวันใหม่
"เป็นค่ำคืนที่ยาวนานนัก..."
อย่างน้อยที่สุด เป้าหมายของเขาก็มีเพียงแค่การหนีเอาชีวิตรอดไปจากเงื้อมมือของกู่เหวยให้ห่างไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะต้องถูกชิงตัวไปอยู่สำนักโจร ก็ไม่มีสิ่งใดต้องติดค้างคาใจ
เขาคิดพลางเยาะหยันในโชคชะาของตนเอง มือขวาขยับคลำหาถุงมิติข้างเอวามสัญชาตญาณ มันไม่อยู่ ซ้ำร้ายเรื่องเบื้องหลังของกู้หมิง รวมถึงหนี้แค้นบุญคุณของตระกูลเว่ย ยังคงต้องสืบเสาะหาความจริงต่อไป ใบหน้าของเว่ยอวี่ถิงผุดขึ้นมาในห้วงความคิดชั่วอึดใจ พร้อมกับปิ่นหยกที่หายไปกับถุงมิติใบนั้น เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันตกอยู่ในมือผู้ใด และยามนี้ก็ยังไม่มีกำลังพอจะไปามหา สิ่งเดียวที่ทำได้คือจดจำมันเอาไว้ก่อน แล้วรอวันที่แข็งแกร่งพอ ยามเมื่อพบเจอนางอีกครา คงมีข้อมูลเพียงพอที่จะให้นางสางหนี้แค้นของตนเองเสียที
เขานั่งขบคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ อยู่บนเตียงไม้ผุพัง สีหน้าบึ้งตึง พยายามประเมินว่ามีช่องโหว่หรือแผนการใดที่จะช่วยให้หลุดรอดจากวิกฤตซ้อนวิกฤตนี้ไปได้
เสียง 'ตูม' ระเบิดกึกก้องสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วพสุธา แผ่นดินและเรือนไม้สั่นไหวอย่างรุนแรงจนร่างโอนเอนเกือบเสียหลัก เขากระโจนพรวดไปผลักบานหน้าต่างออกเพื่อตรวจสอบสถานการณ์
สายาคมกริบกวาดมองรอบทิศ จนเห็นแสงปราณยุทธ์ขนาดมหึมาสองสายพุ่งทะยานเข้าชนปะทะกันกลางเวหา เกิดแรงระเบิดฉีกกระชากอากาศลามเลียมาถึงเรือนพัก ลมพายุหอบใหญ่ตีกระเพื่อมเข้ามาจนต้องยกแขนขึ้นบดบังใบหน้า
เขาเพ่งฝ่ากระแสฝุ่นควันไปยังจุดกำเนิดเสียงเบื้องบน ท่ามกลางผืนน่านฟ้า ร่างยอดฝีมือสองคนยืนหยัดอยู่บนความว่างเปล่า ประหนึ่งพื้นอากาศนั้นเป็นผืนหญ้าราบเรียบ ชายเสื้อคลุมสีดำิพลิ้วไหวท้าทายสายลมอยู่เหนือน่านฟ้า จำได้ในทันที โหย่วอิง
ยามกวาดไปจับจ้องคู่ต่อสู้อีกคน ที่แผ่ซ่านจิตสังหารอันเยือกเย็นและบ้าคลั่งออกมาคละคลุ้ง ปราณยุทธ์สีเขียวเข้มข้นขยายตัวระเบิดกร้าวอยู่กลางอากาศ ร่างกายจดจำกลิ่นอายอัปมงคลนั้นได้ในทันที
'กู... กู่เหวย...!'
ใจหายวาบ เขาพลิกกายหมุนตัวหลบวูบเข้าหลังกำแพงหน้าต่างบานเก่า โคจรรวมกระแสปราณให้หดเล็กลง ผ่อนพลังของตนให้ต่ำเตี้ยลงทีละน้อยเพื่ออำพรางร่องรอยให้แนบเนียนที่สุด ร่างเหนือน่านฟ้าที่กำลังเปิดศึกถล่มโลกาอยู่นั้นคือกู่เหวย
'พิษตรวจจับกู่เหวยที่เคยแทรกซึมอยู่ในขั้วหัวใจของข้า นกเผิงอสนีก็ช่วยสลายและนำมันออกไปจนหมดสิ้นแล้ว ไม่มีทางที่กู่เหวยจะระบุตำแหน่งของข้าได้ชัดเจนขนาดนี้แน่ หรือว่าจะมีสิ่งอื่นซุกซ่อนอยู่ในกายข้าอีก'
'ไม่น่าใช่ โหย่วอิงลักพาตัวข้ามาจากลานประลองอย่างเอิกเกริก ยามนี้ทั่วทั้งเมืองฟางหรงคงแตกตื่นแน่ ยิ่งกู่เหวยที่มีเป้าหมายสูงสุดคือตัวข้า ย่อมไม่นั่งงอมืองอเท้าอยู่เฉยๆ คงแกะรอยามเบาะแสมาจนถึงที่นี่'
เสียงปะทะอันสนั่นหวั่นไหวระเบิดก้องขึ้นอีกระลอก เขาเหลือบมองฝ่ารอยแตกของหน้าต่างไปยังทั้งสองทิศทางเพื่อหาทางออก สถานการณ์ยามนี้กลายเป็นศึกชนช้างระหว่างโหย่วอิงกับกู่เหวย ส่วนตัวเองเป็นเพียงหนูตัวจ้อยที่ติดอยู่ตรงกลาง หากขยับพลาดแม้เพียงก้าวเดียวย่อมถูกบดขยี้
"บัดซบ... ข้าควรทำเช่นไรดี!"
ระดับฝีมือของโหย่วอิงจะสามารถเอาชนะกู่เหวยได้หรือไม่ หากเลือกที่จะพลิกกายหลบหนีในยามนี้ บางทีนี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่มี
สถานการณ์ปะทะเหนือน่านฟ้ากลับทวีความรุนแรงจนฟากฟ้าบิดเบี้ยวแทบฉีกขาด กู่เหวยตวัดมือชูไม้เท้าโบราณขึ้นเบื้องหน้า บังเกิดข่ายมนตร์อักขระปราณสีเขียวขจีขนาดมหึมากางกั้นกลางผืนฟ้า ก่อนที่หัวงูยักษ์เขียวดุจภูเขาเลากาจะพุ่งทะยานแหวกม่านอากาศออกมาจากวงแหวนอักขระนั้น บดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด
โหย่วอิงไม่ตื่นตระหนก ผสานมือหมุนวนร่ายอาคม ก่อเกิดเป็นคลื่นมีดสั้นอาคมนับร้อยนับพันพวยพุ่งทะยานออกจากแขนเสื้อดั่ง-่าฝนต้านรับ มวลพลังมหาศาลทั้งสองปะทะหักล้างกัน เกิดแรงระเบิดกึกก้อง แสงไฟและเศษปราณยุทธ์สาดกระจายไปทั่วสารทิศ
"ไม่คาดคิดเลยว่า... หนูสกปรกที่ลอบกัดอยู่ข้างหลัง จะมีฝีมือซุกซ่อนอยู่บ้าง!"
สุ้มเสียงแหบแห้งของกู่เหวยแค่นพูดลอดไรฟันข้ามชั้นฟ้า
"ผู้อาวุโสกล่าวชมผู้น้อยเกินไปแล้ว" โหย่วอิงตอบด้วยน้ำเสียงยโสอันเป็นเอกลักษณ์
สิ้นคำ ร่างของกู่เหวยพุ่งตัดผ่านม่านอากาศเข้ามาประจันหน้า ฝ่ามือเหี่ยวหย่นเคลือบแฝงไปด้วยไอปราณพิษสีเขียวเข้มอันตรายระดับทำลายชีพจร โหย่วอิงพลิ้วกายหมุนตัวหลบหลีกกลางอากาศ ก่อนจะระเบิดไอปราณสีดำทมิฬทะลักออกมาปกคลุมร่างของตนจนมืดิ
กระบวนท่าอันพิสดารนี้ทำเอากู่เหวยต้องชะงักหยุดมือ แหงนหน้ามองกลุ่มก้อนเงาทมิฬที่คืบคลานแผ่ขยาย ภายใต้หมอกเงาผืนร้ายนั้นปรากฏดวงาสีแดงฉานดุจโลหิตนับสิบคู่ จดจ้องลงมา
ยามเมื่อกลุ่มควันสีดำค่อยๆ จางหาย ร่างของโหย่วอิงกลับตั้งตระหง่านอยู่ใจกลาง 'ซากศพเดินได้' นับสิบร่างที่ลุกขึ้นมาแหวกอากาศ รอบกายพวกมันแฝงเร้นไปด้วยกลิ่นอายความายอันเข้มข้นจนหญ้าเบื้องล่างเหี่ยวเฉา
ดรรชนีของกู่เหวยชี้ขึ้นเหนือน่านฟ้าด้วยความตื่นตระหนกผสมความโา
"สำนักซากศพ!"
'โอกาสนี้แหละ'
ยามที่ผืนฟ้าระเบิดกร้าวด้วยไอพลังหยินอันเย็นเยียบของเหล่าศพเดินได้ ิเย่สลัดความลังเลทิ้ง พลิกตัวกระโจนทะยานออกทางบานหน้าต่าง สองเท้าเหยียบย่างพื้นดินสับวิ่งเต็มกำลัง มุ่งหน้าเข้าหาชายป่าทึบ
เหนือน่านฟ้า กู่เหวยฟาดฟันอยู่กับโหย่วอิง ไม้เท้าตวัดกวัดแกว่งเข้าปะทะกับซากศพเจียงซือที่ลอยแหวกอากาศพุ่งเข้าหาทีละตัว เสียงเนื้อหนังกระแทกกันดังสนั่น ขณะที่โหย่วอิงยืนกอดอกลอยตัวมองดูอยู่ห่างๆ ประหนึ่งต้องการซื้อเวลาเท่านั้น
สายาภายใต้หน้ากากเหล็กกลับตวัดกวาดลงล่าง จ้องมองตรงไปยังกระท่อมที่พำนัก แล้วเห็นร่างที่กำลังวิ่งโกยออกอย่างสุดชีวิต
'เจ้าหนูนี่...!'
โหย่วอิงสบถในใจ เตรียมพลิกแพลงกายพุ่งดิ่งลงมาจับกุมตัวกลับคืน ความประมาทกลับทำให้ต้องชะงัก เสียงย่อยสลายของซากศพเจียงซือเบื้องหน้าดังซ่าราวกับเนื้อหนังถูกน้ำกรดกัดชำรุด ร่างพวกมันแหลกเหลวเป็นชิ้นๆ พร้อมกับการปรากฏขึ้นของปราณอำมหิตสีเขียวขนาดมหึมาพวยพุ่งระเบิดออกมาเบื้องหลัง มหาศาลและบ้าคลั่งเกินกว่าจะเมินเฉยได้
นัยน์าของกู่เหวยเอ่อล้นไปด้วยไอสังหาร พุ่งเป้าเข้าโจมตีโหย่วอิงอย่างดุดันเพื่อเปิดทาง บีบบังคับให้อีกฝ่ายต้องรับมืออย่างไม่มีทางเลือก นั่นกลายเป็นการเปิดช่องว่างให้หลบหนีไปได้
"แฮ่ก... แฮ่ก..."
ลมหายใจหอบถี่ เหงื่อไหลซึมเต็มดวงหน้าคมคาย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด บาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกมู่หว่านหรงแทงเข้าที่ซี่โครงขวายังไม่ทันหายดี ยามนี้ผ้าพันแผลที่พันไว้ลวกๆ เริ่มปริขาด ปากแผลเปิดออกจนโลหิตสีแดงสดซึมหลั่งชโลมเสื้อผ้าอีกครั้ง เขากัดฟันกรอด สับเท้าวิ่งลุยต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต
บังเกิดเสียงวัตถุหนักอึ้งร่วงหล่นกระแทกพื้นดินดังสนั่นมาจากเบื้องหลัง ร่างสองร่างตั้งตระหง่านดักหน้าดักหลัง ซากศพเจียงซือที่โหย่วอิงส่งลงมาจากฟากฟ้าในระหว่างที่พัวพันศึกกับกู่เหวย
ซากศพทั้งสองมีกลิ่นอายน่ากลัวและกดดันยิ่งกว่าตัวไหนๆ ที่เคยพบเจอมาก่อน เป็นร่างของผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงที่ถูกสังหารแล้วจับมาหลอมสร้างเป็นหุ่นเชิดไร้วิญญาณ ผิวหนังซีดเผือดแข็งทื่อ นัยน์ากลวงโบ๋ไร้แววคน
เขาเหลือบมองเพียงเสี้ยวลมหายใจ แล้วรีบจ้ำขาพุ่งดิ่งหลบฉาก มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางป่าทึบ เจียงซือทั้งสองขยับกายพุ่งทะยานามมาติดๆ ร่างทมิฬทั้งสองแหวกหมู่แมกไม้ด้วยความเร็วที่เร็วกว่าหลายขุม กรงเล็บแหลมคมสีดำคล้ำของมันเอื้อมมาแทบจะคว้าจับบ่าได้ทันท่วงที
ในจังหวะเฉียดาย สองเท้าเอี้ยวเหวี่ยงถีบเข้ากับโคนต้นไม้ใหญ่ข้างกาย หยั่งแรงส่งพยุงร่างเหยียบย่างอากาศกลางเวหาไปสองก้าวสั้นๆ ก่อนจะม้วนตัวกลับหลังกลางอากาศ หลบเลี่ยงวิถีจู่โจมย้อนกลับมาอยู่เบื้องหลังพวกมันได้อย่างหวุดหวิด
แรงพุ่งตัวเต็มพิกัดของเจียงซือทั้งสองที่หยุดยั้งไม่ทัน พุ่งชนปะทะต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้าจนหักโค่นล้มครืน เสียงสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันและเศษใบไม้ปลิวว่อนฟุ้งกระจายขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นจุดสังเกตเด่นชัด
บนชั้นฟ้า กู่เหวยที่กำลังฟาดฟันอยู่กับโหย่วอิงยั้งมือหยุดชะงัก เขาตวัดหน้าตรวจสอบเพ่งฝ่าดงป่าไปยังจุดที่ฝุ่นควันตลบอบอวลเบื้องล่างอย่างถี่ถ้วน ดวงาเหี่ยวย่นเบิกกว้างด้วยความยินดีอันบ้าคลั่ง
"เป็นเจ้า...!"
ร่างของกู่เหวยเตรียมหมุนตัวทะยานดิ่งลงไปลากคอในทันที ทว่าโหย่วอิงพุ่งตัดหน้าเข้ามาขัดขวางวิถีเหินหาว ร่างของกู่เหวยชะงักค้างกลางอากาศ
"ผู้อาวุโส... ดูท่านจะรีบร้อนเกินไปหน่อยหรือไม่ ทางด้านนี้... ยังมีข้าอยู่ทั้งคน!"
มีดสั้นทรงโค้งสองเล่มประกายทมิฬถูกควักออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนที่โหย่วอิงจะพุ่งเข้าโจมตีประสานระลอกใหม่
"อย่ามาขวางทางข้า!! ไอ้พวกเดรัจฉาน!!"
กู่เหวยแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความโาจนเ้เืบน้าาปูดโป
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??