0.00 
0.00 
เรื่อง “คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
เมืองไป๋หลินา่ำืยังคงึั
แสงโสีเหลือง่่าตลอด้าทาง
เีพ่อค้าเีลูกค้าัเป็นระยะ
้าาาเปิดเีา
กลิ่นาาร้อน ๆ ลอยไปตามา
ู้คนเิกันไปมา
าคนเิ่กลับาภารกิจเื
าคนกำลังเิาต่อ
าคนเีต้องการาที่ัำัคืนี้
ุ่าดูา
าจนแไม่มีใคริว่า
าใ้เมืองที่มีชีวิตชีวาแห่งี้
กำลังมีสายตาหลายคู่จับจ้องคนกลุ่มหนึ่งอยู่
หลินเวีเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน
สีหน้าสงบนิ่ง
แต่จิตใจไ่ไ้ผ่อนคลายแม้แต่น้อย
ดวงตาแห่งไ่ไ้เปิดเต็มที่
เขาเีปล่อยสัมผัสไปอย่างระมัดระวัง
เส้นู้คนจำนวนมากพันกันอยู่เหนือเมือง
าเส้นเชื่อมโยงครอบครัว
าเส้นเชื่อมโยงสำนัก
าเส้นเชื่อมโยงผลประโยชน์
าเส้นเชื่อมโยงความแค้น
แต่ใหมู่เส้นเหล่านั้น
มีเส้นสีดำอยู่หลายเส้น
าเส้นาจนแไม่เห็น
าเส้นกลับหนาแน่นาัโซ่เ็
และที่แปที่สุด
ืเส้นเหล่านั้นไ่ไ้เชื่อมัคนเีเี
มันเชื่อม่ัเป็นเื่า
าัใคราคนกำลังุู้คนจำนวนมากาที่ไม่เห็น
หลินเวีค่อย ๆ ลืมตา
“มีาอย่างผิดปกติิ ๆ”
ฉู่หยุนหลานเดินอยู่้าเขา
“เจ้าพบอะไร?”
“เส้นสีดำ”
“เหมือนที่เมืองชิงหยุน?”
“ไม่เหมือน”
หลินเวีส่ายหน้า
“ที่เมืองชิงหยุน เส้นเหล่านั้นเหมือนูวางเาไ้”
“แต่ี่ี่...”
เขาหยุดเ็้
“เหมือนมันเติบโตึ้เอง”
ฉู่หยุนหลานขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ยังไม่รู้”
หลินเวีตอบ
“และนั่นเป็นเหตุผลที่ข้าไม่อยากรีบลงมือ”
เยี่ยเทีเหิงซึ่งเดินอยู่ด้านหลัง่าึ้
“เจ้าิว่ามีคนกำลังรอใ้เาลงมือก่อน?”
“ใช่”
หลินเวีตอบ
“้าอีกฝ่ารู้ว่าเามาี่ี่ พวกมัน็คงรู้ว่าเา้าาหอเฝ้าราตรี”
“ันั้นพวกมันจะไม่โจมตีทันที”
“พวกมันจะรอดูว่าเาจะไปที่ไหน”
สือเหว่ยกลืนน้ำลาย
“ฟังแล้วน่ากลัวชะมัด”
านอวี่เหลือบเขา
“กลัวหรือ?”
“แน่นอนว่ากลัว”
สือเหว่ยตอบทันที
“ข้าไม่ใช่คนบ้า”
านอวี่หัวเาะ
“อย่างน้อยเจ้า็ซื่อสัตย์”
หลินเวียิ้มา
านั้นไปยังถนนเบื้องหน้า
“คืนี้อย่าแยกกัน”
“พรุ่งี้ค่อยติดต่อหอเฝ้าราตรี”
ทุกคนพยักหน้า
ไม่มีใครคัดค้าน
พวกเขาเลือกโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลาปะูเมือง
เป็นโรงเตี๊ยมขนาดกลาง
ไม่หรูหรา
แต่สะอาดและมีคนัอยู่จำนวนมาก
ทันทีที่ก้าวเข้าไป
ชายวัยกลางคนที่อยู่หลังโต๊ะต้อนรับ็ยิ้ม
“ุาทั้งหลาย มาัหรือ?”
สือเหว่ยพยักหน้า
“ขอห้องห้าห้อง”
ชายวัยกลางคนชะงักเ็้
ก่อนยิ้ม
“ได้เลย”
หลินเวีชายู้นั้นเีแวบเดียว
ไม่มีอะไรผิดปกติ
เส้นเขาเป็นสีเทาอ่อน
ไ่ไ้มีเส้นดำพันรอบ
หลินเวีจึงไ่ไ้สนใจ
แต่ขณะกำลังจะเดินึ้บันได
ชายวัยกลางคนกลับพูดึ้
“เมืองไป๋หลินช่วงี้ไม่ค่อยสงบ”
หลินเวีหยุด
“ไม่สงบ?”
“มีู้ฝึกตนายตัวไปหลายคน”
ชายวัยกลางคนถอนายใจ
“โดยเฉพาะคนที่เิามาเี”
ฉู่หยุนหลานถาม
“ายไปนานหรือยัง?”
“ประมาณเดือนหนึ่งแล้ว”
“ทางการไม่ตามาหรือ?”
ชายวัยกลางคนส่ายหน้า
“ตามาแล้ว”
“แต่ไม่พบอะไร”
เขาลดเีลง
“าคนบอกว่าเป็นฝีมือโจร”
“าคนบอกว่าเป็นสัตว์อสูร”
“แต่ข้าิว่า...”
ชายู้นั้นไปรอบ ๆ
“เป็นเรื่องู้ฝึกตน”
หลินเวีไ่ไ้พูด
แต่ดวงตาเขาหรี่ลงเ็้
ู้ฝึกตนายตัว
เส้นสีดำ
ู้สูญสิ้น
ทั้งหมดอาจเกี่ยวข้องกัน
“ขอบคุณำัคำเตือน”
หลินเวี่า
ชายวัยกลางคนยิ้ม
“ไม่เป็นไร”
านั้นเขา็กลับไปำงานตัวเอง
หลินเวีเดินึ้ชั้นบน
แต่ใใจกลับจดจำเรื่องนั้นเาไ้
คืนนั้น
ทุกคนแยกย้ายกันัผ่อน
ู้สูญสิ้นลำดับที่เจ็ดอยู่ให้องเดียวัฉู่หยุนหลาน
เพราะนางยังอ่อนแอ
หลินเวีอยู่ห้องข้าม
เขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง
เมืองเบื้องล่าง
ตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้าลอยอยู่ใทะเลจิต
แสงมันสงบนิ่ง
แต่ชั้นที่
ยังคงมีรอยร้าวอยู่
หลินเวีลองสัมผัสมัน
ครั้งี้
ไม่มีาใดปาฏ
มีเีความรู้สึกเย็นเยียบ
าัมีาสิ่งกำลังเขาาอีกด้านปะู
เขารีบถอนจิต
“ยังไม่ถึงเวลา”
เีเขาเบามาก
เขาไม่รู้ว่าชั้นที่มีสิ่งใดอยู่
แต่ทุกครั้งที่เขาพยายามเข้าใกล้
จะมีความรู้สึกหนึ่งเกิดึ้
าัว่า
สิ่งที่อยู่ด้านใ
ไ่ไ้กำลังรอใ้เขาเปิด
แต่กำลังรอใ้เขา
“คู่ควร”
เสียก่อน
หลินเวีัา
เปลวเพลิงชะตาลอยอยู่้าตะเกียง
เปไฟสีทองใตอนี้
มีปะาสีแเ้แทรกอยู่เ็้
มันไ่ไ้แข็งแกร่งึ้เีด้านั
แต่กำลังเปลี่แปลงอย่าง้า ๆ
หลินเวีสัมผัสมัน
าหนึ่งปาฏึ้อีกครั้ง
ปะูขนาดึา
และคำว่า
“เลือก”
เขาลืมตา
“มรรคาข้า...”
เขาพึมพำ
แต่ก่อนจะิต่อ
เีเคาะปะู็ัึ้
ก๊อก...
ก๊อก...
หลินเวีลุกึ้
มือขวาวางบนด้ามกระบี่
“ใคร?”
ไม่มีเีตอบ
เขาเปิดดวงตาแห่งเีเ็้
ทันใดนั้น
เส้นสีดำเส้นหนึ่ง
ปาฏอยู่หน้าปะู
หลินเวีขมวดคิ้ว
เขาถอยมาครึ่งก้าว
“เข้ามา”
ปะูเปิด
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา
สวมชุดคลุมสีดำา
ใบหน้าูปิดไว้ครึ่งหนึ่ง
เขาปิดปะู
านั้นหยิบป้ายสีดำมา
เมื่อเห็นป้าย
แววตาหลินเวีเปลี่ไป
ป้ายที่มีอักษรเีสามตัว
หอเฝ้าราตรี
ชายหนุ่ม่า
“ใที่สุด็ได้พบ”
หลินเวีไ่ไ้ลดการระวัง
“เจ้าเป็นคนหอเฝ้าราตรี?”
“ใช่”
“ชื่อ?”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง
“านเฟิง”
“านเฟิง (韩风)”
“ู้ดูแลจุดติดต่อเมืองไป๋หลิน”
หลินเวีพยักหน้า
“ข้าต้องการความช่วยเหลือ”
านเฟิงเขา
“เรื่องู้สูญสิ้น?”
หลินเวีนิ่ง
“เจ้ารู้แล้ว?”
“หอเฝ้าราตรีรู้ก่อนที่พวกเจ้าจะมาถึง”
านเฟิง่า
“เาเฝ้าติดตามลัทธิเงาทมิฬมานาน”
“แต่ช่วงหลังพวกมันระวังตัวมากึ้”
หลินเวีถาม
“พวกมันอยู่ที่ไหน?”
านเฟิงส่ายหน้า
“ยังไม่รู้”
“แต่เารู้ว่าพวกมันกำลังค้นาาอย่างใเมือง”
“อะไร?”
“ู้สูญสิ้น”
หลินเวีขมวดคิ้ว
านเฟิง่าต่อ
“และาสิ่งที่เกี่ยวข้องัชะตา”
ห้องเงียบ
หลินเวีเขา
“เจ้ารู้เรื่องู้ถือโหรือไม่?”
านเฟิงนิ่งไป
เป็นครั้งแรกที่สีหน้าเขาเปลี่
“อย่าถามเรื่องี้ี่ี่”
หลินเวีหรี่ตา
“ำไม?”
“เพราะเมืองี้มีหูมากเกินไป”
านเฟิงเดินเข้ามาใกล้
“้าเจ้าต้องการคำตอบ”
“พรุ่งี้ก่อนรุ่งสาง”
“มาที่หอเ่าทางตะวันตกเมือง”
“อย่าพาคนจำนวนมากมา”
“และอย่าใช้ัดวงตาแห่ง”
หลินเวีถาม
“ำไม?”
านเฟิงตอบ
“เพราะมีาสิ่งใเมืองี้”
“ที่าาเห็นสิ่งที่เจ้าเห็น”
านั้นเขา็หันหลัง
เปิดปะู
ก่อนาไป
เขาหยุด
“อีกเรื่องหนึ่ง”
“อย่าไว้ใจเจ้าโรงเตี๊ยมแห่งี้”
หลินเวีชะงัก
านเฟิงหันกลับ
“เส้นเขาไม่ใช่สีเทา”
“มันูซ่อนเาไ้”
านั้นชายหนุ่ม็าไป
ปะูปิดลง
หลินเวียืนอยู่กลางห้อง
แววตาเย็นลง
เขาหันไปพื้นั้่า
เจ้าโรงเตี๊ยม...
ใเวลาเดียวกัน
ห้องใต้ดินโรงเตี๊ยม
ชายวัยกลางคนคนเดิมกำลังยืนอยู่หน้าค่ายกล
รอยยิ้มบนใบหน้าายไป
เบื้องหน้าเขา
มีผลึกสีดำหลายสิบก้อน
ภายใผลึก
มีเงามนุษย์จำนวนมาก
าคนยังขยับ
าคนกำลังหลับ
าคนมีดวงตาเปิดกว้าง
แต่ไร้ปะาชีวิต
ชายวัยกลางคนเอามือแตะผลึกก้อนหนึ่ง
“ยังไม่สมบูรณ์”
เีเย็นชาัาด้านหลัง
“เพราะชะตาพวกมันยังไมู่ดึงจนหมด”
ชายวัยกลางคนหันกลับ
ชายชุดดำยืนอยู่ใเงามืด
“ู้บังคับการ”
ชายชุดดำ่า
“คนหอเฝ้าราตรีปาฏตัวแล้ว”
รอยยิ้มกลับมาบนใบหน้าเจ้าโรงเตี๊ยม
“เร็วกว่าเาิ”
“แล้วู้ถือโ?”
“เขาอยู่ชั้นบน”
“ดี”
ชายชุดดำถาม
“จะลงมือหรือไม่?”
เจ้าโรงเตี๊ยมส่ายหน้า
“ยัง”
“ำไม?”
“เพราะข้าอยากรู้ว่า”
เขาึ้ไปยังเพดาน
“หอเฝ้าราตรีจะพาเขาไปที่ไหน”
ชายชุดดำเงียบ
เจ้าโรงเตี๊ยมยิ้ม
“ปล่อยใ้พวกมันเดิน”
“คนที่เดินไป้าหน้า”
“ย่อมทิ้งร่องรอยไว้้าหลัง”
ก่อนรุ่งสาง
หลินเวีปลุกทุกคน
“วันี้เาต้องแยกกัน”
สือเหว่ยขมวดคิ้ว
“แยก?”
“ใช่”
หลินเวีเล่าเรื่องที่านเฟิงบอก
ทุกคนเงียบ
ฉู่หยุนหลานถาม
“เจ้าิว่าเขาไว้ใจได้?”
“ไม่รู้”
หลินเวีตอบ ๆ
“แต่้าหอเฝ้าราตรีอยู่ใเมืองี้ิ”
“เขาืเบาะแสเดียวเา”
เยี่ยเทีเหิง่า
“ข้าจะไปัเจ้า”
“ไม่”
หลินเวีส่ายหน้า
“ข้าต้องการใ้พวกเจ้าดูแลู้สูญสิ้น”
“แล้ว้ามีคนโจมตี?”
“อย่าปะทะ”
หลินเวี่า
“ากมีอะไรผิดปกติ ใ้พานางาเมืองทันที”
ฉู่หยุนหลานพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
ก่อนแยกกัน
สือเหว่ยถาม
“หลินเวี”
“อะไร?”
“กลับมาใ้ได้นะ”
หลินเวีชะงัก
ก่อนยิ้ม
“แน่นอน”
เขาหันหลัง
เดินาโรงเตี๊ยม
แต่ไม่มีใครเห็น
ใขณะที่เขาเดินไป
ดวงตาเจ้าโรงเตี๊ยม
กำลังตามเขาาั้่า
รอยยิ้มา ๆ ปาฏึ้
หอเ่าทางตะวันตกเมือง
เป็นอาคาร้าที่ไม่มีใครสนใจ
กำแพงเต็มไปด้วยเถาวัลย์
หน้าต่างแตกหลายบาน
ปะูไม้ผุพัง
หลินเวีเดินเข้าไปเีเี
านเฟิงยืนรออยู่ด้านใ
“เจ้ามาแล้ว”
“พูดมา”
หลินเวีตอบ
านเฟิงเขา
“ก่อนอื่น”
“ข้าต้องรู้ว่าเจ้าเห็นอะไรใเมืองี้”
หลินเวีไ่ไ้ตอบทันที
แต่เมื่อเห็นสีหน้าิจังานเฟิง
เขาจึง่า
“เส้นสีดำ”
“จำนวนมาก”
“และมันกำลังเชื่อมโยงกัน”
านเฟิงัา
“เป็นอย่างที่ิ”
“เจ้ารู้อะไร?”
“เมืองไป๋หลิน”
านเฟิง่า้า ๆ
“กำลังกลายเป็นค่ายกล”
หลินเวีเบิกตา
“ค่ายกล?”
“ใช่”
“แต่ไม่ใช่ค่ายกลโจมตี”
านเฟิงเขา
“มันืค่ายกลรวบรวมชะตา”
คำพูดนั้นำใ้หัวใจหลินเวีกระตุก
“พวกมันต้องการชะตาคนั้เื?”
“ยังไม่ถึงขั้นนั้น”
านเฟิงตอบ
“แต่้าปล่อยไว้อีกหนึ่งเดือน”
“ข้าไม่กล้ารับรอง”
หลินเวีกำหมัด
“แล้วจุดศูนย์กลางอยู่ที่ไหน?”
านเฟิงกำลังจะตอบ
ทันใดนั้น
เีฝีเท้า็ัึ้าด้านนอก
ทั้งหยุด
านเฟิงเปลี่สีหน้า
“มีคนตามมา”
หลินเวีเปิดดวงตาแห่ง
เส้นสีดำหลายเส้นกำลังเคลื่อนเข้ามา
หนึ่ง
สาม
...
มากกว่าสิบคน
หลินเวีชักกระบี่
“ลัทธิเงาทมิฬ?”
านเฟิงส่ายหน้า
“ไม่ใช่”
“อะไร?”
“ข้าไม่รู้”
ปะูหอเ่าูเปิด
ชายหนุ่มชุดขาวเงินเดินเข้ามา
เขายังคงเป็นเีัที่อยู่ใโรงเตี๊ยมเมื่อคืน
ด้านหลังไม่มีู้ติดตาม
เขาหลินเวี
านั้นยิ้ม
“ใที่สุด”
“็ได้พบกันิ ๆ”
หลินเวีเขา
“เจ้าเป็นใคร?”
ชายหนุ่มไ่ไ้ตอบ
แต่ปลดกระบี่าเอว
วางไว้้ากาย
“ก่อนอื่น”
“ข้าอยากเห็นว่าเจ้ามีคุณสมบัติพอหรือไม่”
านเฟิงขมวดคิ้ว
“อย่าำอะไรโง่ ๆ”
ชายหนุ่มเขา
“ไม่ต้องห่วง”
านั้นหันกลับมาหลินเวี
“เีกระบี่เดียว”
หลินเวีนิ่ง
“เหตุใดต้องสู้ัข้า?”
ชายหนุ่มตอบ
“เพราะข้าได้ยินชื่อเจ้ามานานแล้ว”
“และข้าไม่ชอบเชื่อข่าวลือ”
เขายิ้ม
“ข้าชอบพิสูจน์ด้วยตัวเอง”
หลินเวีจับกระบี่
เีกระบีู่ชักาฝักัึ้
ชิ้ง—
ใวินาทีนั้น
ดวงตาแห่งหลินเวีเห็นาสิ่ง
เหนือร่างชายหนุ่ม
ไม่มีเส้นยุ่งเหยิง
มีเีเส้นเดียว
เส้นสีเงิน
ทอดยาวไป้าหน้า
มั่นคง
คม
และไม่สั่นไหว
หลินเวีรู้ทันที
คนู้ี้
ไม่า
เขากำลังจะ่าาอย่าง
แต่ทันใดนั้น
เีระเบิดัึ้าอีกด้านเมือง
ตูม!
พื้นดินสั่นสะเทือน
เีู้คนร้องด้วยความตกใจัมาแต่ไกล
านเฟิงหันกลับ
สีหน้าเปลี่ทันที
“พวกมันเริ่มแล้ว!”
หลินเวีหันไป
เหนือเมืองไป๋หลิน
แสงสีดำสายหนึ่งพุ่งึ้สู่ท้องฟ้า
านั้น
เส้นสีดำทั่วเมือง
เริ่มสว่างึ้พร้อมกัน
หนึ่งเส้น
สิบเส้น
ร้อยเส้น
พันเส้น
ั้เืกำลังูเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน
หลินเวีเบิกตา
“ค่ายกลเริ่มำงานแล้ว”
ชายหนุ่มชุดขาวเงินเ็บกระบี่กลับเข้าฝัก
“ดูเหมือนการประลองต้องเลื่อนไปก่อน”
หลินเวีเขา
“เจ้าจะไปไหน?”
ชายหนุ่มหันกลับ
“ช่วยคน”
“ข้าไม่ชอบเห็นคนตายโดยไม่จำเป็น”
หลินเวีนิ่งไป
ชายหนุ่มเดินผ่านเขา
ก่อน่าทิ้งท้าย
“ครั้งหน้า”
“ข้าจะบอกชื่อข้า”
“และหวังว่าเจ้าจะยังไม่แพ้ใ้ใครเสียก่อน”
ร่างเขาายไปใถนน
หลินเวีตาม
านั้นหันกลับไปาานเฟิง
“เขาเป็นใคร?”
านเฟิงส่ายหน้า
“ข้าไม่รู้”
หลินเวีกำกระบี่แน่น
เีู้คนร้องตะโกนัึ้ทั่วเมือง
และใเวลาเดียวกัน
ใต้พื้นเมือง
ค่ายกลสีดำขนาดึา
กำลังเปิด
าัปากสัตว์ร้าย
กำลังจะกลืนกินเมืองั้เื
หลินเวีานั้น
ดวงตาแห่งส่องปะาสีทอง
เขาเห็นเส้นทุกเส้น
กำลังูดึงไปยังจุดเดียว
และที่จุดศูนย์กลางนั้น
มีาสิ่งกำลังเต้น
ตุ...
ตุ...
ตุ...
เหมือนหัวใจสิ่งมีชีวิตขนาดึา
หลินเวีสูดลมายใจลึก
“หอเฝ้าราตรี”
“บอกข้ามา”
“เาจะหยุดมันได้อย่างไร?”
านเฟิงเมืองที่กำลังสั่นสะเทือน
ก่อนตอบด้ว้ำเีหนักแน่น
“เาไม่หยุดมัน”
“เาต้องาคนที่ส้ามัน”
หลินเวีเงียบ
“แล้วฆ่าเขา?”
านเฟิงเขา
“ไม่”
“เาต้องจับตัวเขาใ้ได้”
“เพราะเขาืเีที่รู้ว่า...”
านเฟิงหยุด
สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
“เหตุใดลัทธิเงาทมิฬถึงต้องการชะตาเมืองไป๋หลิน”
หลินเวีท้องฟ้า
อีกาดำจำนวนมากเริ่มบินวนเหนือเมือง
และใเงามืดเมือง
ชายคนหนึ่งกำลังยืนทุกสิ่งด้วยรอยยิ้ม
ฉินม่อเหยี
เขาถือถ้วยชาอยู่ใมือ
“เริ่มแล้วสินะ”
ชายชุดดำด้านหลังถาม
“ู้บังคับการ”
“ต้องการใ้พวกเาลงมือหรือไม่?”
ฉินม่อเหยีส่ายหน้า
“ยัง”
“ปล่อยใ้พวกเขาสู้กัน”
เขาแสงสีดำที่กำลังปกคลุมเมือง
“หอเฝ้าราตรี”
“ู้ถือโ”
“และคนที่ข้าเอง็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร”
รอยยิ้มเขากว้างึ้
“เมืองเดียว”
“คนสามกลุ่ม”
“และค่ายกลรวบรวมชะตา”
เขายกถ้วยชาึ้
“ช่างเป็นัี่ดีิ ๆ”
ส่วนอีกด้านหนึ่งเมือง
หลินเวีกำกระบี่แน่น
เีหัวใจค่ายกลยังคงั
ตุ...
ตุ...
ตุ...
เขามัน
เป็นครั้งแรก
ที่เขารู้สึกว่า
สิ่งที่กำลังเผชิญอยู่
ไม่ใช่เีภารกิจสำนัก
ไม่ใช่เีการไล่ล่าลัทธิเงาทมิฬ
แต่มันกำลังเกี่ยวข้องั
ชะตาู้คนนับหมื่นใเมืองี้
หลินเวีสูดลมายใจลึก
านั้นก้าวไป
“้าพวกมันิว่า”
“าาเอาชะตาคนั้เืไปได้่า ๆ...”
ดวงตาสีทองเขาสว่างึ้
“พวกมันคงิผิดแล้ว”
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??