0.00 
0.00 
เรื่อง “คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
โคมที่แปแตกสลาย
ู!
เศษผลึกสีดำกระจายไปทั่วพื้น
แสงสีดำที่ปกคลุมโกดังลดลงอย่างเห็นได้ชัด
แต่โคมสุดท้าย
ยังคงลุกไหม้อยู่ตรงกลางห้อง
มัน่แสีดำเข้มราวกับหลุมดำขนาดเล็ก
เส้นกรรมจำนวนมหาศาลยังคงไหลออกจากมัน
และปลายทางของเส้นเหล่านั้น
คือผูู้ญิ้ทั้งสิบสามคนที่ถูกตรึงอยู่กลางห้อง
หลินเวียืยู่ด้านหน้า
ลมหายใจของเขาหนักขึ้น
เส้นผมบางส่วนเปียกชื้นด้วยเหงื่อ
เลือดยังคงไหลอยู่ที่หางตา
แต่เขายังเปิดตาแห่งกรรมไว้
เาะเขารู้ดี่า
ตราบใดที่โคมสุดท้ายยังไม่ถูกทำลาย
พันธนาการของผูู้ญิ้จะไม่สลาย
จ้าวอู๋เหินยืยู่ตรงข้าม
สีหน้าของเขาไม่เหลือรอยยิ้มเหมือนเดิม
แขนข้างหนึ่งได้รับบาดเจ็บ
เสื้อคลุมสีดำขาดเป็นทางยาว
แต่แววตายังคงเย็นชา
“เจ้ามาถึงตรงนี้ได้”
“ถือ่าเกินก่าที่ข้าคาดไว้”
หลินเวีไม่สนใจคำพูดนั้น
เขามองผูู้ญิ้ทั้งสิบสามคน
คนหนึ่งเป็นหญิงชรา
คนหนึ่งเป็นชายหนุ่ม
คนหนึ่งเป็นเด็กสาว
อีกหลายคนมีบาดแผลเต็มร่าง
บางคนลืมตา
บางคนหมดสติ
บางคนำัร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา
และบางคน...
ไม่เหลือแม้แต่ประกายแห่งชีวิตใตา
แต่เส้นกรรมของพวกเขา
ยังไม่ขาด
หลินเวีกำกระบี่แน่น
“ทุกคน”
“เราจะพาพวกเจ้ากลับไป”
ไ่ีใตอบ
เาะผูู้ญิ้บางคน
ไู่้ด้วยซ้ำ่าคำ่า “กลับไป”
หมายถึงที่ใด
ฉู่หยุนหลานรีบเข้ามา
“หลินเวี”
“มีทั้งหมดสิบสามคน”
“สภาพแตกต่างกันมาก”
หลินเวีพยักหน้า
“พวกเขาไม่สามารถเคลื่อนย้ายพร้อมกันได้”
หานเฟิงถาม
“แล้วจะทำอย่างไร?”
หลินเวีมองโคมสุดท้าย
“ตัดการเชื่อมต่อทีละคน”
หานเฟิงขมวดคิ้ว
“ใช้เวลาเท่าไร?”
“ไู่้”
“แต่ถ้าข้าหยุดกลางคัน”
“คนที่ถูกตัดไม่สมบูรณ์อาจตาย”
สือเหว่ยกำอาวุธแน่น
“งั้นพวกเราจะป้องกันเจ้า”
หาวี่พยักหน้า
“ไ่ีใเข้ามาถึงตัวเจ้า”
หลิ่วชิงอวี่เตรียมยารักษา
“ข้าจะดูแลคนที่ถูกช่วยออกมา”
หลินเวีมองทุกคน
ใตอนนั้นเอง
เขารู้สึกถึงบางอย่าง
คนกลุ่มนี้
ไม่ได้เป็นเพียงสหายร่วมภารกิจอีกต่อไป
พวกเขาำัแบกรับภาระเดียวกัน
“เริ่ม”
หลินเวียกมือ
เปลวเพลิงชะตากรรมสีทองลอยออกมา
มันแบ่งออกเป็นสิบสามสาย
หนึ่งสายต่อหนึ่งคน
เส้นแรกพุ่งเข้าหาชายหนุ่มคนหนึ่ง
เปลวไฟแตะตราสีดำ
ชายหนุ่มตัวสั่น
“อ๊าก!”
เส้นกรรมเริ่มแตก
หลินเวีกัดฟัน
“อย่าขยับ”
“ข้าจะพาเจ้ากลับ”
ชายหนุ่มพยายามลืมตา
“กลับ...”
เสียงของเขาแหบแห้ง
“บ้าน...”
หลินเวีนิ่งไป
นี่อาจเป็นคำแรกที่ชายคนนั้นพูดใเวลาหลายปี
“ใช่”
“กลับบ้าน”
เส้นกรรมแตกออก
ฉัวะ!
ตราสีดำถูกเผา
ชายหนุ่มหมดสติ
แต่ชีพจรยังอยู่
หลิ่วชิงอวี่รีบเข้าไป
“คนแรกสำเร็จ”
หลินเวีไม่หยุด
คนที่สอง
คนที่สาม
คนที่สี่
แต่ยิ่งตัดมากเท่าไร
แรงสะท้อนกลับยิ่งรุนแรง
เลือดเริ่มไหลจากตาอีกข้าง
ตาแห่งกรรมพร่าเลือน
ฉู่หยุนหลานมองด้วยความกังวล
“พอแค่นี้ก่อน”
“ยังไม่ได้”
“เจ้าฝืนเกินไปแล้ว!”
หลินเวีส่ายหน้า
“อีกเก้าคน”
ทันใดนั้น
จ้าวอู๋เหยินพุ่งเข้ามา
“เจ้าจะช่วยพวกมันทั้งหมดจริงหรือ?”
เยี่ยเทีเหิงเข้าขวาง
เคร้ง!
กระบี่ปะทะกัย่างรุนแรง
“ผ่านข้าไปก่อน”
จ้าวอู๋เหยินคำราม
“หลีก!”
เงาดำระเบิดรอบกาย
ู!
เยี่ยเทีเหิงถอยไปหลายก้าว
ปลายเท้าลากพื้นเป็นรอยยาว
แต่เขายังคงยืยู่
จ้าวอู๋เหยินยกมือ
“เจ้าไม่เข้าใจ”
“คนพวกนี้หมดประโยชน์แล้ว”
“พวกมันไม่มีบ้านให้กลับ”
เยี่ยเทีเหยินกำกระบี่แน่น
“แต่เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์บอก่าพวกมันควรตาย”
“สิทธิ์?”
จ้าวอู๋เหยินหัวเราะ
“เจ้าก็เหมือนเขา”
“เชื่อ่าความถูกต้องสำคัญ”
“แต่ใโลกนี้”
“คนที่แข็งแกร่งเท่านั้น”
“ถึงจะเลือกได้”
เยี่ยเทีเหยินมองเขา
“งั้นข้าจะใช้ำัของข้า”
“บอกเจ้า่า”
“ไม่ใช่ทุกอย่างที่แข็งแกร่งแล้วจะมีสิทธิ์”
กระบี่เงินพุ่งออก
ฉัวะ!
จ้าวอู๋เหยินต้องยกแขนรับ
เลือดสาด
การต่อสู้ของทั้งสองปะทุขึ้ีกครั้ง
หลินเวีไม่หันกลับ
เขายังคงทำงาน
ผูู้ญิ้คนที่ห้า
คนที่หก
คนที่เจ็ด
คนที่แป
เมื่อมาถึงคนที่เก้า
หญิงสาวคนหนึ่ง
นางลืมตา
มองหลินเวี
“ข้า...”
“จำชื่อไม่ได้”
หลินเวีถาม
“ไม่เป็นไร”
“เจ้าจำอะไรได้บ้าง?”
หญิงสาวพยายามคิด
“แม่น้ำ”
“บ้านไม้”
“เสียงคนเรียกข้า”
นางร้องไห้
“แต่ข้าไู่้่าเป็นใคร”
หลินเวีนิ่ง
เปลวเพลิงชะตากรรมลุกขึ้น
“ไม่ต้องกลัว”
“ความทรงจำอาจกลับมา”
หญิงสาวมองเขา
“จริงหรือ?”
“อย่างน้อย”
“เจ้าจะได้มีโอกาสตามหามัน”
ตราสีดำถูกชำระ
หญิงสาวหมดสติ
หลิ่วชิงอวี่รับร่าง
“คนที่เก้า”
เหลืออีกสี่คน
แต่ทั้งสี่
อยู่ใสภาพหนักที่สุด
หนึ่งคนไม่มีแขน
หนึ่งคนไม่มีตา
หนึ่งคนำัคลุ้มคลั่ง
และคนสุดท้าย
เป็นเด็กสาวตัวเล็ก
อายุราวสิบสองปี
นางำัสั่น
“ไม่เอา...”
“อย่ามาแตะข้า...”
“พวกมันจะกลับมา...”
หลินเวีคุกเข่าลงตรงหน้า
“ไ่ีใแตะเจ้า”
เด็กสาวมองเขา
“จริงหรือ?”
“จริง”
“เจ้าจะไม่เอาข้าไปหรือ?”
“ไม่”
“แล้วเจ้าจะทำอะไร?”
หลินเวีตอบ
“พาเจ้ากลับบ้าน”
เด็กสาวชะงัก
“ข้าไม่มีบ้าน”
หลินเวีเงียบ
“ถ้าอย่างนั้น”
“เราจะหาที่ใหม่ให้เจ้า”
เด็กสาวมองเขา
น้ำตาไหล
“ทำได้หรือ?”
“ได้”
เขาื่ื
เด็กสาว่ ๆ จับ
มือของหลินเวีเย็นมาก
แต่ยังมีชีวิต
“งั้น...”
“ข้าเชื่อเจ้า”
ทันใดนั้น
โคมสุดท้าย
พลันเปลี่สี
จากดำ
กลายเป็นแดง
เสียงของจ้าวอู๋เหยินดังขึ้น
“พอแล้ว!”
เขาผลักเยี่ยเทีเหยินกระเด็น
ก่อนยกผลึกขนาดใหญ่ขึ้น
“ถ้าเจ้าจะช่วยพวกมัน”
“งั้นก็ลองช่วยทั้งหมดพร้อมกัน!”
ผลึกแตก
ูมม!
พลังกรรมสีดำมหาศาลไหลออก
ผูู้ญิ้ทั้งสิบสามคน
พร้อมกัน
ร่างกายเริ่มสั่น
เส้นกรรมสีดำขยายตัว
หลินเวีเบิกตา
“เขาำับังคับให้ตราทั้งหมดทำงานพร้อมกัน”
ฉู่หยุนหลานถาม
“เราจะทำอย่างไร?”
หลินเวีมองทั้งสิบสามคน
ถ้าปล่อยไว้
พวกเขาจะตาย
ถ้าตัดผิด
พวกเขาจะตาย
หากพยายามช่วยทั้งหมด
เขาอาจถูกแรงสะท้อนฆ่า
นี่คือทางตัน
เขาหลับตา
ใใจ
เสียงเดิมดังขึ้น
“เลือก”
แต่คราวนี้
หลินเวีไม่ได้ถาม่า
“ข้าต้องเลือกใคร?”
เขาถาม่า
“ทำไมข้าต้องเลือก?”
ความเงียบ
จากนั้น
เสียงตอบกลับ
“เาะเจ้าคิด่าตัวเองไม่มีทางอื่น”
หลินเวีลืมตา
เข้าใจแล้ว
ศัตรูบังคับให้เขาเลือก
เาะเขาเชื่อ่าทางเลือกมีเพียงสองทาง
แต่โลกไม่ได้มีเพียงสองทาง
หลินเวียกกระบี่ขึ้น
“ทุกคนถอย!”
ฉู่หยุนหลานตกใจ
“อะไร?”
“ถอยออกไป!”
ไ่ีใถามอีก
ทั้งหมดถอย
หลินเวียืยู่ตรงกลาง
เปลวเพลิงชะตากรรมลุกขึ้น
ตาแห่งกรรมเปิดเต็มที่
แม้ตาจะเจ็บราวกับถูกเผา
เขาก็มอง
ไม่ใช่สิบสามคน
แต่ทั้งห้อง
ทั้งค่ายกล
ทั้งโคม
และเส้นกรรมที่เชื่อมโยงทุกอย่าง
เขามองจนสุด
และใที่สุด
พบสิ่งหนึ่ง
เส้นเดียว
บางมาก
แทบไม่มีตัวตน
ทอดจากโคมสุดท้าย
ไปยัง
“ความกลัว”
ไม่ใช่ร่างกาย
ไม่ใช่ชะตา
แต่เป็นความกลัวของผูู้ญิ้
ตราสีดำใช้ความกลัวเป็นเชื้อเพลิง
หลินเวีเข้าใจทันที
“ที่แท้...”
“ไม่ใช่ชะตาของพวกเขาที่ถูกผูกไว้”
“แต่เป็นความกลัวของพวกเขา”
เขาก้าวไปข้างหน้า
กระบี่ดาราคราม่แ
“กระบี่มายานภาจำแลง”
แต่ครั้งนี้
กระบี่ไม่ได้ฟันผูู้ญิ้
มันฟัน
“ความกลัว”
ฉัวะ!
เส้นหนึ่งขาด
จากนั้น
อีกเส้น
อีกเส้น
อีกเส้น
ทั้งสิบสามคนเริ่มหายใจได้
ตราสีดำสั่นสะเทือน
จ้าวอู๋เหยินเบิกตา
“ไม่!”
“หยุด!”
หลินเวียังคงฟันต่อ
ฉัวะ!
ฉัวะ!
ฉัวะ!
จนใที่สุด
เส้นกรรมทั้งหมด
ขาดพร้อมกัน
โคมสุดท้ายดับ
ทั้งห้อง
ตกอยู่ใความมืด
จากนั้น
แสงสีทองก็ระเบิดออก
ู!
ตราของผูู้ญิ้ทั้งสิบสามคน
แตกพร้อมกัน
ไ่ีใตาย
พวกเขาทั้งหมด
รอด
แต่ผลสะท้อนกลับ
กลับพุ่งเข้าหาหลินเวี
พลังจำนวนมหาศาลกระแทกร่าง
ู!
เขากระเด็น
ชนกำแพง
เลือดไหลจากปาก
ตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเลือด
ฉู่หยุนหลานร้อง
“หลินเวี!”
นางวิ่งเข้าไป
แต่หลินเวียกมือ
“ไม่เป็นไร...”
เขาพยายามลุก
แต่ล้มลงอีกครั้ง
เยี่ยเทีเหินเดินเข้ามา
สีหน้าเคร่งเครียด
“เจ้าบ้าไปแล้ว”
หลินเวีหัวเราะเา ๆ
“ข้าช่วยพวกเขาได้”
เยี่ยเทีเหินมองผูู้ญิ้ทั้งสิบสามคน
ทุกคนยังมีชีวิต
แต่ไ่ีใรู้
อนาคตของพวกเขาจะเป็ย่างไร
เขาจึงกล่าว
“ใช่”
“เจ้าชนะ”
จ้าวอู๋เหยินยืยู่ไกลออกไป
เขามองภาพทั้งหมด
กำหมัดแน่น
“ทำไม...”
“ทำไมเจ้าถึงไม่เลือก?”
หลินเวีเ้า
ตอบช้า ๆ
“เาะข้าไม่ยอมรับกติกาของเจ้า”
จ้าวอู๋เหยินเงียบ
หลินเวีกล่าวต่อ
“เจ้าบอก่าคนแข็งแกร่งมีสิทธิ์เลือกแทนผู้อื่น”
“แต่ข้าคิดต่าง”
“คนที่แข็งแกร่ง”
“ควรมีความสามารถมากพอที่จะสร้างทางเลือกเพิ่ม”
ตาของจ้าวอู๋เหยินสั่น
เป็นครั้งแรก
ที่เขาไม่ได้มีคำตอบ
ทันใดนั้น
เสียงหนึ่งดังจากเบื้องบน
“พอได้แล้ว”
ฉินม่อเหยี
ยืยู่บนคานไม้
เขามองพื้นที่พังพินาศ
จากนั้นมองผูู้ญิ้ทั้งสิบสามคน
แล้วมองหลินเวี
“วันนี้เจ้าชนะ”
“แต่เจ้าจ่ายไปมาก”
สายตาของเขาหยุดที่ตาของหลินเวี
“ตาแห่งกรรมของเจ้า”
“เสียหายก่าที่เจ้าคิด”
หลินเวีไม่ตอบ
ฉินม่อเหยีกล่าว
“อย่าใช้มัีก”
“อย่างน้อยใช่วงนี้”
จากนั้นเขาหันหลัง
“ไป”
จ้าวอู๋เหยินกัดฟัน
“ผู้บังคับการ...”
“ไป”
คราวนี้
จ้าวอู๋เหยินไม่พูดอีก
ทั้งสองหายเข้าไปใความมืด
หลังศัตรูจากไป
ทุกคนเงียบ
เาะชัยชนะครั้งนี้
ไม่มีเสียงเฉลิมฉลอง
มีเพียงผู้คนที่รอดชีวิต
และผู้คนที่จากไป
สือเหว่ั่งลง
หอบหายใจ
“ข้าไม่อยากเจอพวกมัีกแล้ว”
หาวี่หัวเราะเา ๆ
“แต่เจ้าคงต้องเจอ”
“อย่าพูดแบบนั้น”
หลิ่วชิงอวี่ำัรักษาผูู้ญิ้คนหนึ่ง
“อย่างน้อยตอนนี้”
“พวกเขายังมีชีวิต”
เสวี่ยหนิงเดินมาหาหลินเวี
“เจ้าช่วยพวกเราทั้งหมด”
หลินเวีส่ายหน้า
“พวกเจ้าต่างหากที่ช่วยกัน”
นางมองเขา
ก่อนยิ้ม
“ข้าคิด่า...”
“ข้าเริ่มรู้แล้ว่าทำไมเจ้าถึงเดินทางเช่นนี้”
คืนนั้น
หลินเวีั่อยู่ริมกองไฟ
ตาทั้งสองข้างยังถูกพันผ้า
ตอนนี้
เขาไม่สามารถใช้ตาแห่งกรรมได้ชั่วคราว
เป็นครั้งแรก
ที่โลกของเขา
กลับมาเป็นโลกธรรมดา
ไม่มีเส้นกรรม
ไม่มีสีทอง
ไม่มีสีดำ
เพียงเสียงของผู้คน
เสียงไฟ
และเสียงลม
เขารู้สึกแปลก
แต่ก็สงบ
ฉู่หยุนหลานั่ข้าง ๆ
“เจ็บไหม?”
“นิดหน่อย”
“โกหก”
หลินเวีหัวเราะ
“มากหน่อย”
ฉู่หยุนหลานยื่นยาร้อนให้
“กิน”
เขารับ
“ขอบคุณ”
ทั้งสองั่เงียบ
ผ่านไปนาน
หลินเวีพูดขึ้น
“ข้าช่วยทุกคนไม่ได้”
ฉู่หยุนหลานไม่ได้ตอบทันที
“แต่วันนี้”
“เจ้าช่วยสิบสามคนไว้”
หลินเวีพยักหน้า
“ใช่”
“เาะฉะนั้น”
นางมองเขา
“อย่าให้การช่วยคนที่เจ้าไม่ทัน”
“ทำให้เจ้าลืมคนที่เจ้าช่วยได้”
หลินเวีนิ่ง
คำพูดนี้
เหมือนเปิดบางอย่างใใจ
เขาหลับตา
และใความมืด
กำแพงขั้นที่ห้า
ปรากฏขึ้น
คราวนี้
ไม่มีคำ่า
“เลือก”
ไม่มีคำ่า
“แบกรับ”
ไม่มีคำ่า
“ปกป้อง”
แต่มีคำใหม่
คำเดียว
“เจตจำนง”
หลินเวีมองมัน
และเป็นครั้งแรก
เขารู้สึก่า
กำแพงขั้นที่ห้า
ำัสั่น
อย่างแท้จริง
ห่างออกไป
ฉินม่อเหยีหยุดเดิน
จ้าวอู๋เหยินถาม
“ท่านคิดอย่างไรกับเขา?”
ฉินม่อเหยีตอบ
“เขาใกล้แล้ว”
“ใกล้อะไร?”
“ขั้นที่ห้า”
“เร็วเกินไป”
ฉินม่อเหยีพยักหน้า
“เร็วมาก”
เขามองท้องฟ้า
“แต่สิ่งที่น่ากังวลก่าคือ...”
“เขาเริ่มสร้างมรรคาของตัวเองแล้ว”
จ้าวอู๋เหยินเงียบ
ฉินม่อเหยีกล่าวต่อ
“และเมื่อถึงวันที่เขาทะลวง”
“เราอาจไม่สามารถใช้คนทั่วไปทดสอบเขาได้อีก”
จ้าวอู๋เหยินถาม
“แล้วจะใช้ใคร?”
ฉินม่อเหยียิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่น
“ถึงเวลานั้น”
“จะมีคนที่เหมาะสมก่ามารับช่วงต่อ”
ใเวลาเดียวกัน
ลึกเข้าไปใคืนมืด
หลินเวีำัั่หลับตา
แม้ตาจะมองไม่เห็น
แต่ิใจของเขากลับชัดเจนก่าที่เคย
เขาไู่้่า
ขั้นที่ห้าจะมาถึงเมื่อใด
ไู่้่ามรรคาของเขาจะพาไปทางไหน
แต่เขารู้สิ่งหนึ่งแล้ว
เขาจะไม่ยอมให้ใคร
บังคับให้เขาเลือก
ระห่างชีวิตหนึ่ง
กับอีกชีวิตหนึ่ง
อีกต่อไป
เขาจะสร้างทางของตัวเอง
และใความเงียบงัน
กำแพงขั้นที่ห้า
ก็เกิดรอยร้าวขึ้ีกหนึ่งเส้น
แกร็ก—
เพียงเล็กน้อย
แต่ครั้งนี้
รอยร้าวนั้น
ไม่ได้เกิดจากพลัง
ไม่ได้เกิดจากการฝืน
มันเกิดจาก
เจตจำนงของหลินเวีเอง
และเมื่อรอยร้าวนั้นปรากฏ
ตะเกียงวิญญาณเก้าั้ฟ้า
ใทะเลิ
ก็่แขึ้ย่างรุนแรง
ั้ที่สอง
ำัใกล้ื่
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1737518715_77529948.webp)
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/1751968032_51084667.webp)
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1620879063_83193514.webp)
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1592451905_80705599.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??