0.00 
0.00 
เรื่อง “คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
ตูมมมมม!
เสียงระเบิดกึกก้องไปทั่วสถานีจันทราดับ
แสงกระบี่สีครามพุ่งผ่านทางเดินใต้ดินราวกับสายฟ้าที่ฉีกความมืดเป็นสองส่วน
ัจิ้นยกโซ่สีดำขึ้นรับ
เคร้ง!
แรงปะทะทำให้แขนเาสั่น
ื้ใต้เท้าูกดแตกร้าว
เาไปาก้าว
าก้าวเ็ ๆ
เป็นครั้งแรกตั้งแต่การต่อสู้เริ่มขึ้น
รอยยิ้มบนใบหน้าัจิ้นหายไป
เามองหลินเวีด้วยสายตาเปลี่ไป
“กระบี่เก้าสวรรค์...”
หลินเวียืนอยู่ปลายทางเดิน
เืไหลาดวงตา
ไหล่
และต้นขา
แต่กระบี่ในืยังคงมั่นคง
“เ้ารู้จักมัน”
ัจิ้นไม่ตอบทันที
เาก้มมองโซ่ในื
ตรงกลางโซ่มีรอยกระบี่สีครามพาดผ่าน
“ข้าไม่ได้แค่รู้จัก”
“ข้าเเห็นมัน”
หลินเวีหรี่ตา
“าใคร?”
ัจิ้นเงยหน้า
“าผู้ืโคมคนก่อน”
หัวใจหลินเวีกระตุก
แต่เพียงเสี้ยววินาที
เาก็เก็บความรู้สึกกลับไป
“แ้เาอยู่ที่ไหน?”
ัจิ้นยิ้ม
“ตายแ้”
“เหืนทุกคนที่คิดว่าตัวเองาารถเปลี่ชะตาได้”
ตูม!
ปราณสีดำระเบิดาร่างัจิ้น
แรงกดดันพุ่งสูงขึ้นีระดับ
กำแพงหินสอง้าสั่นสะเทือน
ฝุ่นร่วงลงาเพดาน
หลินเวีก้าว
เารู้ทันที
ัจิ้นยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด
ชายผู้นี้กำลังทดลองเา
ตั้งแต่ต้นถึงตอนนี้
“เยี่ยเทีเหิง!”
หลินเวีตะโกน
เสียงเาทะลุไปยังทางเดินด้านหลัง
“พาผู้สูญสิ้นไปาสถานี!”
เสียงตอบกลับมา
“เข้าใจแ้!”
เยี่ยเทีเหิงนำผู้สูญสิ้นทั้งสิบสองคนไป
แต่เพียงเดินไปได้ไม่กี่สิบก้าว
ื้ด้านหน้าก็ระเบิดขึ้น
ตูม!
กำแพงสีดำพุ่งขึ้นขวางทาง
เยี่ยเทีเหิงหยุดกะทันหัน
“ค่ายกล?”
เส้นสีดำจำนวนมากปรากฏบนื้
ก่อตัวเป็นวงแหวนขนาดใหญ่
เสียงหัวเราะดังขึ้นาด้านบน
“ไม่มีใครไปได้”
ชายชุดดำหลายสิบคนปรากฏตัวบนชั้นหินด้านบน
ึ่ในนั้นืธงสีดำ
เาปักมันลงื้
ตูม!
ค่ายกลสีดำขยายตัว
เยี่ยเทีเหิงยกกระบี่ขึ้น
“ไปด้านหลัง”
ผู้สูญสิ้นทั้งสิบสองคนหลัง
แต่เสวี่ยหนิงส่ายหน้า
“ไม่ได้”
“อะไร?”
“ถ้าต่อ”
“เราจะกลับไปอยู่ในห้องนั้นี”
เยี่ยเทีเหิงนิ่ง
เสวี่ยหนิงกำหมัด
ตัวนางสั่น
แต่ครั้งนี้
นางไม่ได้
“ข้าไม่อยากหนีีแ้”
เยี่ยเทีเหิงมองนาง
านั้นจึงยิ้ม
“ดี”
เายกกระบี่ขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นก็สู้”
ตูม!
เยี่ยเทีเหิงพุ่งไป
กระบี่สีเงินฟาดขึ้น
ชายชุดดำาคนกระโดดลงมา
เคร้ง!
กระบี่ปะทะกัน
เยี่ยเทีเหิงหมุนตัว
ฉัะ!
คมกระบี่ฟันผ่านต้นแขนคนแรก
ชายคนที่สองแทงาด้านหลัง
เยี่ยเทีเหิงก้มตัว
กระบี่เฉียดเส้นผม
เาแทงสวน
ฉึก!
กระบี่ทะลุหน้า
แต่ชายคนที่าใช้ฝ่าืซัดเข้าหลัง
ปัง!
เยี่ยเทีเหิงกระเด็น
เืไหลาปา
เสวี่ยหนิงกำหมัด
“อย่าแตะเา!”
นาง้ากระบี่าสมาชิกเฝ้าาีที่อยู่้า ๆ
แ้พุ่งไป
ฉัะ!
คมกระบี่กรีดผ่านชายชุดดำ
แม้พลังนางยังไม่แข็งแกร่ง
แต่ทุกการเคลื่อนไหว
ไม่มีความลังเลเหืนเมื่่อน
ผู้สูญสิ้นคนอื่นเริ่มขยับตาม
ึ่คน
สองคน
าคน
พวกเาหยิบอาวุธสมาชิกเฝ้าาี
แ้เข้าร่วมการต่อสู้
คนที่เเป็นเพียงเหยื่อ
กำลังยืนขึ้นด้วยตัวเอง
เยี่ยเทีเหิงมองภาพนั้น
ก่อนหัวเราะ
“หลินเวี”
“ดูเหืนเ้าจะทำสำเร็จแ้”
ีด้านึ่
การต่อสู้หลินเวีกับัจิ้นุแขึ้นเื่ ๆ
เคร้ง!
โซ่สีดำฟาดลง
หลินเวีรับด้วยกระบี่
แรงมหาศาลส่งผ่านแขน
กระดูกแทบแตก
ัจิ้นหมุนโซ่
ปลายโซ่พุ่งเข้าหาศีรษะ
ฟึ่บ!
หลินเวีก้มตัว
โซ่เฉียดศีรษะ
เาพุ่งเข้าใกล้
กระบี่แทงตรง
ัจิ้นเบี่ยงตัว
ฉึก!
ปลายกระบี่แทงเข้าที่ไหล่
เืสาด
ัจิ้นไม่สนใจ
ืซ้าย้าข้อืหลินเวี
“ได้ตัวแ้”
ตูม!
ฝ่าืสีดำกระแทกหน้า
หลินเวีกระเด็น
ปัง!
หลังกำแพง
เืทะลักาปา
ัจิ้นเดินเ้าาช้า ๆ
“กระบี่ดี”
“แต่เ้าฝึกมันยังไม่ถึงระดับ”
หลินเวียืนขึ้น
“ข้ารู้”
“เ้ารู้?”
“ใช่”
เายกกระบี่ขึ้น
“แต่กระบี่ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์”
“ก่อนที่คนใช้มันจะกล้าฟัน”
ัจิ้นหัวเราะ
“พูดเหืนคนโง่”
“งั้นลองดู”
ตูม!
ัจิ้นพุ่งเ้าา
โซ่สีดำหมุนรอบตัว
ึ่ครั้ง
สองครั้ง
าครั้ง
แต่ละครั้งที่หมุน
แรงกดดันเพิ่มขึ้น
สุดท้าย
โซ่กลายเป็นพายุสีดำขนาดใหญ่
ฟาดลงมา
ตูมมม!
ทางเดินูฉีก
หลินเวีกระโดดหลบ
ตูม!
กำแพงด้านหลังพัง
เศษหินปลิว
หลินเวีพุ่งเข้าไปีครั้ง
กระบี่ครามฟันลง
ัจิ้นยกโซ่
เคร้ง!
แรงปะทะทำให้แขนทั้งสองฝ่ายสั่น
หลินเวีพลิกข้อื
เปลี่ทิศกระบี่
ฉัะ!
คมกระบี่กรีดผ่านหน้าัจิ้น
เืสาด
แต่ัจิ้นจับแขนเาได้
“เ้าเร็วขึ้น”
“แต่ยังช้า”
เากระแทกเข่าใส่ท้อง
ปัง!
หลินเวีตัวงอ
านั้นหมัดพุ่งเข้าหน้า
ตูม!
เืสาด
ร่างหลินเวีลอยกระเด็น
กลิ้งไปกับื้หลายสิบจั้ง
กระบี่ดาราครามหลุดาื
ัจิ้นเดินตามมา
“จบแ้”
หลินเวีพยายามลุก
แต่ขา้าึ่สั่น
เามองกระบี่ที่ตกอยู่ไม่ไกล
ห้าจั้ง
สี่จั้ง
าจั้ง
สองจั้ง
ัจิ้นเ้าาใกล้
“ผู้ืโคมคนก่อน”
“ก็ตายแบบนี้”
“ไม่มีใครช่วยเา”
หลินเวีกำื
เสียงบางอย่างดังขึ้นในหัว
“ผู้ืโคม เลืิ่ที่เ้าจะูญเี”
เาหลับตา
ครั้งนี้
เาไม่ได้คิดถึงการะ
ไม่ได้คิดถึงการฆ่าัจิ้น
ไม่ได้คิดถึงการทะลวงขั้นที่ห้า
เาคิดถึงชายผู้สูญสิ้นคนนั้น
คนที่เาไม่รู้แม้แต่ชื่อ
คนที่ตายเพราะเาช่วยช้าเกินไป
เาคิดถึงเสวี่ยหนิง
เยี่ยเทีเหิง
หานเฟิง
ผู้คนทั้งสิบสองคน
แ้เาก็เข้าใจบางอย่าง
ิ่ที่เากลัวที่สุด
ไม่ใช่ความตาย
แต่คืารเห็นใครบางคนตาย
และคิดว่า
ตัวเองไม่มีสิทธิ์ทำอะไร
หลินเวีลืมตา
แสงสีทองปรากฏในดวงตา
“ข้ารู้แ้”
ัจิ้นหยุด
“อะไร?”
หลินเวียกื
เปลวเพลิงชะตากรรมลุกขึ้น
มันไม่ได้ลุกแรง
ไม่ได้ระเบิด
แต่กลับนิ่งสงบอย่างผิดธรรมชาติ
“ิ่ที่ข้าต้องูญเี”
หลินเวีมองัจิ้น
“คือความคิดที่ว่า”
“ข้าต้องะทุกครั้ง”
ัจิ้นหรี่ตา
หลินเวีพุ่งไป้ากระบี่
ฟึ่บ!
ัจิ้นฟาดโซ่
ตูม!
ื้แตก
แต่หลินเวีหมุนตัวผ่านช่องว่าง
้ากระบี่กลับมา
และในวินาทีที่ืสัมผัสด้ามกระบี่
ดวงตาแห่งกรรมพลันเปิดเ็กำลัง
โลกทั้งใบเงียบลง
เาเห็นเส้นกรรม
เห็นโซ่สีดำ
เห็นจุดเชื่อมต่อ
เห็นทุกการเคลื่อนไหวก่อนมันเกิดขึ้น
ไม่ใช่เพราะเามองอนาคต
แต่เพราะเาอ่านเหตุและผลการเคลื่อนไหวได้เร็วขึ้น
หลินเวีก้าว
ึ่ก้าว
หลบโซ่
สองก้าว
เบี่ยงฝ่าื
าก้าว
กระบี่ฟัน
ฉัะ!
ัจิ้นมีเืไหลาแขน
เาตกตะลึง
“นี่...”
หลินเวีหมุนกระบี่
“กระบี่เก้าสวรรค์”
แสงครามปรากฏรอบตัว
“กระบวนที่สอง”
ดวงดาวเก้าดวงปรากฏเหนือศีรษะ
“ดาราร่วง!”
ตูมมมมม!
ดวงดาวทั้งเก้าตกลงมาพร้อมกัน
ึ่ดวง
สองดวง
าดวง
เก้าดวง!
ทางเดินใต้ดินสั่นสะเทือนุแ
ัจิ้นคำราม
โซ่สีดำขยายตัว
“เงาทมิฬ—หมื่นโซ่กลืนฟ้า!”
โซ่นับพันพุ่งขึ้นาื้
เข้ากับดวงดาว
ตูม!
ตูม!
ตูม!
การปะทะทำให้ื้ที่โดยรอบพังทลาย
ื้หินแตกเป็นหลุม
เพดานถล่ม
แต่แสงกระบี่ยังคงทะลวงผ่าน
ดาวดวงแรกแตก
ดาวดวงที่สองแตก
ดาวดวงที่าูกลืน
แต่ดวงที่สี่
ทะลุมา
ฉึก!
ัจิ้นูแทงเข้าที่หน้า
เืพุ่ง
เากระเด็นไปหลายสิบจั้ง
ปัง!
ร่างกระแทกกำแพง
กำแพงแตกเป็นใยแมงมุม
หลินเวีบหนัก
เืไหลาดวงตาไม่หยุด
เข่า้าึ่ทรุดลง
กระบวนที่สอง
ยังไม่สมบูรณ์
แต่พลังมัน
เหนืว่าที่เาเใช้ก่อนหน้านี้อย่างชัดเ
ัจิ้น่ ๆ ลุกขึ้น
มืุมหน้า
เืไหลผ่านิ้
แต่เาััเราะ
“ดี...”
“ดีมาก!”
“นี่แหละ!”
“ผู้ืโคมที่ข้าตามหา!”
หลินเวีมองเา
“เ้าคิดว่าข้าจะดีใจที่ได้ยินคำชมาเ้างั้นหรือ?”
ัจิ้นหัวเราะ
“ไม่”
“เพราะเ้ากำลังจะรู้ว่า”
เายกืขึ้น
ตราสีดำบนื้ทั้งสถานีสว่างขึ้นพร้อมกัน
“กระบวนที่สองเ้า”
“เพิ่งเปิดประตูเท่านั้น”
ครืนนนนน!
ทั้งสถานีจันทราดับสั่นสะเทือน
เสียงระฆังดังขึ้นาส่วนลึก
กัง!
กัง!
กัง!
กัง!
ตะเกียงทั้งสิบาดวงใต้เืง
พลันสว่างขึ้นพร้อมกัน
เปลวไฟสีดำสิบสองดวง
และเปลวไฟสีทองึ่ดวง
หลินเวีหันกลับ
หัวใจเต้นแรง
เพราะเารู้สึกได้ถึงบางอย่าง
บางอย่างที่ไม่ใช่พลังัจิ้น
ไม่ใช่พลังลัทธิเงาทมิฬ
แต่เป็นพลังที่เก่าแก่กว่านั้น
ประตูหินด้านหลังเา
เริ่มเปิด
ครืดดดด...
เสียงผู้หญิงดังขึ้นาความมืด
“ในที่สุด...”
“เ้าก็เข้าใจ”
หลินเวีหันไป
หลังประตู
ไม่มีใคร
มีเพียงห้องกว้างใหญ่
และตรงกลางห้อง
มีหญิงสาวคนึ่นั่งอยู่หน้าตะเกียง
เส้นผมสีดำยาวปกคลุมแผ่นหลัง
เสื้อสีขาวเปื้อนฝุ่น
ใบหน้าซีดราวกับไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์มานานนับร้อยปี
แต่ิ่ที่ทำให้หลินเวีหยุดหายใจ
คือดวงตานาง
สีทอง
เหืนกับดวงตาแห่งกรรมเา
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น
มองหลินเวี
แ้พูดเพียงประโยคเดียว
“เ้ามาช้ากว่าที่ข้าคิด”
หลินเวีกำกระบี่แน่น
“เ้าเป็นใคร?”
หญิงสาวมองตะเกียงสีทองตรงหน้า
ก่อนตอบอย่างแผ่วเบา
“คนที่รอผู้ืโคม”
“มาาร้อยปีแ้”
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1737518715_77529948.webp)
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/1751968032_51084667.webp)
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1620879063_83193514.webp)
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1592451905_80705599.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??