หน้าตาแบบฉัน มันไม่มีใครต้องการรึไงกัน

เมอริเดียน ไฮสคูล ในตอนเช้าคึกคักเสมอ

เสียงรองเท้าบนพื้นหินขัดมันวาว เสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนที่ยังคุยเรื่องซีรีส์เมื่อคืนไม่จบ เสียงใครบางคนวิ่งตะโกนว่าลืมการบ้าน และเสียงประกาศจากลำโพงทางเดินบอกให้นักเรียนเตรียมเข้าแถว

ท่ามกลางทุกเสียงนั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนราวบันไดชั้นสองคนเดียว ขาห้อยลงมา สายหูฟังเสียบหู มองออกไปที่สนามด้านล่างด้วยสายตาเหม่อๆ ราวกับว่าเสียงทั้งหมดในโรงเรียนนี้ไม่ใช่เรื่องของเขา

เอเดน รีฟส์ นั่งอยู่อย่างนั้นทุกเช้า

ไม่มีใครสังเกต และเขาก็ไม่ได้อยากให้ใครสังเกต

"เอเดน!"

เสียงตะโกนขึ้นมาจากชั้นล่าง

"แกอยู่บนนั้นอีกแล้ว โฮมรูมกำลังจะเริ่มแล้วนะโว้ย!"

เขาถอดสายหูฟังออกข้างหนึ่ง มองลงไป

ไทเลอร์ เคน — เพื่อนเดียวที่เขามี หรือจะเรียกว่าเพื่อนเดียวที่ยังไม่ยอมแพ้กับความเงียบของเขา ยืนอยู่ด้านล่างพร้อมกระเป๋าสะพายสองข้าง หน้าตาหงุดหงิดแต่สายตายังห่วงใย

"รู้แล้ว" 

เอเดนพูดเบาๆ แล้วกระโดดลงจากราว ข้ามสองสามขั้นบันไดก่อนเดินตามไทเลอร์เข้าห้องอย่างเชื่องช้า

ปี 2 ห้อง D คือห้องที่เอเดนถูกจัดให้อยู่ตั้งแต่ปีก่อน

ไม่ใช่ห้องเก่ง ไม่ใช่ห้องแย่ แค่ห้องกลางๆ ที่ไม่มีใครสนใจเป็นพิเศษ เหมาะกับเขามาก

เขานั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง ตำแหน่งเดิม วางกระเป๋าลงแล้วเอาแขนหนุนศีรษะ มองออกไปที่ต้นไม้ใหญ่นอกกระจก ใบไม้สั่นไหวเบาๆ ตามลมเช้า

วันนี้ก็เหมือนทุกวันไม่มีอะไรน่าสนใจ เขาคิด

"ฟังดูแย่นะ แกคิดอยู่ในหัวอีกแล้วใช่มั้ย"

ไทเลอร์กระซิบข้างๆ

"แกอ่านใจคนได้หรอ"

"อ่านหน้าแกได้" 

ไทเลอร์หัวเราะเบาๆ

"หน้าแกมันเขียนว่า เบื่อทุกอย่างแล้ว อยู่ตลอดเวลา"

เอเดนไม่ตอบ แค่ขยับมุมปากนิดหน่อย ซึ่งนั่นคือการหัวเราะของเขา

ประตูห้องเปิดออก และบรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที ไม่ใช่เพราะครู แต่เพราะ ฟิโอน่า เรน เดินเข้ามา

เธอเป็นนักเรียนย้ายห้องมาจากปี 2 ห้อง A — ห้องเก่งอันดับหนึ่งของชั้น ด้วยเหตุผลที่ยังไม่มีใครรู้แน่ชัด แต่ทุกคนรู้ว่าเธอเรียนเก่ง จีพีเอ 3.9 ต่อเนื่องสองปี และมีแนวโน้มจะเป็นอันดับหนึ่งของปี 2 ทั้งหมด

เธอเดินเข้ามาด้วยสายตาที่สำรวจห้องอย่างรวดเร็ว เหมือนคนที่ถูกบังคับให้มาอยู่ในที่ที่ไม่ได้เลือก

สายตาของเธอกวาดผ่านทุกคน ผ่านทุกโต๊ะ ผ่านเอเดน ไม่หยุด ไม่สนใจ เหมือนเขาเป็นแค่เก้าอี้อีกตัวหนึ่ง

เขาสังเกตทั้งหมดนั้น แล้วก็มองกลับออกไปที่ต้นไม้นอกหน้าต่างต่อ

เด็กเรียนเก่งก็เหมือนเดิมมองโลกจากมุมสูงเสมอเขาคิดเงียบๆ

วันแรกที่ฟิโอน่าอยู่ห้องเดียวกัน ผ่านไปแบบที่เขาคาด

ครูแนะนำเธอ ทุกคนปรบมือ บางคนกระซิบว่า

"โห เด็กห้องเอมาอยู่ด้วย"

บางคนถามเพื่อนข้างๆ ว่าทำไมเธอถึงย้ายมา

เอเดนไม่สนใจสักอย่าง

จนกระทั่งคาบแรก — วิชาคณิตศาสตร์ ครูแจกใบงานที่เหลือจากสัปดาห์ก่อน แล้วก็ถามขึ้นมาดื้อๆ ว่า

"ใครทำข้อห้าได้บ้าง?"

ความเงียบ

ข้อห้าคือสมการระดับโอลิมปิกที่ครูยกมาให้ลองเล่น เพราะรู้ว่าแทบไม่มีใครทำได้ แต่อยากดูว่าจะมีใครกล้าลองบ้าง

ฟิโอน่าเปิดสมุดของตัวเอง ขมวดคิ้ว เธอทำมาแล้ว แต่คำตอบไม่ลงตัว เธอแน่ใจว่าตัวเองเข้าใกล้ที่สุดในห้องนี้แล้ว

แล้วเสียงเบาๆ ก็ดังขึ้นจากริมหน้าต่าง

"ทำได้ครับ"

ทุกคนหันไป รวมถึงฟิโอน่า

เอเดนนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย วางปากกาลงบนโต๊ะ แล้วอธิบายวิธีทำออกมาสามขั้นตอน ชัดเจน กระชับ และถูกต้องทุกตัวเลข ห้องเงียบกริบ ครูกะพริบตา

"...ถูกต้องครับ"

เสียงครูยังไม่ทันขาด ฟิโอน่าก็มองกลับลงมาที่สมุดของตัวเอง ขมวดคิ้ว เปรียบเทียบ แล้วค่อยๆ ขีดฆ่าวิธีทำของตัวเองทิ้งอย่างเงียบๆ เธอไม่ได้มองเอเดนอีกครั้ง แต่สิ่งที่เธอคิดในใจตอนนั้นคือ — โชคช่วย แค่นั้นเอง

เพราะในโลกของฟิโอน่า เรน คนที่จีพีเอต่ำขนาดนี้ไม่มีทางฉลาดจริง มันต้องเป็นความบังเอิญ

และนั่นคือครั้งแรก ที่เธอมองข้ามเขา โดยที่ยังไม่รู้เลยว่า จะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย