เรื่อง ตำนานช่างกลคนมันเทพ

ลวี่เชี่ยนจัดการทำความสะอาดห้องจนเสร็จแล้วก็เดินออกไป

หานเซียวทิ้งตัวลงนอนหลับตาลงบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยตัวปล่อยใจให้ผ่อนคลายเต็มที่ ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่... รอให้หน่วย 13 มาเคาะประตูเรียก

ตอนนี้เรายังแกร่งไม่พอ

หานเซียวรู้ดีว่าการจะงัดกับองค์กรเจอร์มินัล การยืมมือคนอื่นมันก็เป็นแค่ทางลัด สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้จริงคือความแข็งแกร่งของตัวเองแถมการจะทำให้หน่วย 13 ยอมรับในตัวเขาได้ มันก็ต้องมีฝีมือไปโชว์ให้เห็นเหมือนกัน

ช่วงนี้ไม่มีโอกาสให้ออกไปทำเควสต์หรือฟาร์มมอนสเตอร์เลย ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คืองานสายช่างกล แต่การสร้างเครื่องจักรมันต้องใช้เงิน การออกไปหาลำไพ่พิเศษเลยเป็นเรื่องจำเป็น เมืองซีตูมีโอกาสมากมายแต่กว่าจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นความแข็งแกร่งของตัวเองได้ก็ยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ อารมณ์เหมือนเนื้อเพลงล้อเลียนที่ว่า "จางกั่วเหลาขี่ลาหันหลัง ซาเจ๋งแบกสัมภาระตามพี่น้องน้ำเต้า เดินทางไกลไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่ชมพูทวีป" อะไรทำนองนั้น หนทางยังอีกยาวไกล!

ยังเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งปีกว่าเกมจะเปิดโอเพนเบต้า ก่อนจะถึงตอนนั้น เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด

…

จัดห้องเสร็จ หานเซียวก็เดินลงมาที่ชั้นหนึ่ง ลวี่เชี่ยนกำลังง่วนอยู่หน้าเครื่องกลึงเพื่อซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าอะไรสักอย่าง กางเกงฮอตแพนท์รัดรูปเน้นทรวดทรงเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนยาวสลวยทำเอาเขาเผลอมองตาค้างไปหลายวินาที

หญิงสาวหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับเหงื่อ แล้วเอ่ยปากบอก

"ใบสั่งซ่อมอยู่ในลิ้นชักนะ"

บรรยากาศในร้านค่อนข้างเงียบเหงา ใบสั่งซ่อมส่วนใหญ่ก็เป็นพวกงานค้าง หานเซียวสุ่มหยิบงานง่ายๆมาทำแล้วก็เริ่มวุ่นวายอยู่หน้าเครื่องกลึง

เขาทำงานลากยาวไปจนถึงทุ่มตรง ร้านก็ถึงเวลาปิดทำการ

ลวี่เชี่ยนเปลี่ยนมาใส่ชุดเดรสกระโปรงยาวสีขาวดูสบายตาปล่อยผมสีดำขลับยาวประบ่าดูอบอุ่นอ่อนโยนสไตล์พี่สาวข้างบ้านแต่รอยปะชุนบนกระโปรงก็พอบอกได้ว่าฐานะการเงินของเธอไม่ได้อู้ฟู่นัก หานเซียวอดคิดในใจไม่ได้ว่า ที่ตอนทำงานเจ๊แกใส่ชุดหวิวขนาดนั้นเป็นเพราะอยากประหยัดค่าผ้าหรือเปล่ากัน?

พอถึงเวลาอาหารเย็น ตาเฒ่าลวี่ก็เพิ่งจะโผล่หัวออกมา ทั้งวันที่ผ่านมามัวแต่ขลุกอยู่ก้นห้องทำบ้าอะไรก็ไม่รู้

"มากินข้าวกันได้แล้ว"

ตาเฒ่าลวี่ที่มีผมบางเฉียบทรงบาร์โค้ดปรกหัว ดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่คนทำงานบ้านเป็น อาหารบนโต๊ะมื้อนี้ลวี่เชี่ยนเลยเป็นคนเหมาทำเองทั้งหมด

หานเซียวคีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเข้าปาก ชิ้นเนื้อนุ่มละมุนลิ้น ไม่เลี่ยนจนเกินไปแถมน้ำซุปยังหอมหวานชุ่มคอทำเอาเขาถึงกับตาโต

"อร่อยไหม?"

ลวี่เชี่ยนยิ้มหวาน

หานเซียวไม่มีเวลาจะตอบด้วยซ้ำ ปากเอาแต่เคี้ยวตุ้ยๆไม่หยุดพัก ในใจกู่ร้องตะโกนว่า... นี่สิถึงเรียกว่าอาหารคน! ครึ่งปีที่ผ่านมาฉันกินเศษสวะอะไรเข้าไปเนี่ย!?

"ยังมีอีกเยอะเลย ค่อยๆ กินนะ"

ลวี่เชี่ยนปลื้มปริ่มที่รสมือตัวเองได้รับการยอมรับ เธอคอยคีบกับข้าวใส่ชามให้เขาไม่หยุด

กินไปได้สักพัก ตาเฒ่าลวี่ก็โพล่งขึ้นมากลางปล้อง

"สรุปว่าแกเป็นใครมาจากไหนกันแน่?"

หานเซียวชะงักตะเกียบในมือ

"ผมก็แค่คนธรรมดาเดินดินคนหนึ่ง"

"ข้ออ้างตื้นๆ แบบนี้ คิดจะตบตาฉันงั้นเรอะ? ไอ้หนู... คายความจริงออกมาซะดีๆ"

ตาเฒ่าลวี่แค่นหัวเราะหึๆพลางเอามือลูบหัวล้านแล้วปาดเส้นผมบางๆ ที่ยาวสลวยของตัวเอง สภาพดูไม่ต่างอะไรกับไข่พะโล้ขึ้นรา

หานเซียวเลิกคิ้วกวนๆ

"แล้วถ้าผมไม่บอกล่ะ?"

"ไม่บอกงั้นเรอะ!?"

ตาเฒ่าลวี่ขึ้นเสียงสูงปรี๊ดพร้อมกับสะบัดหัวพรึ่บ! รังแคปลิวว่อนราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย สาดอารมณ์ศิลปินประหนึ่งมือกีตาร์วงเฮฟวีเมทัลปล่อยออร่าความเหงาและเศร้าสลดร่วงหล่นใส่หานเซียวเป็น-่าฝน

ยอดวิชาหิมะโปรยปรายทั่วหล้าช่างร้ายกาจนัก!

หานเซียวหรี่ตาหมุนตัวกระโดดฉากหลบไปไกลถึงห้าเมตร ยกแขนสองข้างขึ้นตั้งการ์ดเตรียมพร้อมรับมือเต็มที่

ตาเฒ่าลวี่หรี่ตามอง

"วิชาตัวเบาไม่เลวเลยนี่... หรือว่านั่นคือ ท่าร่างบัลเลต์ห่านดำในตำนาน?"

"ตาแหลมนี่"

"หึ ก็แค่นั้นแหละ! ฉันยังมีกระบวนท่ารังแคสามพันจั้ง สัมผัสปุ๊บตายปั๊บ โดนปุ๊บวิญญาณหลุดออกจากร่าง แกกล้ารับกระบวนท่านี้ของฉันไหมล่ะ!?"

ตาเฒ่าลวี่จีบนิ้วชี้กับนิ้วกลางจับปอยผมบางๆของตัวเองราวกับกำลังถือกระบี่ยืนนิ่งสง่าดุจขุนเขา ท่วงท่ากวนประสาทประหนึ่งปรมาจารย์หลุดโลก

"ในโลกนี้มีวิชาสุดยอดขนาดนี้ด้วยเหรอ!?"

หานเซียวแกล้งทำหน้าตื่นตระหนก

"ระดับของตาเฒ่าคนนี้... แกไม่มีวันเข้าใจหรอก"

ตาเฒ่าลวี่แค่นเสียงหัวเราะเยาะ

ลวี่เชี่ยนยังคงยิ้มละมุนเป็นกันเองแต่ฉากหลังของเธอกลับแผ่รังสีอำมหิตทะมึนจนแทบจะมีสายฟ้าฟาดดังเปรี้ยงปร้าง หญิงสาวเอาตะเกียบเคาะโต๊ะดัง ป๊อก แล้วส่งเสียงกระซิบออกมา

"นั่งลง... แล้ว-กิน-ข้าว"

ทั้งคู่หุบปากฉับพลางพุ่งกลับไปนั่งประจำที่ในพริบตา ทำหน้าตายไม่รู้ไม่ชี้ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

…

เมืองซีตูมีพื้นที่กว้างขวางมาก แบ่งออกเป็น 8 เขตหลัก และยังมีเมืองบริวารอีก 3 แห่งเชื่อมต่อกันด้วยระบบทางรถไฟทหาร เขต 1 คือใจกลางเมือง เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการทั้งหมดและเป็นเขตหวงห้ามสำหรับประชาชนทั่วไป

คลื่นใต้น้ำระหว่าง 6 ประเทศมหาอำนาจกำลังก่อตัวอย่างเงียบเชียบ ถึงองค์กรเจอร์มินัลจะเป็นศัตรูตัวฉกาจของทุกคนแต่ทั้ง 6 ประเทศก็ยังคงแข่งขันห้ำหั่นกันเอง ไม่มีใครเป็นมิตรแท้ถาวร การลอบสังหารผู้นำประเทศอื่นมีให้เห็นอยู่บ่อยๆ ถึงฉากหน้าจะโยนขี้อ้างว่าเป็นฝีมือองค์กรเจอร์มินัลกับพวกอาชญากรตัวเป้ง แต่หน่วยข่าวกรองของแต่ละประเทศต่างก็รู้อยู่เต็มอกว่า อย่างน้อยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของการลอบสังหารพวกนั้น เป็นฝีมือของประเทศอื่นที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

หน่วยข่าวกรองของแต่ละประเทศ องค์กรเจอร์มินัล ขุนศึกผู้พเนจร พ่อค้าอาวุธ นักขายข้อมูล อาชญากรตัวเอ้ องค์กรนักฆ่า แฮกเกอร์ และพวกเดนตายทั้งหลาย... ล้วนเป็นฟันเฟืองที่ขับเคลื่อนโลกมืดบนดาวดวงนี้

อาคารเขามังกรคือศูนย์กลางอำนาจของรัฐบาลชิงหลง เป็นสถานที่ทำงานของเหล่าผู้นำระดับสูง ตามทฤษฎีแล้ว กำแพงด้านนอกของอาคารเขามังกรถูกออกแบบมาให้รับแรงกระแทกจากขีปนาวุธข้ามทวีปได้สบายๆ ผู้หลักผู้ใหญ่ของชิงหลงเลยไม่ต้องมานั่งหวาดระแวงว่าจะมีขีปนาวุธหล่นใส่กบาลตอนกำลังประชุม

และพื้นที่ใต้ดินของอาคารเขามังกรแห่งนี้เอง... คือฐานบัญชาการของหน่วยงานลับระดับชาติ

…

อาคารเขามังกร ชั้นใต้ดินที่ไม่มีปุ่มกดระบุในลิฟต์... ศูนย์บัญชาการหน่วยป้องกันยุทธศาสตร์แห่งชาติชิงหลง

หน้าจอมอนิเตอร์สีดำขนาดยักษ์หลายสิบจอบนผนังกำลังแสดงตัวเลขแมทริกซ์มหาศาลวิ่งผ่านตาด้วยความเร็วสูง เสียงรัวคีย์บอร์ดดังระงม เจ้าหน้าที่ข่าวกรองนับไม่ถ้วนเดินขวักไขว่ทำงานกันอย่างวุ่นวาย พวกเขาเปรียบเสมือนฟันเฟืองชิ้นเล็กๆที่คอยขับเคลื่อนเครื่องจักรยักษ์ของหน่วยข่าวกรองที่เรียกสั้นๆ ว่า หน่วย 13 ข้อมูลข่าวกรองทั้งเล็กและใหญ่จากทั่วทุกสารทิศจะหลั่งไหลมารวมกันที่นี่ ถูกนำมาประมวลผลแล้วส่งต่อไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

หน่วย 13 คือหูตาของประเทศชิงหลง... เป็นมีดแหลมคมที่ซ่อนเร้นอยู่ในแขนเสื้อ

"รายงานท่านผู้อำนวยการ ระบุตำแหน่งของ หมายเลขศูนย์ ได้แล้วค่ะ!"

เลขาสาวแว่นมาดเนี้ยบรีบเคาะประตูห้องทำงานผู้อำนวยการหน่วยข่าวกรอง ผู้อำนวยการที่กำลังนั่งทำหน้าเคร่งเครียดอยู่หลังโต๊ะทำงานโดยมีคราบน้ำลายใสๆติดอยู่ที่มุมปากเอ่ยตอบเสียงขรึม

"ว่ามา"

"ท่านผู้อำนวยการ... แอบงีบอู้งานอีกล่ะสิ?"

เลขาสาวแว่นหรี่ตาจับผิด

"พูดมากน่า!"

ผู้อำนวยการถลึงตาใส่

"เข้าเรื่องได้แล้ว"

"ตอนนี้หมายเลขศูนย์กบดานอยู่ในร้านซ่อมเครื่องจักรแห่งหนึ่งในเขต 7 ค่ะ"

ผู้อำนวยการหมุนเก้าอี้หันหลังกลับไป นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหมุนกลับมาพร้อมสีหน้าจริงจังขั้นสุด

"เบื้องบนมีคำสั่งลงมา... ให้เราเข้าหาเขาแบบนุ่มนวลที่สุด"

"ไอ้ที่หมุนเก้าอี้หันหลังไปเมื่อกี้... แอบเช็ดน้ำลายใช่ไหมคะ"

"ฉันไม่น่าเลื่อนขั้นให้เธอเลยจริงๆ ให้ตายสิ..."

เลขาสาวขยับแว่นเลนส์สะท้อนแสงไฟแวววับ

"แล้วจะให้ดำเนินการยังไงต่อคะ?"

"ในเมื่อหมายเลขศูนย์กล้าบุกเดี่ยวมาถึงซีตู แปลว่าเขาตั้งใจมาขอความคุ้มครองและแสดงเจตจำนงชัดเจนว่าต้องการร่วมมือกับเรา... เตรียมแผนสำรองเอาไว้ด้วย เปิดใช้ระบบคุ้มครองสายข่าว อย่าให้สายลับขององค์กรเจอร์มินัลในซีตูระแคะระคายเด็ดขาดว่าเขาอยู่ที่นี่ สั่งให้แผนกไซเบอร์บล็อกข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับหมายเลขศูนย์ อย่าให้มีข่าวหลุดรอดออกไปบนโลกอินเทอร์เน็ตได้! ในขณะเดียวกันก็ส่งคนไปแหย่ดูลาดเลาเงียบๆ เช็กให้ชัวร์ก่อนว่าหมอนี่ไม่ใช่สายลับที่องค์กรเจอร์มินัลตั้งใจส่งมาสับขาหลอก ตราบใดที่ยังไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ อย่าเพิ่งบุ่มบ่ามเข้าไปเผยตัวเด็ดขาด"

"การที่องค์กรเจอร์มินัลตั้งค่าหัวคนทรยศสูงถึงหนึ่งล้านเหรียญ มันตีความได้แค่สองทาง... หนึ่ง คือหมอนี่กุมไพ่ตายที่เป็นข้อมูลสำคัญระดับคอขาดบาดตายเอาไว้ สอง คือหมอนี่เก่งกาจระดับพระกาฬจนประเมินความอันตรายไม่ได้! ยังไงก็ห้ามแหวกหญ้าให้งูตื่นเด็ดขาด ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องบรรลัยซ้ำรอยเหมือนตอนจับแบล็คสไปเดอร์คราวก่อน ที่เล่นเอาระเบิดถนนพังพินาศไปตั้งสองสายแถมภารกิจยังล้มเหลวไม่เป็นท่าอีก ทำเอาฉันโดนท่านอธิบดียืนด่าเปิงไปสองชั่วโมงเต็ม!"