เรื่อง แดนเซียนที่ถูกลืม

"สุนัข... พูดได้?!"

หลินฟานเบิกตากว้าง สองเท้าก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ร่างกายที่บาดเจ็บตื่นตัวและระแวดระวังถึงขีดสุด ท่ามกลางดินแดนรกร้างสีเลือดแห่งนี้ สิ่งมีชีวิตเดียวที่อยู่ตรงหน้าเขากลับเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่ง!

เจ้าดำใหญ่ หรือ ต้าเฮย พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรง มันใช้ขาหน้าแคะฟันพลางกลอกตาไปมาด้วยความหงุดหงิด "สุนัข? เจ้าหนูตาถั่ว! เรียกใครว่าสุนัข! ตาไม่มีแววเอาเสียเลย! ถ้าเป็นเมื่อหมื่นปีก่อน ตอนที่ท่านปู่ต้าเฮยผู้นี้เยื้องย่างผ่านแดนเซียนโบราณ แม้แต่เหล่าจักรพรรดิเซียนยังต้องคุกเข่ากราบกรานเทพอสูรกลืนสวรรค์เช่นข้า! มีเพียงสวะในโลกมนุษย์ตอนล่างเช่นเจ้าเท่านั้นที่กล้าเรียกข้าว่าสุนัข!"

หลินฟานขมวดคิ้ว แม้ท่าทางของมันจะดูน่าหมั่นไส้ แต่น้ำเสียงและกลิ่นอายโบราณที่แผ่ออกมากลับไม่ใช่เรื่องล้อเล่น "แดนเซียนโบราณ? เจ้าอยู่ในศิลานี้งั้นรึ? แล้วที่เจ้าบอกว่าสภาพข้าเหมือนไก่ต้ม... ข้าคืออัจฉริยะที่จุดตันเถียนพังทลายต่างหาก ไม่ใช่ขยะโดยกำเนิด!"

"พังทลายกับผีน่ะสิ!" ต้าเฮยถุยน้ำลายลงพื้นอย่างเหยียดหยาม "พวกสวะในโลกมนุษย์ตอนล่างมันจะไปรู้อะไร จุดตันเถียนของเจ้าไม่ได้พิการ และเจ้าก็ไม่ได้เป็นขยะ! แต่เป็นเพราะในร่างของเจ้ามี 'สายเลือดปฐมกาล' ที่สูงส่งเกินไปต่างหาก!"

"สายเลือดปฐมกาล?" หลินฟานทวนคำด้วยความตกตะลึง

"ถูกต้อง! ตันเถียนของเจ้ามันเย่อหยิ่งและบริสุทธิ์ยิ่งนัก มันจึง 'ปฏิเสธ' ปราณธรรมชาติที่เจือปนและเน่าเฟะของโลกมนุษย์ยุคปัจจุบันนี้ เจ้าดึงปราณขยะพวกนั้นเข้าไป ตันเถียนของเจ้ามันก็แค่สะบัดทิ้งจนกระแสมันแตกกระจาย! นั่นคือเหตุผลที่เจ้าฝึกเคล็ดวิชายุคนี้ไม่สำเร็จสักที!" ต้าเฮยหรี่ตากลมโตของมันลง แววตาแฝงไปด้วยความแค้นอันลึกล้ำ "แดนเซียนโบราณที่แท้จริงในอดีต บ่มเพาะด้วยปราณปฐมกาลอันบริสุทธิ์ ไม่ใช่เศษปราณที่หลงเหลือจากสี่มหาจักรพรรดิทรยศในยุคนี้... เอาละ ในเมื่อหยาดเลือดของเจ้ายอมรับศิลาปฐมกาลลืมเลือนนี้ ถือว่าชะตาของเจ้าและข้ายังไม่สิ้นสุด!"

"ข้าจะมอบสิ่งทีคู่ควรกับสายเลือดของเจ้าให้!"

ต้าเฮยสะบัดหางผอมแห้งของมันหนึ่งครั้ง ฟับ! ทันใดนั้น อักขระโบราณสีทองแดงเรืองแสงนับพันตัวก็ระเบิดออกมาจากปลายหาง พวกมันลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะพุ่งตรงเข้าสู่หน้าผากของหลินฟานราวกับ-่าฝน

ตู้ม!

สมองของหลินฟานแทบระเบิด ข้อมูลมหาศาลสลักลึกเข้าสู่จิตวิญญาณ มันคือ "คัมภีร์กายาจักรพรรดิรกร้าง ขั้นที่ 1"

"วิชาสายบ่มเพาะกายาโบราณน่ะ ไม่ใช่การนั่งดมปราณสบาย ๆ เหมือนพวกเซียนตุ้งติ้งยุคนี้หรอกนะเจ้าหนู แต่งานนี้มันคือการ 'ทุบทำลายกระดูกและสร้างมันขึ้นมาใหม่'!" ต้าเฮยฉีกยิ้มกว้างแฝงความเจ้าเล่ห์

หลินฟานไม่รอช้า เขาทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิทันที พริบตาที่เริ่มโคจรตามเคล็ดวิชา ความเจ็บปวดระดับนรกานต์ก็เข้าจู่โจมร่าง มันราวกับมีค้อนเหล็กขนาดยักษ์นับพันอันกำลังทุบลงบนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายของเขาจนกลายเป็นผงละเอียด ผิวหนังเริ่มปริแตก เลือดสด ๆ ไหลซึมผ่านชุดผ้ากระสอบจนกลายเป็นสีแดงฉานไปทั้งตัว

"อึก... อา!" หลินฟานส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ความเจ็บปวดนี้รุนแรงจนคนธรรมดาสามารถบ้าคลั่งหรือวิญญาณแตกสลายได้ในพริบตา

ทว่า ทุกครั้งที่สติของเขาเหนื่อยล้าและจวนเจียนจะดับวูบ ใบหน้าอันหยิ่งผยองของหลินอวี่ที่แย่งชิงยา และแววตาดูแคลนของมู่หรงฉิงอดีตคู่หมั้นก็ลอยเข้ามาในหัว 'หากข้าสิ้นชีพที่นี่... ข้าก็จะเป็นแค่ขยะให้พวกมันเหยียบย่ำไปตลอดชีวิต! ข้าต้องทนให้ได้!' หลินฟานกดย้ำความแค้นลงไปในจิตใจ เขากัดฟันแน่นจนเลือดกตัญญูไหลซึมจากมุมปาก ปฏิเสธที่จะหมดสติโดยเด็ดขาด

ต้าเฮยมองภาพนั้นด้วยแววตาที่แปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชมเล็ก ๆ "จิตใจเด็ดเดี่ยวไม่เลวเลยเจ้าหนู... ลืมบอกไป ที่นี่คือมิติศิลาโบราณ มันมีกฎเกณฑ์เฉพาะตัว นั่นคือ 'ห้องเร่งเวลา 10:1' เจ้าฝึกฝนทรมานอยู่ที่นี่สิบวัน โลกภายนอกจะผ่านไปเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น จงหลอมรวมขั้นแรกให้สมบูรณ์ซะ!"

ตลอดสิบวันสิบคืนในมิติสีเลือด หลินฟานเวียนว่ายอยู่ท่ามกลางความตายและความเจ็บปวด กระดูกสีทองแดงโบราณค่อย ๆ ถักทอขึ้นใหม่ขัดเกลาผิวหนังและกล้ามเนื้อทีละร้อยละพันครั้งอย่างไม่หยุดยั้ง

เมื่อครบกำหนดวันที่สิบ หลินฟานลืมตาขึ้นอย่างกะทันหันในมิติศิลา แสงสีทองแดงหมุนวนรอบกายเขาราวกับชุดเกราะเทพสงคราม!

ตู้ม!

แรงกดดันดีดสะท้อนออกไปรอบทิศทาง หลินฟานไม่ได้เข้าสู่ขั้นรวบรวมปราณ แต่วิชาสายกายาโบราณทำให้เขาข้ามขั้นและทะลวงเข้าสู่ "ขอบเขตกลั่นหลอมกระดูก" ขั้นแรกสำเร็จทันที! พละกำลังมหาศาลพลุ่งพล่านอยู่ในทุกอณูเนื้อ กระดูกของเขาในตอนนี้แข็งแกร่งและหนาแน่นราวกับเหล็กไหลโบราณ เด็กหนุ่มลองปล่อยหมัดตรงออกไปทื่อ ๆ ในอากาศ—ปัง! เกิดเสียงโซนิกบูมแหวกอากาศจนฝุ่นตลบ มันคือพละกำลังดิบล้วน ๆ ที่ดุดันและสะใจขั้นสุด!

"หมดเวลาสนุกแล้ว ไสหัวกลับไปได้แล้วเจ้าหนูไก่ต้ม!" เสียงต้าเฮยเห่าสำทับ ก่อนที่จิตของหลินฟานจะถูกดีดกลับคืนสู่โลกความจริง

เฮือก!

หลินฟานสะดุ้งตื่นขึ้นในห้องฟืนอันมืดมิดและซอมซ่อ แสงแดดรำไรยามเช้าเพิ่งจะส่องผ่านรอยแตกของหลังคา... โลกภายนอกผ่านไปเพียงแค่หนึ่งคืนเท่านั้น! แต่ร่างกายของเขาเปลี่ยนไปราวฟ้ากับดิน บัดนี้ทั่วร่างของเขาถูกปกคลุมด้วยคราบสิ่งสกปรกสีดำเหม็นคาวข้นคลั่ก ซึ่งเป็นกากของเสียที่ถูกขับออกจากไขกระดูกและเส้นชีพจรจนหมดสิ้น

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลุกไปชำระล้างร่างกายหรือทดสอบพลังใหม่...

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ อันหยาบกระด้างของคนรับใช้ตระกูลสายรองก็ดังใกล้เข้ามา ก่อนที่ประตูห้องฟืนจะถูกเตะออกอีกครั้ง!

ปัง!

"เจ้าขยะหลินฟาน! มัวนอนตายอยู่ทำไม!" คนรับใช้ร่างกำยำตะโกนด่าทออย่างไม่ไว้หน้า "รีบไสหัวออกไปท้ายเขาเพื่อตัดไม้ฟืนได้แล้ว! อีกสองวันท่านหญิงมู่หรงฉิงแห่งสำนักกระบี่นภากระจ่างหลิงเซียวจะมาถึง ตระกูลต้องการฟืนชั้นดีจำนวนมากเพื่อจัดงานต้อนรับหงส์ฟ้า เจ้าห้ามอู้เด็ดขาด ไม่งั้นข้าจะตีขาเจ้าให้หัก!"

หลินฟานนิ่งเงียบ แววตาของเขาเปล่งประกายสีทองแดงสายหนึ่งออกมาในความมืด มุมปากยกยิ้มอย่างเย็นชา

'ให้ข้าไปตัดไม้ต้อนรับมู่หรงฉิงงั้นรึ? ดี... ข้าจะออกไป ดูซิว่าฟืนพวกนั้น หรือกระดูกของพวกเจ้าจะหักก่อนกัน!'