เรื่อง War of the gods destroy Multiverse
ทันทีที่าประกาศื่ผู้ชนะเ็ ทิ้งเาผ่านาประาณอีกิ้าลมหายใจ าืผู้อาวุโสำัวังเวายุ็ลงาัสนามปะพร้อมไ้หายเลขิไ้ในำื
พอคงาถึงพื้นสนามปะและยืนกับพื้นคงที่แล้ว ็กล่าวเรียกทั้งิใ้ลงาหยิบสุ่มไ้หายเลขหาคู่ต่อสู้ที่มีเลขเดียวกันาประลองกันในสนาม จากในสนาม
เมื่อทั้งิได้ยินดังนั้น ็ไม่รีช้าพุ่งกระโจงสนามปะและายืนแถวหน้ากระดานสองแถวเบื้องหน้าา จากนั้นทั้งห้าืคือแถวแรก ็ทำการเข้าไปหยิบไ้หายเลขพร้อมๆกันทั้งห้า
ครั้นหยิบกันเ็ า็กล่าวบอก " จงแกะผ้าที่พันปิดเลขไ้หายเลขเอาไว้ และนำาใ้ข้าดู "
ทั้งห้าที่ได้ยินดังนั้น ็ทำตาม คือแกะผ้าที่พันเลขไ้หายเลข และนำาแสดงใ้าดู
เมื่อาดูเ็ า็กล่าวบอกแก่ทั้งห้า " พวกที่แสดงหายเลขไ้แก่เราผู้อาวุโสแล้ว ็จงไป เตรียมพร้อมที่จะปะอยู่้าสนามเถิด จักได้ไม่เกะกะ "
พอทั้งห้าได้ฟังดังนั้น็ทำตาม คือ ไปจากสนามปะ และใ้เรียกใ้ลงาประลองอยู่้าสนามปะ
หลังจากแถวแรกได้รับไ้หายเลขและไปจากสนามปะกันหมดแล้ว า็ไม่ช้า ส่งสัญญาณเรียกทั้งห้าที่ัไม่ได้หยิบไ้หายเลขืคือแถวที่สอง ใ้เข้าาหยิบไ้หายเลขพร้อมๆกัน
ครั้นพวกแถวสองเข้าาหยิบไ้หายเลขกันครบทุกและแสดงหายเลขไ้แก่าแล้ว
า็กล่าวบอกพวก " พวกเ้าจงไปที่้าสนาม จนก่าเรียกใ้ลงาประลอง "
พอาบอกเ็ แถวสอง็ไม่รีช้า เร่งพากันพุ่งกระโจนจากสนามปะาอย่างรวดเร็ว
เมื่อบนสนามปะไร้แล้ว แต่ทางด้านา็ัไม่เรียกใ้ลงาประลอง ทิ้งระยะประาณหกิหายใจก่อน ก่อนจะประกาศเรียก " เซี่ยหลิงหยุน กับ ฉู่เฟยเทียน เชิญลงาัสนามปะ "
ทั้งคู่ที่ได้ยินาประกาศเรียกดังนั้น ็ไม่ช้า กระโจงาัสนามปะและายืนประจันหน้ากัน
และก่อนที่ทั้งสองจะได้สู้กัน า็เรียกบอกใ้ทั้งสองสำแดงไ้หายเลขและคืนไ้หายเลขแก่า
ครั้นทำเ็ า็ประกาศบอก " เริ่มได้ "
ทันทีที่าประกาศบอก่าเริ่มได้ ฉู่เฟยเทียนที่เห็นและรู้่าเซี่ยหลิงหยุนเป็นสายภูติ ็ตระหนักรู้่าด้วยความสาารถตนในตอนนี้ไม่สาารถต่อกรกับได้ จึงประกาศยอมแพ้ " ข้าขอยอมแพ้ " และพุ่งตัวจากสนามไปแบบง่ายๆ
เมื่อมีประกาศยอมแพ้แล้ว า็ไม่ช้ารีบประกาศชื่อชนะขึ้น " เซี่ยหลิงหยุน แห่งตระกูล เซี่ย เป็นฝ่ายชนะ "
เมื่อาประกาศบอก่าใครคือผู้ชนะแล้ว
เซี่ยหลิงหยุน ที่ัอยู่ในสนาม ็ไม่คิดจะอีก จึงเดินจากสนามไปแบบธรรมดาๆตามหลังไล่เลี่ยฉู่เฟยเทียนไป
ครั้นทั้งสองไปจากสนามแล้ว าที่เห็น่าพื้นที่ปะไม่มีอะไรเสียหาย จึงกล่าวเรียกคู่ต่อไปใ้ลงาัสนามปะ " เฟินอี้เซ่อ และ เีเนี่ยนเิ เชิญลงาัสนามปะ "
พอทั้งสองรับรู้เ็ ทั้งสอง็ต่างพานำร่างของตนเองลงาัสนามปะและายืนประจันหน้ากัน
เมื่อทั้งสองายืนประจันหน้ากันระยะห่างพร้อมต่อสู้ าที่เห็นดังนั้น่าพร้อมแล้ว ็ไม่รีช้า ประกาศเริ่มต้นการต่อสู้ขึ้น " เริ่มได้ "
ทันทีที่าประกาศเริ่มได้ เฟินอี้เซ่อและเีเนี่ยนเิ ็ต่างระเบิดพลังวิญญาณและปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของตนเองกันาในเาพร้อมกัน จากนั้น็พุ่งกระโจนเข้าหากัน
เีเนี่ยนเิที่พุ่งาได้ครึ่งทาง ็เริ่มเปิดใช้ทักษะวิญญาณ " ทักษะท่าร่างภาพายาสามเงาวิญญาณ "
ในฉับพลันที่ปลดปล่อยทักษะวิญญาณ ็บังเกิดมีร่าง รูปร่าง หน้าตา เสื้อผ้า อาภรณ์เหมือนกันกับเีเนี่ยนเิเพิ่มขึ้นาอีกสองร่าง ปรากฏขึ้นา าวิ่งคู่ซ้ายขวาของร่างา โดยเป้าหายของทั้งสามร่าง็คือ พุ่งเข้าหาเฟินอี้เซ่อและใช้กระบี่ในมือฟาดฟัร่าง
เีเนี่ยนเิทั้งสามร่างวิ่งเข้าหาเฟินอี้เซ่อเข้าใกล้ไปได้อีกไม่กี่ก้าว จู่ๆทันใดนั้น ร่างของเฟินอี้เซ่อ็จมเงาตนเองไปด้วยความรวดเร็วเพียงหนึ่งกระพริบตา
เมื่อเป้าหายของเีเนี่ยนเิจู่ๆ็หายไป ร่างทั้งสามของเีเนี่ยนเิ็พลันหยุดชะงักไม่เคลื่อนไหว ทำเพียงหันหัวหันหน้ามองไปบๆ
จากนั้นไม่นานหลังจากที่ร่างทั้งสามของเีเนี่ยนเิหยุดเคลื่อนขา ในไม่ถึงสองลมหายใจต่อา ร่างของเฟินอี้เซ่อ็พุ่งโ่าจากเงาร่างาของเีเนี่ยนเิ และใช้เคียวฟัใส่เร่างาของเีเนี่ยนเิจาก้าั
แต่็า่า เคียวทะลุผ่านร่างไปุภาพายา เฟินอี้เซ่อที่เห็นดังนั้น ็ตระหนักรู้ได้ในทันทีเลย่า ' เป็นร่างปลอมสินะ '
ทันทีที่เฟินอี้เซ่อปรากฏตัวาจากใต้ร่างาของเีเนี่ยนเิ ็ทราบในทันทีเลย่า กำลังตกเป็นเป้า เมื่อเป็นเช่นนั้น พอขาถึงพื้น ็กระโจนถอยหลังห่างจากร่างทั้งสามของเีเนี่ยนเิไป
เมื่อตั้งหลักได้แล้ว ็เปิดใช้ทักษะวิญญาณที่มั่นใจ่าจะสาารถหาร่างจริงของเีเนี่ยนเิได้ " ทักษะิประตูนรกิโซ่ล่ามวิญญาณาร "
ทันทีที่ประกาศเปิดใช้ทักษะวิญญาณเ็ ทันใดนั้นประตูบานเล็กิบานสีม่วง ็ปรากฏั้าัของเฟินอี้เซ่อ
และในไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ ประตูทั้งิบาน็เปิดปล่อยโซ่พุ่งเข้าโจมตีเีเนี่ยนเิ
หนึ่งโซ่โจมตีร่างทางขวา
หนึ่งโซ่โจมตีร่างทางซ้าย
หนึ่งโซ่โจมตีร่างา
และอีกเจ็ดโซ่็พุ่งไล่ล่าอะไรบางอย่างที่ทุกมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
เีเนี่ยนเิที่เป็นสิ่งนั้นืคือสิ่งที่ทุกมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ็รู้สึกตระหนกพอควรที่โซ่รู้ตำแหน่งของตนได้ทั้งๆที่ตนกำลังล่องหนอยู่
แต่็ตระหนกได้ไม่นาน ็ตระหนักรู้แล้ว่าโซ่ทั้งิทำงานแบบใดและทำไมถึงรู้ตำแหน่งได้ ' โซ่ทั้งิ มันคงจะเลือกติดตามโจมตีจุดที่มีพลังวิญญาณากที่สุดสินะ ยิ่งพลังวิญญาณเยอะโซ่็ยิ่งไล่ล่าตามเยอะตาม เพราะงี้ร่างแยกายาเรา ที่เป็น
กลุ่มก้อนพลังวิญญาณเล็กๆ จึงโดนเพียงแค่โซ่เส้นเดียวโจมตี '
เมื่อเีเนี่ยนเิคิดตระหนักรู้ได้เช่นนั้นแล้ว ็เร่งพยายามคิดหาวิธีรับมือกับโซ่ทั้งเจ็ดที่ไล่ล่าตนต่อในทันทีหลังจากที่ตระหนักรู้
แต่ัไม่ทันได้คิดอะไรได้ โซ่เส้นหนึ่งที่ไล่ล่าโจมตีา ็พุ่งเข้าารัดพันข้อมือข้างขวาของเอาไว้ และพยายามที่จะดึงร่างเข้าาหาทางด้านประตู
เีเนี่ยนเิที่โดนดังนั้น ็พยายามใช้กระบี่ฟัโซ่และดึงต้านแรงดึงของโซ่เอาไว้
ที่ทำเช่นนั้น ็กลายเป็นเป้านิ่งโดยไม่รู้ตัว แม้จะล่องหนอยู่็ตาม
เีเนี่ยนเิที่กลายเป็นเป้านิ่ง เฟินอี้เซ่อที่เห็นดังนั้น็ไม่คิดจะปล่อยโอกาสโจมตีใ้หายไป กะระยะคาดการณ์่าตัวร่างกายของเีเนี่ยนเิอยู่ตรงไหน และพุ่งใช้เคียวเข้าฟาดฟัด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่โซ่อีกหกโซ่ที่ตนใช้ไล่ล่าโจมตีจะได้โจมตีถึงตัว
และ็ได้ เีเนี่ยนเิหลบไม่ทัน คมของเคียวยมทูตปาดฟัเข้าข้างด้าำตัวทางขวาของเีเนี่ยนเิ
ทันทีที่เฟินอี้เซ่อฟัโดนร่างกายของเีเนี่ยนเิ ็ประกาศขึ้น " ข้าชนะแล้ว "
เีเนี่ยนเิที่ได้ฟังดังนั้น ็ทราบในทันที่าตนแพ้เพราะอะไร " ทักษะพิษสินะ " พึมพำกับตนเอง
จากนั้นจึงค่อยเอ่ยกล่าวถาม " บอกข้าได้มั้ย่าเป็นพิษแบบใด และเป็นทักษะอะไร "
เฟินอี้เซ่อที่ได้ยินกล่าวถาม ็ไม่คิดปิดบัง จึงกล่าวบอก " เป็นพิษประเภทอัมพาต ของทักษะหนึ่งบาดแไร้แขนขา "
เมื่อเีเนี่ยนเิได้รับคำตอบคลายความสงสัยแล้ว ็ยิ้ม จากนั้นจึงค่อยกล่าวยอมแพ้ " ข้าขอยอมแพ้ "
ทันควันที่มีประกาศยอมแพ้ า็ประกาศชื่อผู้ชนะขึ้น " เฟินอี้เซ่อ แห่งตระกูลเฟิน เป็นผู้ชนะ "
พอาประกาศแล้ว่าใครคือผู้ชนะ เฟินอี้เซ่อและเีเนี่ยนเิที่ัอยู่ในสนาม ็พุ่งมุ่งจากสนามปะไป
ครั้นไปจากสนามปะหมดสิ้น า็ไม่รีช้า เรียกคู่ต่อไปใ้ลงาัสนามปะ " เฟินหลิงฮุ่ย และ เฟินหลิวหยาง เชิญลงาัสนามปะ "
ทั้งสองที่ได้ยินาเรียก ็ต่างพากังาัสนามปะและายืนประจันหน้ากันพร้อมปะ
เมื่อาเห็น่าทั้งคู่พร้อมต่อสู้แล้ว าจึงประกาศขึ้น " เริ่มได้ "
ทันทีที่าประกาศบอก่าเริ่มได้ เฟินหลิงฮุ่ย็ประกาศยอมแพ้ขึ้น " ข้าขอยอมแพ้แก่น้องหลิวหยาง " พอประกาศเ็ ็กระโจนจากสนามปะไป
เมื่อมีประกาศยอมแพ้แล้ว า็ประกาศชื่อผู้ชนะขึ้น " เฟินหลิวหยาง แห่งตระกูล เฟิน เป็นผู้ชนะ "
หลังจากาประกาศเ็ เฟินหลิวหยาง ็พุ่งตัวจากสนามปะไป
ครั้นเฟินหลิวหยางที่เป็นอยู่บนสนามปะเป็นสุดท้ายจากสนามปะไป า็กล่าวเรียกคู่ต่อไปใ้ลงาประลอง " เฟินหลี่จวิน และ เีลี่หยาง เชิญลงาัสนามปะ "
พอทั้งคู่ได้ยินการเรียกจากา ทั้งสอง็ทำการกระโจนพุ่งตัวลงาัสนามปะในเาไล่เลี่ยกันและายืนประจันหน้ากัน
เมื่อทั้งสองแสดงใ้าเห็น่าพร้อมที่จะปะต่อสู้แล้ว า็ประกาศ " เริ่มได้ "
ทันทีที่าประกาศบอก่าเริ่มได้ เีลี่หยางและเฟินหลี่จวิน ็ต่างพากันระเบิดพลังวิญญาณและปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของตนกันา
เีลี่หยางที่ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ธนูของตนาแล้ว ็ไม่ช้ายิงลูกธนูพลังวิญญาณใส่เฟินหลี่จวินหนึ่งลูก เป็นการเปิดการโจมตีเป็นแรก
เฟินหลี่จวินที่เห็ูกธนูพุ่งาแบบนั้น ็หดหัวหดแขนหดขาเข้ากระดองเต๋าเพื่อหลบการโจมตีที่อาจจะพุ่งเข้าใส่จุดบอบบางของตน
เีลี่หยางที่เห็นหดหัวหดแขนหดขาเข้ากระดองและใช้กระดองรับการโจมตีตน ็คิดอะไรได้ขึ้นบางอย่าง ' ถ้ามันจะใช้ความแข็งของกระดองรับการโจมตีของเรา งั้นาดูกัน่าจะกันได้นานแค่ไหน '
คิดเ็ ็ใช้ทักษะวิญญาณ " สามศรติดตาม สามศร " ยิงใส่ไปเป็นชุดแรกเพื่อทดสอบความแข็งของกระดอง
ปรากฏา่ากระดองเต่าัคงทนได้ดี แม้มียแตกเล็ก เมื่อเีลี่หยางเห็นเช่นนั้น ็ยิงสามศรติดตาม หกศร สามศรติดตาม เก้าศร และสามศรติดตาม ิสองศร ใส่ตามระดับเรียงกันไป
เฟินหลี่จวินที่นิ่งทนรับลูกธนู ็ทนไปได้แค่สี่ลูก เพราะลูกธนูที่ยิงาสี่ลูก ยิงโดนซ้ำที่เดียวกันสองจุดจนทะลวงกระดองจนไปโดนเนื้อ จนทำใ้เจ็บ
เมื่อรู้แล้ว่า หากลูกธนูยิงาโดนที่เดียวกันสองครั้ง กระดองเต่า็จะโดนทะลวง จนไปโดนกายเนื้อ
เฟินหลี่จวินที่ทราบดังนั้นและเห็น่าลูกธนูที่ถูกยิงาัเหลือัไม่บรรลุถึงตัว ด้วยความไม่ประาทจึงเปิดใช้ทักษะวิญญาณตอบโต้ " ทักษะเกราะเขมือบวิญญาณ ทักษะกายาเหล็ก "
ทันทีที่เฟินหลี่จวินเปิดใช้ทักษะวิญญาณเ็ ลูกธนูที่พุ่งเข้าากระทบกระดองเต่าจุดเดียวสองจุดซ้ำๆไม่เกินนี้ จากเดิมที่เคยเข้า บัดนี้ไม่เกิดแม้แต่ยร้าว แถมเมื่อลูกธนูากระทบเ็ ลูกธนูมัน็หายไปในการรับรู้และครรลองของเีลี่หยางอีกด้วย
เีลี่หยางที่รู้ดังนั้น ็ตระหนกและคิดขึ้น ' ลูกธนู หายไป!! เป็นไปได้เยี่ยงไรกัน เราน่าจะใช้พลังวิญญาณทำใ้ลูกธนูคงอยู่ไม่หายไปแล้วหนิ และทำไมถึง '
ที่คิดไม่หาคำตอบมิได้สักพักประาณิ้าลมหายใจ จึงทำใ้รู้สึกหงุดหงิดและตัดสินใจเปิดการโจมตีกระหน่ำใส่ด้วยลูกธนูุ-่าฝนใส่ไม่ยั้ง
เฟินหลี่จวินที่โดนกระทำดังนั้น็ไม่เป็นอะไรแบบเดิม คือ ลูกธนูไม่ทะลุกระดองเต่าจนไปโดนกายเนื้อ
ส่วนทางด้าูกธนูที่หลังจากกระทบกับกระดองเต่าแล้ว มัน็เป็นแบบเดิมเช่นกัน คือ หายไป จากการรับรู้และครรลองการมองเห็นของเีลี่หยาง
เีลี่หยางที่แม้จะเห็นและรู้ดังนั้น ่าลูกธนูเจาะกระดองเต่ามิเข้าและลูกธนู็หายไปอย่างปริศนา แต่ด้วยความหงุดหงิดจนไม่ยั้งคิดบังตา จึงทำใ้กระหน่ำโจมตีต่อ จนพลังวิญญาณในร่างหายไปถึงสองในสามส่วนและเกิดอาการเหนื่อยล้า
หยุดการโจมตีและพลางคิดขึ้น' นี่มันบัดซบอะไรกัน ลูกธนูเเราทำอะไรกระดองเต่ามันไม่ได้เลย แถมลูกธนู็ัสูญหายจนสัมผัสถึงพลังวิญญาณไม่ได้อีก เราควรจะทำอย่างไรต่อดี หากการโจมตีเราัไม่ได้
อยู่แบบนี้ ด้วยพลังวิญญาณที่เหลือน้อยของเรา เราคงต้องแพ้แน่ '
เมื่อเีลี่หยางหยุดการโจมตีและเปลี่ยนาใช้ความคิดหาวิธีเอาชนะ
เฟินหลี่จวินที่เห็น่าการโจมตีหยุดลง ็โ่หัวาจากกระดอง เมื่อโ่าจากกระดองแล้ว และเห็น่ากำลังยืนนิ่งอยู่ จึงเปิดใช้ทักษะวิญญาณ " ลำแสงพลังวิญญาณ " ยิงลำแสงจากทางปากาใส่ทางด้านเีลี่หยางด้วยความรวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัว
เีลี่หยางที่ไม่ทันตั้งตัว บวกกับไม่มีทักษะท่าร่างเคลื่อนกายหลบด้วยความเร็ว จึงทำใ้โดำแสงยิงทะลุร่างไปเต็มๆบริเวณเ
" อ๊าก " เีลี่หยางส่งเสียงร้องา
เมื่อลำแสงแรกบรรลุโดนตัวแล้ว ก่อนที่เีลี่หยางผู้โดำแสง จะทนความเจ็บและฝืนยืนหยัดขึ้นาพร้อมต่อสู้ต่อ เฟินหลี่จวินจึงทำการยิงลำแสงกระหน่ำต่อเนื่องใส่ร่างของเีลี่หยางต่อไม่ใ้ได้กลับาตั้งตัว
เีลี่หยางที่ยืนหยัดต้านทาน ็ยืนไปได้ไม่นานโดนไปอีกแค่ยี่ิสองลำแสง ็ทนไม่ไหวทิ้งร่างร่วงหล่นสลบลงพื้นสนามปะไป
ครั้นเฟินหลี่จวินเห็นร่างร่วงหล่นสลบลงพื้นปะไป ็หยุดโจมตีต่อ เพราะต้องการไว้หน้าตระกูลเีบวกกับไม่อยากเสียพลังโดยเปล่าประโยชน์อีก
เาผ่านไปิลมหายใจ าที่เห็น่าเีลี่หยางไม่มีวี่แวว่าจะฟื้น จึงประกาศชื่อผู้ชนะขึ้น " เฟินหลี่จวิน แห่งตระกูล เฟิน เป็นผู้ชนะ "
พอาประกาศบอกเ็ เฟินหลี่จวิน ็กระโจนไปจากสนาม ส่วนเีลี่หยางที่สลบ ของตระกูลเี็เป็นาพาไป
เมื่อไปจากสนามหมดแล้ว า็กล่าวเรียกคู่ต่อไปใ้ลงาประลอง " ฉู่หลี่ชุน และ เซี่ยไป๋เยี่ยหลง เชิญลงาัสนามปะ "
เยี่ยหลงกับฉู่หลี่ชุนที่ได้ยินคำเรียก ็ต่างลงาัสนามปะและายืนประจันหน้ากัน
เยี่ยหลงที่ายืนประจันหน้า ็คิดขึ้น ' เาล้างอายใ้ท่านพ่อท่านแม่าถึงแล้วสินะ ที่ตระกูลฉู่าหักหน้าถอนหมั้นเราไป เพียงเพราะเห็น่าเราอ่อนแอพิการไร้ค่า ฉู่หลี่ชุน ข้าจะแสดงใ้เ้าเห็น่าความอับอายเป็นเช่นไร และจะพิสูจน์ใ้ตระกูลเ้าเห็น่าตัดสินใจผิดที่เลือกถอนหมั้นข้าไป ด้วยเหตุๆนี้ข้าจักไม่ใช้วิญญาณยุทธ์สู้กับเ้า '
เมื่อทั้งสองายืนประจันหน้ากันพร้อมต่อสู้แล้ว าที่เห็นดังนั้น ็ประกาศบอกเริ่มต้นการต่อสู้ได้ " เริ่มได้ "
ทันทีที่าประกาศบอก่า เริ่มได้ ฉู่หลี่ชุน็เปิดใช้ทักษะวิญญาณเท้ากระต่ายข้ามเพุ่งสลับซ้ายขวาเข้าหาร่างเยี่ยหลง
พอบรรลุถึง ็ใช้กระบี่ฟั แต่ปรากฏา่าฟัไม่เข้าไม่โดนเนื้อหนัง เพราะติดเกราะวิญญาณที่เยี่ยหลงสร้างเอาไว้
ฉู่หลี่ชุนที่ฟัครั้งแรกไม่เข้า ็ไม่ตระหนกตกใจ และกระหน่ำฟัต่อ
ทางด้านเยี่ยหลงที่โดนฟัต่อ ็ไม่นิ่งเฉยรับคมกระบี่เปล่าๆ พยายามใช้มือคว้าจับและปัดป้องกระบี่เอาไว้ ท่าคือ คว้าจับไม่ได้ แต่ปัดป้องได้ แม้มือที่ใช้ปัดป้องจะเกิดยโดนฟั็ตาม
เยี่ยหลงที่โดนฟัอยู่นานสองนาน ็เริ่มรู้สึก่ากระบี่ของฉู่หลี่ชุนฟัึกขึ้นเรื่อยๆทุกชั่วขณะ แต่ัไม่แน่ใจ
จนกระทั่งลวดลายมังกรสีแดงที่ใบกระบี่ของฉู่หลี่ชุนเรืองแสงสีแดงเต็มตัวมังกรแล้ว จากกระบี่ที่ฟัไม่ทะลุเกราะวิญญาณ กลับฟัทะลุเกราะวิญญาณไปจนไปโดนเนื้อหนัง บริเวณแขนซ้าย จนเลือดสาด
เยี่ยหลงที่โดนดังนั้น ็ตกใจจนกระโดดถอยหลังไปตั้งหลัก แต่ได้แค่กระโดดถอยหลังไป แต่ไม่ได้ตั้งหลัก เพราะฉู่หลี่ชุนใช้ทักษะเท้ากระต่ายข้ามเพุ่งตามาฟัต่อ
เยี่ยหลงที่เจอพุ่งตามาติดๆจนบรรลุถึงตัวาฟัต่อ ็กลับสู่วังวนเดิม คือ ปัดป้องพลางคว้าจับ สวนกลับตอบโต้ไป
ท่า็ทนทำแบบเดิมได้ไม่นาน เพราะทุกกระบี่ของฉู่หลี่ชุนฟัเข้าเนื้อทุกกระบี่แล้วนั่นเอง
เยี่ยหลงที่โดนฟัเข้าเนื้อทุกกระบี่ เพราะเกราะวิญญาณเริ่มไร้ป้องกันไม่ได้
จึงเปลี่ยนจากการปัดป้องและคว้าจับกระบี่ เป็นการเหวี่ยงหมัดต่อยโจมตีสวนใส่ใบหน้าฉู่หลี่ชุนกลับไป
ฉู่หลี่ชุนที่เห็น่าเยี่ยหลงต่อยใส่ใบหน้าด้านขวาตนา ็ยกกระบี่ขึ้นรับ
ทันทีที่ยกกระบี่ขึ้นรับ หมัดกับกระบี่็ปะทะกัน กระบี่ที่โดนแรงหมัด ็โดนดันเข้าบาดหน้าจนเป็นแเล็ก
ฉู่หลี่ชุนที่แม้จะรู้ก่อนหน้าแล้ว่าหมัดหนักเพียงใดจากคำกล่าวของเฟินเจวี๋ยปี้ แต่พอาโดนกับตัวเองจริงๆแล้ว ็ถึงกลับตระหนกเล็กน้อยและถอยหลังไปสองก้าว
เยี่ยหลงเมื่อเห็นเซถอยไปสองก้าว ็ขยับตามไปโจมตีต่อไม่ใ้พักหายใจ
ฉู่หลี่ชุนที่แม้จะเซถอยหลังไป แต่็ไม่ได้เสียหลักไม่พร้อมต่อสู้ ใช้กระบี่รับหมัดต่อ แม้จะโดนดันจนคมกระบี่บาดร่างกายตนบ้าง็ตาม
เาผ่านไปได้ไม่นานที่ประมือกัน สภาพร่างของทั้งสองที่ปรากฏแก่สายตาผู้นั้น็ต่างกันไม่าก โดยฝ่ายฉู่หลี่ชุนเกิดบาดแคมกระบี่บาดเล็กน้อยตามตัวที่เกิดจากคมกระบี่ของตนเองที่ถูกดันเข้าใส่ตัว ส่วนฝ่ายเยี่ยหลงตรงกันข้าม เกิดบาดแลึกตามตัวเละจากคมกระบี่ของฉู่หลี่ชุน
เยี่ยหลงที่แม้ตามตัวจะเละเต็มไปด้วยบาดแลึกจากคมกระบี่หลายจุด ็ัไม่คิดถอย ัคงต่อยสู้ใส่ฉู่หลี่ชุนต่อ แม้มือทั้งสองข้างจะเละก่าจุดอื่น็ตาม
ฉู่หลี่ชุนที่ใช้คมกระบี่ทานรับหมัดของเยี่ยหลงสุดท้าย็กันมิได้นาน ฉู่หลี่ชุนพลาดโดนต่อยเข้าท้องน้อยและเตะกวาดจนกระเด็นไปลงนองกับพื้น เหตุเพราะหมัดของเยี่ยหลงยิ่งายิ่งไวและเฉียบคมขึ้นก่าเดิมทุกชั่วขณะ จนยกกระบี่ขึ้นรับืต่อใ้คิดจะหลบ็คงจะไม่มีวันทัน
ฉู่หลี่ชุนที่ถูกต่อยเข้าท้องน้อยและเตะกวาดจงไปนอนตะแคงกับพื้น ็ใช้มือกุมท้องจุดที่โดนต่อยเอาไว้ด้วยความเจ็บจุก
เยี่ยหลงซึ่งรู้่ากำลังเจ็บจุก ็ไม่ได้เข้าไปซ้ำ เพราะอยากเอาชนะอย่างมีเกียรติไร้ข้อครหาและได้การยอมรับ จึงยืนฟื้นฟูพลังวิญญาณและฟื้นฟูร่างกายอยู่กับที่นิ่งๆใ้พร้อมกลับาต่อสู้อีกครั้ง
เมื่อฉู่หลี่ชุนหายเจ็บจุกและลุกขึ้นายืนพร้อมต่อสู้ต่อ เยี่ยหลง็ไม่รี พุ่งกายพุ่งหมัดเข้าใส่
ฉู่หลี่ชุนที่เห็นดังนั้น ็เปิดใช้ทักษะวิญญาณ " ทักษะบาดแกระบี่คู่ขนาน " พุ่งเข้าหาหายปะทะแลกกับ
ทั้งสองยืนรับแลกการโจมตีกันไปาไม่หลบซึ่งๆหน้า คือ เยี่ยหลงต่อยาฉู่หลี่ชุน็ไม่ป้องกันทำเพียงฟักระบี่ใส่ร่างแลกกันไป ส่วนเยี่ยหลง็เช่นกัน คือ เมื่อฉู่หลี่ชุนฟักระบี่า ็ยืนรับและต่อยแลกกลับไป
ทั้งคู่แลกการโจมตีกันไปแบบนั้นกันอยู่นานพอสมควร ก่อนที่ทั้งคู่จะตัดสินใจกระโดดถอยหลังกลับไปตั้งหลัก
ฉู่หลี่ชุนที่เห็นเยี่ยหลงสภาพยับเยินจนไม่น่าจะขยับได้ แต่็ขยับได้ จึงทำใ้เกิดข้อสงสัยขึ้น ' บาดแเลือดไหลเยอะขนาดนั้น ทำไมถึงัสลบกัน เยี่ยหลง เ้าไปทำอะไรากันนะ ถึงได้แข็งแกร่งขึ้นากายขนาดนี้ '
' แต่ท่า ถึงแม้เ้าจะแข็งแกร่งขึ้น แต่็ัไม่พอที่จะเอาชนะข้าได้อยู่ดี ขนาดหมัดที่รุนแรงที่เป็นไ้ตายของเ้า็ัเอาชัยไปจากข้าไม่ได้ ' ฉู่หลี่ชุนคิด
ในระห่างที่ฉู่หลี่ชุนคิด เยี่ยหลง็คิดเช่นกัน ' เอาไงดี หมัดที่บาดเจ็บของเราเบาลงจนต่อยนางไม่สลบ แถมเราตอนนี้็บาดเจ็บจนแทบต่อสู้จะไม่ไหวแล้ว เราจะแก้สถานการณ์นี้อย่างไรดี '
เยี่ยหลงคิดหาวิธี ไม่นาน็หาได้ ' ไม่สิ โอกาสชนะัมีอยู่ เราต้องท้าใ้นางใ้นางใช้ไ้ตายแลกกับเราซึ่งๆหน้า เพราะแม้ร่างกายเราจะบาดเจ็บถึงขั้นแทบจะขยับไม่ไหว แต่เรา็ัขยับได้ ที่สำคัญพลังวิญญาณเราัเหลืออยู่พอควรพอที่จะมีชัยต่อนางได้ เราจะหยุดแพร่เกราะวิญญาณที่แพร่ไปคลุมทั้งร่างกาย และรวบรวมเกราะวิญญาณาไว้ที่กําปั้นข้างหนึ่งเป็นจุดๆเดียวและโจมตี ดีล่ะเยี่ยหลง วิธีนี้เป็นโอกาสสุดท้ายของเ้าแล้ว งั้นาเริ่มกันเลย '
" ฉู่หลี่ชุน ข้าขอท้าเ้า เราาจบการปะกันด้วยการโจมตีสุดท้ายของกันและกันใส่กันเถอะ เ้ากล้ารึไม่ " เยี่ยหลงตะโกนถาม
ฉู่หลี่ชุนที่ได้ยินคำถามท้าทาย ็ตอบรับในทันที " ตามนั้น "
ทันทีที่ฉู่หลี่ชุนและเยี่ยหลงได้ข้อตกลงกันเ็ ฉู่หลี่ชุน็ลอยตัวขึ้นบนอากาศและเปลี่ยนร่างกายตนเองเป็นกระบี่ พอเปลี่ยนเป็นกระบี่สมบูรณ์เ็ กระบี่็ค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นและเล็งาใส่เยี่ยหลง
ส่วนทางด้านเยี่ยหลง็ทำการรวบรวมเกราะวิญญาณไว้ที่หมัดซ้ายจุดเดียวพลางเตรียมต่อย
ไม่นานเมื่อกระบี่ขยายใหญ่จนยักษ์มหึาของมหึา กระบี่็ทำการพุ่งใส่เยี่ยหลงาในทันควัน
พอกระบี่พุ่งาถึงระยะต่อย เยี่ยหลง็ต่อยรับต้านกระบี่ไป ตามการเตรียมการ
" ย้า " เยี่ยหลงกู่ร้องาเมื่อหมัดเข้าต้านกระบี่
ทันทีที่หมัดเข้าต้านกระบี่ปะทะกัน ทางด้านหมัดของเยี่ยหลงนั้น ดูเหมือนจะเสียเปรียบโดนแรงดันจนหมัดถอยไปเรื่อยๆจนเริ่มใกล้ขนานกับอก
ส่วนทางฉู่หลี่ชุนในร่างกระบี่ยักษ์มหึาที่ดันา ไม่นาน็ได้รับกระทบจากการปะทะกับหมัดขึ้น คือ ยร้าวบนใบกระบี่
ทั้งสองต้านทานกันแบบนี้อยู่นานสองนาน จนสุดท้ายพลังวิญญาณเกิดระเบิดขึ้น ทำใ้สนามพัง ควันปรากฏคละคลุ้ง
ไม่กี่ลมหายต่อา เมื่อควันจางหาย สรุปแพ้ชนะ็า่า เยี่ยหลงเป็นฝ่ายปราชัย แม้จะไม่สลบแต่สภาพร่างกายที่ปรากฏแก่สายตาผู้ คือ นอนจมลึกติดสนามปะ เจ็บหนักจนไม่สาารถสู้ต่อได้แล้วอย่างแน่นอน
ส่วนทางด้านตัวของฉู่หลี่ชุน เมื่อควันสนามระเบิดจางหาย ็เปลี่ยนร่างกลับาเป็นร่างมนุษย์ดังเดิมและพลันกระอักเลือดาคำใหญ่ ซึ่งเป็นกระทบจากการปะทะ
เยี่ยหลงที่ขยับร่างไม่ได้แล้วและรู้่าตนแพ้ จึงกัดฟัแน่นด้วยความเจ็บใจ ' โธ่เว้ย สุดท้ายแล้วเรา็แพ้ ล้างอายใ้ท่านพ่อท่านแม่็มิได้ เจ็บใจนัก '
เมื่อคิดตัดพ้อกับตนเองเ็ ในฉับพลันนั้นคำบอกของอัลเบียนที่เคยบอกกับเอาไว้็แล่นเข้าาในหัวปลอบใจ' หากในวันนี้ในการปะเธอเกิดแพ้ขึ้นา ็อย่าได้เศร้าใจเจ็บใจไปเลย เพราะเธอได้สู้เต็มที่อย่างที่เธอได้คิดเอาไว้แล้ว ถึงแม้เธอจะแพ้ในวันนี้็ตาม แต่ในวันข้างหน้าืหลายเดือนข้างหน้า ื อีกหลายปีข้างหน้า เธอ็อาจจะพร้อมในการที่จะทุ่มเทพลังทั้งหมดในการต่อสู้กับเขานั้น็เป็นได้ ฉะนั้นอย่างที่บอกอย่าเศร้าใจไปเลย '
เมื่อคำบอกแล่นเข้าาปลอบใจเ็ จนรู้สึกมีความหวังที่จะมีโอกาสแก้มือและชนะได้ในสักวัน กระอักเลือดาคำหนึ่งเพราะอาการบาดเจ็บ จากนั้นจึงค่อยเอ่ยตะโกนกล่าวกับฉู่หลี่ชุน " ฉู่หลี่ชุน แม้ครั้งนี้ข้าจักแพ้ต่อเ้า็ตาม แต่อย่าเพิ่งมั่นใจไป่าชนะข้าโดยสมบูรณ์แล้ว เพราะในการปะครั้งนี้ข้าัไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดที่มี ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงจะขอท้าปะกับเ้า ในอีกสามปีข้างหน้า ข้าจะาหาเ้าเพื่อปะกันอีกครั้งและในครั้งนั้นข้าจะใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อต่อกรกับเ้า เ้ารับคำท้าข้ามั้ย ฉู่ หลี่ ชุน "
ฉู่หลี่ชุนที่ได้ฟัง็หันหลังใ้และเดินจาก แต่ก่อนที่จะได้จากสนามปะ ็บอกขึ้น " ข้ารับคำท้า "
ิลมหายใจต่อา าที่เห็น่าเยี่ยหลงไม่ขยับร่างกายอีก แม้ัไม่สลบ็ตาม ็ประกาศขึ้น " ฉู่หลี่ชุน แห่งตระกูลฉู่ เป็นฝ่ายชนะ "
เมื่อาประกาศบอก่าใครชนะเ็ และเห็น่าไม่มีคู่ปะต่อไปแล้ว จึงประกาศื่ตระกูลที่มีชนะืเหลือดากที่สุดขึ้น " ตระกูลที่เป็นฝ่ายชนะและจะได้รับรางวัล็คือ ตระกูล เฟิน เพราะมีชนะากที่สุด และรายชื่อห้าสุดท้ายที่เหลืออยู่็มีดังนี้ เฟินอี้เซ่อ เฟินหลี่จวิน เฟินหลิงฮุ่ย เซี่ยหลิงหยุน ฉู่หลี่ชุน"
ทันทีที่าประกาศ่าตระกูลเฟินชนะเ็ เอี้ยเฉิน็ทำการกระโจงไปัสนามปะเพื่อนำร่างของเยี่ยหลงาจากสนามปะ
ครั้นเอี้ยเฉินาถึงร่างของเยี่ยหลงเ็ และมองดูในระยะใกล้ๆ ็ทำใ้ถึงกับตระหนก " ลูกพ่อร่างกายเ้า!! "
" ท่านพ่อไม่ต้องกล่าวหก เรื่องนั้นข้ารู้แล้ว กระดูกข้าหักละเอียดไปทั่วร่างเลยสินะ แต่ข้าไม่สนใจหก เรื่องที่ข้าสนคือ ข้าล้างอายใ้ท่านพ่อท่านแม่ไม่ได้ตั้งหาก " เยี่ยหลงกล่าว
" โธ่ ลูกพ่อ พ่อขอขอบคุณนะ ที่ลูกอยากล้างอายเพื่อพ่อกับแม่ขนาดนี้ แต่่า พ่อกับแม่ปล่อยวางไม่คิดรู้สึกอยากล้างอายอะไรกับไปนานแล้วล่ะ ฉะนัู้ก็ไม่จำเป็นต้องแบกมันเอาไว้หก "
เยี่ยหลงบอกกลับ " ลูกรู้ดี่าท่านพ่อท่านแม่ และท่าุงคงซือไม่คิดอะไรแล้ว แต่สำหรับลูก ภาพวันที่ตระกูลฉู่ายกเลิกการหมั้นหายกลางที่ประชุมของตระกูลเซี่ยที่ประชุมกับของทั้งสี่ตระกูล ัจำติดหูติดตาลูกได้ดี แม้ลูกจะไม่คิดแค้น แต่ลูก็มิลืม ฉะนั้นมีทางเดียวที่จะคลายความทรงจำนี้ คือ ลูกต้องชนะหลี่ชุน และหนทาง็คือต้องปะกับนางอีกครั้ง ซึ่งลูก็ได้ท้าปะกับนางไปแล้วคืออีกสามปีข้างหน้า ลูกมั่นใจ่าลูกจักต้องชนะนางได้อย่างแน่นอน ท่านพ่อได้โปรดเชื่อมั่นและมั่นใจในตัวลูก "
เอี้ยเฉินที่ได้ยินคำกล่าวหนักแน่นและเชื่อมั่นของเยี่ยหลง ็พลันตอบรับคำมั่นในการตัดสินใจของเยี่ยหลงในทันที " พ่อเชื่อ่าลูกพ่อจักต้องทำได้ ในเมื่อลูกพ่อตัดสินใจแล้ว พ่อ็ขออวยพรใ้ ลูกจงทำใ้ดีที่สุด และล้างความอัปยศในใจของลูกไปใ้ได้็แล้วกัน "
ครั้นเอี้ยเฉินกล่าวตอบรับคำมั่นในการตัดสินใจของเยี่ยหลงเ็ ็ดึงร่างของเยี่ยหลงที่นอนจมลึกติดกับพื้นสนามปะา และแบกร่างของเยี่ยหลงจากสนามปะไป
ไม่นานหลังจากที่เยี่ยหลงจากสนามปะไป ของวังเวายุที่ยกของรางวัลาใ้แก่ตระกูลเฟิน็เดินาถึงจุดที่ตระกูลเฟินยืนกันอยู่พอดี
เมื่อของรางวัลาถึงแก่ตระกูลเฟินผู้ชนะแล้ว เ้าตระกูลเฟิน็เ็บของรางวัลเข้าแหวนมิติเ็บของโดยไม่นับ เพราะมั่นใจ่าการจัดเตรียม จัดของรางวัลของวังเวายุนั้นไม่มีพลาด
ครั้นพอเฟินชิงเฉิงเ้าตระกูลเฟินเ็บของรางวัลเข้าแหวนมิติจนหมดสิ้น เ้าตระกูลเีและของเขา เ้าตระกูลฉู่และของเขา ็ยกมือคำนับยินดีแก่เฟินชิงเฉิงและตระกูล ที่เป็นเป็นฝ่ายชนะ จากนั้นจึงค่อยเดินจากไปอย่างเงียบๆ ส่วนตระกูลเซี่ย็ไม่ต่าง คือทำแบบเดียวกัน คือ ยกมือคำนับยินดีและเดินจากไป เหมือนพวก
เมื่อทั้งหมดของตระกูลเซี่ยที่าัำัวังเวายุ เดินจากตระกูลเฟินและกลับาอยู่ับนนาวาวิญญาณของตระกูลตนแล้ว ผู้บังคับนาวาวิญญาณ็ไม่รีช้า บังคับเคลื่อนนาวาวิญญาณกลับตระกูลตนในทันที
ไม่นานเป็นเาครึ่งของครึ่งชั่วยาม นาวาตระกูลเซี่ยที่นำไปปะงานปะสี่ตระกูล ็กลับาถึงบ้านตระกูลเซี่ยเป็นที่เรียบย
เมื่อกลับาถึงตระกูลเซี่ย เยี่ยหลง็ตื่นขึ้นาจากการสลบโดยไม่ได้ตั้งใจ เอี้ยเฉินที่เห็ูกตนเองตื่นจากการสลบ ็กล่าวบอก " ลูกพ่อนอนต่อเถอะ เดี๋ยวพ่อจะแบกลูกกลับบ้านเราเอง จากนั้นพ่อจะไปนำยารักษาระดับสามาใ้ลูกกินนะ "
เยี่ยหลงที่ได้ยินดังนั้น ็กล่าวบอกห้ามขึ้น " ท่านพ่ออย่าได้พาข้ากลับบ้านเลย เดี๋ยวท่านแม่จะตกใจ "
เอี้ยเฉินที่ได้ฟัง จึงกล่าวถาม " ถ้าลูกไม่เอาแบบนั้น ไม่เอากลับบ้าน เพราะกลัวแม่เ้าจะตกใจจนเป็มกับสภาพของเ้า แล้วลูกจะไปอยู่ไหน เอาแบบนี้มั้ย ไปอยู่พักฟื้นที่บ้านท่าุงคงซือของเ้าก่อน หากแม่ของเ้าถาม่าทำไมเ้าไม่กลับาด้วย พ่อจะบอกกับแม่ของเ้า่า เ้าไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย และกลับไปทำงานแล้ว เอาตามนี้มั้ย "
" ท่านพ่อ ท่านไม่จำเป็นต้องโกหกหก " เยี่ยหลงบอก
" หายความ่าอย่างไร ? ลูกพ่อ " เอี้ยเฉินถาม
" ็หายความ่า ข้าจะไม่อยู่ที่บ้านของท่าุงคงซือ แต่จะกลับไปที่ร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัดแทน " เยี่ยหลงกล่าว
" อะไรนะ!! นี่เ้าเจ็บขนาดนี้ ัคิดกลับไปทำงานอีก
เห " เอี้ยเฉินถาม
" ใช่แล้วขอรับท่านพ่อ เป็นเช่นนั้น แต่ที่สำคัญก่านั้นคือ ที่ร่านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัด มีอุปกรณ์วิเศษากายที่จะช่วยรักษาข้าได้ ใ้หายเป็นปลิดทิ้งในเาอันรวดเร็ว " เยี่ยหลงกล่าวบอก
เอี้ยเฉินที่ได้ยินดังนั้น ็ไม่เกิดข้อกังขาสงสัยแม้แต่น้อยและแบกร่างของเยี่ยหลงเดินจากตระกูลไปและมุ่งไปตามทางที่เยี่ยหลงเป็นบอก
ส่วนที่ที่เอี้ยเฉินไม่เกิดข้อกังขากับคำบอก นั่นเป็นเพราะ่าสถานที่ที่ลูกเยี่ยของเขาบอกา เป็นสถานที่เดียวกันกับที่รักษาลูกตนจนหายจากการพิการ จึงเชื่อมั่น่าสิ่งที่ลูกตนพูดาเป็นความจริงแท้แน่นอน
เมื่อเอี้ยเฉินแบกร่างเยี่ยหลงาถึงหน้าร้านรับจ้างแลกเปลี่ยนสารพัด ในสายตาของเอี้ยเฉินที่มองเพียงหน้าร้าน ็ไม่อยากเชื่อเลย่า ณ เคหสถานใกล้รกร้างท้ายซอยหนึ่งของเมืองเาปลิดตะวันแห่งนี้ จะซ่อนสิ่งวิเศษเอาไว้
เยี่ยหลงที่เห็นบิดาตนกำลังมองดูหน้าร้าน ็รู้่าบิดาตนคิดอะไยู่ จึงส่งสัญญาณใ้เอี้ยเฉินไปเคาะประตู เอี้ยเฉิน็ทำตาม เมื่อเอี้ยเฉินเคาะประตูเ็ ไม่นาน็มีเปิปะู
" สวัสดีครับ " ที่เปิปะูทักทายเอี้ยเฉิน ก่อนจะเหลือบตาไปมองสิ่งที่แบกา้าั
" ไอ้เยี่ยหลง !! " ที่เปิปะูกล่าวเรียกด้วยความตระหนกเพราะเห็นสภาพ
เยี่ยหลงตอบรับ " ครับคุณแ "
" า า เข้าาก่อน " แเรียกใ้ทั้งเอี้ยเฉินและเยี่ยหลงเข้าา หลังจากนั้น็ปิปะู
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??