เรื่อง วิถีศัสตราไร้ลักษณ์ : The Formless Immortal Blade

จักรวาล... ไม่เคยเงียบสงบอย่างแท้จริง แม้ในยามที่มันเพิ่งจะได้รับการชำระล้างให้กลับคืนสู่ความบริสุทธิ์ที่สุดก็ตาม

หลังจากการปะทะกันระหว่าง 'ศัสตราปฐมกาลแห่งจุดจบ' และ 'แกนกลางจักรวาล' ที่ถูกฉ้อฉลโดยมารดรแห่งปรสิตเทวะ แรงระเบิดของบิ๊กแบง (Big Bang) ครั้งใหม่ได้กวาดล้างสัจธรรมอันโสมมของตำหนักเก้าสวรรค์จนสูญสลายไปอย่างไร้ร่องรอย กาแล็กซีใหม่ๆ ถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางกลุ่มก๊าซคอสมิกสีรุ้งที่หมุนวนอย่างงดงาม ดวงดาวนับล้านล้านดวงเปล่งประกายเจิดจ้าไร้ซึ่งมลทินของเทพจอมปลอม วัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิดของวิญญาณได้หวนคืนสู่วิถีทางแห่งธรรมชาติอย่างแท้จริง วิญญาณที่หลุดพ้นจากการเป็นปุ๋ยคอกของพวกเทพ ได้ล่องลอยไปจุติในดินแดนใหม่ที่ไร้ซึ่งการกดขี่

มันควรจะเป็นจุดจบที่สมบูรณ์แบบ... เป็นความสงบสุขชั่วนิรันดร์ของเอกภพที่ได้รับการปลดปล่อย

ทว่า ความงดงามและบริสุทธิ์ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นนี้ กลับเป็นดั่ง 'แสงไฟประภาคาร' ที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางมหาสมุทรอันมืดมิด ดึงดูดความสนใจของ 'นักล่า' ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า!

เหนือขึ้นไปจากขอบเขตของจักรวาลที่เพิ่งถือกำเนิดใหม่ นอกเหนือชั้นบรรยากาศคอสมิกที่กั้นขวางเอกภพแห่งนี้เอาไว้ มันคือพื้นที่ที่อยู่เหนือการรับรู้ของสิ่งมีชีวิตใดๆ ในฟองสบู่จักรวาล มันคือ 'ทะเลโกลาหล' (Sea of Chaos) ห้วงมิติที่กว้างใหญ่ไพศาลระดับ 'พหุภพ' (Multiverse) ที่ซึ่งจักรวาลนับล้านๆ ใบ ล่องลอยอยู่ประดุจฟองสบู่หลากสีสันในมหาสมุทรที่บ้าคลั่ง!

ครืนนนนนนนนน! แคร่ก! แคร่ก!

ทันใดนั้น ผนังมิติที่ขอบสุดของ 'ฟองสบู่จักรวาล' ที่หลินเฟยเพิ่งจะรีเซ็ตไป พลันเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโครงสร้างมิติปริแตก! รอยแยกขนาดยักษ์ที่ใหญ่โตยิ่งกว่าสิบกาแล็กซีรวมกัน ถูกฉีกกระชากอย่างป่าเถื่อนจาก 'ด้านนอก'!

มือจักรกลขนาดยักษ์ที่ทำจากโลหะสีดำสนิท ซึ่งมีขนาดใหญ่พอๆ กับระบบสุริยะ เอื้อมเข้ามาทะลวงกำแพงเอกภพ! นิ้วเหล็กกล้าแหลมคมฉีกกระชากชั้นบรรยากาศคอสมิกราวกับฉีกแผ่นกระดาษ เผยให้เห็นทัศนียภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่รอคอยอยู่ภายนอก

มันไม่ใช่กองทัพเซียน หรือเทวทูตปีกแสงแบบที่หลินเฟยเคยเข่นฆ่า ทว่าสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นเหนือรอยแยกของจักรวาล คือ 'กองเรือรบเก็บเกี่ยว' (The Harvester Fleet) ขนาดยักษ์จำนวนนับพันลำ!

เรือรบแต่ละลำไม่ได้สร้างจากไม้หรือเหล็กไหลสวรรค์แบบที่มหาจักรพรรดิแห่งแดนเซียนอมตะเคยใช้ ทว่าพวกมันถูกสร้างขึ้นจาก 'แกนดาวนิวตรอน' (Neutron Star Cores) ที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด รูปทรงของพวกมันคล้ายกับ 'เคียวเกี่ยวข้าวขนาดยักษ์' ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอวกาศ แผ่รังสีพลังอำนาจที่อยู่สูงกว่าขอบเขต 'เซียนสวรรค์' (Heavenly Immortal) ของจักรวาลนี้อย่างไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกันได้! เพียงแค่มวลของเรือรบเหล่านี้เคลื่อนที่เข้ามา แรงโน้มถ่วงของจักรวาลที่เพิ่งเกิดใหม่ก็เริ่มบิดเบี้ยวและปั่นป่วน

ณ ใจกลางของกองเรือขนาดยักษ์ ปรากฏร่างของสิ่งมีชีวิตที่ยืนตระหง่านอยู่บนดาดฟ้าเรือธง ร่างกายของมันสูงหลายหมื่นจั้ง สวมชุดเกราะเต็มยศสีดำและแดงที่เต็มไปด้วยกลไกจักรกลและเส้นสายพลังงานควอนตัม นัยน์ตาของมันเป็นผลึกคริสตัลสีเลือดที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ของสิ่งมีชีวิต มันคือ 'ผู้เก็บเกี่ยว' (The Reaper God) สิ่งมีชีวิตระดับ 'เทพผู้สร้างสัจธรรม' (Creator God Realm) จากทะเลโกลาหล ผู้ทำหน้าที่ดูแล 'ฟาร์มปรสิต' ตามจักรวาลต่างๆ ให้แก่เผ่าพันธุ์เบื้องบน!

"รายงานสถานะ... ฟาร์มหมายเลข 7749..."

เสียงของผู้เก็บเกี่ยวดังกังวานผ่านกระแสจิตคอสมิก มันไม่ใช่เสียงที่ใช้เพื่อสื่อสาร ทว่ามันคือการประมวลผลของเครื่องจักรสังหารระดับพหุภพที่ไร้ซึ่งความปรานี "ตรวจพบการล่มสลายของระบบสัจธรรมจำลอง... มารดรปรสิตที่ถูกปลูกฝังไว้ ถูกลบตัวตนออกไปจากสารบบอย่างสมบูรณ์แบบ... พลังงานหยินและหยางเกิดการรีเซ็ต สัจธรรมเบี่ยงเบนกลับสู่ความบริสุทธิ์... นี่ไม่ใช่การดับสูญตามธรรมชาติของวัฏจักร แต่มีปัจจัยภายนอกแทรกแซง"

ผู้เก็บเกี่ยวร่างยักษ์ทอดสายตาคริสตัลสีเลือด มองลงไปยังจักรวาลที่เต็มไปด้วยดวงดาวเกิดใหม่ นัยน์ตาของมันไม่มีความชื่นชมในความงดงาม หรือความสงสารในชีวิตที่เพิ่งจะได้รับอิสรภาพ มีเพียงความผิดหวังของชาวไร่ที่พบว่าผลผลิตของตนเองเน่าเสีย

"น่าเสียดายยิ่งนัก..." ผู้เก็บเกี่ยวประเมินผล "อุตส่าห์ส่งสภาสวรรค์ลงมาเพาะเลี้ยงปรสิตตัวนี้ตั้งหลายสิบล้านปี พลังศรัทธาและวิญญาณบริสุทธิ์จำนวนมหาศาลที่ควรจะถูกเก็บเกี่ยวส่งกลับไปยัง 'มหาทวีปปฐมภูมิ' เพื่อเป็นพลังงานให้แก่สภาเทพผู้สร้าง กลับสูญเปล่าทั้งหมด"

ผู้เก็บเกี่ยวยกมือขวาจักรกลขนาดยักษ์ขึ้นชี้ไปยังจักรวาลเบื้องล่าง "ในเมื่อฟาร์มนี้ปนเปื้อนด้วยตัวแปรที่ไม่รู้จัก และมารดรปรสิตตายไปแล้ว ฟองสบู่จักรวาลนี้ก็ไม่มีประโยชน์ให้ดำรงอยู่อีกต่อไป กองเรือเก็บเกี่ยว... จงชาร์จพลังงานเต็มพิกัด รีดเร้นพลังชีวิตที่กำลังจะเกิดใหม่ทั้งหมด แล้ว 'ลบ' ฟองสบู่นี้ทิ้งซะ!"

วิ้งงงงงงง! ครืนนนนนน!

เรือรบรูปเคียวขนาดยักษ์นับพันลำ ตอบรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง ปากกระบอกปืนคอสมิกที่ติดตั้งอยู่ตรงปลายเคียว เปล่งแสงสว่างสีแดงชาดที่เต็มไปด้วยความตาย พลังงานที่อัดแน่นอยู่ภายในนั้น ไม่ใช่พลังมรรคาธรรมดา แต่มันคือ 'อาวุธลบมวลสาร' (Anti-Matter Ray) ที่สามารถเปลี่ยนสสารทุกชนิดให้กลายเป็นความว่างเปล่า มันเป็นอาวุธระดับพหุภพที่สร้างมาเพื่อลบจักรวาลที่ไม่ต้องการทิ้งโดยเฉพาะ!

เป้าหมายของพวกมัน คือการลบล้างจักรวาลที่หลินเฟยเพิ่งจะกอบกู้มา ให้หายไปตลอดกาล!

ทว่า... ในวินาทีที่หายนะระดับพหุภพกำลังจะมาเยือน

ท่ามกลางกลุ่มก๊าซคอสมิกสีรุ้งที่ล่องลอยอยู่ใจกลางจักรวาล... อนุภาคสีเทาหม่นขนาดเล็กจิ๋วนับล้านล้านอณู ที่กระจายตัวกลมกลืนอยู่กับแสงสว่างแห่งการก่อกำเนิด พลันเกิดการสั่นพ้อง!

ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...

เสียงที่แผ่วเบาประดุจเสียงของเข็มนาฬิกาที่หยุดเดินไปนานแล้ว ดังขึ้นจากความว่างเปล่า ทว่ามันกลับดังสะท้อนก้องเข้าไปในโสตประสาทของผู้เก็บเกี่ยวและระบบเซนเซอร์ของกองเรือรบทุกลำ! อนุภาคสีเทาเหล่านั้น ซึ่งแท้จริงแล้วคือเจตจำนงที่แตกสลายของ 'หลินเฟย' เริ่มหมุนวนและดึงดูดเข้าหากันด้วยความเร็วที่ก้าวข้ามกฎแห่งแรงโน้มถ่วงและขีดจำกัดของกาลเวลา!

หลินเฟยไม่ได้ตายไปพร้อมกับแรงระเบิดของบิ๊กแบง! เขาเพียงแค่หลอมรวมเจตจำนงเข้ากับความว่างเปล่าเพื่อเฝ้ามองโลกใบใหม่ ปล่อยให้ร่างเนื้อสลายกลายเป็นอนุภาคเพื่อเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล ทว่า... เมื่อสัจธรรมใหม่ที่เขาแลกมาด้วยการเข่นฆ่าและทำลายล้างพระเจ้าจอมปลอม กำลังจะถูกบดขยี้โดย 'พระเจ้าผู้สร้าง' กลุ่มใหม่จากภายนอก... สัญชาตญาณแห่งการลบล้างของมารไร้ลักษณ์ ก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

"ข้าบอกแล้วไง... ว่าจงเติบโตอย่างอิสระเถิด โลกใบใหม่..."

เสียงกระซิบที่เยียบเย็น ดุดัน และแฝงไปด้วยความเดือดดาลที่ทะลุขีดจำกัด ดังก้องขึ้นจากทุกอณูของห้วงอวกาศ!

วูบบบบบบบบ!

อนุภาคสีเทานับล้านล้านล้านอณู พุ่งมารวมตัวกันที่จุดศูนย์กลางเบื้องหน้ากองเรือรบเก็บเกี่ยวที่กำลังชาร์จพลังงาน! แรงดึงดูดระดับ 'หลุมดำปฐมกาล' ระเบิดออก บิดเบี้ยวลำแสงสีแดงชาดที่เรือรบกำลังจะยิงออกมา ให้กลายเป็นเพียงเส้นแสงที่โค้งงอและจมหายไปในความมืดมิด!

ร่างของบุรุษหนุ่มค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า!

เส้นผมสีเงินประกายทอดยาวพลิ้วไสวไปในอวกาศประดุจสายธารแห่งดวงดาว ชุดเกราะเบาสีดำขลับที่เคยขาดวิ่นจากการต่อสู้กับมารดรปรสิต บัดนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่จากสัจธรรมแห่งความว่างเปล่า มันดำมืด เรียบเนียน และสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเดิม นัยน์ตาสีเทาที่เคยสงบเงียบ บัดนี้ลุกโชนด้วยไฟแห่งการทำลายล้างที่รุนแรงกว่าตอนที่เขาสังหารมหาจักรพรรดิทั้งเก้าเสียอีก!

เขาคือ 'มารไร้ลักษณ์' ผู้คืนชีพจากความว่างเปล่า!

และการตื่นขึ้นในครั้งนี้ เขาไม่ได้อยู่ในขอบเขต 'ตัดวิญญาณปฐมกาล' (Primordial Soul Severing) อีกต่อไป! รากฐานของเขาได้กลืนกินแรงระเบิดของบิ๊กแบง หลอมรวมพลังงานแห่งการสร้างสรรค์และการลบล้างเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ บัดนี้ เขายืนหยัดอยู่ในขอบเขตที่ก้าวข้ามการเวียนว่ายตายเกิดของจักรวาลเดียว และเหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขตของพหุภพ... ขอบเขต 'หลุดพ้นโกลาหล' (Chaos Transcendence)!

"แต่ดูเหมือนว่า... จะยังมีสุนัขรับใช้จากข้างนอก พยายามจะเข้ามายุ่งย่ามกับสวนหลังบ้านของข้าอยู่นะ!"

หลินเฟยลืมตาขึ้นอย่างสมบูรณ์! แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา ทรงอานุภาพจนทำให้มิติของ 'ทะเลโกลาหล' ที่อยู่ภายนอกจักรวาล ถึงกับเกิดคลื่นสั่นสะเทือน! เรือรบรูปเคียวนับพันลำที่สร้างจากแกนดาวนิวตรอน ถึงกับสั่นงันงกประดุจใบไม้ต้องลมพายุ!

"สแกนไม่พบพลังมรรคา... สแกนไม่พบพลังชีวิต... สิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าคือ 'ความว่างเปล่า'..." ระบบปัญญาประดิษฐ์ของหุ่นยนต์ผู้เก็บเกี่ยวรายงานผลด้วยเสียงเตือนภัยสีแดงกะพริบรัว นัยน์ตาคริสตัลสีเลือดของเทพผู้สร้างเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง

"เจ้า... เจ้าคือตัวแปรที่ทำลายฟาร์มหมายเลข 7749 สินะ..." ผู้เก็บเกี่ยวจ้องมองหลินเฟยด้วยความระแวดระวัง "มนุษย์ชั้นต่ำที่วิวัฒนาการตนเองจนหลุดพ้นจากสัจธรรมของฟองสบู่จักรวาล... เจ้าทำลายมารดรปรสิตได้อย่างไร?"

"ฟาร์มงั้นรึ?" หลินเฟยหรี่ตาลง จิตสังหารที่พุ่งทะยานออกมาแทบจะแช่แข็งอวกาศในรัศมีสิบล้านลี้ "พวกแกเรียกจักรวาลที่มีชีวิตนับล้านล้านชีวิตว่า 'ฟาร์ม' สินะ... มิน่าล่ะ พวกปรสิตในสวรรค์ชั้นเก้าถึงได้ทำตัวระยำนัก! ที่แท้ก็มีพวกแกเป็นเจ้าของฟาร์มนี่เอง!"

"พวกเราคือ 'สภาเทพผู้สร้าง' (The Creator Council) จากมหาทวีปปฐมภูมิ!" ผู้เก็บเกี่ยวแผดเสียงประกาศศักดา "สรรพชีวิตในฟองสบู่เหล่านี้ ล้วนเกิดจากการหว่านเมล็ดและการออกแบบของพวกเรา! การที่พวกเราจะเก็บเกี่ยวพลังงานศรัทธาและวิญญาณกลับคืนไปหล่อเลี้ยงเผ่าพันธุ์เบื้องบน ถือเป็นสัจธรรมที่ชอบธรรมและเป็นกฎเกณฑ์สูงสุดของพหุภพ!"

"ตรรกะแบบนี้อีกแล้ว... ขยะแขยงชะมัด" หลินเฟยแค่นเสียงหัวเราะอย่างสมเพช "ชอบสร้างสัจธรรมเข้าข้างตัวเอง แล้วเอาเปรียบคนที่อ่อนแอกว่า... ในเมื่อตรรกะของพวกแกคือการเป็นผู้สร้างที่สูบเลือดสูบเนื้อ... ข้าก็จะเป็น 'ผู้ทำลาย' ที่จะส่งพวกแกกลับสู่ความว่างเปล่า!"

"ตัวแปรที่บกพร่องอย่างเจ้า... ต้องถูกกำจัด! กองเรือ... ยิงอาวุธลบมวลสารเต็มกำลัง! กวาดล้างมันพร้อมกับจักรวาลขยะนี่ซะ!"

สิ้นคำสั่ง เรือรบรูปเคียวนับพันลำก็พร้อมใจกันยิงลำแสง 'ลบมวลสาร' (Anti-Matter Ray) ออกมาพร้อมกัน!

ฟิ้ววววววววววว! บรึ้มมมมมม!

ลำแสงสีดำอมแดงนับพันสาย ที่แต่ละสายมีขนาดใหญ่กว่าเส้นผ่านศูนย์กลางของดาวพฤหัส พุ่งโหมกระหน่ำเข้าใส่ร่างของหลินเฟยจากทุกทิศทาง! พลังทำลายล้างของมันไม่ได้แผดเผา ทว่ามันคือการเปลี่ยนทุกสสารและพลังงานที่มันสัมผัส ให้กลายเป็นความว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์! นี่คืออาวุธที่สภาผู้สร้างออกแบบมาเพื่อต่อกรกับความผิดปกติในระดับพหุภพโดยเฉพาะ!

ทว่า ท่ามกลาง-่าฝนลำแสงมฤตยูระดับทำลายล้างเอกภพ หลินเฟยที่ลอยตัวอยู่กลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก เขากลับเหยียดยิ้มอำมหิตที่มุมปาก!

"พวกแกคิดจะใช้ความว่างเปล่า... มาทำลาย 'ความว่างเปล่า' ตัวพ่องั้นรึ?"

หลินเฟยยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า! อนุภาคแห่งสัจธรรมสีเทาและสายฟ้าสีดำสนิท พุ่งมารวมตัวกันที่ฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว! 'ศัสตราปฐมกาลแห่งจุดจบ' ที่เคยสลายพลังงานไปพร้อมกับการสร้างบิ๊กแบง ถูกเรียกคืนกลับมาจากความว่างเปล่าอีกครั้ง!

ทว่าในการปรากฏตัวครั้งนี้ มันไม่ได้เป็นเพียงรอยแยกมิติรูปดาบแบบเดิม ทว่ามันได้ก้าวข้ามขีดจำกัดไปสู่อีกขั้น! เมื่อหลินเฟยวิวัฒนาการ ดาบของเขาก็วิวัฒนาการตามไปด้วย!

ใบดาบที่ควบแน่นจากความว่างเปล่าสัมบูรณ์ บัดนี้มีความยาวและความกว้างที่ปรับเปลี่ยนได้ตามใจนึก มันแผ่รังสีแห่งการสูบกลืนที่รุนแรงจนสามารถดูดดาราจักรเข้าไปได้ทั้งกาแล็กซี ลวดลายบนใบดาบไม่ได้เป็นเพียงสายฟ้าสีดำ ทว่ามันคือ 'รอยปริแตกของพหุภพ' ที่เต้นเร่าอยู่ตลอดเวลา!

นี่คืออาวุธที่ก้าวข้ามสัจธรรมแห่งปฐมกาล... 'ศัสตราอนันตกาล' (Sword of the Eternal Void)! อาวุธชิ้นเดียวในมหาทวีปปฐมภูมิที่เหล่าผู้สร้างต่างหวาดกลัว!

หลินเฟยกระชับด้ามดาบแน่น เขาไม่ได้ร่ายรำกระบวนท่า ไม่ตั้งท่าป้องกัน ทว่าเขาเพียงแค่ตวัด 'ศัสตราอนันตกาล' ฟาดฟันออกไปเบื้องหน้าในแนวขวางอย่างเรียบง่าย!

"วิถีแห่งศาสตราไร้ลักษณ์... อนันตกาลกลืนพหุภพ!"

ซวบบบบบบบบบบ! แกร๊งงงงงงง!

คลื่นกระบี่สีเทาดำที่แฝงไปด้วยน้ำหนักของความว่างเปล่าสัมบูรณ์ ระเบิดออกขยายวงกว้างออกไปหลายร้อยล้านลี้! ทันทีที่คลื่นดาบปะทะกับลำแสงลบมวลสารสีดำอมแดงนับพันสาย... แทนที่ลำแสงเหล่านั้นจะทำลายคลื่นดาบ สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง!

คลื่นดาบของหลินเฟย 'ดูดกลืน' และ 'ลบล้าง' ลำแสงลบมวลสารเหล่านั้นประดุจหลุมดำที่กลืนกินแสงไฟฉาย! พลังงานของพวกผู้สร้าง ไม่อาจเจาะทะลุความว่างเปล่าที่ลึกล้ำกว่าของหลินเฟยได้!

และคลื่นดาบแห่งความว่างเปล่านั้นยังไม่หยุดแค่นั้น! มันทะลวงผ่านการโจมตีทั้งหมด และพุ่งเข้ากระแทก 'กองเรือรบรูปเคียว' ขนาดยักษ์นับพันลำที่เรียงรายอยู่เหนือกำแพงมิติอย่างจัง!

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ครืนนนนนนน!

เรือรบที่ทำจากแกนดาวนิวตรอน ซึ่งทนทานต่อการระเบิดของซูเปอร์โนวาและดาบของเซียนสวรรค์ทั่วไป... ถูกคลื่นดาบสีเทาดำของหลินเฟย ตัดขาดเป็นสองท่อนประดุจหั่นเศษเนยที่กำลังละลาย!

รอยตัดเรียบเนียน พลังงานนิวเคลียร์และควอนตัมภายในแกนดาวถูกรบกวนจนถึงขีดสุด เรือรบนับพันลำเกิดการระเบิดต่อเนื่องกันเป็นลูกโซ่! ตูม! ตูม! ตูม! ก่อเกิดเป็นดอกไม้ไฟคอสมิกที่ยิ่งใหญ่และเจิดจ้าที่สุดเหนือขอบจักรวาล!

ภายในเวลาเพียงดาบเดียว... การตวัดดาบเพียงครั้งเดียว... กองเรือรบระดับเทพผู้สร้างที่เคยทำลายล้างมาแล้วนับหมื่นจักรวาล... ถูกกวาดล้างจนไม่เหลือซาก! ชิ้นส่วนโลหะสีดำและไฟระเบิดปลิวว่อนไปทั่วทะเลโกลาหล!

"เป็น... เป็นไปไม่ได้! กองเรือเก็บเกี่ยวของข้า... กองเรือที่ทรงอานุภาพที่สุดของทัพหน้า... ถูกทำลายด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว!"

ผู้เก็บเกี่ยวระดับเทพผู้สร้าง เบิกตาคริสตัลกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด! ร่างกายขนาดยักษ์หลายหมื่นจั้งของมันสั่นสะท้านไปถึงแก่นพลังงาน มันไม่เคยเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตระดับล่างที่สามารถใช้พลัง 'ความว่างเปล่า' ได้ลึกล้ำกว่าอาวุธของพวกมัน! มันเริ่มสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่รุนแรงพอจะสั่นคลอน 'มหาทวีปปฐมภูมิ' ที่เป็นบ้านเกิดของมันแล้ว!

"พวกสุนัขเก็บขยะเอ๊ย... อ่อนแอชะมัด!"

ฟุ่บ!

หลินเฟยไม่ได้ยืนรอให้มันตั้งสติ เขาใช้วิชาก้าวพริบตาแห่งความโกลาหล ที่ตอนนี้ก้าวข้ามข้อจำกัดของมิติภายในจักรวาลไปแล้ว ร่างหายวับไปและปรากฏตัวขึ้น 'เหนือศีรษะ' ของผู้เก็บเกี่ยวขนาดยักษ์ในพริบตา!

"ตายซะ! มหาวิชาผู้สร้าง... หัตถ์ลบเอกภพ!"

ผู้เก็บเกี่ยวตวาดลั่นด้วยความหวาดกลัวที่พยายามซ่อนไว้ด้วยความโกรธ มันยกมือขวาจักรกลขนาดยักษ์ที่แฝงด้วยกฎเกณฑ์แห่งการบีบอัดมิติระดับพหุภพ ขึ้นตบหลินเฟยที่อยู่เหนือหัว หมายจะบดขยี้เด็กหนุ่มให้แหลกคาที่ประดุจตบยุง! พลังของฝ่ามือนี้ มากพอที่จะบีบฟองสบู่จักรวาลให้แตกสลายได้ง่ายๆ!

"มือของแก... มันเกะกะ!"

หลินเฟยไม่หลบหลีก เขาจับด้ามศัสตราอนันตกาลด้วยมือขวา แล้วตวัดฟาดฟันสวนกลับลงไปหาฝ่ามือเหล็กนั้นอย่างเด็ดขาด!

ฉับบบบบบบ!

"อ๊ากกกกกก!"

มือจักรกลขนาดยักษ์ที่สร้างจากโลหะระดับผู้สร้าง ทรงอานุภาพสูงสุด ถูกศัสตราอนันตกาลสีเทาดำตัดขาดสะบั้นราวกับเศษไม้ผุๆ! รอยตัดไม่มีเลือด ทว่ามีประกายสายฟ้าแห่งความว่างเปล่าลุกลามเข้าไปทำลายแผงวงจรสัจธรรมภายในร่างของผู้เก็บเกี่ยว! แขนยักษ์ร่วงหล่นลงไปในทะเลโกลาหลเบื้องล่าง

หลินเฟยไม่ปล่อยให้มันได้พักหายใจ เขาพุ่งทะยานร่างทะลวงผ่านรอยตัดนั้น ดิ่งลงมาหยุดอยู่ตรงหน้า 'นัยน์ตาคริสตัลสีเลือด' ขนาดยักษ์ของผู้เก็บเกี่ยว!

"แกว่า... พวกแกคือเผ่าพันธุ์ผู้รังสรรค์งั้นรึ?" หลินเฟยแสยะยิ้มอำมหิต ศัสตราอนันตกาลในมือจ่ออยู่ที่ดวงตาของมัน ความมืดมิดจากปลายดาบสูบกลืนแสงสว่างจากตาคริสตัลจนหรี่ลง "ถ้าอย่างนั้น... จงนำทางข้า ไปยังบ้านเกิดของพวกแกซะ! ข้าจะไปถอนรากถอนโคนสภาของพวกแกให้หมดทั้งโครต!"

"เจ้า... เจ้าคิดจะท้าทาย 'มหาทวีปปฐมภูมิ' งั้นรึ! โง่เขลา! ที่นั่นคือศูนย์รวมของจ้าวแห่งพหุภพ! เทพผู้สร้างนับล้านองค์รออยู่ที่นั่น! ต่อให้เจ้าแกร่งแค่ไหน ก็เป็นเพียงฝุ่นผงเมื่ออยู่ต่อหน้าสภาเทพผู้สร้าง!" ผู้เก็บเกี่ยวขู่ตะคอก แม้แผงวงจรจะเสียหายอย่างหนัก แต่มันก็ยังคงรักษาความหยิ่งยโสของเผ่าพันธุ์เบื้องบน

"ก็ลองดูสิ ว่าฝุ่นผงอย่างข้า... จะทุบสภาของพวกแกให้แหลกละเอียดได้ไหม!"

หลินเฟยไม่ได้แทงดาบ ทว่าเขายื่น 'มือซ้าย' ที่อาบไปด้วยปราณความโกลาหล ทะลวงฝ่านัยน์ตาคริสตัลสีเลือดของผู้เก็บเกี่ยว เข้าไปกระชากสิ่งของที่อยู่ภายใน!

แคร่ก! เพล้ง!

หลินเฟยล้วงลึกเข้าไปถึงสมองกลของมัน แล้วกระชาก 'แก่นวิญญาณควอนตัม' (Quantum Soul Core) ที่เป็นแหล่งพลังงานและหน่วยความจำหลักของมันออกมาอย่างโหดเหี้ยม!

กร๊อบ!

แก่นวิญญาณถูกดึงออก ร่างของผู้เก็บเกี่ยวขนาดยักษ์กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง แสงไฟตามตัวดับวูบลง ก่อนที่ร่างของมันจะชัตดาวน์และหยุดนิ่ง กลายเป็นเพียงเศษเหล็กอวกาศล่องลอยไปในทะเลโกลาหลตลอดกาล!

หลินเฟยใช้มือซ้ายบีบแก่นวิญญาณควอนตัม ปราณแห่งความว่างเปล่าแทรกซึมเข้าไปอ่านค่าข้อมูล ค้นหาความทรงจำและ 'พิกัดมิติ' ที่นำไปสู่ 'มหาทวีปปฐมภูมิ' (The Primordial Continent) จุดศูนย์กลางของพหุภพทั้งหมด! สถานที่ที่ปล่อยปรสิตมาเกาะกินโลกของเขา!

"ได้พิกัดมาแล้ว..." หลินเฟยแสยะยิ้ม นัยน์ตาสีเทาทอประกายความบ้าคลั่งและความทะเยอทะยานที่ทะลุพิกัด

เขาสะบัดมือทิ้งแก่นวิญญาณที่ถูกอ่านข้อมูลจนหมดสภาพ หันกลับมามอง 'ฟองสบู่จักรวาล' ที่เป็นบ้านเกิดของเขาเป็นครั้งสุดท้าย จักรวาลนั้นกำลังเปล่งประกายสีรุ้งอย่างงดงามและปลอดภัย มันไม่ต้องการพระเจ้า ไม่ต้องการผู้เฝ้ามองอีกต่อไป

"ข้าจะทำให้แน่ใจ... ว่าจะไม่มีปรสิตหรือสุนัขรับใช้หน้าไหน มารบกวนความสงบของพวกแกได้อีก"

หลินเฟยหันหลังกลับ เผชิญหน้ากับ 'ทะเลโกลาหล' ที่กว้างใหญ่ไพศาลและเต็มไปด้วยพายุคอสมิกที่อันตรายระดับพหุภพ เขาไม่ได้เพียงแค่ก้าวออกจากจักรวาลของตนเอง ทว่าเขากำลังจะประกาศสงครามกับ 'เผ่าพันธุ์ผู้สร้าง' ทั้งมวล!

ร่างของมารไร้ลักษณ์ พุ่งทะยานออกสู่ความมืดมิดของทะเลโกลาหล กลายเป็นเส้นแสงสีเทาดำที่ฉีกกระชากกฎเกณฑ์ระดับพหุภพ มุ่งหน้าสู่ดินแดนที่อยู่สูงที่สุดในวัฏจักรของมวลสาร! การเดินทางเพื่อบดขยี้สภาเทพผู้สร้าง และรีเซ็ตโครงสร้างของนับล้านจักรวาล... ได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ!

หายนะที่แท้จริงของเหล่าพระเจ้าเพิ่งจะเริ่มต้น!