เรื่อง วิถีศัสตราไร้ลักษณ์ : The Formless Immortal Blade

การร่วง๮๣่๲ลง๼ู่ก้นบึ้งของ 'มิติที่ศูนย์' (The Zero Dimension) หาใช่การตกลงไปในแรงโน้มถ่วงธรรมดา ทว่ามันคือการดำดิ่งลงไปในความบ้าคลั่งที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นสัจธรรม ยิ่งก้าวล่วงลึกลงไปมากเท่าใด กฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์ ตรรกะ และเหตุผล ก็ยิ่งถูกบิดเบือนและถูกฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดี

หลังจากที่ 'หลินเฟย' มารไร้ลักษณ์ผู้ครอบครองความว่างเปล่าที่แท้จริง ได้บดขยี้ 'ซิเนริส' จ้าวแห่งเถ้าถ่านนิรันดร์ บอสประจำชั้นที่ห้า และสูบกลืนแก่นวิญญาณแห่งการเผาผลาญจนหมดสิ้น ร่างกายหยกอมตะของเขาก็ได้รับการวิวัฒนาการไป๼ู่อีกขั้น ปราณความโกลาหลสีดำสนิทที่ห่อหุ้มร่างของเขาในยามนี้ มี 'ประกายเปลวไฟสีดำมืด' (Void Flame) ลุกโชนขึ้นมาบางๆ มันคือเปลวเพลิงแห่งความว่างเปล่าที่ไม่มีความร้อน ทว่าสามารถแผดเผาพลังงานและสสารทุกชนิดให้กลับกลายเป็นศูนย์ได้อย่างเด็ดขาด

ฟิ้ววววววววววว!

ร่างของมารไร้ลักษณ์พุ่งทะยานดิ่งลง๼ู่ความ๬ื๪๬ิ๪ของรอยแยกมิติ กลายเป็นดาวตกสีดำที่ลุกโชนด้วยไฟมฤตยู เสียงเสียดสีของมิติที่ฉีกขาดดังก้องไปทั่วห้วงอเวจี การเดินทางลง๼ู่ชั้นที่หกไม่ได้เต็มไปด้วยพายุควอนตัมหรือเถ้าธุลี ทว่าสิ่งที่พาดผ่านร่างกายของเขา กลับเป็นสัมผัสที่ 'เหนียวเหนอะหนะ' และเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนแทบจะทำให้มิติเน่าเปื่อย

แฉะ! ตึงงงงงง!

ปลายเท้าของหลินเฟยกระแทกเข้ากับ 'พื้น' ของนรกชั้นที่หกอย่างรุนแรง! ทว่า... เสียงที่เกิดขึ้นกลับไม่ใช่เสียงหินแตก หรือเสียงโลหะปะทะกัน แต่มันคือเสียง 'เนื้อที่ถูกบดขยี้'!

แรงกระแทกมหาศาลจากน้ำหนักของขอบเขต 'หลุดพ้นโกลาหล' ก่อให้เกิดคลื่นสั่นสะเทือนที่พัดเป่าหมอกควันสีแดงคล้ำออกไปรอบทิศทาง เผยให้เห็นทัศนียภาพของขุมนรกชั้นใหม่ ที่ชวนให้สะอิดสะเอียนและน่าขยะแขยงยิ่งกว่าทะเลสไลม์เน่าเสียในชั้นที่สามเป็นทวีคูณ!

พื้นดินใต้เท้าของหลินเฟย... ไม่ใช่ดิน หิน หรือเศษดาว ทว่ามันคือ 'ผืนเนื้อเยื่อชีวภาพ' ขนาดมโหฬารที่กำลังเต้นตุบๆ!

โลกทั้งใบในมิติชั้นที่หกนี้ ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีขอบฟ้า ทว่ามันคือภายในของ 'รังฟักไข่คอสมิก' (Cosmic Incubation Hive) ขนาดยักษ์! ผนัง เพดาน และพื้นดิน ล้วนถูกสร้างขึ้นจากก้อนเนื้อ มัดกล้ามเนื้อ และเส้นเลือดดำขนาดใหญ่เท่าแม่น้ำ ที่กำลังสูบฉีด 'เลือดสีดำข้นคลั่ก' ไปหล่อเลี้ยงอวัยวะประหลาดที่แขวนตัวอยู่ตามเพดาน น้ำย่อยสีเหลืองขุ่นหยดย้อยลงมาจากเนื้อเยื่อด้านบน ส่งกลิ่นเหม็นคาวที่รุนแรงระดับแผดเผาวิญญาณ

ตามผนังเนื้อที่กว้างใหญ่ไพศาลระดับเอกภพ มี 'ถุงน้ำคร่ำ' ขนาดเท่าดวงจันทร์นับล้านล้านใบฝังตัวอยู่ ภายในถุงเหล่านั้น มีตัวอ่อนของอสูรกายกลายพันธุ์ที่กำลังดิ้นรนและกัดกินกันเองเพื่อความอยู่รอด!

ที่นี่คือสถานกักกัน 'ความผิดพลาดทางชีวภาพ' ที่ปฐมวิญญาณผู้ให้กำเนิดสร้างขึ้นมาและทิ้งขว้าง! มันคือลานทดลองเพาะพันธุ์ 'มารดรแห่งปรสิตเทวะ' รุ่นต้นแบบที่ล้มเหลว! สัตว์ประหลาดทุกตัวที่อยู่ที่นี่ คือสายพันธุ์ที่บิดเบี้ยว วิปริต และทรงพลังเกินกว่าที่สัจธรรมแห่งพหุภพจะควบคุมได้!

"แหวะ... นึกว่าตกลงมาในกระเพาะของไอ้สวะตัวไหนซะอีก"

หลินเฟยยกเท้าขึ้นจากพื้นเนื้อเยื่อที่กำลังพยายามจะสมานแผลและดูดกลืนรองเท้าเกราะของเขา ทว่าเพียงแค่ 'เปลวเพลิงความว่างเปล่า' ที่หุ้มเท้าของเขาปะทะกับเนื้อเยื่อเหล่านั้น มันก็ถูกแผดเผาจนกลายเป็นควันสีเทาและร่นถอยหนีไปประดุจสิ่งมีชีวิตที่หวาดกลัวความตาย

หลินเฟยสะบัด 'ศัสตราอนันตกาล' (Sword of the Eternal Void) ในมือขวา ใบดาบสีดำสนิทที่แฝงไปด้วยหลุมดำปฐมกาล สั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับเปล่งประกายสายฟ้าและเปลวไฟสีดำที่หิวกระหาย นัยน์ตาสีเทาดำของเขากวาดมองไปรอบๆ เขาวงกตก้อนเนื้อที่ไร้ขอบเขต

"รังเพาะพันธุ์ปรสิตที่ล้มเหลวงั้นรึ... มิน่าล่ะ กลิ่นอายความวิปริตถึงได้คลุ้งไปหมด" หลินเฟยแสยะยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดุร้ายและพร้อมที่จะชำแหละทุกสิ่ง "ดีเลย! ข้ากำลังอยากจะสับเนื้ออยู่พอดี หวังว่าพวกแกจะเหนียวพอให้ข้าออกแรงนะ!"

ก๊าซซซซซซซซซซซ! แคร่ก! แฉวะ!

สิ้นคำพูดของหลินเฟย รังฟักไข่คอสมิกพลันเกิดการตอบสนองอย่างรุนแรง! ถุงน้ำคร่ำขนาดเท่าดวงจันทร์นับล้านใบที่ฝังอยู่ตามผนังเนื้อเยื่อ พลันปริแตกและฉีกขาดออก! น้ำคร่ำสีเหลืองขุ่นทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'นักล่า' ประจำชั้นที่หก!

พวกมันคือ 'ตัวอ่อนปรสิตบรรพกาล' (Primordial Broodlings)!

อสูรกายชีวะที่มีรูปร่างคล้ายคลึงกับแมงมุมผสมกับหนอนปลสิต ร่างกายของพวกมันยาวนับหมื่นลี้ เปลือกนอกไม่ได้เป็นคีติน ทว่ามันคือ 'เกราะชีวะกลายพันธุ์' ที่สามารถทนทานต่อการโจมตีทางพลังงานทุกรูปแบบ ขาที่มีลักษณะคล้ายใบมีดนับร้อยข้าง สับลงบนพื้นเนื้อเยื่อด้วยความรวดเร็ว บริเวณส่วนหัวของพวกมันไม่มีดวงตา มีเพียง 'ปาก' ที่อ้ากว้างจนเห็นหลอดอาหารที่เต็มไปด้วยฟันเลื่อยคมกริบนับแสนซี่!

ตัวอ่อนปรสิตจำนวนกว่า 'ร้อยล้านตัว' ทะลักออกมาจากผนัง พุ่งทะยานเข้าหาหลินเฟยประดุจคลื่นสึนามิของก้อนเนื้อและใบมีด! รังสีพลังที่แผ่ออกมาจากพวกมันแต่ละตัว ล้วนแข็งแกร่งระดับ 'เซียนสวรรค์ขั้นสูงสุด' (Peak Heavenly Immortal) และตัวจ่าฝูงก็ไปถึงระดับ 'ครึ่งก้าวผู้สร้าง' (Half-step Creator)! นี่คือกองทัพปรสิตที่สามารถกัดกินและทำลายล้างจักรวาลนับแสนใบได้ภายในเวลาไม่กี่นาที!

"อาหารมื้อใหม่... กลิ่นอายความว่างเปล่า... กลืนกิน! ย่อยสลาย! วิวัฒนาการ!"

เสียงโทรจิตที่เต็มไปด้วยความหิวโหยและสัญชาตญาณดิบ ดังก้องเข้ามาในสมองของหลินเฟย ฝูงปรสิตนับร้อยล้านตัวไม่รอช้า พวกมันอ้าปากกว้าง พ่น 'กรดย่อยสลายสัจธรรม' สีเขียวเรืองแสง พุ่งโหมกระหน่ำเข้าใส่ร่างของเด็กหนุ่มเกราะดำจากทุกทิศทาง 360 องศา! กรดเหล่านี้สามารถละลายกฎเกณฑ์แห่งฟิสิกส์ให้กลายเป็นของเหลวได้ในเสี้ยววินาที!

"วิวัฒนาการงั้นรึ? พวกแกมันก็แค่หนอนขยะที่รอวันโดนเหยียบตาย!"

หลินเฟยไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบหลีก! เขาเงยหน้ามอง-่าฝนกรดย่อยสลายที่กำลังถาโถมเข้ามา พร้อมกับปลดปล่อยอำนาจใหม่ที่เพิ่งได้รับมาจากการกลืนกินบอสชั้นที่ห้า!

"เปลวเพลิงความว่างเปล่า... เผาผลาญ!"

วูบบบบบบบบ!

ปราณความโกลาหลที่หุ้มร่างของหลินเฟย พลันลุกโชนขึ้นเป็น 'พายุไฟสีดำสนิท' (Void Flame Storm) ขยายวงกว้างออกไปรัศมีนับล้านลี้ในเสี้ยววินาที!

ทันทีที่กรดย่อยสลายสัจธรรมของพวกปรสิต พุ่งเข้ามาปะทะกับเปลวไฟสีดำ... แทนที่มันจะละลายไฟ หรือเกิดการระเบิด... กรดมฤตยูเหล่านั้นกลับถูก 'ลบความหมาย' และดับมอดลงกลางอากาศ! ไฟของหลินเฟยไม่ได้เผาด้วยความร้อน ทว่ามันแผดเผาและลบล้าง 'แนวคิดของการคงอยู่' ของทุกสิ่งที่มันสัมผัส!

"ก๊าซซซซซ! กรดของพวกเรา... หายไป!?" ฝูงปรสิตส่งเสียงโทรจิตด้วยความสับสน ทว่าสัญชาตญาณความหิวโหยของพวกมันก็ผลักดันให้พวกมันพุ่งทะยานเข้ามาใช้กรามและใบมีด หมายจะสับหลินเฟยให้เป็นชิ้นๆ ด้วยการโจมตีระยะประชิด!

"เนื้อพวกแกมันคงเหม็นสาบเกินไป... ข้าขอเผาทิ้งเลยก็แล้วกัน!"

หลินเฟยแสยะยิ้มอำมหิต เขากระชับ 'ศัสตราอนันตกาล' ด้วยสองมือ เปลวเพลิงสีดำและสายฟ้าแห่งจุดจบไหลทะลักเข้า๼ู่ใบดาบ จนรอยแยกมิติสีดำขยายขนาดขึ้นดุจขวานประหารคอสมิก!

"วิถีแห่งศาสตราไร้ลักษณ์... อนันตกาลกลืนพหุภพ! ขั้นผสานเพลิง!"

หลินเฟยตวัดดาบฟาดฟันหมุนตัว 360 องศาอย่างสุดแรงเกิด!

ซวบบบบบบบบบบบบบ! แกร๊งงงงงงงงง!

คลื่นกระบี่สีเทาดำที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งความว่างเปล่า ระเบิดออกและกวาดล้างออกไปทุกทิศทางประดุจระเบิดซูเปอร์โนวาสีดำ! ทันทีที่คลื่นดาบปะทะกับร่างของปรสิตบรรพกาลนับร้อยล้านตัว...

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

ไม่เปิดโอกาสให้พวกมันได้วิวัฒนาการ หรือสร้างเกราะป้องกันใดๆ! ความหนักอึ้งของศัสตราอนันตกาล บดขยี้เกราะชีวะของพวกมันจนแหลกละเอียดประดุจเปลือกไข่! และคมดาบที่เคลือบด้วยไฟสีดำ ก็ทะลวงตัดผ่าร่างขนาดยักษ์ของพวกมันออกเป็นสองท่อน!

"กีก๊าซซซซซซซซ!"

เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วรังฟักไข่คอสมิก ร่างของตัวอ่อนปรสิตนับแสนตัวในแนวหน้า ถูกฟันขาดและถูกเปลวไฟความว่างเปล่าแผดเผา! การแผดเผานี้ไม่ได้เกิดควัน หรือขี้เถ้า ทว่าร่างก้อนเนื้อของพวกมัน ค่อยๆ เลือนหายไปจากมิติประดุจภาพวาดที่ถูกยางลบปาดทิ้ง! พลังชีวิตและมวลสารของพวกมัน ถูกศัสตราอนันตกาล 'ดูดกลืน' ย้อนกลับเข้ามาหล่อเลี้ยงจุดตันเถียนของหลินเฟยอย่างตะกละตะกลาม!

"ฮ่าๆๆๆ! อ่อนแอ! อ่อนแอเกินไป! นี่น่ะรึผลงานของพวกพระเจ้า! แค่ขยะชีวภาพดีๆ นี่เอง!"

หลินเฟยไม่รอให้พวกมันถอยหนี! เขาพุ่งทะยานร่างเข้าหาฝูงปรสิตที่เหลือประดุจมัจจุราชที่กำลังคลุ้มคลั่ง วิชาก้าวพริบตาแห่งความโกลาหลทำให้เขากลายเป็นภาพติดตานับล้านร่างที่พุ่งทะลวงฝ่าวงล้อมของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์!

"สมดุลตัดเอกภพ!"

ฉับ! ฉัวะ! โครมมมม!

การร่ายรำเพลงดาบแห่งจุดจบอุบัติขึ้นท่ามกลางมหาสมุทรเนื้อเยื่อ! ทุกครั้งที่ศัสตราอนันตกาลตวัดผ่าน ร่างของปรสิตนับหมื่นตัวจะถูกสับแยกชิ้นส่วนและถูกไฟสีดำแผดเผาจนระเหยหายไป! หลินเฟยเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ เขาเหยียบย่ำลงบนหลังของพวกมัน ทะยานตัวขึ้น๼ู่อากาศ แล้วทิ้งดิ่งลงมาสับกะโหลกของปรสิตตัวยักษ์จนแหลกละเอียด!

เพียงไม่ถึงสองชั่วยาม... ฝูงปรสิตบรรพกาลกว่า 'ร้อยล้านตัว' ที่เคยแหวกว่ายอยู่เต็มรังฟักไข่... ถูกหลินเฟยสังหาร บดขยี้ และเผาทำลายจนถูกสูบกลืนไปจนหมดสิ้น!

พื้นที่รัศมีร้อยล้านลี้รอบตัวหลินเฟย ว่างเปล่าและเงียบสงัด มีเพียงรอยฟันลึกที่ฉีกขาดบนพื้นเนื้อเยื่อ ที่ไม่สามารถสมานตัวได้เพราะถูกไฟความว่างเปล่ากัดกิน

หลินเฟยสะบัดศัสตราอนันตกาล รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาสูดกลิ่นอายคาวเลือดที่เหลืออยู่

"กินออเดิร์ฟจนอิ่มแล้ว... ถึงเวลาที่แกจะต้องโผล่หัวออกมาสักทีนะ ไอ้บอสประจำชั้น!"

หลินเฟยแผดเสียงคำราม คลื่นเสียงปฐมกาลของเขากระแทกผนังเนื้อเยื่อคอสมิกจนเกิดการฉีกขาดขนาดยักษ์!

ครืนนนนนนนนนนนนนน! โครก... คราก...

ราวกับตอบรับคำท้าทาย ผนังเนื้อเยื่อและพื้นดินของนรกชั้นที่หก พลันเกิดการบีบตัวและสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงที่สุด! เสียงเต้นของก้อนเนื้อขนาดยักษ์ดังก้องประดุจเสียงกลองมรณะ กรดสีเหลืองและเลือดสีดำทะลักออกมารวมกันที่ใจกลางรังฟักไข่!

จากกองเลือดและเนื้อเยื่อที่กองพะเนิน สิ่งมีชีวิต... หรือสิ่งที่เคยเป็นสิ่งมีชีวิต... ค่อยๆ ผุดตัวขึ้นมา!

มันไม่มีรูปร่างที่คงที่ ร่างกายของมันมีขนาดใหญ่โตมโหฬารยิ่งกว่าระบบกาแล็กซีสิบแห่งรวมกัน! มันคือการหลอมรวมของชิ้นส่วนอวัยวะที่วิปริตที่สุด! วินาทีหนึ่งมันมีลักษณะคล้ายมังกรที่ประกอบขึ้นจากเส้นประสาทนับล้านเส้น วินาทีต่อมามันแปรสภาพเป็นก้อนเนื้อที่เต็มไปด้วยดวงตาและปากนับแสนแห่ง และในวินาทีต่อมา มันก็ขยายตัวออกเป็นหนวดเนื้อที่เต็มไปด้วยหนามกระดูก!

มันไม่มีสัจธรรมที่คงที่ เพราะสัจธรรมเดียวของมันคือ... 'การเปลี่ยนแปลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด'!

มันคือ 'อีโวลทิส' จ้าวแห่งการกลายพันธุ์บรรพกาล! (Evoltis, Lord of Primordial Mutation)

บอสผู้คุมกฎแห่งมิติที่ศูนย์ชั้นที่หก! ต้นแบบของอาวุธชีวภาพชิ้นแรกที่ปฐมวิญญาณผู้ให้กำเนิดสร้างขึ้น ทว่าถูกทิ้งลงมาในมิติที่ศูนย์ เพราะมัน 'วิวัฒนาการ' ตัวเองรวดเร็วและบ้าคลั่งเกินไป จนกระทั่งผู้สร้างไม่สามารถควบคุมตรรกะและพลังของมันได้อีกต่อไป! รังสีพลังที่แผ่ออกมาจากมัน... ก้าวข้ามขอบเขต 'เทพผู้สร้างสัจธรรม' ไป๼ู่สภาวะความผิดปกติระดับพหุภพ!

"ออร์แกนิก... สิ่งแปลกปลอม... แข็งแกร่ง... ต้องวิเคราะห์... ต้องกลืนกิน... ต้อง... วิวัฒนาการ!"

เสียงของอีโวลทิสไม่ได้เป็นคำพูด ทว่ามันเป็นคลื่นความคิดที่เต็มไปด้วยตรรกะทางชีวภาพที่บิดเบี้ยว ร่างของมันพองตัวและหดตัวสลับกัน ดวงตานับแสนดวงจ้องมองมาที่หลินเฟยประดุจนักวิจัยที่กำลังมองดูหนูทดลองชั้นเลิศ

"เปลี่ยนรูปร่างไปมาน่ารำคาญตาชะมัด... แต่อย่างน้อยแกก็คงให้พลังงานข้าได้มากกว่าพวกหนอนขยะนั่นล่ะนะ" หลินเฟยชี้ศัสตราอนันตกาลไปที่มัน

"วิเคราะห์พลังงาน: ความว่างเปล่า... ความตาย... ไฟที่ไร้อุณหภูมิ..." อีโวลทิสส่งคลื่นความคิด ร่างกายของมันเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง! ผิวหนังที่เป็นก้อนเนื้อ พลันตกผลึกและแปรสภาพเป็น 'เกราะควอนตัมดูดซับ' ที่มีคุณสมบัติต่อต้านพลังงานความว่างเปล่าอย่างเฉพาะเจาะจง!

"สร้างภูมิคุ้มกัน: ต่อต้านความว่างเปล่า... เปิดโหมดกลืนกินสิ่งมีชีวิต!"

ซวบบบบบ!

หนวดเนื้อที่หุ้มด้วยเกราะคริสตัลขนาดยักษ์นับหมื่นเส้น พุ่งทะยานแหวกมิติเข้าหาหลินเฟยด้วยความเร็วระดับวาร์ป! หนวดแต่ละเส้นแฝงไปด้วยเซลล์กลายพันธุ์ที่พร้อมจะแทรกซึมและเปลี่ยนหลินเฟยให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน!

"ต่อต้านความว่างเปล่างั้นรึ? แกคิดว่ากฎเกณฑ์วิวัฒนาการขยะๆ ของแก จะเอาชนะจุดจบได้งั้นสิ!"

หลินเฟยไม่ถอย! เขาพุ่งทะยานร่างเข้าหาหนวดเนื้อนับหมื่นเส้นด้วยความเร็วสูงสุด! เขาง้างศัสตราอนันตกาล และฟาดฟันเข้าใส่หนวดเหล่านั้นอย่างสุดแรง!

เคร้งงงงงงง!

เสียงโลหะปะทะกันดังก้อง! เกราะควอนตัมของอีโวลทิส ที่เพิ่งวิวัฒนาการขึ้นมาเพื่อต่อต้านหลินเฟยโดยเฉพาะ... สามารถ 'รับ' การฟันของศัสตราอนันตกาลได้ชั่วขณะ! คลื่นความว่างเปล่าถูกเกราะสะท้อนออกไปด้านข้าง!

"ฮ่าๆๆ! เห็นหรือไม่! การวิวัฒนาการของข้าเหนือกว่าพลังของเจ้า! ข้าเรียนรู้จุดอ่อนของเจ้าแล้ว! ตอนนี้ เจ้าไม่สามารถตัดร่างของข้าได้อีกต่อไป!" อีโวลทิสส่งคลื่นความคิดเย้ยหยัน หนวดเนื้อของมันพยายามจะรัดตัวหลินเฟย!

ทว่า... รอยยิ้มของมารไร้ลักษณ์กลับไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย!

"เรียนรู้จุดอ่อนข้ารึ? แกลืมไปหรือเปล่าไอ้ก้อนเนื้อวิปริต..."

หลินเฟยกระชากดาบกลับ และแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความดุร้าย นัยน์ตาสีเทาดำของเขา ที่สืบทอดความสามารถในการมองเห็น 'รอยร้าวแห่งสัจธรรม' จากอ็อบลิเวียน เบิกกว้างขึ้น!

"แกอาจจะสร้างเกราะกันพลังงานได้... แต่แกสร้างเกราะมาป้องกัน 'รอยร้าวในโครงสร้าง' ของแกเองไม่ได้หรอกโว้ย!"

ในสายตาของหลินเฟย เกราะควอนตัมที่ดูไร้เทียมทานของอีโวลทิส... กลับเต็มไปด้วย 'จุดสีแดงขนาดเล็ก' ที่เกิดจากการวิวัฒนาการที่รวดเร็วเกินไปจนเซลล์ผสานกันไม่สมบูรณ์!

"วิถีแห่งศาสตราไร้ลักษณ์... อนันตกาลตัดจุดบอด!"

หลินเฟยใช้วิชาก้าวพริบตา หลบการรัดของหนวดเนื้อ และพุ่งประชิดเข้าหาโคนหนวดเหล่านั้น! เขาไม่ฟันด้วยพลังงานมหาศาล ทว่าเขา 'แทง' ปลายศัสตราอนันตกาล ทะลวงเข้าใส่ 'จุดสีแดง' เหล่านั้นอย่างแม่นยำไร้ที่ติในระดับซับอะตอม!

เปรี้ยงงงง! แคร่ก! แคร่ก! เพล้งงงงงงงงงง!

ผลลัพธ์ปรากฏชัดในพริบตา! เกราะควอนตัมที่ต้านทานความว่างเปล่า ทันทีที่ถูกแทงเข้าที่จุดเปราะบางทางคอนเซ็ปต์... มันก็เกิดการพังทลายของโครงสร้างโมเลกุลอย่างฉับพลัน! เกราะแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นเนื้อเยื่ออ่อนนุ่มที่อยู่ภายใน!

"กี๊ซซซซซซ! เป็นไปไม่ได้! การวิวัฒนาการของข้าสมบูรณ์แบบ! ทำไมเจ้าถึงทำลายเกราะของข้าได้!" อีโวลทิสกรีดร้องด้วยความสับสนและหวาดผวา หนวดเนื้อนับหมื่นเส้นถูกหลินเฟยสับขาดกระจุยกระจาย!

"สมบูรณ์แบบงั้นรึ? แกมันก็แค่ตัวหนอนที่พยายามเปลี่ยนสีตัวเองไปเรื่อยๆ! ข้าจะแสดงให้ดู ว่าจุดจบที่แกไม่มีวันวิวัฒนาการหนีพ้นได้... มันเป็นยังไง!"

ฟุ่บ!

หลินเฟยพุ่งทะยานร่างฝ่าสายฝนเลือดสีดำ พุ่งทะลวงเข้า๼ู่แกนกลางที่เป็นก้อนเนื้อขนาดยักษ์ของอีโวลทิส!

"วิเคราะห์! วิเคราะห์จุดอ่อน! สร้างการต่อต้าน! สร้างไฟ! สร้างมิติ!" อีโวลทิสดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง มันพยายามจะวิวัฒนาการร่างกายของมันให้กลายเป็นสสารทุกรูปแบบที่พหุภพรู้จัก ทว่าการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วและไร้ตรรกะ กลับทำให้โครงสร้างของมันยิ่งเกิดรอยร้าวมากขึ้นทวีคูณในสายตาของหลินเฟย!

"แกปรับตัวต้านความว่างเปล่าไม่ได้หรอกไอ้สวะ! เพราะแกไม่มีทางปรับตัวรับ 'สิ่งที่ไม่มีอยู่จริง' ได้!"

หลินเฟยลอยตัวอยู่เหนือแกนกลางของสัตว์ประหลาด ทารกโกลาหลในร่างปลดปล่อย 'เปลวเพลิงความว่างเปล่า' อาบชโลมศัสตราอนันตกาลจนกลายเป็นเสาเพลิงสีดำมฤตยูที่ยาวกว่าแสนลี้!

"จบกันแค่นี้แหละ ไอ้จ้าวแห่งการกลายพันธุ์!"

"วิถีแห่งศาสตราไร้ลักษณ์ เคล็ดวิชาสูงสุด... โกลาหลผ่าวิวัฒนาการ! (Chaos Severs Evolution!)"

หลินเฟยง้างเสาเพลิงดาบสีดำขึ้นสูง และฟาดฟันลงมาผ่ากลางแก่นแท้ของอีโวลทิสอย่างเด็ดขาดและไร้ความปรานี!

ฉัวะะะะะะะะะะะะ!

คลื่นกระบี่สีเทาดำที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งความว่างเปล่า ทะลวงผ่าร่างขนาดยักษ์ของอีโวลทิส ตั้งแต่ก้อนเนื้อส่วนบน ทะลุลงไปถึงรากของหนวดเนื้อเบื้องล่าง!

ไม่มีการวิวัฒนาการใดสามารถต้านทานการโจมตีที่ฟาดฟันลงบนรอยร้าวแห่งสัจธรรมพร้อมกับการลบล้างแนวคิดได้!

"ม่ายยยยยยยยยยยย! การวิวัฒนาการ... ของข้า... จุดจบ..."

เสียงกรีดร้องวาระสุดท้ายของอีโวลทิส ดังก้องไปทั่วรังฟักไข่คอสมิก ร่างกายที่เคยแปรสภาพได้อย่างไร้ขีดจำกัด... บัดนี้ถูกตรึงเอาไว้ด้วยความตายที่สัมบูรณ์! รอยตัดดำ๬ื๪๬ิ๪ลุกลามเข้าไปกัดกร่อนเซลล์และรหัสพันธุกรรม ร่างขนาดยักษ์ระเบิดแตกสลายออกเป็นคลื่นควอนตัมเน่าเสียและฝุ่นเนื้อเยื่อที่ถูกไฟสีดำแผดเผาจนหายไปในความว่างเปล่า!

วูบบบบ!

ท่ามกลางซากปรักหักพังของก้อนเนื้อ 'แก่นวิญญาณแห่งวิวัฒนาการ' (Origin Core of Mutation) สีเนื้อสดที่กำลังเต้นตุบๆ พุ่งทะยานออกมาจากซากศพ มันพยายามจะหลบหนี ทว่าหลินเฟยยื่นมือซ้ายที่อาบด้วยปราณโกลาหล คว้ามันเอาไว้แน่นประดุจกรงเล็บเหล็ก!

"กลายพันธุ์เก่งนักใช่ไหม... ขอลองชิมดูหน่อยซิ ว่ามันจะอร่อยแค่ไหน!"

กร๊อบ!

หลินเฟยบีบแก่นวิญญาณของอีโวลทิสจนแหลกละเอียด! เลือดและพลังงานมหาศาลแห่งวิวัฒนาการ ไหลทะลักเข้า๼ู่สมองและรากฐานความโกลาหลของมารไร้ลักษณ์!

ซ่าาาาาาา!

ร่างกายหยกอมตะของหลินเฟยสั่นสะท้านอย่างรุนแรงยิ่งกว่าทุกครั้ง! กล้ามเนื้อ กระดูก และเซลล์ทุกเซลล์ของเขา กำลังซึมซับ 'อำนาจแห่งการวิวัฒนาการ' เข้าไป!

ทว่า หลินเฟยไม่ได้วิวัฒนาการรูปร่างหน้าตา หรือกลายพันธุ์เป็นสัตว์ประหลาด ทว่า... พลังนี้ได้หลอมรวมกับความว่างเปล่าของเขา ทำให้เขาได้รับความสามารถใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด!

'ภูมิคุ้มกันต่อการปรับตัวสัมบูรณ์' (Absolute Adaptive Immunity)!

บัดนี้... ร่างกายและพลังของหลินเฟย จะ 'วิวัฒนาการ' เหนือกว่าการโจมตีหรือการป้องกันใดๆ ของศัตรูในทันที! หากศัตรูมีเกราะที่ทนไฟ ดาบของเขาจะเปลี่ยนคุณสมบัติทะลวงเกราะนั้นโดยอัตโนมัติ! ไม่มีการป้องกันใดในเอกภพที่จะต้านทานดาบของเขาได้อีกต่อไป!

"ฮ่าๆๆๆ... สุดยอด... พลังของการเป็นปรสิตกลายพันธุ์ มันรู้สึกแบบนี้นี่เอง..."

หลินเฟยสะบัดศัสตราอนันตกาล คราบเลือดสีดำระเหยหายไปจากใบดาบ นัยน์ตาสีเทาดำทอประกายความตายและความบ้าคลั่งที่เยือกเย็น เขาเงยหน้ามองรังฟักไข่คอสมิกที่สูญเสียผู้คุมกฎ ผนังเนื้อเยื่อรอบด้านเริ่มเหี่ยวแห้ง เน่าเปื่อย และลอกหลุดร่วง๮๣่๲ลงมาเป็นเศษซาก

มิติที่ศูนย์ชั้นที่หก ถล่มทลายลงอย่างสมบูรณ์!

ครืนนนนนนนนน!

พื้นเนื้อเยื่อเบื้องล่างของหลินเฟยปริแตกและแยกตัวออก เผยให้เห็นรอยแยกมิติสีแดงเลือดที่ลึกซึ้งและ๬ื๪๬ิ๪ยิ่งกว่าทุกชั้นที่ผ่านมา... มันคือประตูนรก๼ู่ มิติที่ศูนย์ ชั้นที่เจ็ด!

หลินเฟยสูดกลิ่นอายคาวเลือดที่ลอยขึ้นมาจากรอยแยก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและจิตสังหารปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"หกชั้นเข้าไปแล้ว... ไอ้บอสใหญ่ปฐมวิญญาณ... ถังขยะของแกนี่มันยกระดับข้าได้ไวทันใจจริงๆ" หลินเฟยกระซิบกับความ๬ื๪๬ิ๪เบื้องล่าง "รอข้าก่อนเถอะ... เมื่อข้ากินของเน่าของแกจนหมด และปีนกลับขึ้นไปได้เมื่อไหร่... ข้าจะฉีกแกเป็นชิ้นๆ แล้วเอามาทำเป็นปุ๋ยปลูกต้นไม้ซะ!"

มารไร้ลักษณ์ไม่รั้งรอ เขากระโดดทิ้งตัวดิ่งลง๼ู่ความ๬ื๪๬ิ๪ของรอยแยก กลายเป็นดาวตกสีดำที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งจุดจบ พุ่งทะลวงลึกลงไปในนรกชั้นต่อไป การไล่ล่าและวิวัฒนาการเพื่อเตรียมความพร้อมในการหั่นคอพระผู้สร้าง... ทวีความดิบเถื่อนและไร้ขีดจำกัดอย่างที่พหุภพไม่เคยพานพบ!