เมื่อตัวร้ายทั้งใต้หล้าคือลูกของข้า

ตอนที่ 0 ท่ามกลางกลิ่นควันไฟที่คละคลุ้งและเสียงหวีดร้องของคมดาบ ร่างเล็กของเด็กหญิงวัย 10 ขวบในชุดมอมแมมยืนอยู่กลางซากปรักหักพัง ฉันไม่ใช่เด็กธรรมดา แต่เป็นวิญญาณจากโลกปัจจุบันที่ถูกโชคชะตาเล่นตลกส่งมายังดินแดนที่คล้ายจีนโบราณในยามที่ไฟสงครามกำลังปะทุถึงขีดสุด

[ตรวจพบโฮสต์... เริ่มต้นภารกิจบ่มเพาะ: จงเก็บเด็กน้อยผู้ถูกทอดทิ้งทั้ง 5 คนมาเลี้ยงดู]

นั่นคือเสียงแรกของ 'ระบบ' ที่ดังขึ้นในหัว ฉันในตอนนั้นไม่มีทางเลือก นอกจากต้องกัดฟันสู้เพื่อเอาชีวิตรอดไปพร้อมกับเจ้าพวกตัวน้อยที่เนื้อตัวสั่นเทา

ห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ทุกอย่างที่มี ทั้งไอเทมระดับเทพจากระบบ และความรู้จากโลกสมัยใหม่ที่ติดตัวมา

ฉันสอนวิชากระบี่ให้พี่ใหญ่ด้วยทฤษฎีการเคลื่อนที่

ฉันสอนการปรุงยาให้พี่รองด้วยหลักเคมีพื้นฐาน

ฉันสอนกลยุทธ์การเมืองให้พี่สามด้วยวิชาเศรษฐศาสตร์

ฉันฝึกทักษะการเอาตัวรอดให้ลูกคนสี่และคนเล็กด้วยหลังการค้าของยุคใหม่

ลูกๆ ของฉันเติบโตขึ้นอย่างสง่างามและแข็งแกร่งจนเกินจินตนาการ ทว่าในวันที่ภารกิจสำเร็จและพวกเขากำลังก้าวสู่ความสำเร็จ ระบบกลับเย็นชากว่าที่คิด

[ภารกิจเสร็จสิ้น... เตรียมเคลื่อนย้ายโฮสต์กลับสู่โลกปัจจุบันใน 3... 2... 1...]

ฉันไม่มีแม้แต่โอกาสจะบอกลา เพื่อไม่ให้พวกเขายึดติด ฉันจึงต้องสร้างฉาก 'การตาย' ที่น่าสลดขึ้นมาท่ามกลางเปลวไฟ เพื่อให้ทุกอย่างจบลงอย่างสมบูรณ์

สามปีในโลกปัจจุบันผ่านไป ฉันใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวโดยมีความทรงจำถึงลูกเลี้ยงทั้งห้าเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงใจ จนกระทั่งหน้าต่างระบบสีฟ้าปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมคำเตือนที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

[คำเตือนฉุกเฉิน: เส้นเรื่องพังทลาย! ลูกเลี้ยงทั้ง 5 ของโฮสต์ได้กลายเป็น 'ตัวร้าย' ที่เหี้ยมโหดที่สุดในใต้หล้า] [หากไม่แก้ไข พวกเขาจะถูกกำจัดด้วยน้ำมือของ 'พระเอก' ตามลิขิตสวรรค์... โฮสต์ต้องกลับไปยับยั้งโศกนาฏกรรมนี้]

แสงสว่างวาบกระชากสติของฉันไปอีกครั้ง เมื่อลืมตาตื่นขึ้น กลิ่นอายของพลังปราณและอากาศที่เย็นเยียบก็ปะทะเข้าที่ใบหน้า

ฉันก้มมองมือของตัวเองที่ดูคุ้นเคยเล็กน้อย แววตาของฉันคมปราบขึ้นด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมา ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับดูทรุดโทรมและเต็มไปด้วยความตาย

"10 ปี... ที่นี่ผ่านไป 10 ปีแล้วสินะ"

ฉันพึมพำกับตัวเองขณะมองไปรอบๆ สถานที่ที่ดูเหมือนวิหารเก่าที่ผุพังแต่กลับเปี่ยมไปด้วยไอสังหารที่คุ้นเคย ไอสังหารที่เหมือนกับวิชากระบี่ที่ฉันเคยพร่ำสอนมากับมือ

"เอาล่ะ... ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่ และเจ้าลูกชายคนโตของฉันไปมุดหัวอยู่ที่ไหน!"