เรื่อง ซอมพอถวายอินทร์ สุวรรณโคมคำนครแห่งสายนที

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ท้ายพิมานพี่มีเรือนรับรองว่างอยู่…”

“บ่ได้นะเพคะ!” คุณท้าวบัวแก้วรีบเอ่ยขัดขึ้น ด้วยรู้ดีในความคิดของผู้เป็นนาย แต่หากปล่อยให้ทำตามใจ ภายหน้าเรื่องนี้ย่อมกลายเป็นความยุ่งยากที่แก้ไม่ตก

“พระองค์ยังบ่เคยรับเอาสนมแลห้ามจากที่ใด แลยังบ่มีหมายแต่งตั้งเจ้านางคนใดมารับตำแหน่งสำคัญ การจักนำเอาแม่ญิงโมเลียงเข้ามาพำนักในเขตเรือนพิมาน เห็นทีจักเป็นเรื่องมิงามจนอาจถูกผู้คนครหาเอาได้ แลยามนี้พระองค์ก็ทรงเป็นถึงเจ้ามหาชีวิต อันที่จริงสมควรย้ายไปพำนักยังพิมานหลวง แล้วแต่งตั้งเจ้านางเป็นการเป็นงานเสีย ก่อนรับมาอยู่ร่วมเขตเรือนพิมาน”

ทั้งสองเงียบไป เมื่อได้ยินข้ารับใช้วัยกลางคนเอ่ยปากท้วงติง

“ที่คุณท้าวพูดมาก็มีเหตุผล พี่เองแม้นสัญญาตกลงรับเจ้ามาจากเยว๋อ๋อง แต่มิได้หมายใจให้เจ้ามาเป็นเมีย เรื่องนี้เจ้าโมเลียงเข้าใจพี่ใช่หรือไม่ พี่ต้องการวางเจ้าให้เป็นเช่นน้องสาว ดูแลเจ้าให้มีชีวิตตามแต่ที่เจ้าปรารถนา ขอเพียงหากเจ้านั้นคิดทำการใด จงระลึกไว้เสมอว่าเจ้าหาได้อยู่ที่หนานเยว่ แต่บัดนี้เจ้านั้นอยู่ที่นี่สุวรรณโคมคำ”

นางมองต่ำ พูดเสียงเบา “น้องเข้าใจ…”

“อย่างไรแล้วเจ้านางก็ควรอยู่ที่ตำหนักพิมานนั้นไปก่อนเพคะ ในเขตเวียงแก้วที่ผู้คนแข่งขันแย่งชิงอำนาจ เจ้านางเป็นสตรีจากแคว้นอื่นเมืองไกล ยากนักจักหาคนคุ้นเคย การปรับตัวและเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ เป็นเรื่องสำคัญ แม้นยามนี้เจ้านางจะถูกวางองค์เป็นเสมือนน้อง แต่สายตาผู้อื่นหาใช่ไม่ ทุกคนในสุวรรณโคมคำต่างรู้ดี ว่าเจ้านางเป็นบำเหน็จศึกที่หนานเยว่ประทานให้เจ้าขุนอินทร์ถวาย ดังนั้นการเก็บองค์อยู่แต่ในตำหนักหาใช่เรื่องที่ควรกระทำไม่ หากเราจักให้ผู้อื่นยอมรับ เจ้านางเองก็ต้องปรับองค์ให้ยอมรับชาวเราด้วยเช่นกัน"

“ข้าเข้าใจ แต่อย่างที่บอกไป ที่นี่ไม่มีผู้ใดพูดจาด้วยข้ารู้ความไม่”

คุณท้าวบัวแก้วได้แต่ถอนหายใจ “ขอแค่เพียงแม่ญิงเข้าใจ แลไม่ทำให้องค์อินทร์ถวายต้องยุ่งยากลำบากใจ ข้าเจ้าน้อมรับใช้พระองค์เฉกเช่นเจ้านายองค์อื่นเสมอเหมือนกันเพคะ ข้าเจ้าติดตามแม่เจ้าดวงทิพย์มาแต่เมืองไกล จึงเข้าใจคนไกลบ้านว่ามีความรู้สึกนึกคิดเช่นไร รุ่งเช้าข้าเจ้าจักจัดคนเป็นงาน ไปสอนงานจารีตแลภาษาที่ตำหนักพิมานให้ เช่นนี้ดีหรือไม่ อย่างน้อยข้าเจ้าก็พูดคุยกับเจ้านางพอรู้ความ คงไม่ใช่ปัญหาดอกกระมัง”

นางยิ้มแล้วพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว หากไม่มีการใดสำคัญ ข้าจักไม่มารบกวนพระองค์เลย ฝ่าพระบาท พ่อท่านเล่าสุขสบายดีหรือไม่ ข้าเห็นเจ้าพรหมเสกก็มาร่วมถวายบรรณาการ แต่มิกล้าไถ่ถามถึงพ่อท่าน ด้วยตัวข้านั้นถูกกั้นบริเวณให้อยู่แต่กับสตรีฝ่ายใน แม้นมีพี่นางบางองค์ จะลอบส่งจดหมายน้อย ให้ขี้ข้านำไปให้บุรุษ แต่ข้ามิกล้าพอ”

เจ้าขุนอินทร์ถวายเหลือบตามองคุณท้าวรับใช้ “ดีแล้วที่เจ้ามิกระทำเยี่ยงนั้น หากมีคนพบเข้า หวายจักลงหลังแลถูกประจานให้อับอาย เรื่องนี้แล้วก็แล้วไป อย่าได้เอ่ยเล่าต่อให้ผู้ใดรับรู้อีก”

นางพยักหน้า แม้นสายตาจะยังคงสงสัยใคร่รู้อยู่ก็ตาม

“บิดาของเจ้านั้นปลอดภัยดี มิมีอันใดให้ต้องห่วงในเรื่องสุขภาพ จะมีก็เพียงความยุ่งยากในเรื่องปกครอง จนเจ้าพรหมเสกต้องส่งแสนอินถาเข้าไปร่วมดูแลจัดการ" นางมองหน้าวรองค์สูงใหญ่ ด้วยความไม่เข้าใจ “มีชาวเยว่บางกลุ่ม ไม่เห็นด้วยที่บิดาของเจ้า หันมาพึ่งพิงสุวรรณโคมคำ เขาคิดอพยพผู้คนไปทางตะวันออกมุ่งสู่ชายฝั่งทะเล บัดนี้เห็นทีคงยากจะยับยั้งได้แล้ว สุดท้ายใครใคร่อยู่ก็อยู่ ใครใคร่ไปก็คงต้องปล่อยให้ไป เป็นเช่นนี้ก็ดี คนน้อยปกครองดูแลง่าย”

“ความหวาดกลัว มักทำให้ใจเตลิด ที่ผ่านมาบิดาของข้าดูแลปกป้องพวกเขาดีที่สุดแล้ว”

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ สองคู่ดังสอดรับกันมาจากทางด้านนอกเรือนพิมาน ก่อนที่ร่างของเจ้าแสนเมืองสิงห์แลพญาพรหมเสกเจ้าผู้ครองเวียงชัยคนใหม่ จะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันที่หน้าประตูพิมาน

“วันนี้อย่างใดกัน ถึงมีแต่คนคิดถึงพระบาทเจ้า ทั้งสองพระองค์นัดกันไว้ฤา ถึงมาที่นี่ในยามนี้พร้อมกัน” คุณท้าวบัวแก้วเอ่ยทักหยอกล้อเป็นกันเอง ด้วยทั้งสองพระองค์ล้วนแต่เป็นคนสนิท ที่เข้านอกออกในตั้งแต่เด็กจนเติบใหญ่ เพียงแต่น้อยนักที่เจ้าพรหมเสกจะมาถึงเรือนพิมานในยามค่ำมืดเช่นนี้ ด้วยพระองค์นั้นเคร่งครัดในธรรมเนียมยิ่งนัก

ทั้งสองต้องหยุดชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นแม่ญิงโมเลียงนั่งอยู่ในห้องทรงงาน พร้อมกับเจ้าคนร่างใหญ่ที่เพิ่งผ่านการเถลิงขวัญครองเมือง ก้าวขึ้นบัลลังก์ภายใต้ร่มฉัตรคำโคมทอง เป็นเจ้ามหาชีวิตพระองค์ใหญ่แห่งนครสุวรรณโคมคำ

“เจ้าสองคน มาพบข้ายามนี้มีการสำคัญฤา”

เจ้าแสนเมืองสิงห์เหล่ตามองสตรีชาวเยว่ แล้วก็หุบปากตนเองไว้

"ข้าพระพุทธเจ้า ขอประทานอภัยที่เข้ามาขัดจังหวะสำราญพระทัยพระเจ้าข้า" ขุนหลวงพรหมเสกเอ่ยขึ้นพลางก้มเศียรลงเล็กน้อย แววตาของเขาดูหม่นแสงลงกว่าทุกครา อันเนื่องจากความเหนื่อยล้าจากการงานบนแผ่นดินใหม่ ที่เพิ่งผ่านสงคราม แลต้องเร่งเดินทางกลับมาให้ทันงานพิธีใหญ่

เจ้าขุนอินทร์ถวายทรงขยับกายเล็กน้อย กลิ่นดอกกระดังงาจากโตกยังคงส่งกลิ่นหอมอวลอยู่ในอากาศ แต่น้ำเสียงที่ตรัสตอบกลับราบเรียบทรงอำนาจ "มีราชการด่วนอันใดฤา น้องพี่ถึงมาในยามนี้ เหตุใดไม่พักผ่อนให้สบายกาย แล้วคอยมาพบกันในยามเช้า"

"ทูลเจ้าพี่..." เจ้าพรหมเสกเริ่มก่อน "กำหนดการในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ข้าพระเจ้าจักเดินทางกลับเวียงชัยแล้วพระเจ้าคะ แต่หัวใจของข้านั้นยังคงห่วงหน้าพะวงหลัง...ด้วยสุวรรณโคมคำยามนี้ หมดสิ้นแล้วซึ่งเจ้าพ่อฝนแสน-่า แม่เจ้าคำฟองของข้า ท่านก็เป็นเสมือนหญิงหม้ายผัวตาย ที่ต้องอาศัยร่มพระบารมีของเจ้าพี่ ตัวข้าเอง ก็หาได้อยู่ด้วยแม่ท่านที่นี่ไม่ คิดให้ห่วงหาแม่ท่านนักที่ไร้คนดูแลใกล้ชิด ข้าจึงอยากจะขออนุญาต นำตัวแม่เจ้าคำฟอง แลน้องชายน้องสาว ให้ไปพำนักอาศัยอยู่ด้วยกันเสียที่เวียงชัย เพื่อที่ข้านั้นจักได้แสดงความกตัญญู ดูแลกันตามประสาแม่ลูกพระเจ้าข้า"

เจ้าขุนอินทร์ถวายนิ่งฟัง แววตาคมกริบฉายรอยพิจารณา แผ่นดินสุวรรณโคมคำเพิ่งสงบลง การย้ายขุมกำลังหรือคนสำคัญออกไปในยามนี้ ย่อมมีผลต่อฐานอำนาจของเมืองใหญ่ แต่ในฐานะพี่น้อง...คำขอนี้ก็นับว่ามีเหตุผล

ยังไม่ทันที่พระองค์จะตรัสประการใด เจ้าแสนเมืองสิงห์ก็ขยับองค์ออกมาข้างหน้า สีหน้าของเขาดูร้อนรนกว่าปกติ

“มึงเล่าไอ้เมืองสิงห์ ตั้งแต่เข้ามามึงยังไม่ปากไม่จากับกูเลยสักคำ”

“ข้าพระเจ้า...มีความลับสำคัญจากเวียงสรวง มาแจ้งถวายต่อพระองค์” แสนเมืองสิงห์พูดจบ ก็เหล่ตามองสตรีหนานเยว่ ที่ดูนางนั่งเงียบประหนึ่งมิได้ใส่ใจ แต่แท้ที่จริงใจสตรีนั้นยากนักจักหยั่งถึง ยิ่งเป็นเรื่องของบุรุษที่ตนพึงใจด้วยแล้ว สตรีมักใช้มารยาหลอกล่อสายตาจนบุรุษนักต่อนัก ต่างตกหลุมพรางจนหาทางปีนขึ้นไม่เจอ “เจ้านางซอมพอ นางฝากคนสนิทมาเร่งรัดให้พระองค์ ทรงรีบไปสู่ขอนางมายังสุวรรณโคมคำพระเจ้าข้า…”

แบบอีบุ๊ค 3 เล่มจบ :

เล่ม 1. https://shorturl.asia/e8Lbh

เล่ม 2 https://shorturl.asia/BxnNW

เล่ม 3.https://shorturl.asia/hCcXH