เรื่อง ซอมพอถวายอินทร์ สุวรรณโคมคำนครแห่งสายนที

คำพูด๠๪๫ขุนหลวงอินทร์ถวาย ทำให้เจ้าเมืองภูซางและเจ้าคีรีถึงกับสะดุ้งตัวสั่น ชายผู้นี้น่ากลัวนัก นอกจากจะวางดาบใส่มือบิดาให้ควบคุมเข่นฆ่าพี่น้องแล้ว ยังใช้บุตรชายบุตรสาวไว้เป็นข้ารับใช้ ที่พร้อมจักลงดาบสังหารได้ทุกเมื่อหากทรงมิพอใจ ทรงใช้ลูกชายหญิงเป็นหลักประกันว่า นับแต่นี้ภูซางจะไม่มีวันคิดคดหากวันใดคิดไม่ซื่อ ลูกสาวอันเป็นที่รักก็จะเป็นศพแรกในวังเวียงที่ถูกโทษทัณฑ์

ขุนหลวงทรงโน้มพระวรกายลงมากระซิบ ใกล้เจ้าเมืองภูซางที่เหงื่อเริ่มซึมโชกกาย

"กูให้ทั้งยศ ทั้งเงินทอง ทั้งอำนาจ...แต่มึงจงจำไว้ให้มั่น สิ่งเดียวที่กูไม่เคยให้ใครเปล่า คือความไว้ใจ หากมึงคิดว่าเลือดสีเดียวกันนั้นมันข้นกว่าสัจจะที่มีต่อกู...หัว๠๪๫มึงจักไม่ได้อยู่บนเสาเหมือนขุนหลวงชราแห่งเวียงทุ่งหลวงดอกหนา แต่มันจักถูกกูบดจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก ไว้ให้ลูกหลานมึงได้กราบไหว้บูชา"

สิงห์คำมองเหตุการณ์นี้ แล้วลอบถอนหายใจด้วยความยำเกรง ขุนหลวงทรงเล่นกลการเมืองได้อย่างรัดกุม ทรงใช้ทั้งลาภยศล่อใจ และใช้ความตายขู่เข็ญในเวลาเดียวกัน เมืองภูซางในตอนนี้ ไม่ต่างจากนกในกรงทอง ที่แม้จะกินอิ่มนอนหลับ แต่อิสรภาพและชีวิต กลับถูกกุมไว้ในพระหัตถ์๠๪๫ขุนหลวงอินทร์ถวายอย่างสมบูรณ์แบบ!

การตัดสินเริ่มขึ้นตั้งแต่ยามสาย จนล่วงเลยเข้าสู่ยามเย็น จากผู้คนหนาตากลับเริ่มบางเบา ลานตัดสินยามนี้นอกจากกองกำลังเสือดำ และขุนนางผู้ภักดี๠๪๫สุวรรณโคมคำ นอกนั้นที่เป็นชาวบ้านทั่วไป ก็เหลืออยู่ไม่มากแล้ว ทหารเวรยามพิธีการเริ่มจุดประทีปบูชาหอผี หอนาคินทร์ แลหอประกำ จนมองดูเหมือนหอทั้งสามมีสิ่งซ่อนเร้นจ้องมองคน

ขุนหลวงอินทร์ถวายประทับนิ่งดุจรูปจำรัสสลักศิลา ตลอดการไต่สวน พระองค์ไม่ลุกไปไหน กินดื่มเพียงน้ำชาที่อีอิ่นนางข้าหลวงจากพิมานตำหนักจัดถวาย แววตา๠๪๫พระองค์ยามนี้ มิได้ฉายแววพิโรธอย่างบ้าคลั่งเช่นเมื่อช่วงยามสาย แต่มันกลับว่างเปล่าและเย็นชาดำดิ่ง ยิ่งกว่าก้นบ่อศิลา ซึ่งนั่นน่ากลัวเสียยิ่งกว่าสิ่งใด

ท้าวเสือฟ้าและพระชายาจันทร์แดง หมอบราบอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความอัปยศและหวาดกลัว ข้างกันนั้นคือเจ้าอินทร์สรงที่นั่งคอตก หมดสิ้นท่าทีจองหอง อาคมที่เคยแกร่งกล้าในตัวมัน ถูกทำลายจนเหลือเพียงชายหนุ่มที่แตกสลาย ถัดไปคือกลุ่มนักฆ่ากะเหรี่ยงและพะตี่เซเกอ พ่อหมอจอมขมังเวทย์จากดงลึก ที่บัดนี้ดูสภาพไม่ต่างจากสุนัขขี้เรื้อน หลังถูกล้างอาคมด้วย๠๪๫อัปมงคลจนสิ้นฤทธิ์

ขุนหลวงอินทร์ถวายทอดพระเนตรมองพะตี่เซเกอ ที่ทำ๠๪๫ต่ำช้าใส่พระองค์จนเกือบสิ้นชีพในป่าดงดำ สุรเสียงที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบแต่เสียดแทงถึงกระดูก

"มึงใช้เดรัจฉานวิชาทำลายกายกู มึงลวงกูเข้าสู่ดงดำเพื่อหมายสังหารเอาชีวิต...ในเมื่อมึงรักนักวิชาที่ทำให้คนเจ็บปวดล้มตาย มึงก็จงรับผลนั้นด้วยกาย๠๪๫มึงเองเถิด!"

ขุนหลวงอินทร์ถวาย แกะห่อผ้าขาวออก ยื่นส่งมันให้แก่สิงห์คำ "สั่งการให้เพชฌฆาตตอกตะปูอาคมลงอักขระนี้ แก้ทางตามข้อต่อข้องอกระดูก๠๪๫มันให้ทั่วตัว มิให้มันได้ตายในทันที แต่ให้มันเจ็บปวดเจียนบ้า ใคร่ตายก็ไม่ตายใคร่อยู่ก็อยู่มิได้ จากนั้นให้ถลกหนังหัวหนังหน้าที่เคยถูก๠๪๫ต่ำคลุมไว้ แล้วนำตัวมันไปขึงไม้ปักกลางแจ้ง ที่ปากทางเข้าป่าดงดำ ให้แร้งกาสัตว์ร้ายและมดแมลง ได้รุมกัดกินเนื้อหนัง๠๪๫มัน ทั้งที่มันยังหายใจอยู่ ให้มันสำนึกว่าคนที่ต้องหนีตายอยู่ในป่า จิตใจหวาดกลัวลนลานนั้นมีความรู้สึกเช่นไร!"

"ไอ้พวกนักฆ่ากะเหรี่ยงแลไอ้พรานนำทางกูให้เอาตัวมันไปประหารด้วยการกุดหัว แล้วนำศพไปโยนทิ้งไว้ในป่าลึก มิให้มีการเผาหรือฝังตามประเพณี ให้วิญญาณ๠๪๫พวกมัน กลายเป็นสัมภเวสีเร่ร่อนวนเวียนอยู่ในป่าลึกนั่น มันหมายใจให้กูตาย มันนั้นแลที่ต้องเป็นผีหาใช่กูอินทร์ถวายไม่!"

สิ้นคำตัดสินไอ้กะเหรี่ยง องค์อินทร์ถวายก็ทรงหันไปมองท้าวเสือฟ้าเจ้าเวียงหนองแส ผู้อาวุโส๠๪๫สายตระกูลที่ควรจะส่งเสริมลูกหลานให้ไปทางที่ถูกที่ควร แต่กลับคิดคดหมายชิงบัลลังก์

"มึงเป็นท้าวพญานั่งเมือง กินเงินรวงข้าวกู แต่กลับชักน้ำเข้าลึกชักศึกเข้าบ้าน...ดึงพวกหมอมดหมอผีกะเหรี่ยงป่าดงหมายเล่นงานกูให้ดับดิ้น โทษประหารเจ็ดชั่วโคตรนั้นยังน้อยไปสำหรับมึงไอ้เสือฟ้า"

“สั่งการลงไป ให้ริบทรัพย์สมบัติเข้าส่วนกลาง แลตราประทับเวียงหนองแสนั้น ให้หลอมทำลายทิ้งเสียให้สิ้น ส่วนตัวมึงนั้น…”

ขุนหลวงอินทร์ถวายชักดาบสรีกัญไชยออกจากฝัก เดินเข้าไปจิกเอามวยผมผู้ซึ่งเคยดำรงค์ตำแหน่งเป็นถึงเจ้าเมืองใหญ่ตอนเหนือ แล้วลากเอาตัวมันออกมากลางลานกว้างหน้าหอผี อันมีเสาไม้ใจบ้านเป็นหลักปักกลางลาน

“กู…ได้ลั่นวาจาต่อฟ้าดิน แลผีป่าผีดง ว่าหากกูอินทร์ถวายรอดพ้นความตายไปได้ ก็จักเอาเลือดไอ้ผู้คิดคดมาล้างตีน แลบัดนี้ไอ้คนผู้นั้นก็คือมึงไอ้เสือฟ้า!”

สิ้นคำคมดาบสรีกัญไชยในมือเจ้ามหาชีวิตขุนหลวงอินทร์ถวาย ก็ฟาดตัดเข้ากลางลำคอ จนหัวขาดหลุดจากร่างในดาบเดียว องค์อินทร์ถวายชูหัวมันขึ้น ปล่อยให้เลือดคนชั่วไหลอาบแขนลงมาถึงเรือนกาย๠๪๫พระองค์ ต่อหน้าหอทั้งสามแลเสาใจบ้านอันเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่เมือง ท่ามกลางสายตาคนทั้งผ่องที่อยู่ในลานตัดสิน ราวประกาศให้รู้ว่าพระองค์ได้ทำตามสัจจาที่ลั่นไว้แล้ว

"หัวไอ้ท้าวเสือฟ้านี้ จงนำไปเสียบไว้ที่หน้าประตูโขงเข้าเวียงชั้นใน เพื่อให้ขุนนางทั้งปวงได้เหยียบผ่านเลือดแลวิญญาณ๠๪๫ผู้ทรยศก่อนเข้าเฝ้ากู ส่วนลูกหลานบริวารในตระกูลที่รู้เห็นเป็นใจ ให้ส่งไปเป็นทาสขุดดินกินหญ้าเสียที่ทุ่งหลวง ห้ามมิให้ใครสืบทอดชื่อตระกูลเสือฟ้าอีกต่อไป ให้ชื่อมันหายไปจากทำเนียบเจ้าเวียงในอาณัติแห่งสุวรรณโคมคำ นับแต่บัดนี้สืบไป!"

ท้าวพญาเวียงหนองแส เหลือเพียงร่างไร้หัว อยู่กลางลานตัดสินหน้าหอผี การกระทำ๠๪๫องค์อินทร์ถวาย ราวกับใช้ร่างเจ้านายเป็นเครื่องบัดพลีบูชายันต์ ให้ทุกคนมองเห็นว่า หากใครคิดชั่วต่อพระองค์จุดจบก็จักเป็นเช่นนี้

พระชายาจันทร์แดง ร่ำไห้ปานจะขาดใจ นางกอดลูกสาวตัวน้อยทั้งสองไว้แนบอก ส่วนเจ้าอินทร์สรงได้แต่ก้มกราบแทบพระบาทพี่ชาย ด้วยความสำนึกในบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตไว้ จากคุณไสยย้อนกลับเมื่อคราก่อน แลเกรงบารมีในพระองค์จนตัวสั่น

ขุนหลวงนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตรัสด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อยแต่เด็ดขาด "จันทร์แดง...มึงยืมมืออินทร์สรงลอบวางยาและสั่งฆ่าผัวตนเองด้วยความโมหะ มึงคิดว่ากูจะไว้ชีวิตมึงหรือไม่?

พระชายาจันทร์แดงที่น้ำตาอาบแก้ม เงยหน้าขึ้นมองขุนหลวงอินทร์ถวาย ความลับที่นางทำมาหลายปี เหตุใดจึงถูกเปิดเผย นางหันไปมองหน้าบุตรชาย ที่เอาแต่หมอบกราบแนบพื้นร้องไห้สะอื้น

“ไม่ใช่…ข้าเจ้าบ่ได้ทำ เรื่องนี้ข้าเจ้าถูกใส่ใคร่ เจ้ามหาชีวิตฝนแสน-่าบิดาพระองค์ ท่านตายเพราะเสียพระทัย ที่เจ้ามหาอุปราชสิ้นไปในสนามรบมิใช่ฤา ทำไมพระองค์จึงกล่าวหาข้าเจ้า ว่าวางยาผัวเล่า”

“เรื่องนี้มึงรู้ดีอยู่เต็มอก หากกูไม่ให้เจ้าแสนเมืองสิงห์ส่งกองสอดแนม เข้าไปทำทีเป็นผู้ช่วยหมอยาใจชุ่ม มีฤา…ที่กูจะรู้ได้ ว่าใบชาที่ไอ้อินทร์สรงมันปรุงถวายพระบิดา แท้จริงแล้วผสมอะไรอยู่กันแน่ ชาดีจากเวียงหนองแส ดีจริงดั่งมึงว่า พ่อกูรักษามาหลายปี แทนที่จักเดินเหินได้ กลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรง แม้นจักนั่งจักเดินก็ยังบ่ไหว ทำได้เพียงนอนซมอยู่เช่นนั้น”

นางไม่ปฏิเสธและไม่ยอมรับ เอาแต่นั่งตัวสั่นน้ำตาตก กลัวโทษทัณฑ์จักเป็นเช่นพระบิดา

"แต่เอาเถิด กูเคยให้สัจจะไว้ต่อวิญญาณเจ้ามหาชีวิตพระองค์ก่อน ว่ากูจักรักษาเชื้อสายขัตติยาไว้มิให้สิ้น กูเว้นโทษตายให้มึง...แต่กูจะขังมึงไว้ในคุ้มมืดท้ายวังเวียง ห้ามมึงเห็นแสงตะวัน ห้ามมึงพบหน้าลูกทั้งสามคนไปชั่วชีวิต จงใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้เน่าเปื่อยไปกับความโลภ๠๪๫มึงเอง ให้ความมืดมิดนั้น ได้สอนใจมึงถึงสิ่งที่ทำลงไป!"

"ไอ้อินทร์สรง สำหรับมึง...มึงยังมีใจสำนึกกราบตีนกู กูจะส่งมึงไปบวชที่วัดป่าแดนไกล ห้ามมึงสึก ห้ามมึงจับอาวุธห้ามใช้อาคมใด ๆ อีก จงใช้ธรรมแห่งพุทธองค์ขัดเกลาจิตใจที่มืดดำ๠๪๫มึงเสีย จนกว่าจะสิ้นลม หากมึงก้าวออกจากวัดแม้เพียงก้าวเดียว หัวมึงจะหลุดจากบ่าในทันที!"

อ่านฟรีจนจบ 147 ตอน ปิดจบติดเหรียญถาวร

แบบอีบุ๊ค 3 เล่มจบ :

เล่ม 1. https://shorturl.asia/e8Lbh

เล่ม 2 https://shorturl.asia/BxnNW

เล่ม 3. https://shorturl.asia/hCcXH