เรื่อง บันทึกการผจญภัยของอัศวินแห่งวาเลนการ์

ติดตาม

ตอนที่ 4 อสูรกายที่ร่วงหล่นจากฟ้า

ปรับสีและขนาดตัวอักษร

ค่ำคืน๮๧ั๫๯า๷การทด๴๬๡อันโ๩๸๮้า๺พัดผ่านไป

หอพักปี1 ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด

ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วของดิอาโบ้

ไม่มีเสียงบ่นของเจน ..

หรือเสียงฝีเท้าตึงตังของเฟยหลง

มีเพียงความมืดและแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง สมเพชตัวเอง

ภายในห้องพัก แลนซ์ แวนการ์ด นั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือสองข้างกุมหัวขยำผมสีน้ำเงินเข้มของตัวเองจนยุ่งเหยิง

ในหัวของเขา มีเพียงเสียงจากคำดูถูกของคนในตระกูลที่เคยพ่นใส่หน้าเขาในอดีตดังซ้ำไปซ้ำมา

'ลูกชายคนเล็กของตระกูลแวนการ์ด... ทำได้แค่นี้เองหรอ?'

ที่ผ่านมา ไม่ว่าแลนส์จะพยายามฝึกฝนจนเลือดตาแทบกระเด็นแค่ไหน เขาไม่เคยได้รับคำชมจากคนในครอบครัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ไม่ใช่แค่แลนส์... แต่อีก 9 คนในห้องพักของตัวเอง ต่างก็นอนเบิกตากว้างมองเพดานท่ามกลางความมืด

ทุกคำพูดจี้ใจดำของแดเนียลมันคือความจริงที่พวกเขายอมรับลึกๆ ในใจ

00:00 น.

วูบ————!!!

ฉับพลันในเวลาเที่ยงคืนตรง แสงสีม่วงสว่างวาบเข้ามาทางหน้าต่างห้องพักลบเลือนความมืดไปจนหมดสิ้น

จิโอ้ สะดุ้งโหยงลุกพรวดจากเตียงไปที่ระเบียงทันที

เสียงกรีดร้องโวยวายด้วยความขวัญเสียของชาวบ้านที่อยู่อาศัยในตัวเมืองด้านหน้า

"นั่นมัน... อะไรกันวะน่ะ?!"

บนฟากฟ้าเหนือเมือง ปรากฏวงกลมมิติสีดำ

ในวินาทีถัดมา ก้อนเนื้อเยื่อรูปร่างอัปลักษณ์ ก็ร่วงหล่นลงมาจากช่องว่างนั้นดั่ง-่าฝน

หนึ่ง...

สอง...

สาม....

สี่...

ห้า...

"บ้าหน่า! วินาทีละเกือบ 15 ตัวงั้นหรอ?!

เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!" จิโอ้ตื่นตระหนกขีดสุด

สัญชาตญาณบอกเขาได้ทันทีว่าชาวเมืองกำลังตกอยู่ในอันตรายขั้นวิกฤต

จิโอ้กระชากประตูห้องออกไปที่โถงทางเดินหลัก

ประตูห้องของเพื่อนๆ อีก 9 คนก็ถูกเปิดออกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ทุกคนหันมามองหน้ากัน...

วินาทีนี้ ทุกคนต่างรู้ถึงหน้าที่หลักของอัศวินนั่นคือ "การปกป้องชาวเมือง"

"ไปกันเถอะ!" เจนคำรามลั่น

นักเรียนปี 1ทั้ง 1 ต่างมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองที่กำลังลุกเป็นไฟทันที!

ณ ย่านที่อยู่อาศัยตอนล่าง

ซากปรักหักพังของอาคารและเศษอิฐกระจัดกระจาย ชาวบ้านที่กำลังวิ่งหนีตายกันอย่างอลหม่าน!!

"ถอยไปจากพวกเขาซะ ไอ้ปิศาจจจ!!"

เฟยหลง พุ่งดิ่งลงมาจากหลังคาประดุจดาวตกเงาของขุนพลซุนเซ็ก ซ้อนทับด้านหลัง

แขนสองข้างคุมทอนฟาคู่ระเบิดไฟนรกลุกโชนก่อนจะชกกระแทกใส่พื้นดินเต็มแรง!

คลื่นระเบิดเพลิงสีแดงฉานระเบิดออกเป็นวงกว้างแผดเผาร่างของเนกาทีฟนับสิบตัวรอบๆ จนกลายเป็นจุลและระเหยหายไปในพริบตา ช่วยชาวบ้านไว้ได้ฉิวเฉียด

"เจ้าพวกลนหาที่ตาย... จงกลายเป็นเศษเนื้อใต้พายุของฉันซะ"

แลนส์ ลอยตัวลงมาตามกระแสลม

ไม้เท้าเวทมนตร์วาดเป็นวงกลมกลางอากาศ เงาของ นกฮูกวายุ ปรากฎขึ้นก่อนจะเปลี่ยนกระแสลมกลายเป็นใบมีดนับร้อยเล่มพุ่งสับเหล่าอสูรกายตรงหน้า

"ย้ากกกกกก!!!!!"

ไมกาห์ คำรามลั่น อัญเชิญท้าวเวสสุวรรณออกมากางบาเรียสีทองกันการโจมตีของพวกเนกาทีฟไว้ได้ทั้งหมด

ภายในม่านบาเรียของไมกาห์

เวโรนิก้า ร่ายมนต์เรียกเส้นด้ายสีม่วงขึงตรึงเนกาทีฟฝูงใหญ่ไว้กับที่

วินเซนต์ สะบัดพู่กันวาดกรอบรูปมิติ ดูดพวกมันเข้าไปขังในภาพวาดแล้วระเบิดเป็นผง

ดิอาโบ้ คอยปาไพ่มายากลระเบิดเคลียร์ทาง

โคลเอ้ คอยยืนกางม่านพลังเยียวยา

คอยรักษาแผลและฟื้นฟูพลังกายให้ชาวบ้านที่บาดเจ็บอยู่

เหล่าอัศวินทั้ง10 เอาหลังชนกันเป็นวงกลมล้อมรอบชาวบ้านตามที่แดเนียลเคยสอนไว้เมื่อบ่าย เป่าปากหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า

"อัศวินยังมาไม่ถึงอีกนี่มันนานแล้วนะ!"

เฟยหลงตะโกนขึ้นมาพลางใช้ทอนฟาทุบเนกาทีฟหัวขาดไปอีกตัวน้ำเสียงเริ่มส่อแววกังวล

"ควรจะมาถึงนานแล้วนะ... เกิดอะไรขึ้นหรือป่าว?"

เจนเอ่ยขึ้นพลางยกดาบใหญ่ขึ้นตั้งรับ

"มันมากันกี่พันตัวเนี่ย... พวกเราแค่ 10 คน เอาไม่อยู่หรอก!"

แลนส์พ่นลมหายใจ พลังเวทในร่างของเขาเริ่มลดลงไปเกือบครึ่งจากการกรำศึกต่อเนื่อง

"อย่างน้อย... ให้ชาวเมืองได้หลบที่ปลอดภัยก่อนก็ยังดี"

ไมกาห์พูดขึ้น

จิโอ้กำดาบสีเงินในมือแน่นจนมือสั่น

ออร่าพยัคฆ์ขาวรอบตัวระเบิดกร้าวขึ้นอีกครั้ง

เขากวาดสายตามองเพื่อนทุกคนที่มีสภาพสะบักสะบอมแต่ไม่มีใครคิดจะวิ่งหนีทิ้งเพื่อนเหมือนตอนบ่ายอีกแล้ว

เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้างก่อนจะตะโกนลั่นกลางสมรภูมิ:

"อย่างน้อยช่วยกันยื้อจนกว่าอัศวินจะมาถึง! ให้ชาวบ้านทุกคนปลอดภัยกันนะพวกเรา!!! ลุยยยยยย!!!"

"โอ้วววววววว!!! /

เสียงประสาทเสียงตอบรับของนักเรียนทั้ง 10 คนดังกระหึ่ม

พวกเขาต่างปกป้องชาวเมืองอย่างสุดชีวิต ยอมตายไม่ยอมถอยในคืนแห่งวันเปิดเรียน!

ณ ที่พักของอัศวินประจำเมืองหลวง

บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความโกลาหลขั้นสุดยอด

สัญญาณเตือนภัยสีแดงกะพริบถี่พร้อมเสียงไซเรนดังกึกก้อง

เจ้าหน้าที่นับร้อยวิ่งวุ่นกันอลหม่าน๮๧ั๫๯า๷ได้รับแจ้งเหตุร้ายแรงว่าเกิดประตูมิติฉีกขาดขึ้นเหนือฟ้าและมีเนกาทีฟจำนวนมหาศาลหลุดเข้ามาทะลักย่านที่อยู่อาศัย

ทว่า... อัศวินนับร้อยกลับไม่สามารถออกไปปฏิบัติหน้าที่ได้เลย

เพราะบัดนี้ ทั่วทั้งอาคารกองบัญชาการถูก

บาเรียลึกลับสีดำสนิทแผ่ขยายขึ้นมาโอบล้อมกักขังพวกเขาไว้ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์!

"ยังแก้ไม่ได้อีกหรอวะ!!! พวกฝ่ายวิจัยมิติทำห่าอะไรกันอยู่! ป่านนี้ชาวบ้านไม่โดนพวกมันเคี้ยวตายกันหมดเมืองแล้วรึไง!!"

อัศวินหนุ่มสายโจมตี ตะโกนลั่นห้องโถงด้วยความเกรี้ยวกราด

"ใจเย็นก่อนสิ! เหมือนบาเรียนี่จะถูกสร้างขึ้นด้วยพลังวิญญาณระดับสูงของใครสักคน "

"ตอนนี้ทีมวิจัยกำลังเร่งวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์อยู่... น่าจะอีกไม่นานหรอก!"

อัศวินหญิงตะโกนตอบ

ป่านนี้เมืองไม่กลายเป็นผงไปแล้วหรือไงกันว่ะ!" อัศวินคนเดิม สบถอย่างหัวเสีย

"ทุกคนหลบไป!!!"

เสียงของอัศวินคนนึงแทรกขึ้นมา

ทันใดนั้นหอกแสงขนาดใหญ่ พุ่งเข้ากระแทกใส่บาเรียสีดำตรงหน้าต่างกระจกอย่างรุนแรง!

ตูม————!!!

แรงระเบิดมหาศาลซัดเอากระจกอาคารพังพินาศแตกกระจายเป็นผง เศษหินปลิวว่อน

"อะไรกันเนี่ย"

ม่านพลังบาเรียสีดำยังคงนิ่ง สนิท

"ขอลองบ้างสิ..."

ท่ามกลางความสิ้นหวัง แดเนียล แร็กนาร์ เดินทอดน่องล้วงกระเป๋าโผล่มาจากไหนไม่มีใครทราบได้

"[ปลดปล่อยสกิลผู้พิทักษ์ : ม้าไม้เมืองทรอย (Trojan Horse) ]"

วิบ...

บังเกิดกระแสคลื่นมิติสีใสครอบคลุมร่างของแดเนียล

แดเนียลเดินดุ่มๆ ทะลุผ่านม่านบาเรียสีดำที่ไม่มีใครพังได้ ออกไปยืนกระพริบตาปริบๆ อยู่ด้านนอกอาคารอย่างหน้าตาเฉย!

"เฮ้ย!!! / บ้าหน่า!!!"

เหล่าอัศวินด้านในเบิกตาค้าง หน้าแนบกระจกมองแดเนียลที่จู่ๆ ก็หลุดออกไปยืนงงอยู่ข้างนอกคนเดียว

"ไอ้บ้าแดเนียล!!! ในเมื่อนายออกไปได้แล้ว ลองใช้พลังจากด้านนอกพังบาเรียเข้ามาดูสิ "

อัศวินด้านในตะโกนสั่งผ่านกระจกอย่างมีความหวัง

แดเนียลหันมามองข้ามไหล่ เกาหัวแกรกๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

"อ่า... ไม่ว่างอ่ะพี่ ผมต้องรีบไปช่วยพวกเด็กๆ กับชาวบ้านก่อนนะ ไปละ!"

พูดจบ ไอ้ตัวดีก็หมุนตัวออกวิ่งสับขาหายวับไปในความมืดทันที ทิ้งให้อัศวินด้านในอ้าปากค้าง

ทุกคนอึ้ง

"ไอ้แดเนียลมันออกไปยังไงของมันวะ?!!"

อัศวินเกาหัวด้วยความมึนตึ้บ

"ไม่รู้เหมือนกัน! แต่ตอนนี้ก็มีแค่มันคนเดียวนั่นแหละที่หลุดออกไปได้ คงต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้ให้มันไปช่วยเมืองแล้วล่ะนะ..."

อัศวินถอนหายใจยาว

แต่แล้ว... อีกคนก็ขมวดคิ้วแน่นเหมือนเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ ใบหน้าของเขาเริ่มซีดลง

"เดี๋ยวนะ... ไอ้แดเนียลมันไม่มีรถไม่ใช่หรอวะ? แล้วมันจะไปที่เมืองยังไง?

วิ่งเท้าเปล่าไปหรอ?"

ฟู่ม———————????????????!!!

ยังไม่ทันที่ใครจะสิ้นสงสัย เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่น รถสีดำเงาวับ ขับผ่านหน้าพวกเขาที่อยู่ด้านในบาเรียไปด้วยความเร็วสูงปรี๊ด

เคร้ง! ปัง!

ด้วยความเร็วระดับสปีดนรกของคนขับท้ายรถหรูไปเฉี่ยวกระถางต้นไม้ดินเผาโบราณที่ตั้งประดับอยู่หน้าทางเข้าอาคารจนร่วงหล่นลงมาแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ...

ก่อนที่รถคันนั้นจะดริฟต์ล้อไหม้พุ่งทะยานหายวับมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองหลวง

ตัดภาพมาที่มุมมืดด้านหลังห้องโถง...

ครูใหญ่ อัลเบิร์ต แกรนท์

กำลังยืนกอดอกนิ่งมองแสงไฟท้ายรถของตัวเองที่หายลับไปตาด้วยความว่างเปล่า

(...รถกูนี่ไง...) ครูใหญ่คิดในใจ

#ไลท์โนเวล

ติดตาม

นิยายแนะนำ

ความคิดเห็น

COMMENT

ปักหมุด

เรื่อง บันทึกการผจญภัยของอัศวินแห่งวาเลนการ์

ข้อกำหนดและเงื่อนไขการใช้บริการ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

เรื่อง บันทึกการผจญภัยของอัศวินแห่งวาเลนการ์

ข้อกำหนดและเงื่อนไขการใช้บริการ

มีบางอย่างผิดพลาด

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้