เรื่อง กับดักที่เลือกเอง
บรรยากาศาให้องัปะาอาหารคฤหาสน์ูใน่ำืนีู้ครึกครื้น่าปกติ แสงไฟสีนวลจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบจานอาหารค่ำมื้อูที่ 'พิม' ภรรยาคนสวยตั้งใจรังสรรค์ขึ้นมาอย่างสุดฝีมือ สเต็กเนื้อวากิวเกรด A5 ย่างแบบมีเดียมแรร์ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายวางอยู่ตรงหน้าเราทุกคน ไวน์แดงปีลึกถูกรินใส่แก้วทรงสูงจนเกือบครึ่ง
"ทานเยอะๆ นะเอก ไม่ต้องเกรงใจ ถือซะว่าเป็นงานเลี้ยงต้อนรับเล็กๆ น้อยๆ จากพี่ก็แ้กัน"
เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่นในมาด 'พี่ชายใจดี' พลางพยักหน้าให้ 'เอก' ลูก้คนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เอกูประหม่าเล็กน้อยที่ต้องมานั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเจ้านายและภรรยาเจ้านายในบรรยากาศที่เป็นกันเองขนาดนี้ เาอยู่ในชุดลำลองทีู่สุภาพ แต่สังเกตเห็นว่าสายตาเาแอบชำเลืองมองพิมเป็นระยะ
และก็ไม่แปลกที่เาจะมอง... วันนี้พิมสวยจนน่าใจหาย เธอสวมชุดเดรสผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มที่ขับผิวขาวผ่องใหู้โดดเด่น คอเสื้อที่เว้าลึกเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มรำไรทุกครั้งที่เธอขยับตัวตักอาหารหรือรินไวน์ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอมันช่างยั่วยวนอารมณ์ชายหนุ่มกลัดมันอย่างเอกได้ดีนัก
"ขอบคุณครับนาย... เอ้อ ขอบคุณครับพี่ภานุ อาหารอร่อยมากครับ คุณพิมทำอาหารเก่งจริงๆ" เอกรีบยกมือไหว้ขอบคุณ ก่อนจะหันไปชมพิมด้วยรอยยิ้มเกรงใจ
"แหม ปากหวานจังเลยนะเรา ทานเยอะๆ ล่ะ ถ้าไม่อิ่มพี่นะ เดี๋ยวพี่ทำเพิ่มให้" พิมยิ้มรับคำชมอย่างอารมณ์ดี เธอทำหน้าที่เจ้าบ้านได้อย่างไม่ขาดตกบก่อง คอยตักสลัดเติมให้เอก คอยถามไถ่เรื่องรสชาติอาหารอย่างเอาใจใส่
นั่งจิบไวน์มองูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ภายใต้ความเงียบสงบนี้ กำลังสนุกกับการสังเกตปฏิกิริยาเอก... ลูก้ที่เพิ่งเห็นว่ามันเย็ดเมียชาวบ้านอย่างดุเดือดเมื่อตอนกลางวัน มาตอนนี้กลับนั่งทำท่าทางเรียบร้อยสุภาพบุรุษต่อหน้าเมีย
มึงนี่มันเสือซ่อนเล็บจริงๆ นะเอก...คิดในใจพลางแกว่งแก้วไวน์เล่น
"ว่าแต่ช่วงนี้งานหนักหน่อยนะเอก โปรเจกต์ที่พัทยากำลังจะเริ่มแ้ พี่คงต้องฝากเราูหน้างานให้ละเอียดหน่อย" ชวนคุยเรื่องงานเพื่อดึงบรรยากาศให้ผ่อนคลายลง เอกรีบวางมีดส้อมแ้ตั้งใจฟังทันที
"ไม่ต้องห่วงครับนาย เคลียร์ตารางงานไว้หมดแ้ รับรองว่าจะไม่ให้มีอะไรผิดพลาดครับ"
"ดีมาก... พี่ไว้ใจเราที่สุดนะรู้ไหม" จ้องตาเา เน้นเสียงหนักแน่นที่คำว่า 'ไว้ใจ' จนเอกต้องก้มหัวรับด้วยความซาบซึ้งใจ
เราคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมื้ออาหารจบลง พิมเริ่มเก็บจานชามบางส่วน เห็นว่าเป็นจังหวะที่เหมาะสมแ้ที่จะเริ่ม 'เกม' เสียที
"พิมครับ... ช่วยไปหยิบเบียร์ในตู้เย็นมาให้หน่อยสิ อยากดื่มอะไรเย็นๆ ล้างคอสักหน่อย ไวน์มันเริ่มจะเลี่ยนแ้" หันไปภรรยาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
"ได้สิคะ รอแป๊บนึงนะ" พิมวางผ้าเช็ดปากลงแ้ลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในครัว ทิ้งให้อยู่กับเอกตามลำพังสองต่อสอง
ทันทีที่แผ่นหลังบางพิมลับสายตาไป บรรยากาศรอบโต๊ะก็เปลี่ยนไปทันที วางแก้วไวน์ลงช้าๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกขาขึ้นไขว่ห้าง แ้เปลี่ยนแาจากเจ้านายผู้ใจดีเป็นสายตาผู้ที่กุมความลับบางอย่างเอาไว้
"เอก..." เรียกชื่อเาเสียงเรียบ
"ครับนาย?" เอกเงยหน้าขึ้นมอง เตรียม้อมรับคำสั่ง
"เมื่อกลางวัน... สนุกไหม?"
คำถามสั้นๆ ทำเอาเอกชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง "สนุก? หมายถึงเรื่องลูกค้าชาวจีนเหรอครับ? ก็... ราบรื่นดีนะครับนาย"
หัวเราะในลำคอเบาๆ "หึ... ไม่ใช่เรื่องงานสิ พี่หมายถึง... ในห้องเก็บหลังตึกน่ะ"
สิ้นเสียง ใบหน้าเอกซีดเผือดลงทันตาเห็น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด มือที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นระริกจนเาต้องรีบชักกลับไปซ่อนไว้ใต้โต๊ะ ริมฝีปากที่เคยพูดจาฉะฉานกลับอ้าพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ
"นะ... นาย... นายพูดเรื่องอะไรครับ... ... ไม่เข้าใจ..." เาพยายามปฏิเสธเสียงตะกุกตะกัก เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผากทั้งที่แอร์ในห้องเย็นเฉียบ
"ไม่ต้องมาตีลูกซื่อกับพี่หรอกเอก" โน้มตัวไปข้างหน้า เท้าคางมองหน้าเาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "พี่เห็นหมดทุกช็อต... ตั้งแต่ตอนที่เอ็งจับ้จอยถลกกระโปรง ตอนที่เอ็งกระแทก-วยใส่หีเาเสียงดังตับๆ ไปจนถึงตอนที่เอ็งแตกใส่ปากเา... ลีลาเด็ดไม่ใช่เล่นนี่หว่าเราน่ะ"
เอกหน้าถอดสี ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง เาคงคิดว่าอนาคตการทำงานเาจบสิ้นแ้ ความัาชัดในแา เาคงัว่าจะไ่ หรือเาเื่นี้ไปผัว้จอย
"นะ... นายครับ... ขอโทษ... ผิดไปแ้... อย่าไล่ออกเลยนะครับ... ..." เอกละล่ำละลัก ยกมือไหว้ปลกๆ ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำ
"ใจเย็นๆ ไอ้้ชาย" ยกมือห้าม ยิ้มกว้าง่าเดิม "ใครบอ่าพี่จะไล่เอ็งออก? หรือจะเาเื่นี้ไปฟ้องใคร? พี่ไม่ได้ว่างขนาดนั้น"
เอกหยุดชะงัก มองหน้าด้วยความสับสน "นาย... นายไม่โกรธเหรอครับ? มัน... มันในเวลางาน... แถมจอยเาก็มี..."
"มีผัวแ้... ใช่ พี่รู้" ต่อให้จบประโยค "แต่นั่นแหละที่ทำให้มันน่าตื่นเต้นไม่ใช่เหรอวะ? การได้เย็ดเมียชาวบ้าน... ได้เป็นชู้กับผู้หญิงที่มีเจ้า... รสชาติมันคงดีพิลึกเลยสินะ ไม่งั้นเอ็งคงไม่ซอยยิกๆ ขนาดนั้นหรอก จริงไหม?"
แกล้งเย้าแหย่ด้วยถ้อยคำหยาบโลน เพื่อทำลายกำแพง 'เจ้านาย-ลูก้' ลง เอกเริ่มหน้าแดงระเรื่อ ไม่ใช่เาะความโกรธ แต่เาะความอายที่ถูกจับได้และความโล่งใจที่ไม่เาเื่
"คะ... ครับ... ก็... ก็ดีครับ" เอกตอบเสียงอ้อมแอ้ม ก้มหน้าหลบสายตา
"ไม่ต้องอาย ผู้ชายเหมือนกัน พี่เข้าใจ" หัวเราะร่า เอื้อมมือไปตบไหล่เาเบาๆ "จริงๆ แ้พี่อิจฉาเอ็งด้วยซ้ำ ที่ยังหนุ่มยังแน่น มีแรงเหลือเฟือขนาดทำให้ผู้หญิงร้องครางลั่นห้องเก็บได้แบบนั้น มิน่า้จอยถึงติดใจยอมูด-วยให้จนเกลี้ยง"
เอกเริ่มยิ้มแห้งๆ ออกมาได้บ้างเมื่อเห็นว่าไม่ได้ถือสาหาความจริงๆ ความตึงเครียดเริ่มคลายลง แต่เายังไม่รู้ตัวเลยว่า... เากำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ขุดล่อไว้
"เบียร์มาแ้ค่ะหนุ่มๆ คุยอะไรกันอยู่คะเนี่ย เสียงดังเชียว"
เสียงพิมดังขัดจังหวะขึ้น เธอเดินกลับเข้ามา้อมกับถาดใส่เบียร์เย็นเจี๊ยบและแก้วแช่แข็ง เอกรีบดีดตัวนั่งตัวตรง ปั้นหน้าเรียบร้อยทันทีเหมือนเด็กที่เพิ่งโดนผู้ใหญ่จับได้ว่าทำผิด
"คุยเรื่องสมัยหนุ่มๆ น่ะพิม เอกมันเล่าเรื่องวีรกรรมให้ฟัง ตลกดี" โกหกหน้าตาย รับแก้วเบียร์จากมือภรรยามาจิบ "ขอบใจมากจ้ะที่รัก"
พิมยิ้มหวาน รินเบียร์ให้เอก "ดื่มหน่อยนะคะแก้กระหาย ไม่ต้องเกรงใจพี่ภานุหรอกค่ะ แกใจดีจะตาย"
"ขะ... ขอบคุณครับคุณพิม" เอกรับแก้วไป มือไม้ยังสั่นเล็กน้อย สายตาเาแอบมองสำรวจเรือนร่างพิมอีกครั้ง คราวนี้สังเกตเห็นแาเาเปลี่ยนไป... มันมีความ 'กล้า' มากขึ้นหลังจากที่เปิดประเด็นเรื่องเซ็กส์ไปเมื่อครู่ เหมือนสัญชาตญาณดิบเาถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแ้
"พิมครับ คุณขึ้นไปเตรียมน้ำอุ่นให้หน่อยได้ไหม เดี๋ยวคุยกับเอกเสร็จกะว่าจะแช่น้ำสักหน่อย" หาเรื่องไล่พิมออกไปอีกครั้ง เพื่อจะเริ่มบทสนทนาที่สำคัญที่สุด
"ได้ค่ะ เดี๋ยวพิมขึ้นไปผสม Bath Bomb ให้ด้วยนะคะ" พิมพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินนวยนาดขึ้นบันไดไป ทิ้งจังหวะสะโพกที่ส่ายไหวไปมาให้เรามองตาม
รอจนเสียงฝีเท้าพิมเงียบหายไปที่ชั้นบน แ้จึงหันกลับมาจ้องหน้าเอกอีกครั้ง คราวนี้สายตาจริงจังและเจาะลึกยิ่ง่าเดิม
"เอก..."
"ครับนาย?" เอกวางแก้วเบียร์ลง รู้สึกได้ถึงความกดดันที่กลับมาอีกครั้ง
"เมื่อกี้เอ็งมองตูดเมียพี่ใช่ไหม?"
คำถามตรงไปตรงมาทำเอาเอกสะดุ้งเฮือก แทบจะสำลักเบียร์ที่เพิ่งกลืนเข้าไป "ปะ... เปล่านะครับนาย! ไม่กล้า... แค่..."
"ไม่ต้องปฏิเสธ กูเห็น" เปลี่ยนสรรพนามเป็นกันเองและหยาบคายขึ้นทันที เพื่อแสดงอำนาจและความดิบ "และกูก็ไม่โทษมึงด้วย พิมแม่งหุ่นดีชิบหาย ใครเห็นก็ต้องมองทั้งนั้นแหละ"
เอกเงียบกริบ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ได้แต่นั่งก้มหน้ามองแก้วเบียร์
"มึงคิดว่าเมียกูสวยไหม?" ถามต่อ น้ำเสียงเรียบเรื่อยเหมือนชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ
"สวยครับ... คุณพิมสวยมากครับ สวยระดับดาราเลยครับ" เอกตอบตามความจริงแบบรักษามารยาท
"กูไม่ได้ถามเรื่องหน้าตา..." ขัดขึ้นเสียงเข้ม สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาลูก้หนุ่ม "กูถามถึง... หุ่น รูปร่าง เนื้อนมไข่... มึงว่าเมียกูน่าเย็ดไหม?"
"อะ... อะไรนะครับนาย?" เอกเบิกตากว้าง หูผึ่งเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เจ้านายถามลูก้ว่าเมียตัวเองน่าเย็ดไหมเนี่ยนะ?
"อย่าให้กูต้องถามซ้ำ มาตามตรงแบบลูกผู้ชาย มึงเห็นหุ่นเมียกูแ้ มึงรู้สึกยังไง? -วยมึงแข็งไหม?" ไล่ต้อนเาด้วยคำถามที่หยาบโลนที่สุด บีบคั้นให้เาเผยธาตุแท้ออกมา
เอกกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อแตกพลั่ก เาอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเจอกับสายตาคาดคั้น ในที่สุดเาก็ยอมจำนนต่อสัญชาตญาณตัวเอง
"ครับ... น่าเย็ดครับ... หุ่นคุณพิม... เอิ่ม... เซ็กซี่มากครับ นมใหญ่ เอวคอด ก้นงอน... เห็นแ้... มันขึ้นครับ" เอกสารภาพเสียงสั่น พูดยอมรับความจริงที่น่าละอายออกมา
แสยะยิ้มอย่างพอใจ นี่แหละคำตอบที่รอคอย "ดี... พูดตรงๆ แบบนี้ค่อยน่าคุยด้วยหน่อย แสดงว่ามึงก็ตาถึงใช้ได้"
ยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ ชะลอจังหวะให้เอกใจเต้นรัวเล่นๆ ก่อนจะโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่เา
"แ้ถ้ากูให้มึงเย็ดเมียกู... มึงจะเอาไหม?"
เพล้ง!
เสียงช้อนในมือเอกหล่นกระทบจานดังลั่น เาอ้าปากค้าง มองหน้าเหมือนเห็นผี สมองเาคงกำลังประมวลผลอย่างหนั่านี่คือเรื่องจริงหรือการล้อเล่น หรือเป็นบททดสอบความซื่อสัตย์บ้าบออะไรสักอย่าง
"นะ... นาย... นายล้อเล่นใช่ไหมครับ? นี่เมียนายนะครับ... ... ไม่กล้า..."
"กูไม่ได้ถามว่ากล้าไม่กล้า กูถามว่า 'เอา' หรือ 'ไม่เอา'" สวนกลับเสียงแข็ง กดดันเาหนักขึ้น "ดีระดับนางแบบมานอนแก้ผ้าอ้าขาให้ตรงหน้า มึงจะปล่อยให้หลุดมือเหรอวะ? หรือว่ามึงปอดแหก? ทีกับเมียชาวบ้านในห้องเก็บมึงยังกล้าเอาเลย"
เอกนิ่งเงียบไป ลมหายใจเริ่มติดขัด สายตาเาาแววสับสนระหว่างความักับความกระสัน แต่เมื่อภาพเรือนร่างพิมในชุดรัดรูปเมื่อกี้ลอยเข้ามาในหัว ผสมกับแรงยุจาก ความต้องการดิบเถื่อนในตัวผู้ชายวัยกลัดมันก็เริ่มเอาชนะเหตุผล
"ถ้า... ถ้านายอนุญาต... ... ก็เอาครับ" เาตอบเสียงเบาหวิว แต่หนักแน่นในความหมาย "หุ่นแบบนั้น... ใครบ้างจะไม่อยากเอาครับ"
"ฮ่าๆๆๆ! เยี่ยม! ไอ้เชี่ยเอก มึงนี่มันซื่อสัตย์กับ-วยตัวเองดีจริงๆ กูชอบ!" หัวเราะลั่นอย่างถูกใจ ตบโต๊ะฉาดใหญ่จนเอกสะดุ้ง
"แต่... แต่นายพูดจริงเหรอครับ? นายจะให้... เอากับคุณพิมจริงๆ เหรอ?" เอกถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ สายตาเริ่มมีความหวังริบหรี่ปนระแวง
"จริงสิวะ กูพูดคำไหนคำนั้น" ลุกขึ้นยืน เดินอ้อมไปยืนข้างหลังเก้าอี้เอก โน้มตัวลงกระซิบข้างหูเาเหมือนปีศาจที่กำลังยื่นพันธะสัญญาให้มนุษย์ "เดี๋ยวกูจะเปิดโอกาสให้มึง... กูจะแกล้งออกไปทำธุระข้างนอกสักพัก ทิ้งให้มึงอยู่กับพิมสองต่อสอง..."
"แ้... คุณพิมจะยอมเหรอครับ?"
"นั่นเป็นหน้าที่มึง" ตอบเสียงเย็น "มึงมีดีกรีเย็ดจนเมียชาวบ้านติดใจไม่ใช่เหรอ? งัดลีลามึงออกมาใช้สิ จะลวนลาม จะตะล่อม หรือจะใช้กำลัง... กูไม่ว่า ขอแค่ให้มึงได้เย็ด จัดการได้ตามใจเลย"
เอกขนลุกซู่ไปทั้งตัวเมื่อได้ยินคำอนุญาตที่เหมือนตั๋วทองสู่สวรรค์ (หรือนรก) เาหันมามองหน้า แาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น
"แต่จำไว้ข้อเดียว..." กดเสียงต่ำ บีบไหล่เาแน่นจนเจ็บ "ห้ามให้พิมรู้เด็ดขาดว่ากูรู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้ มึงต้องทำให้มันเหมือนเป็นอุบัติเหตุ เหมือนมึงตบะแตกเอง หรือพิมสมยอมเอง เข้าใจไหม?"
"ขะ... เข้าใจครับนาย" เอกรับคำเสียงสั่น
"ดี... งั้นเตรียมตัวให้้อม กูจะเริ่มแสดงละครแ้"
ตบไหล่เาแรงๆ สองสามที ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิม ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ จังหวะเดียวกับที่พิมเดินลงมาจากบันไดพอดี
"น้ำอุ่น้อมแ้ค่ะพี่ภานุ อ้าว... ทำไมหน้าเครียดๆ กันจังเลยคะ มีอะไรหรือเปล่า?" พิมถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นบรรยากาศแปลกๆ
"เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไร พอดีพี่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสารสำคัญไว้ที่ออฟฟิศน่ะสิ ต้องรีบไปเอาเดี๋ยวนี้เลย ุ่งนี้ต้องใช้ประชุมเช้าด้วย" แกล้งทำหน้ายุ่ง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาูนาฬิกา
"อ้าว... ดึกป่านนี้แ้นะคะ ให้คนรถไปเอาไม่ได้เหรอ?" พิมท้วง
"ไม่ได้จ้ะ มันอยู่ในตู้เซฟ พี่ต้องไปเปิดเอง" ลุกขึ้นยืน หยิบกุญแจรถ "เอก... นายรออยู่ที่นี่ก่อนนะ กินเบียร์ไปพลางๆ เดี๋ยวพี่รีบไปรีบกลับ ฝากูความเรียบร้อยแป๊บนึง เผื่อมีลูกค้าโทรมาเบอร์ออฟฟิศที่โอนเข้ามือถือนาย"
"ดะ... ได้ครับนาย" เอกรับมุกทันที แม้เสียงจะยังสั่นๆ อยู่บ้าง
"พิมครับ ฝากูแลแขกแป๊บนึงนะ ไปไม่นาน เดี๋ยวรีบกลับมา" เดินเข้าไปหอมแก้มภรรยาเป็นการลา จมูกสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะส่งยิ้มให้เธอ... รอยยิ้มที่พิมไม่มีวันรู้ความหมายที่แท้จริงมัน
"ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" พิมรับคำอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่
เดินออกจากบ้านไปขึ้นรถสตาร์ทเครื่องยนต์ ขับเคลื่อนรถูออกจากประตูรั้วบ้านไป ทิ้งให้ภรรยาแสนสวยอยู่กับลูก้ที่กำลังหิวกระหายเพียงลำพัง
เมื่อขับพ้นรั้วบ้านมาได้สักพัก ไม่ได้มุ่งหน้าไปออฟฟิศอย่างที่ แต่กลับรถ เลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวข้างกำแพงหมู่บ้าน แ้ดับเครื่องยนต์ จากนั้นก็ค่อยๆ ย่องกลับมาที่รั้วบ้านตัวเองตรงจุดที่เป็นมุมอับสายตา
หัวใจเต้นรัวแรงยิ่ง่าตอนเซ็นสัญญาพันล้าน คืนนี้... จะไม่ได้เป็นผู้เล่นในสนาม แต่จะเป็นผู้ชมกิตติมศักดิ์ ที่นั่งูการแสดงสดที่เร้าใจที่สุดในชีวิต
ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ข้างกำแพงที่กิ่งก้านยื่นเข้าไปใกล้หน้าต่างห้องรับแขกที่เป็นกระจกใสบานใหญ่ ผ้าม่านถูกเปิดทิ้งไว้บางส่วน ทำให้มองเห็นาใบ้านได้ชัดเจนราวกับจอภาพยนตร์
ในบ้านนั้น... เอกกำลังนั่งมองพิมที่กำลังเก็บแก้วไวน์... แามันเปลี่ยนไปแ้ มันไม่ใช่ลูก้ที่ซื่อสัตย์อีกต่อไป แต่มันคือสัตว์ป่าที่ได้รับอนุญาตให้ล่าเหยื่อ
และเหยื่อมัน... ก็คือเมียสุดที่รักเอง
"เริ่มเลยสิเอก... แสดงให้กููหน่อย ว่ามึงจะ 'เอา' เมียกูยังไง" กระซิบกับตัวเองในความมืด ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองเข้าไปในบ้านด้วยความตื่นเต้นที่แทบจะระเบิดอก
ความมืดมิดพุ่มไม้หนาทึบข้างกำแพงบ้านกลายเป็นป้อมปราการส่วนตัว ยุงและแมลงกลางคืนที่บินว่อนไม่ได้สร้างความรำคาญให้แม้แต่น้อย เาะสมาธิทั้งหมดถูกตรึงไว้ที่กรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่เบื้องหน้า าให้องรับแขกที่สว่างไสวด้วยแสงไฟวอร์มไวท์ เปรียบเสมือนเวทีละครเวทีที่กำลังเปิดการแสดงรอบพิเศษ... รอบที่มีผู้ชมเพียงคนเดียวคือ
เห็น 'พิม' ภรรยาเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร เธอคงแปลกใจที่เห็นไม่อยู่แ้ แต่ด้วยความเป็นคนมองโลกในแง่ดี เธอจึงหันไปพูดคุยกับ 'เอก' ด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้ยินบทสนทนาชัดเจนนักเาะกระจกเก็บเสียงอย่างดี แต่จากการอ่านปากและท่าทาง พิมคงกำลังถามว่าไปไหน หรือไม่ก็ชวนคุยตามมารยาทเจ้าบ้านที่ดี
แต่เอก... ไอ้ลูก้ตัวดี ท่าทีมันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
มันไม่ได้ลุกขึ้นยืนคุยด้วยความนอบน้อมเหมือนตอนที่อยู่ แต่มันกลับนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้สบายใจเฉิบ มือข้างหนึ่งถือแก้วเบียร์แกว่งไปมา สายตามันกวาดมองเรือนร่างพิมอย่างเปิดเผยและหยาบคาย พิมเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอขยับตัวถอยหลังเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มเจือจางลง กลายเป็นสีหน้าแห่งความงุนงงและหวาดระแวง
"เอาเลยเอก... เข้าไปหามันเลย" กระซิบสั่งการผ่านความมืด มือล้วงเข้าไปในกางเกง จับกุมท่อนเอ็นที่เริ่มขยายตัวแข็งขึงขึ้นมารอรับความตื่นเต้น
เหมือนเอกจะได้ยินเสียงกระซิบ มันวางแก้วเบียร์ลงกระแทกโต๊ะดัง ปึก!แ้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พิมสะดุ้งเล็กน้อย เธอพยายามจะเดินเลี่ยงหนีไปทางห้องครัว แต่เอกไว่า มันก้าวสามขุมเข้าไปขวางทางเธอไว้ ร่างสูงใหญ่มันต้อนพิมจนถอยไปชนกับเคาน์เตอร์บาร์
เห็นเอกยื่นมือออกไป... ไม่ใช่เพื่อไหว้ลา แต่เพื่อสัมผัส
มือหยาบกร้านมันวางหมับลงบนไหล่เปลือยเปล่าพิม ผิวขาวเนียนที่ทะนุถนอมถูกมือลูก้แปดเปื้อน พิมสะบัดไหล่หนีทันที สีหน้าเธอาแววตกใจและโกรธเกรี้ยว เธอคงกำลังต่อว่ามัน แต่เอกไม่สนใจ มันแสยะยิ้ม... รอยยิ้มนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม
"ปล่อยฉันนะเอก! เธอเมาแ้หรือไง!" จินตนาการเสียงตะโกนพิมได้ชัดเจน
เอกไม่ตอบ แต่มันรุกคืบหนักขึ้น มันใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือพิมไว้แน่น แ้กระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกกว้างมัน พิมดิ้นรนสุดชีวิต มือข้างที่เป็นอิสระฟาดลงไปที่หน้าอกและไหล่เอก แต่นั่นกลับยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบมัน
แควก!
แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่ภาพที่เห็นชัดเจนเต็มสองตา เอกกระชากคอเสื้อเดรสผ้าซาตินพิมจนฉีกขาด ผ้าเนื้อดีที่ราคาแพงหูฉีกขาดวิ่นเผยให้เห็นเนินอกขาวสล้างและชุดชั้นในลูกไม้สีดำที่ซ่อนอยู่าใ พิมกรีดร้อง ยกมือขึ้นปิดหน้าอกด้วยความอับอายและหวาดั
วินาทีนั้น เลือดในกายสูบฉีดรุนแรงจนหน้ามืด นี่มัน... สุดยอด! ภาพภรรยาผู้สูงศักดิ์ อดีตนางแบบที่ใครๆ ต่างเกรงใจ กำลังยืนตัวสั่นงันงก เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ต่อหน้าลูก้กระจอกๆ มันช่างเป็นภาพที่วิปริตและงดงามที่สุดเท่าที่เคยเห็น รูดรั้งแก่นกายตัวเองเร็วขึ้นตามจังหวะการเต้นหัวใจ
เอกไม่ปล่อยให้พิมได้ตั้งตัว มันผลักเธอล้มลงไปบนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องรับแขก พิมพยายามจะลุกหนี แต่เอกกระโจนตามไปคร่อมทับร่างเธอไว้อย่างรวดเร็ว น้ำหนักตัวผู้ชายวัยฉกรรจ์กดทับร่างบอบบางเธอจนจมไปกับเบาะหนัง
"อย่านะ! ช่วยด้วย! พี่ภานุช่วยพิมด้วย!"
พิมคงกำลังตะโกนเรียกชื่อ... หารู้ไม่ว่า 'พี่ภานุ' เธอกำลังยืนูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความกระสัน และกำลังสาว-วยด้วยมือตัวเองอย่างเมามันอยู่ข้างหน้าต่างนี่เอง
เอกก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องพิมอย่างหิวกระหาย เห็นหัวมันผงกขึ้นลงตามแรงูดเม้ม พิมสะบัดหน้าหนี ดิ้นพล่านเหมือนปลาถูกทุบ ขาเรียวสวยถีบไปมาพยายามถีบเอกให้ออกห่าง แต่มือหนาเอกกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างเธอตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้าง... มันตะปบลงไปที่เต้าโตรูปงามที่โผล่พ้นเศษผ้าออกมา
มันขยำขยี้... บีบเฟ้นทรวงอกเมียอย่างรุนแรงจนเนื้อล้นออกตามง่ามนิ้ว ไม่ใช่สัมผัสแห่งความรักแบบที่ทำ แต่เป็นการสัมผัสเพื่อแสดงอำนาจ เพื่อย่ำยี
"อ๊าาา... ฮือออ..." พิมร้องไห้ออกมา น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่นั่นไม่ได้ทำให้เอกหยุด กลับยิ่งทำให้มันได้ใจ
เอกกระชากบราเซียร์ลูกไม้สีดำจนขาดกระเด็น เต้านมคู่สวยเด้งผางออกมาสู่สายตา ยอดถันสีชมพูระเรื่อแข็งเป็นไตเาะความตกใจและอากาศเย็นจากแอร์ เอกไม่รอช้าก้มลงไปงับยอดอกนั้นทันที มันูดดึงอย่างตะกละตะกลามเหมือนเด็กหิวนม แต่รุนแรง่าร้อยเท่า หัวพิมสะบัดไปมาด้วยความเจ็บปวดระคนเสียวซ่านที่ถูกปลุกเร้าโดยไม่เต็มใจ
มองูปากลูก้ที่กำลังูดนมเมียตัวเอง... ลิ้นมันเลียวนรอบปานนมที่เคยครอบครองคนเดียว ความรู้สึกหวงแหนตีตื้นขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่มันถูกกลบด้วยคลื่นความตื่นเต้นที่โถมซัดเข้ามาแทนที่
เอามันเลยเอก... เ-็ดมันเลย... ทำให้มันรู้รสชาติสัตว์ป่า
เอกผละหน้าออกจากอกพิม แ้เลื่อนตัวลงต่ำ มันกระชากกระโปรงยาวพิมถลกขึ้นไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและกางเกงในตัวจิ๋วสีดำที่เปียกชื้น... ใช่ มั่นใจว่ามันเปียก ไม่ใช่เาะพิมมีอารมณ์ร่วม แต่เาะความัและสัญชาตญาณร่างกายที่ตอบสนองต่อการถูกกระตุ้น
พิมพยายามหุบขาแน่น ขัดขืนปราการด่านสุดท้ายสุดชีวิต "ไม่! เอก อย่า! ฉันขอร้อง! พี่ภานุจะฆ่าแก!"
เอกเงยหน้าขึ้นมองพิม แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แ้พูดบางอย่างที่ทำให้พิมชะงัก เดาว่ามันคงบอ่า "ผัวคุณนั่นแหละที่เปิดทางให้" หรือไม่ก็ "ร้องดังๆ สิ ผัวคุณจะได้ยิน"
เอกใช้เข่าแทรกกลางระหว่างขาเรียวพิม แ้ออกแรงง้างมันออก พิมสู้แรงไม่ไหว ขาเธอถูกจับแยกอ้ากว้างเป็นรูปตัวเอ็ม เปิดเผยเนินเนื้อสาวอูมสวยต่อหน้าผู้รุกราน เอกไม่รอช้า มันกระชากแพนตี้ตัวน้อยจนขาดติดมือ แ้เหวี่ยงทิ้งไปข้างโซฟา
ตอนนี้... พิมเปลือยเปล่าท่อนล่างโดยสมบูรณ์ กลีบเนื้อสีชมพูสดที่ปิดสนิทปรากฏแก่สายตา เอกจ้องมองมันเหมือนเห็นขุมทรัพย์ ก่อนจะถ่มน้ำลาย ถุย!ลงบนฝ่ามือตัวเอง แ้ป้ายลงไปที่ร่องสวาทพิมอย่างหยาบคายเพื่อหล่อลื่น
"กรี๊ดดด! ไม่! ขยะแขยง! เอามือสกปรกแกออกไป!"
พิมกรีดร้องลั่นเมื่อเจอน้ำลายสกปรกป้ายลงบนสงวน แต่เอกไม่สนใจ มันควักท่อนเอ็นขนาดมหึมาออกมาจากกางเกง ควยมันดำเมี่ยม เส้นเลือดปูดโปน หัวบานแดงก่ำ ชี้ชันผงาด้อมรบ ขนาดมัน... ต้องยอมรับความจริงข้อนี้... มันใหญ่่าเกือบเท่าตัว
หัวใจเต้นระรัวจนแทบระเบิด เมื่อเห็นอาวุธร้ายนั้นจ่ออยู่ที่ปากถ้ำเมียรัก
เอกจับท่อนลำมันถูไถไปตามร่องหีพิม ลากขึ้นลากลงให้น้ำลายและน้ำหล่อลื่นเคลือบจนทั่ว พิมบิดเกร็งร่างกายหนีสัมผัสหยาบโลนนั้น หน้าท้องแบนราบเธอหดเกร็ง
"เสียบมันเลย! เสียบเข้าไป!" คำรามในลำคอ มือสาว-วยตัวเองเร็วยิก
เอกจับเอวพิมไว้แน่น แ้กดส่วนหัวบานใหญ่มันกระแทกเข้าไปที่ปากทางรัก ปึ้ก!
"กรี๊ดดดดดดด!!"
พิมกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายกระตุกเฮือก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เาะความใหญ่โตที่เกินขนาดและความไม่้อมร่างกายทำให้การสอดใส่เป็นไปอย่างยากลำบาก เอกไม่ปรานี มันไม่ออมแรง มันดันสะโพกกระแทกเข้ามาอีกครั้ง
สวบ!
คราวนี้มันเข้าไปได้ครึ่งลำ พิมร้องไห้โฮ พยายามดันหน้าท้องเอกออก แต่ไร้ผล เอกกัดฟันกรอด คำรามต่ำ แ้กระแทกเปรี้ยงสุดท้าย ปั่ก!
มิดด้าม...
ท่อนเนื้อยาวเหยียดเอกจมหายเข้าไปในร่างพิมจนสุดโคน หน้าขามันกระแทกกับก้นพิมดังสนั่น เห็นพิมอ้าปากค้าง ตาเหลือกโพลง ตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสตั๊ฟ ความคับแน่นที่เธอได้รับคงเหมือนถูกท่อนซุงผ่าร่าง
"อึก... อื้อ... เจ็บ... พิมเจ็บ... เอาออกไป..." เสียงพิมแผ่วลงกลายเป็นเสียงสะอื้น
เอกไม่รอให้พิมปรับตัว มันเริ่มขยับเอวทันที จังหวะแรกๆ เนิบช้าแต่หนักหน่วง มันดึง-วยออกมาจนเกือบหลุด แ้กระแทกสวนกลับเข้าไปเน้นๆ ตับ!ตับ!
ทุกจังหวะที่มันกระแทก ร่างพิมสั่นคลอนไปตามแรงส่ง หน้าอกคู่สวยกระเพื่อมไหวรุนแรง เอกก้มลงไปูดนมพิมอีกครั้ง มือบีบเคล้นเอวคอด ร่างกายมันปกคลุมร่างพิมไว้เกือบมิด
"อ๊าาา... อึก... อื้อออ..."
จากเสียงร้องเจ็บปวด เริ่มเจือปนด้วยเสียงครางกระเส่าตามธรรมชาติร่างกาย ร่างกายมนุษย์มันซื่อสัตย์เสมอ แม้จิตใจจะต่อต้าน แต่เมื่อถูกกระตุ้นจุดสัมผัสซ้ำๆ โดยเฉพาะด้วยแท่งเนื้อที่มีขนาดมหึมาแบบนั้น ความเสียวซ่านย่อมเกิดขึ้น
เอกเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พับ พับ พับถี่กระชั้น มันจับขาพิมพาดบ่าข้างหนึ่งเพื่อให้สอดใส่ได้ลึกขึ้น ท่านี้ทำให้เห็นจังหวะการเข้าออกได้อย่างชัดเจน -วยสีเข้มผลุบหายเข้าไปในร่องเนื้อสีชมพูที่ตอนนี้เริ่มแดงก่ำจากการเสียดสี น้ำหล่อลื่นผสมน้ำลายไหลเยิ้มออกมาเป็นฟองขาวๆ ทุกครั้งที่มันกระแทก
"ซี๊ดดด... คุณพิม... หีแน่นชิบหาย... แน่น่าอีจอยอีก... โอ้ววว..." เอกครางอย่างสุขสม
พิมเริ่มควบคุมเสียงตัวเองไม่ได้ "อ๊ะ... อ๊า... เจ็บ... แต่มัน... อื้อออ... ลึก... มันลึก... อ๊ายยย..."
ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความหึงหวงมันมอดไหม้ไปหมดแ้ เหลือแต่ความตื่นเต้นระดับวิกฤต มองูเมียตัวเอง... ผู้หญิงที่เคารพให้เกียรติ กำลังถูกลูก้ 'ทะลวง' รูหีอย่างป่าเถื่อน มันไม่สนใจความรู้สึกเธอ มันสนแค่ความมันส์ตัวเอง
และที่น่าตกใจยิ่ง่าคือ... พิมเริ่มตอบสนอง มือที่เคยผลักไส ตอนนี้เปลี่ยนมาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังเอก ขาอีกข้างเกี่ยวรัดเอวสอบเอกไว้แน่น สะโพกกลมกลึงเริ่มขยับสวนจังหวะการกระแทกชายชู้
"เ-็ดเลย... เ-็ดเมียกูให้พังไปเลย!" สบถออกมาเสียง่า มือขยับรูดรั้งแก่นกายตัวเองรัวเร็ว สายตาจ้องเขม็งไปที่จุดเชื่อมต่อระหว่างขาพิมที่กำลังถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วง
เอกจับพลิกร่างพิมให้คว่ำหน้าลง พิมร้องประท้วง "ไม่... อย่าท่านี้... อ๊าาา..." แต่เอกไม่ฟัง มันกดหัวพิมลงกับพนักโซฟา ยกสะโพกเธอให้ลอยสูงขึ้นในท่าโก้งโค้ง ท่าที่แสนอัปยศแต่เปิดเปลือยทุกอย่างให้เห็นชัดเจนที่สุด
ก้นขาวๆ สองลูกกระเพื่อมไหว เอกถ่มน้ำลายใส่มืออีกครั้ง ป้ายลงที่ร่องก้นแ้จับท่อน-วยสอดใส่เข้าไปจากด้านหลัง สวบ! ปึก!
"กรี๊ดดดด! ลึก! มันลึกไป! จุก! พิมจุก!" พิมหวีดร้อง หน้าแนบกับเบาะโซฟา
เอกไม่ปรานี มันจับเอวพิมไว้มั่นเหมือนคีมเหล็ก แ้ซอยสะโพกยิกๆ ตับ ตับ ตับ ตับ!แรงกระแทกส่งผลให้ตัวพิมไถลไปข้างหน้า แต่เอกก็ดึงกลับมารับแรงกระแทกใหม่ซ้ำแ้ซ้ำเล่า
ไข่ดันเอกตีกับก้นพิมดัง แปะ แปะ แปะเสียงหยาบโลนนี้ดังก้องไปทั่วห้องรับแขกอันูหรา ภาพลักษณ์ไฮโซผู้ดีพิมถูกทำลายย่อยยับ ตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรจากเครื่องระบายความใคร่ที่มีชีวิต
"เรียกชื่อกู... เรียกชื่อผัวใหม่มึง!" เอกตะคอกสั่ง ้อมกับฟาดฝ่ามือลงบนก้นงามงอนพิม เพียะ!
"อ๊าาา... เจ็บ... ฮือออ..."
"เรียก! ไม่เรียกกูไม่หยุด!" มันกระแทกเน้นๆ เข้าไปที่จุดเสียว
"อ๊าาา... เอก... คุณเอก... เบาๆ... อื้อออ... เสียว... พิมเสียว!"
ในที่สุดพิมก็ยอมสยบ เธอร้องครางชื่อลูก้ออกมาเต็มปากเต็มคำ ร่างกายเธอบิดเร่ารับแรงกระแทกอย่างสมบูรณ์แบบ ความอับอายถูกแทนที่ด้วยราคะจริตที่ถูกปลุกปั่น
มองูฉากร่วมเพศอันดุเดือดนั้นด้วยความอิ่มเอมใจ น้ำกามในกายเดือดพล่านจวนเจียนจะระเบิดเต็มที แต่ยัง... ยังไม่อยากเสร็จตอนนี้ อยากูต่อ... อยากูว่าเอกจะพาพิมดำดิ่งลงไปได้ลึกแค่ไหน
เอกจับพิมพลิกตัวกลับมาอีกครั้ง คราวนี้มันจับขาเธอพาดบ่าทั้งสองข้างในท่าอุ้มแตง เปิดอ้าความสาวจนกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่านี้ทำให้-วยมันเข้าไปลึกจนชนมดลูก พิมตาเหลือกค้าง ปากอ้ากว้างไร้เสียงร้อง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระเส่า
มันโหมกระหน่ำแทงไม่ยั้ง บดขยี้ความเป็นชายใส่ความสาวนายหญิงอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีคำว่าเกรงใจเจ้านายหลงเหลืออยู่แ้ มีแต่ความหื่นกระหายเพศผู้ที่ต้องการผสมพันธุ์
"โอ้ววว... แน่น... แน่นชิบหาย... พิม... หีมึงแม่งสุดยอด..." เอกคำราม
พิมผวากอดคอเอกแน่น เล็บจิกเข้าที่หลังคอ "อ๊า... แรงอีก... เอก... แรงอีก... จะเสร็จ... พิมจะเสร็จ... กรี๊ดดด..."
ภาพที่พิมร้องขอให้ลูก้เย็ดเธอแรงๆ เป็นภาพที่บาดตาบาดใจแต่ก็ปลุกเร้าอารมณ์ถึงขีดสุด แทบจะทนไม่ไหว อยากจะพังกระจกเข้าไปร่วมวงด้วยเดี๋ยวนี้ แต่ต้องอดทน... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
เฝ้ามองูการร่วมเพศที่ดำเนินต่อไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น เอกูเหมือนจะมีพลังเหลือเฟือ มันเปลี่ยนท่าทางไปเรื่อยๆ ทั้งยืนเย็ดข้างโซฟา ทั้งลากพิมลงมาเย็ดที่พื้นม ทุกที่ที่มันผ่านไป เต็มไปด้วยเสียงครางและกลิ่นคาวโลกีย์
นี่แหละ... คือสิ่งที่ต้องการ รอยมลทินบนผ้าขาว... รอยย่ำยีที่งดงามที่สุด
สูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมตัวสำหรับฉากต่อไป... ฉากที่จะเข้าไป 'เก็บเกี่ยว' ผลผลิตจากความวิปริตครั้งนี้
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??