เรื่อง กับดักที่เลือกเอง
แสงแดด่ๆ เช้าัใหม่า่ลอดผ้าม่านเข้ามาตกกระทบเปลือกตา ผมลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สดชื่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานอย่างที่ไม่เคยเป็นมานานหลายเดือน ความเบื่อหน่ายซ้ำซากในชีวิตคู่ที่เคยเกาะกินจิตใจบัดนี้ถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เลือเพียงความตื่นเต้นและไฟราคะที่ลุกโชน ผมขยับับิดขี้เกียจ กวาดสายตามองไปที่พื้นที่ว่างเปล่าข้างเตียง 'พิม' ภรรยาผมไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว เธอคงตื่นลงไปเตรียมอาหารเช้าเมือนทุกั
เมื่อคืนนี้เป็นคืนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิตลูกผู้ชายผม ความรู้สึกตอนที่ผมกระแทกท่อน -วยเข้าไปในร่อง หีเมียัเ แล้วพบว่ามัน 'หลวม' กว่าปกตินั้น มันช่างเป็นความรู้สึกที่วิปริตและกระตุ้นอารมณ์ได้อย่างบ้าคลั่ง การที่ผมรู้เต็มอกว่าสาเตุที่รูเธอมันบานออกขนาดนั้น เป็นเพราะมันเพิ่งถูกทะลวงด้วยท่อนเอ็นไซส์ยักษ์ไอ้เอก ลูกน้องคนสนิทผมเ มันทำให้ผมมีอารมณ์จน เ-็ดเธอซ้ำไปอย่างเมามัน แม้พิมจะบอกว่าเนื่อยและพยายามขัดขืนอยู่ลึกๆ แต่ผมก็ตักตวงความสุขจากเรือนร่างที่บอบช้ำเธอจนหนำใจ
แค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน ท่อนเนื้อภายใต้กางเกงนอนผมก็เริ่มแข็งขึงขึ้นมาอีกครั้ง ผมลูบมันเบาๆ ผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายเพื่อเตรียมัสำหรับ 'เกม' ในันี้
ผมเดินลงบันไดมาที่ห้องอาหารชั้นล่าง กลิ่นข้าวต้มปลาหอมกรุ่นลอยมาเตะจมูก พิมกำลังง่วนอยู่กับการจัดโต๊ะอาหาร ันี้เธอสวมชุดเดรสยาวคอเต่าที่ดูมิดชิดกว่าปกติ คงเพื่อปกปิดร่องรอยคิสมาร์กและรอยช้ำที่ไอ้เอกฝากไว้บนหน้าอกและซอกคอเธอ
"ตื่นแล้วเรอคะพี่ภานุ... อาหารเช้าเสร็จพอดีเลยค่ะ"
เสียงพิมสั่นเล็กน้อย เธอพยายามปั้นยิ้มหวานส่งมาให้ผม แต่ดวงตาคู่สวยเธอกลับหลบวูบไม่กล้าสบตาผมตรงๆ ท่าทีเธอเปลี่ยนไปอย่างเ็นได้ชัด จากภรรยาที่เคยมีความมั่นใจและสง่างาม บัดนี้เธอดูเมือนลูกนกที่กำลังหวาดกลัวและเต็มไปด้วยความละอายใจ เธออ้ำอึ้งในการพูดจา มือเรียวที่คอยตักข้าวต้มให้ผมก็ดูเก้ๆ กังๆ เมือนคนทำอะไรไม่ถูก
แต่เชื่อไหม? สำหรับผมแล้ว ท่าทีแบบนี้แหละที่ทำให้เธอดู 'สวย' และ 'มีเสน่ห์' ยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า
ความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจเธอ การที่เธอต้องพยายามทำัเป็นภรรยาที่ดีเพื่อกลบเกลื่อนความร่านกระสันที่เธอแอบไปมีกับลูกน้องผม มันคือสุดยอดความตื่นเต้น ผมมองดูใบหน้าหวานที่ก้มงุดๆ มองแต่ชามข้าวต้ม แล้วอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบแก้มเธอเบาๆ
"ันี้พิมทำอาหารอร่อยเมือนเดิมเลยนะ แถมเมียพี่ันี้ก็ดูสวยแปลกตาไปอีกแบบด้วย" ผมแกล้งชมพร้อมกับส่งยิ้มที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง
พิมสะดุ้งเล็กน้อย หน้าเธอแดงระเรื่อขึ้นมาทันที "ขะ... ขอบคุณค่ะ พี่ภานุก็ชมพิมเกินไป ทานเยอะๆ นะคะ จะได้มีแรงไปทำงาน" เธอรีบเปลี่ยนเรื่องแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ
ผมละสายตาจากเมียรัก หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชัน Line ทันที นิ้วผมพิมพ์ข้อความส่งหา 'เอก' อย่างรวดเร็ว
ภานุ: 'เมื่อวานมึงทำได้ดีมากไอ้เอก กูลืมชมมึงไปเลย'
รอเพียงไม่กี่วินาที ข้อความก็ถูกอ่าน และเอกก็พิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับรอสายอยู่แล้ว
เอก: 'ขอบคุณครับนาย ระดับผมไม่มีทำให้ผิดหวังอยู่แล้ว หุ่นคุณพิมโคตรเอ็กซ์เลยครับ'
ภานุ: 'แล้วันี้เอาไง... อยากเย็ดเมียกูอีกไหม?'
ผมพิมพ์ข้อความที่แสนหยาบโลนนั้นออกไปขณะที่ตักข้าวต้มฝีมือเมียเข้าปากไปด้วย รสชาติอาหารมันช่างกลมกล่อมเข้ากับความวิปริตในใจผมจริงๆ
เอก: 'เอาจริงดิพี่!? นายไม่ลืมในสิ่งที่ผมเตือนใช่ไหมครับ เรื่องที่คุณพิมเธอเป็นผู้หญิงไฟแรงน่ะ'
ภานุ: 'กูไม่สน ถ้ามึงคิดว่ามึงเย็ดไหว มึงก็เอาเลย'
เอก: 'โหยยยย... ระดับนี้แล้ว เมียนายน่าเย็ดขนาดนั้น ทั้งสวยทั้งหุ่นดีนมใหญ่ ผมจะไม่อยากเย็ดได้ยังไงล่ะครับ! แต่ผมกลัวอย่างเดียว... กลัวว่าคุณพิมเธอจะติดใจ-วยผมจนลืมนายไปเลยน่ะสิ'
ผมกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเ็นข้อความนั้น ไอ้ลูกน้องคนนี้มันเริ่มเิมเกริมและมั่นใจในลีลาัเเลือเกิน ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ ผมอยากให้มันงัดทุกกลเม็ดมารีดความร่านเมียผมออกมาให้หมด
ภานุ: 'ไม่ต้องมาห่วงกู ถ้ามึงคิดว่ามึงทำได้ มึงก็จัดหนักๆ ไปเลย กูไม่ถือ ถือซะว่ากูยกให้มึงเล่นสนุก แต่มีข้อแม้... มึงต้องจำทุกรายละเอียด ทุกท่าที่มึงเย็ดเมียกู แล้วเอามาเล่าให้กูฟังให้หมด เข้าใจไหม?'
เอก: 'รับทราบครับนาย! ันี้ผมจะจัดให้คุณนายร้องครางลั่นบ้านเลยคอยดู'
"พี่ภานุคะ..."
เสียงพิมดังแทรกขึ้นมา ทำให้ผมต้องละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ พิมกำลังมองผมด้วยแววตาสงสัย ปนระแวงเล็กน้อย
"คุยงานเรอคะ? เ็นพิมพ์ใหญ่เลย แถมยิ้มอารมณ์ดีเชียว" เธอถามหยั่งเชิง
ผมเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้ออย่างแนบเนียน แล้วส่งยิ้ม่โยนให้เธอ "ใช่จ้ะ พอดีมีโปรเจกต์สำคัญที่ต้องเคลียร์กับลูกน้องนิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก พิมอยู่บ้านก็พักผ่อนให้เต็มที่นะ ไม่ต้องเนื่อยทำงานบ้านมากหรอก"
พิมพยักหน้ารับ แม้สีหน้าจะยังดูไม่ค่อยคลายกังวลนัก ผมลุกขึ้นยืน เดินไปหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ สูดกลิ่นหอมสบู่ที่ยังไม่สามารถกลบกลิ่นคาวโลกีย์ในจินตนาการผมได้ ก่อนจะคว้ากระเป๋าเอกสารแล้วเดินออกไปขึ้นรถ
รถยุโรปคันหรูผมค่อยๆ เคลื่อนัออกจากคฤหาสน์ ขับไปตามถนนภายในหมู่บ้านจัดสรรระดับไฮเอนด์ เมื่อรถแล่นมาถึงป้อมยามหน้าหมู่บ้าน สายตาผมก็สะดุดเข้ากับร่าง รปภ. คนหนึ่ง เขาเป็นผู้ชายวัยกลางคน รูปร่างสูงใหญ่ บึกบึนเต็มไปด้วยมัดกล้าม ผิวคล้ำแดดกร้านโลก ใบหน้าดุดันและมีแววตาที่แข็งกร้าว ผมจำได้ว่าเขาชื่อ 'ชัย' เป็นหัวหน้ายามที่นี่
ปกติผมแทบจะไม่เคยมองหน้าพวกยามเล่านี้เลยด้วยซ้ำ แต่กิตติศัพท์ไอ้ชัยที่ผมเคยได้ยินมาคือ มันเป็นคนฉลาดแกมโกง และมักจะมองพวกคนรวยในหมู่บ้านด้วยสายตาหมั่นไส้อยู่ลึกๆ ันี้ เมื่อสายตาเราประสานกัน ผมไม่ได้เมินหน้าหนีเมือนเคย แต่ผมกลับพยักหน้าให้เขานิดหนึ่งเป็นการทักทาย
ชัยดูแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบดึงสติแล้วัทยหัตถ์ทำความเคารพผมอย่างแข็งขัน ผมเยียบคันเร่งขับรถผ่านป้อมยามออกไป โดยที่ในหัวเริ่มมีแผนการบางอย่างที่ผุดขึ้นมาอย่างเงียบๆ... แผนการที่อาจจะดึงเอาความเถื่อนดิบพวกชนชั้นแรงงาน เข้ามาเยียบย่ำวิมานอันสูงศักดิ์ผมในอนาคต
เมื่อผมขับรถมาถึงบริษัท ผมเดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องทำงานส่วนัทันที ก่อนที่ประตูห้องจะปิดลง ผมหันไปสั่งเลขาหน้าห้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ถ้าเอกมาถึงออฟฟิศแล้ว ให้เข้ามาหาผมที่ห้องทันทีนะ"
"รับทราบค่ะบอส" เลขาสาวพยักหน้ารับคำ
เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงสาย ประตูห้องทำงานผมก็ถูกเคาะเบาๆ ก่อนที่ 'เอก' จะเปิดประตูเดินเข้ามา สีหน้ามันดูสดชื่นและแฝงไปด้วยความกระหายอย่างปิดไม่มิด มันเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานผมแล้วค้อมัลงเล็กน้อย
"นายเรียกผมมา มีอะไรให้รับใช้ครับ?" เอกถามพร้อมกับยิ้มมุมปาก มันรู้ดีว่าผมเรียกมันมาทำไม
ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำ ประสานมือไว้บนโต๊ะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเมือนกำลังสั่งงานสำคัญ
"เอก... ันี้ผมลืมเอกสารสำคัญมากๆ ไว้ที่บ้าน รบกวนคุณกลับไปเอาให้ผมหน่อยได้ไหม" ผมเน้นเสียงคำว่าบ้าน
เอกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาเป็นประกาย "เอกสารอะไรครับนาย? วางไว้ตรงไหนครับ ผมจะได้ไปหยิบถูก"
"มันวางอยู่ใน ห้องนอนผมน่ะ" ผมตอบช้าๆ ชัดๆ เน้นย้ำสถานที่เพื่อให้มันเข้าใจความหมายที่แท้จริง "เข้าไปหาดูดีๆ ก็แล้วกัน"
เอกฉีกยิ้มกว้างจนเ็นฟัน มันเข้าใจคำใบ้ผมอย่างทะลุปรุโปร่ง "อ๋อ... ในห้องนอนเลยเรอครับ ได้ครับนาย เดี๋ยวผมจะรีบกลับไป 'ค้นหา' ให้ละเอียดทุกซอกทุกมุมเลยครับ"
"ไม่ต้องรีบนะเอก..." ผมยกมือขึ้นห้าม "คุณใช้เวลาหาได้ ทั้งัเลย ันี้ผมมีประชุมติดพันยาว ไม่ได้ออกไปไหนแน่ๆ คงต้องรบกวนคุณเป็นธุระจัดการเรื่องนี้ให้ผมหน่อย"
พูดจบ ผมก็เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบปึกธนบัตรใบละพันปึกใหญ่ออกมา นับอย่างรวดเร็วได้สองหมื่นบาทถ้วน แล้วยื่นส่งข้ามโต๊ะไปให้มัน
"รับนี่ไป ถือว่าเป็น 'ค่าน้ำมัน' และค่าเนื่อยสำหรับงานพิเศษันี้"
เอกตาลุกวาวเมื่อเ็นจำนวนเงิน มันรีบยื่นมือมารับเงินปึกนั้นไปกำไว้แน่น ความโลภและความหื่นกระหายผสมปนเปกันอยู่บนใบหน้ามัน
"ขอบคุณครับนาย! นายใจป้ำแบบนี้ ผมจะไม่ทำให้ผิดหวังเลยครับ รับรองว่าเอกสารชิ้นนี้... ผมจะ 'ค้น' จนกว่ามันจะแฉะ... เอ้ย จนกว่าจะเจอเลยครับ!"
"ไปได้แล้ว อย่ามัวแต่พูดมาก รีบไปจัดการซะ" ผมโบกมือไล่
เอกโค้งคำนับผมอีกครั้งก่อนจะรีบหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ผมมองตามแผ่นหลังมันไปจนกระทั่งประตูห้องทำงานปิดสนิทลง รอยยิ้มวิปริตค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าผม
ผมหันกลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงาน จัดการคลิกเมาส์เปิดโปรแกรมดูกล้องวงจรปิดที่เชื่อมต่อกับระบบรักษาความปลอดภัยในคฤหาสน์ผมทันที หน้าจอแบ่งออกเป็นหลายช่อง แสดงภาพจากห้องต่างๆ ภายในบ้าน ทั้งห้องนั่งเล่น ห้องครัว ทางเดิน และที่สำคัญที่สุด... กล้องในห้องนอนใหญ่กล้องันี้เป็นรุ่นพิเศษที่มีระบบไมโครโฟนดูดเสียงความไวสูง ทำให้ผมสามารถได้ยินทุกเสียงหอบหายใจ ทุกเสียงคราง และทุกเสียงเนื้อกระทบเนื้อได้อย่างชัดเจนราวกับไปนั่งอยู่ตรงนั้น
ความจริงแล้ว ผมสามารถเปิดดูภาพพวกนี้ได้ตั้งแต่เมื่อวาน แต่ความรู้สึกการได้ไปยืนแอบดูด้วยตาัเ ได้กลิ่น ได้สัมผัสบรรยากาศจริง มันเร้าใจกว่าการดูผ่านจอมากนัก แต่ันี้ ด้วยภาระหน้าที่การงานที่รัดั ผมไม่สามารถปลีกัไปแอบดูที่บ้านได้จริงๆ ผมจึงเลือกใช้วิธีนี้แทน
และไหนๆ ก็ต้องดูผ่านกล้องแล้ว ผมถึงได้เปิดไฟเขียวให้ไอ้เอกบุกเข้าไปถึงในห้องนอน... สถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดคนเป็นสามีภรรยา ผมอนุญาตให้มันใช้เวลาทั้งัในการเปลี่ยนเตียงนอนหรูหราผม ให้กลายเป็นสังเวียนกามพวกมัน
ผมหยิบหูฟังบลูทูธขึ้นมาสวม ปรับวอลลุ่มให้ดังพอดี แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตาจ้องเขม็งไปที่ภาพหน้าต่าง 'ห้องนอน' ที่ตอนนี้ยังคงว่างเปล่าและเงียบสงบ รอคอยเวลาที่หมาป่าจะพังประตูเข้าไปขย้ำเยื่อสาวที่กำลัง่แอ และผม... คือผู้ชมวีไอพีที่จะนั่งเสพสมความวิปริตนี้อยู่หลังหน้าจออย่างใจจดใจจ่อ
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่สิบนาที เสียงลูกบิดประตูห้องนอนก็ดัง 'กริ๊ก' ข้ามผ่านระบบเสียงสเตอริโอหูฟังเข้ามาในโสตประสาทผม หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เคยนิ่งสนิทเริ่มมีความเคลื่อนไหว บานประตูไม้สักแกะสลักถูกผลักออกช้าๆ เผยให้เ็นร่าง 'พิม' ภรรยาสาวคนสวยผมเดินนำเข้ามาในห้อง ตามติดด้วยร่างสูงใหญ่ 'เอก' ลูกน้องหนุ่มที่ผมจงใจส่งมาเป็นหมาป่าขย้ำเนื้อแกะถึงในถ้ำ
พิมเดินกอดอกเข้ามาด้วยท่าทีเกร็งๆ เธอเว้นระยะห่างจากเอกอย่างชัดเจน ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ ห้องนอนที่เพิ่งจะถูกผมร่วมรักไปเมื่อคืน "เอกหาดูหรือยังคะว่าพี่ภานุวางไว้ตรงไหน พิมไม่เ็นมีซองเอกสารอะไรเลยนะคะ"
เอกแกล้งทำเป็นเดินวนไปวนมาตามโต๊ะทำงานเล็กๆ มุมห้อง เปิดลิ้นชักนั้นทีลิ้นชักนี้ทีด้วยท่าทางตบตาที่แนบเนียน "ผมก็หาไม่เจอเมือนกันครับคุณพิม ตอนนายสั่ง แกก็บอกแค่ว่าอยู่ในห้องนอน ผมนึกว่าแกจะวางไว้บนโต๊ะซะอีก" มันตีหน้าซื่อตาใส ก่อนจะหันมามองพิมด้วยแววตาที่แฝงความเจ้าเล่ห์ "รบกวนคุณพิมโทรไปถามนายให้หน่อยได้ไหมครับ เผื่อแกจะนึกออกว่าวางลืมไว้ตรงไหน ผมไม่อยากค้นซี้ซั้วเดี๋ยวข้าวจะเสียระเบียบ"
พิมดูอึดอัดใจอย่างเ็นได้ชัด เธอไม่อยากอยู่ตามลำพังกับผู้ชายที่เพิ่งข่มขืนเธอไปเมื่อวานซืน แต่ด้วยความที่มันเป็น 'คำสั่ง' ผม เธอจึงจำใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก
ครืด... ครืด...โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานผมสั่นเตือน ผมปล่อยให้มันดังอยู่สองสามครั้งเพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด
"ฮัลโหลจ้ะพิม มีอะไรหรือเปล่า?"
"พี่ภานุคะ..." เสียงพิมสั่นเล็กน้อย "เอกเขาบอกว่าหาเอกสารไม่เจอค่ะ พี่ภานุวางไว้ตรงไหนคะ พิมจะได้ช่วยดูให้"
ผมแกล้งทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเมือนคนกำลังยุ่ง "อ้าว หาไม่เจอเรอ... พี่จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าวางไว้ตรงโต๊ะหัวเตียงฝั่งพิมนะ สงสัยมันจะหล่นไปหลังตู้หรือเปล่า พิมช่วยเอกมันหาหน่อยสิจ๊ะ พี่กำลังติดประชุมสำคัญอยู่แค่นี้นะ"
"ดะ... เดี๋ยวค่ะพี่ภานุ! คือพิม..." พิมพยายามจะรั้งผมไว้ แต่ผมชิงกดวางสายใส่เธอเสียก่อน
ผมมองดูภาพในจอ พิมลดโทรศัพท์ลงด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปบอกเอก "พี่ภานุบอกว่าน่าจะอยู่แถวๆ โต๊ะหัวเตียงค่ะ เอกลองไปดูสิคะ"
"คุณพิมช่วยผมหาหน่อยสิครับ ผมไม่กล้าไปยุ่งแถวเตียงนอนเจ้านาย" เอกแกล้งทำเป็นเกรงใจ
พิมจำยอมเดินตรงไปที่โต๊ะข้างเตียงฝั่งเธอ เธอคุกเข่าลงบนพรมขนนุ่ม ก้มัลงมองหาซองเอกสารตามซอกหลืบ โดยไม่ทันระวังัเลยว่าสัตว์ร้ายกำลังคืบคลานเข้ามาทางด้านหลัง
จังหวะที่พิมกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่นั้น เอกก็ย่องเงียบเข้ามาประชิดั มันไม่รอช้า สวมกอดรัดเอวคอดพิมจากทางด้านหลังอย่างจาบจ้วง!
"อ๊ะ! กรี๊ดด! เอก! ทำอะไร ปล่อยนะ!"
พิมสะดุ้งสุดั ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจกลัว เธอพยายามดิ้นรนแกะมือหนาที่รัดแน่นเป็นคีมเล็กออก แต่เอกกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น มันซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวเนียนเธอ ไซร้จมูกสูดดมกลิ่นหอมสบู่่ๆ อย่างหื่นกระหาย
"หอมจังเลยครับคุณนาย... หาเอกสารไม่เจอไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะผมเจอ 'ดี' กว่านั้นแล้ว" น้ำเสียงเอกแหบพร่าและเต็มไปด้วยตัณหา
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้เลว! พี่ภานุให้แกมาหาเอกสาร ไม่ได้ให้มาทำเรื่องระยำแบบนี้!" พิมตวาดแว้ด พยายามศอกใส่หน้าอกมัน แต่เอกกลับหัวเราะในลำคอ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนจากเอวขึ้นมากอบกุมหน้าอกคู่สวยที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดเดรส มันขยำขยี้อย่างรุนแรงจนพิมต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด
"ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอกครับคุณพิม ผัวคุณเขาทำงานหัวฟูอยู่บริษัทนู่น... แล้วอีกอย่าง เมื่อวานคุณยังร้องครางเรียกชื่อผมอยู่เลย ลืมไปแล้วเรอครับ?"
คำพูดแทงใจดำทำเอาพิมชะงัก เธอ่แรงลงไปชั่วขณะ เอกฉวยโอกาสนั้นออกแรงอุ้มร่างบอบบางเธอขึ้นลอยเนือพื้น แล้วโยนโครมลงบนเตียงคิงไซส์หนานุ่ม เตียงที่ผมเพิ่งจะ เ-็ดเธอไปเมื่อคืน!
พิมตะเกียกตะกายพยายามจะลุกหนี แต่เอกกระโจนตามขึ้นมาคร่อมทับร่างเธอไว้อย่างรวดเร็ว มันไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาจับคอเสื้อเดรสพิมแล้วออกแรงกระชากสุดแรงเกิด!
แควกกกก!
เสียงผ้าฉีกขาดดังลั่นไมโครโฟน ชุดเดรสัสวยขาดวิ่นออกเป็นสองซีก เผยให้เ็นเนินอกขาวสล้างที่ถูกห่อหุ้มด้วยบราเซียลูกไม้สีดำ และกางเกงในัจิ๋วสีเดียวกัน พิมหวีดร้อง เอามือปิดบังร่างกายัเด้วยความอับอายและหวาดกลัว น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาอาบสองแก้ม
"อย่า... เอก... ฉันขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้เลย... ฮือออ..."
เอกไม่สนใจเสียงสะอื้น มันรีบปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงัเลง ควักเอาท่อน -วยสีคล้ำขนาดมหึมาที่กำลังแข็งขึงปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดออกมาผงาดง้ำต่อหน้าพิม มันใหญ่โตและน่าเกรงขามจนพิมต้องเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว
มันจับขาเรียวสวยพิมแยกอ้าออกกว้าง พิมพยายามหุบขาหนีและดิ้นรนสุดชีวิต "ไม่! เอก! อย่าใส่เข้ามา! ฉันเจ็บ! หีฉันยังช้ำอยู่เลย ฮือออ!"
ใช่... ร่อง หีเธอยังคงบวมแดงจากการถูกผมกระแทกกระทั้นเมื่อคืน แต่นั่นยิ่งทำให้ภาพที่ผมเ็นผ่านหน้าจอมันดูวิปริตและเร้าใจยิ่งขึ้น ผมเบิกตากว้าง จ้องมองภาพซูมอินที่เอกกำลังเอาท่อนเอ็นไซส์ยักษ์มันถูไถไปตามร่องเนื้อสีสดเมียผม
"ช้ำๆ แบบนี้แหละยิ่งตอดดีคุณนาย... รับ-วยผมไปซะเถอะ!"
เอกคำรามลั่น แล้วกระแทกท่อน -วยพรวดเดียวเข้าไปในร่อง หีพิมจนมิดด้าม!
สวบ! ปั่ก!
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!"
พิมหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายเธอแอ่นโค้งขึ้นดั่งคันธนู ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ความใหญ่โตเอกทะลวงผ่านปากทางที่บอบช้ำเข้าไปจนลึกสุดใจ เอกไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ มันเริ่มขยับสะโพกซอยเข้าออกทันที จังหวะการ เ-็ดมันหนักหน่วงและป่าเถื่อน ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อหน้าขาเอกกระทบกับก้นขาวๆ พิมดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องนอน เตียงนอนหลังใหญ่สั่นคลอนไปตามแรงกระแทก ผมนั่งดูภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับจังหวะกลอง มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกางเกง กอบกุมท่อน -วยัเที่แข็งปั๋งจนปวดหนึบ แล้วรูดรั้งมันอย่างบ้าคลั่งไปพร้อมกับจังหวะที่ลูกน้องกำลัง เ-็ดเมียผม
"โอ้ววว... แม่งเอ๊ย... หีคุณพิมโคตรแน่น... รัด-วยผมซะปวดไปหมดแล้ว ซี๊ดดดด" เอกครางกระเส่า ก้มลงไปดูดเม้มยอดอกพิมผ่านเสื้อชั้นในลูกไม้ ขบกัดจนพิมต้องสะดุ้ง
"อ๊ะ... อ๊าาา... เจ็บ... เอก... พิมเจ็บ... เอาออกไป... อื้อออ!" พิมร้องไห้คร่ำครวญ มือเรียวพยายามผลักไสหน้าอกเอกให้ออกห่าง แต่แรงเธอหรือจะสู้แรงชายฉกรรจ์ที่กำลังกลัดมัน
เอกจับแขนทั้งสองข้างพิมรวบกดไว้เนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนเอวสอบก็โหมกระหน่ำแทงท่อน -วยเข้าออกร่อง หีเธออย่างไม่ยั้ง ความเจ็บปวดจากการถูกข่มขืนในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านตามกลไกธรรมชาติร่างกายมนุษย์ เมื่อจุดกระสันถูกเสียดสีซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรุนแรง น้ำหล่อลื่นใสๆ ก็เริ่มหลั่งไหลออกมาชโลมท่อนเนื้อเอกจนเปียกชุ่ม ทำให้การสอดใส่ลื่นไหลและเกิดเสียงหยาบโลนดัง แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะผสมกับเสียงกระแทก
"อื้อ... อ๊าา... อ๊ะ... อ๊ะ..."
เสียงร้องพิมเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่มันเริ่มเจือปนไปด้วยความกระเส่าและเสียวซ่าน ร่างกายเธอเริ่มทรยศต่อจิตใจ สะโพกกลมกลึงที่เคยพยายามถอยหนี กลับเริ่มหยุดนิ่ง และเผลอขยับสวนตอบรับจังหวะการ เ-็ดเอกอย่างลืมั
เอกสังเกตเ็นปฏิกิริยานั้น มันแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ "แหม... ปากบอกเจ็บ แต่หีขมิบตอด-วยผมใหญ่เลยนะคุณนาย... เริ่มเสียวแล้วล่ะสิ"
พิมหน้าแดงก่ำด้วยความละอาย เธอส่ายหน้าไปมาแต่น้ำเสียงกลับแผ่วเบา "มะ... ไม่... ไม่ใช่... อ๊าาา... อย่ากระแทกตรงนั้น... อื้อออ"
ยิ่งพิมปฏิเสธ เอกก็ยิ่งแกล้งกระแทกเน้นๆ ย้ำๆ ไปที่จุดเสียวเธอ ควงสะโพกบดขยี้จนพิมต้องเชิดหน้าขึ้นครางเสียงหลง ความร่านกระสันที่ถูกฝังลึกในัเธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบโดยชายชู้ที่ผมเป็นคนส่งไปให้
"ซี๊ดดดด... พิม... ผมไม่ไหวแล้ว... หีคุณแม่งดูดน้ำผม... ผมจะแตกแล้ว!"
เอกเร่งเครื่องซอยยิกๆ ในจังหวะสุดท้าย ร่างกายมันเกร็งสะท้าน เส้นเลือดปูดโปนไปทั่วทั้งั มันกดสะโพกกระแทกท่อน -วยเข้าไปจนลึกสุดโคน ฝังแน่นอยู่ในโพรงมดลูกเมียผม ก่อนจะคำรามลั่นและฉีดพ่นธารน้ำกามสีขาวขุ่นเข้าไปในร่อง หีพิมอย่างรุนแรง
"อ๊ากกกกกก!"
"อ๊าาาาาาาาาา!"
พิมกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายเธอแอ่นรับน้ำอสุจิอุ่นร้อนที่ถูกฉีดอัดเข้ามาจนล้นทะลัก ขาเรียวเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อเธอถูกพาไปแตะขอบสวรรค์พร้อมกับชายชู้ ผมเบิกตากว้าง จ้องมองภาพเอกที่กำลังซบหน้าหอบหายใจอยู่บนอกเมียผม ขณะที่พิมก็นอนตาเลือก หอบแฮ่กๆ ปล่อยให้ัเเสร็จสมไปกับการถูกแตกใน
เมื่อเอกถอนท่อน -วยออกมาช้าๆ น้ำกามสีขาวขุ่นก็ไหลย้อนออกมาจากปากทางรักพิม เยิ้มเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด ภาพนั้นมันช่างกระตุ้นความวิปริตในใจผมจนถึงขีดสุด ผมซี๊ดปากด้วยความเสียว ซอยมือสาว -วยัเเร็วขึ้นเรื่อยๆ หวังจะปลดปล่อยความอัดอั้นนี้ออกมา
แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นบนหน้าจอ กลับทำให้ผมต้องหยุดมือ และเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงปนตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม
พิมที่ตอนแรกควรจะนอนร้องไห้ฟูมฟายด้วยความรู้สึกผิด กลับค่อยๆ ยันัลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าเธอแดงซ่าน ดวงตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยไฟราคะที่ยังไม่ดับมอด เธอหันไปมองเอกที่กำลังนอนแผ่หราพักเนื่อยอยู่ข้างๆ แววตาเธอไม่มีความหวาดกลัวหรือความเกลียดชังเลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความหิวโหยในรสกามที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
การข่มขืนได้จบลงแล้ว... และบัดนี้ ความสมยอมที่เต็มไปด้วยความร่านกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รอคอยดูฉากต่อไปที่เมียผมกำลังจะทำลายกำแพงศีลธรรมด่านสุดท้ายด้วยัเธอเ
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??