เรื่อง เหล่าหวานใจ กับนายพูดไม่เก่ง

หลังจากที่๨า๺๩๤ุ่๦พูดจบประโยค หมี... หัวหน้าคิวบู๊ปืนและทีมสตันต์แมนประจำกองถ่าย ก็ระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างถูกใจราวกับได้เจอคนคอเดียวกัน ชายสวมหมวกแก๊ปพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบปืน FN P90กระบอกนั้นขึ้นมาจากโต๊ะพับเหล็ก

“คุณธีร์พูดถูกเผงเลยครับคุณหยก!” หมีเอ่ยสนับสนุนคำพูดของ๨า๺๩๤ุ่๦ พร้อมกับพลิกตัวปืนไปมาเพื่อแสดงให้เห็นถึงความกะทัดรัดของมัน “เจ้าตัวนี้น่ะ มองเผินๆ มันอาจจะดูเล็กและสั้นมากก็จริงนะครับ แต่สิ่งที่มันมอบให้เพื่อเป็นการตอบแทนรูปร่างที่เล็กจิ๋วของมันก็คือ ‘ความไว้ใจได้’ ในระดับสูงสุด มันพกพาสะดวก คล่องตัว เหมาะสำหรับการต่อสู้ในพื้นที่แคบๆ...”

หมีชี้ให้ดูโครงสร้างบริเวณไกปืนและช่องคัดปลอกกระสุน “และที่สำคัญที่สุดเลยก็คือ... มันถูกออกแบบมาให้ใช้งานได้ทั้งคนถนัดซ้ายและคนถนัดขวาเลยล่ะครับ เพราะช่องคัดปลอกกระสุนของมันอยู่ด้านล่าง ปลอกกระสุนจะร่วงลงสู่พื้นโดยตรง ไม่กระเด็นเข้าหน้าผู้ยิง ทำให้พลปืนสามารถสลับมือยิงซ้ายขวาในที่กำบังได้ทันที โดยที่ไม่จำเป็นจะต้องเสียเวลามาดัดแปลง หรือปรับแต่งชิ้นส่วนของปืนให้ยุ่งยากเลยแม้แต่น้อยครับ”

หยกนภาที่ยืนฟังอยู่เริ่มขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย โค้ชคิวบู๊สาวผู้มีความเชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าและการทุ่มล็อก ทอดสายตามองอาวุธปืนหน้าตาพิลึกพิลั่นกระบอกนั้นด้วยความสนใจที่เพิ่มมากขึ้น เธอเริ่มตระหนักได้ว่าภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูเหมือนของเล่นพลาสติกชิ้นใหญ่นี้ มันกลับซ่อนเขี้ยวเล็บและการออกแบบทางวิศวกรรมที่ร้ายกาจเอาไว้

เมื่อเห็นว่าผู้ออกแบบคิวบู๊สาวเริ่มให้ความสนใจ หมีก็จัดการตรวจเช็กความปลอดภัยของปืนอีกครั้งอย่างระมัดระวัง ก่อนจะยื่นส่งปืน P90 กระบอกนั้นไปให้กับธีร์

อดีตแนวหน้าทะลวงฟันแห่งองค์กรวูลฟ์แฟงรับปืนกระบอกนั้นมาไว้ในมืออย่างเป็นธรรมชาติ สัมผัสของโพลิเมอร์น้ำหนักเบาและรูปทรงที่คุ้นเคย ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจ๨า๺๩๤ุ่๦สูบฉีดด้วยความคุ้นชิน ธีร์พลิกปืนขึ้นมาในระดับสายตา ก่อนจะเอ่ยอธิบายเสริมข้อมูลให้กับเพื่อนของคู่หมั้นฟังด้วยน้ำเสียงที่ลื่นไหลและเต็มไปด้วยความรู้เฉพาะทาง

“ระบบแมกกาซีนของปืนกระบอกนี้... สำหรับคนที่เพิ่งเคยจับมันเป็นครั้งแรก อาจจะต้องใช้เวลาในการทำความคุ้นเคยกับมันสักหน่อยนะครับ” ธีร์เอ่ยพลางใช้นิ้วชี้แตะไปที่แท่งพลาสติกยาวที่วางทาบอยู่ด้านบนของตัวปืน “เพราะแมกกาซีนของมันไม่ได้เสียบเข้าจากด้านล่างเหมือนปืนทั่วไป แต่มันถูกวางระนาบไปกับแนวลำกล้องด้านบน... แต่ด้วยการดีไซน์ที่แหวกแนวแบบนี้นี่แหละครับ ที่ทำให้มันสามารถบรรจุกระสุนได้มากถึงห้าสิบนัด โดยที่ตัวแมกกาซีนไม่ยื่นยาวออกมาเกะกะ หรือเป็นอุปสรรคเวลาที่เราต้องมุดหรือหมอบคลานในที่กำบังเลย”

ธีร์ปลดสลักและดึงแมกกาซีนโพลิเมอร์ใสที่บรรจุกระสุนแบลงก์จำลองออกมาให้หยกนภาดูใกล้ๆ “และข้อดีที่ยอดเยี่ยมที่สุดอีกอย่างหนึ่งก็คือ... แมกกาซีนบางตัวของมัน จะถูกผลิตขึ้นมาให้เป็นระบบพลาสติกใสแบบนี้ครับ ซึ่งมันจะทำให้พลปืนสามารถใช้หางตามองเห็นจำนวนกระสุนที่เหลืออยู่ภายในได้ทันที โดยที่ไม่จำเป็นจะต้องมานั่งนับ หรือกะเกณฑ์เอาเองให้เสียสมาธิในระหว่างการปะทะเลยครับ”

พูดจบ ๨า๺๩๤ุ่๦ก็ตบแมกกาซีนกลับเข้าที่เดิมดัง ‘แกร๊ก’ อย่างเฉียบขาด ก่อนจะดึงคันรั้งลูกเลื่อนเพื่อแสดงระบบการขึ้นลำ “ระบบการขึ้นลำของมันก็ออกแบบมาได้ดีเยี่ยมครับ ใช้งานง่ายและไม่ซับซ้อน... และอย่างที่ผมเคยบอกไป ด้วยความที่มันเป็นปืนระบบบูลพับ (Bullpup) ทำให้แม้ว่าขนาดความยาวโดยรวมของตัวปืนมันจะสั้นกะทัดรัดมาก แต่ระยะของลำกล้องปืนกลับไม่ได้สั้นกุดตามไปด้วยเลยนะครับ”

ธีร์อธิบายพร้อมกับชี้ให้เห็นสัดส่วนของตัวปืน “เพราะว่ามีการย้ายตำแหน่งของแมกกาซีนและรังเพลิงขึ้นไปไว้ด้านหลังและด้านบน ทำให้มันยังคงรักษาความยาวของลำกล้องเอาไว้ได้ ซึ่งนั่นหมายความว่า มันยังคงมีความแม่นยำและมีระยะหวังผลที่เชื่อถือได้อยู่ครับ... ด้วยข้อดีทั้งหมดนี้ แถมอำนาจการเจาะทะลุทะลวงของกระสุนที่ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษ ทำให้ในปัจจุบันนี้ มันก็ยังคงมีการเบิกไปใช้งานกันอยู่จริงในหน่วยรบพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ในงานอารักขาและคุ้มกันบุคคลสำคัญระดับ VIP ครับ”

หยกนภายืนนิ่งฟังคำอธิบายที่ไหลลื่นราวกับสายน้ำของ๨า๺๩๤ุ่๦ นัยน์ตาสวยเฉี่ยวกวาดมองดูท่วงท่าการจับปืน การขึ้นลำ และการปลดใส่แมกกาซีนของธีร์ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ท่าทางของเขาไม่ได้ดูเหมือนกำลังพยายามโอ้อวดความรู้ แต่มันคือความเป็นธรรมชาติที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับอาวุธสังหารในมือ การขยับนิ้วแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความแม่นยำ เด็ดขาด และไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า มันเป็นท่วงท่าของ 'นักฆ่า' และ 'ทหารอาชีพ' ของแท้ ที่เธอไม่มีทางหาดูได้จากพวกนักแสดงแอ็กชันในวงการบันเทิงอย่างแน่นอน

“สรุปแล้ว...” ธีร์เอ่ยปิดท้ายบทสรุปของอาวุธคู่กายในอดีต พร้อมกับวางปืน P90 ลงบนโต๊ะเหล็กอย่างนุ่มนวล “เจ้านี่เป็นปืนกลมือที่เชื่อใจได้กระบอกหนึ่งเลยล่ะครับ แค่คนใช้อาจจะต้องเสียเวลาในการฝึกฝนเพื่อทำความคุ้นเคยกับระบบกลไกของมันเล็กน้อยเท่านั้นเองครับ”

หยกนภาพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจ โค้ชคิวบู๊สาวเริ่มยอมรับแล้วว่าผู้ชายหน้าตายที่คู่หมั้นของเธอเลือกมานั้น ไม่ได้มีดีแค่กล้ามเนื้อและการต่อสู้ด้วยมือเปล่า แต่ยังมีความรู้ลึกซึ้งในเรื่องของอาวุธยุทโธปกรณ์ระดับผู้เชี่ยวชาญ

หลังจากเคลียร์ข้อสงสัยเรื่องปืน P90 จบไป สายตาของหยกนภาก็เคลื่อนไปหยุดอยู่ที่อาวุธปืนกระบอกสุดท้ายที่วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะพับเหล็ก มันคือปืนกลมือ Kriss Vectorที่มีรูปทรงบึกบึน เหลี่ยมมุมชัดเจน และดูดุดันราวกับอาวุธที่หลุดออกมาจากภาพยนตร์ไซไฟหุ่นยนต์รบ

“อืม... ถ้าอย่างนั้น ปืนกระบอกนี้ล่ะ?” หยกนภาชี้นิ้วไปยัง Kriss Vector หญิงสาวพิจารณารูปลักษณ์ภายนอกของมันอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะแสดงความคิดเห็นในมุมมองของคนนอกวงการอาวุธ “ปืนกระบอกนั้น... ดีไซน์มันก็น่าสนใจดีนะ ดูสวยดี ดุดันดีด้วย... แต่ถ้าให้พูดตามตรง ฉันว่ากลไกของมันก็ดูไม่น่าจะค่อยแตกต่างจากปืนกลมือทั่วไปเท่าไหร่นะ แค่มีเหลี่ยมมีมุมเพิ่มขึ้นมาแค่นั้นเองไม่ใช่เหรอ?”

ทันทีที่ได้ยินคำวิจารณ์อันแสนจะซื่อตรงของผู้ออกแบบคิวบู๊สาว ธีร์ก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มกว้างออกมา มันไม่ใช่รอยยิ้มเย้ยหยัน หรือรอยยิ้มหน้าตายเหมือนอย่างที่เขามักจะใช้เป็นประจำ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหลงใหลและความกระตือรือร้น ราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังจะได้อธิบายเรื่องของเล่นชิ้นโปรดให้เพื่อนฟัง

“คุณหยกกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์เลยล่ะครับ” ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย “ปืนกระบอกนั้นน่ะ... ไม่ใช่แค่ปืนที่หน้าตาสวยงามธรรมดานะครับ แต่มันคือ ‘สุดยอดนวัตกรรม’ แห่งโลกอาวุธปืนเลยต่างหากล่ะครับ”

หยกนภาถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูง ทำหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด “สุดยอดนวัตกรรมเลยเหรอ? แค่ปืนกระบอกเดียวนี่นะ?”

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาอธิบายด้วยปากเปล่า ธีร์จึงเอื้อมมือไปหยิบปืน Kriss Vector กระบอกที่วางอยู่ใกล้ตัวที่สุดขึ้นมาถือไว้ในมือ ๨า๺๩๤ุ่๦จัดแจงประทับพานท้ายปืนเข้ากับร่องไหล่ของตนเอง จัดระเบียบร่างกายและท่ายืนให้เข้าสู่ท่าเตรียมพร้อมปะทะ (Tactical Stance) อย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนจะเริ่มอธิบายกลไกอันน่าทึ่งของมัน

“ธรรมชาติของปืนทั่วไปนะครับคุณหยก...” ธีร์เริ่มต้นอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง ราวกับครูฝึกที่กำลังสอนนักเรียนรบพิเศษ “เวลาที่เราลั่นไกยิง แรงระเบิดจากดินปืนที่ส่งหัวกระสุนพุ่งออกไปด้านหน้า มันจะสร้าง ‘แรงถีบกลับ’ หรือที่เรียกว่าแรงรีคอยล์ (Recoil) พุ่งสวนทางกลับมาหาตัวผู้ยิง... ซึ่งแรงถีบที่ว่านี้แหละครับ ที่มักจะมีปัญหาทำให้ปากกระบอกปืนมัน ‘ดีดเชิดขึ้น’ หรือส่ายไปมาเวลาที่เรายิงรัวๆ ซึ่งมันจะส่งผลเสียโดยตรงต่อความแม่นยำในการยิงซ้ำนัดต่อไป”

หยกนภาพยักหน้าตาม เธอเป็นนักกีฬายูโดสายดำ ย่อมเข้าใจหลักการของฟิสิกส์เรื่องแรงกิริยาและแรงปฏิกิริยาเป็นอย่างดี

“แต่... สิ่งนั้นจะกลับกลายเป็นข้อยกเว้น เมื่อเราพูดถึงปืนกระบอกนี้ครับ” ธีร์ตบฝ่ามือลงบนโครงปืนส่วนล่าง (Lower Receiver) ที่มีรูปทรงคล้ายตัว V ขนาดใหญ่อย่างภาคภูมิใจ “เพราะด้วยการออกแบบกลไกภายในที่ยอดเยี่ยมและล้ำยุคสุดๆ... ทำให้มันสามารถ ‘แหกกฎฟิสิกส์’ ไปได้อย่างหน้าตาเฉยเลยล่ะครับ”

“หืม...?” หยกนภาขมวดคิ้วมุ่น ทำหน้างุนงงอย่างหนัก “แหกอะไรนะ? กฎฟิสิกส์งั้นเหรอ?”

หมีที่ยืนฟังอยู่ด้วยรอยยิ้ม ก็อดไม่ได้ที่จะขออนุญาตแทรกขึ้นมาเพื่อช่วยอธิบายเสริมความรู้ให้กับโค้ชคิวบู๊สาว

“กฎฟิสิกส์ครับคุณหยก!” หมีเอ่ยยืนยันด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นไม่แพ้กัน “ปืนกระบอกนี้... มันแตกต่างจากปืนกลมือทั่วไปอย่างสิ้นเชิงเลยครับ ตรงที่ว่า... ต่อให้คุณลั่นไกค้างเอาไว้ เพื่อสาดกระสุนยิงรัวแบบออโตเมติกจนหมดแมกกาซีน... ปากกระบอกปืนมันก็ ‘แทบจะไม่ดีดเชิดขึ้นฟ้า’ เลยแม้แต่นิ้วเดียวครับ!”

“ฮะ...?”

หยกนภาหลุดเสียงอุทานออกมา ใบหน้าสวยเฉี่ยวเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ เธออาจจะไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องอาวุธปืนเทียบเท่ากับคนพวกนี้ แต่ด้วยพื้นฐานความรู้ทั่วไป เธอก็พอจะรู้ว่าปืนแต่ละกระบอก ไม่ว่าจะมีราคาแพง หรือถูกปรับแต่งมาดีแค่ไหน มันก็ย่อมจะต้องมีแรงถีบกลับ และการยิงรัวแต่ละครั้งมันก็ต้องทำให้ปากกระบอกปืนมีอาการสะบัด หรือดีดขึ้นฟ้าอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

“เดี๋ยวนะพี่หมี... เอาให้ชัวร์นะ” หยกนภาหันไปถามหัวหน้าทีมสตันต์แมนเพื่อความแน่ใจ “พี่กำลังจะบอกฉันว่า... ไอ้ปืนรูปทรงประหลาดๆ กระบอกนี้ ต่อให้ลั่นไกค้างรัวเป็นปืนกล... ปากกระบอกปืนมันก็ยังสามารถตั้ง ‘นิ่งสนิท’ ได้อยู่งั้นเหรอ? มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ในเมื่อมันมีแรงระเบิดตั้งมากมายขนาดนั้น?”

ธีร์คลี่ยิ้มบางๆ อีกครั้ง ก่อนจะเป็นฝ่ายตอบคำถามนั้นด้วยตนเอง

“ความนิ่งที่ว่านั้น... จะนิ่งได้มากแค่ไหน ส่วนหนึ่งก็ย่อมต้องมาจากการฝึกฝน การจัดระเบียบร่างกาย และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อแขนผู้ยิงด้วยครับคุณหยก” ๨า๺๩๤ุ่๦อธิบายตามความเป็นจริงของการใช้อาวุธ “แต่... จุดเด่นที่เป็นเอกลักษณ์และเป็นหัวใจสำคัญของปืนกระบอกนี้ ก็คือ ‘มันนิ่งมาก’ อย่างที่พูดจริงๆ ครับ... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อมันตกไปอยู่ในมือของบุคลากรที่ได้รับการฝึกฝนมาเพื่อรีดเร้นประสิทธิภาพของมันโดยเฉพาะ กระสุนทุกนัดแทบจะร้อยทะลุรูเดียวกันได้เลยล่ะครับ”

เมื่อได้ยินการการันตีจากปากของอดีตทหารรับจ้างระดับพระกาฬ หยกนภาก็ยิ่งรู้สึกทึ่งและอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก โค้ชคิวบู๊สาวขยับตัวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะพับเหล็กมากยิ่งขึ้น นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองปืน Kriss Vector ในมือของธีร์ราวกับต้องการจะชำแหละชิ้นส่วนของมันออกมาดูให้รู้แล้วรู้รอด

“ถ้ามันนิ่งได้ขนาดนั้นจริงๆ...” หยกนภาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างเต็มเปี่ยม นัยน์ตาสวยเฉี่ยวจ้องมองไปที่อาวุธปืนหน้าตาประหลาดราวกับต้องการจะค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน “แล้ว... มันนิ่งได้ยังไงล่ะ? ข้างในปืนมันมีกลไกซ่อนเร้น หรือมีระบบเวทมนตร์อะไรซ่อนอยู่กันแน่?”

ธีร์ทอดสายตามองใบหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความสงสัย ๨า๺๩๤ุ่๦คลี่ยิ้มบางๆ ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ มันเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งจากอดีตทหารรับจ้างผู้เย็นชา ทว่าก่อนที่เขาจะได้เป็นฝ่ายอ้าปากอธิบาย หมี... หัวหน้าทีมคิวบู๊ผู้หลงใหลในอาวุธปืน ก็ชิงตอบคำถามนั้นขึ้นมาเสียก่อนด้วยความกระตือรือร้น

“ไม่ได้มีเวทมนตร์อะไรซ่อนอยู่หรอกครับคุณหยก แต่ทั้งหมดนั่นเป็นเพราะ ‘การออกแบบที่ยอดเยี่ยม’ ทางวิศวกรรมต่างหากล่ะครับ!” หมีเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พร้อมกับใช้นิ้วชี้ไปที่บริเวณโครงสร้างส่วนล่างของปืน Kriss Vector ที่มีลักษณะเป็นรูปตัว V ห้อยต่ำลงมา

“อย่างที่คุณธีร์อธิบายไปเมื่อกี้ครับ ปกติแล้วเวลาปืนลั่นไก แรงระเบิดจะผลักชุดลูกเลื่อนให้ถอยหลังกลับมาตรงๆ กระแทกเข้ากับร่องไหล่ของเรา ซึ่งนั่นแหละครับคือตัวการที่ทำให้ปากกระบอกปืนมันเชิดหน้าขึ้นฟ้า...” หมีเริ่มอธิบายระบบกลไกภายในอย่างออกรสออกชาติ “แต่วิศวกรที่ออกแบบปืนกระบอกนี้ เขาคิดค้นระบบที่เรียกว่า ‘Super V’ ขึ้นมาครับ แทนที่ลูกเลื่อนมันจะถอยหลังมาตรงๆ เขากลับออกแบบให้กลไกภายในมันสไลด์ ‘พุ่งเฉียงลงไปด้านล่าง’ ตามรูปทรงตัว V ที่คุณหยกเห็นนี่แหละครับ!”

หยกนภาขมวดคิ้วมุ่น พยายามประมวลผลข้อมูลเชิงช่างที่พรั่งพรูออกมา โค้ชคิวบู๊สาวเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง แต่เธอก็พยายามตั้งใจฟังอย่างเต็มที่

“พอแรงถีบที่ควรจะพุ่งตรงมาข้างหลัง ถูกหักเหและถ่ายเทน้ำหนักทิ้งลงไปด้านล่างแทน...” หมีอธิบายต่อพร้อมกับทำท่าทางประกอบ “แรงกระชากที่ดึงลงล่าง มันก็จะไป ‘หักล้าง’ กับแรงที่ทำให้ปากกระบอกปืนเชิดขึ้นฟ้าพอดีครับ! ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ ปืนมันจะตั้งฉากนิ่งสนิท ราวกับถูกตอกตะปูยึดเอาไว้กลางอากาศเลยล่ะครับ! และนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไม ดีไซน์ของมันถึงต้องทำออกมาให้ดูแปลกประหลาด ล้ำยุค และต้องย้ายช่องเสียบแมกกาซีนไปไว้ที่ด้านหน้าไกปืนแบบนี้ เพื่อเว้นพื้นที่ด้านหลังไว้ใส่ระบบหักล้างแรงถีบนั่นเองครับ”

หลังจากได้รับฟังคำอธิบายอันยืดยาว หยกนภาก็พยักหน้าช้าๆ หญิงสาวทำหน้าเหมือนจะเข้าใจในหลักการทำงานอันสลับซับซ้อนนั้น เธอทอดสายตามองปืนกลมือรูปร่างล้ำสมัยด้วยความรู้สึกทึ่ง ก่อนจะสรุปความตามความเข้าใจของตนเอง

“อ๋อ... ที่แท้มันก็มีที่มาที่ไปแบบนี้นี่เอง” หยกนภาลูบปลายคางเบาๆ “ถ้ามันถูกออกแบบมาได้ยอดเยี่ยมและล้ำหน้าถึงขนาดนี้ งั้นก็แปลว่า... ปืนกระบอกนี้ ก็จะต้อง ‘ได้รับความนิยม’ มากๆ เลยสินะ? พวกทหาร หรือตำรวจทั่วโลกคงจะแย่งกันซื้อไปใช้แน่ๆ เลยใช่ไหมล่ะ?”

ทว่า สิ้นคำถามของโค้ชคิวบู๊สาว... ธีร์และหมีกลับชะงักไปเล็กน้อย ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนหันมาสบตากันอย่างรู้ความหมาย ก่อนที่พวกเขาจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอพร้อมกัน

“ตรงกันข้ามเลยต่างหากล่ะครับ” ธีร์เป็นฝ่ายเอ่ยตอบคำถามนั้น น้ำเสียงของ๨า๺๩๤ุ่๦กลับมาจริงจังและเยือกเย็นอีกครั้ง “ได้รับความนิยมไหม... มันก็พอมีอยู่บ้างประปรายครับ แต่ก็ไม่ได้แพร่หลาย หรือได้รับความนิยมมากถึงขนาดนั้นหรอกครับ”

“อ้าว? ทำไมล่ะ?” หยกนภาเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ “ก็ในเมื่อพวกนายเพิ่งจะบอกฉันเองว่ามันยิงนิ่งมาก ดีเยี่ยมมาก แถมยังลดแรงถีบได้ชะงัดนัก... แล้วทำไมคนถึงไม่นิยมใช้มันล่ะ?”

ธีร์วางปืน Kriss Vector ลงบนโต๊ะพับเหล็กอย่างระมัดระวัง ก่อนจะอธิบายถึงสัจธรรมอันโหดร้ายของโลกแห่งการต่อสู้ ที่ไม่ได้วัดกันแค่เพียงประสิทธิภาพของอาวุธเพียงอย่างเดียว

“ปัญหาของมันไม่ได้อยู่ที่ประสิทธิภาพครับคุณหยก แต่มันอยู่ที่ ‘ดีไซน์’ ที่ต้องแลกมาต่างหาก...” ธีร์อธิบายด้วยท่าทีของทหารผ่านศึกผู้เจนจัด “เพราะความตั้งใจที่จะออกแบบเพื่อลดแรงถีบหรือรีคอยล์ ทำให้ตำแหน่งการเสียบแมกกาซีนของมันถูกย้ายไปอยู่ ‘ด้านหน้า’ ของไกปืน ซึ่งแม้ว่ามันจะอยู่ด้านหน้า แต่มันก็ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งศูนย์ถ่วงที่ผู้ใช้งานคุ้นชินขนาดนั้นครับ”

อดีตทหารรับจ้างเดนตายแห่งองค์กรวูลฟ์แฟง ผู้ซึ่งเคยผ่านสมรภูมิรบอันโหดร้ายในตะวันออกกลางมานับไม่ถ้วน ยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้น “ถ้าเทียบกันแล้ว... ปืนกลมืออย่างรุ่น MP7 ของเยอรมนี ที่ออกแบบให้เสียบแมกกาซีนเข้าที่ด้ามจับโดยตรงเหมือนกับปืนพก มันยังให้ความรู้สึกที่ ‘คุ้นมือ’ และสัญชาตญาณการรีโหลดกระสุนที่รวดเร็วกว่ามากครับ” 

“คุณธีร์พูดถูกที่สุดเลยครับ” หมีพยักหน้าสนับสนุนอย่างแข็งขัน “คุณหยกลองจินตนาการดูนะครับ... กองทัพส่วนใหญ่ในโลก มักจะฝึกฝนทหารเกณฑ์และหน่วยรบพิเศษของพวกเขาโดยใช้ปืนโมเดลมาตรฐานอย่างตระกูล AR-15 เป็นหลัก ซึ่งระบบการปลดแมกกาซีนและการจับถือ มันฝังลึกเข้าไปในสัญชาตญาณของทหารพวกนั้นแล้ว...” 

หมีชี้ไปที่ปืน Kriss Vector “แต่พอทหารพวกนั้นต้องมาจับปืนกระบอกนี้ ที่มีตำแหน่งปุ่มปลดแมกกาซีนและจุดจับถือที่ผิดแผกไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง... ผมบอกได้คำเดียวเลยครับ ว่า ‘ปวดหัว’ แน่นอน พวกเขาจะต้องเสียเวลาปรับตัวและรื้อระบบความจำของกล้ามเนื้อ (Muscle Memory) ใหม่ทั้งหมดเลยล่ะครับ”

ธีร์ทอดสายตามองลึกเข้าไปในดวงตาของหยกนภา แววตาของ๨า๺๩๤ุ่๦ทอประกายความเย็นเยียบที่สะท้อนให้เห็นถึงความจริงอันโหดร้ายของการฆ่าฟัน “ในสถานการณ์จริงที่กระสุนปลิวว่อนอยู่เหนือหัว... ถึงแม้ว่าปืนในมือของคุณจะนิ่ง หรือดีเยี่ยมขนาดไหน... แต่ถ้าหากจังหวะการเปลี่ยนแมกกาซีน หรือการรีโหลดกระสุนของคุณ ‘ช้าไป’ แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวล่ะก็... เสี้ยววินาทีนั้น ก็อาจจะกลายเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณ ‘ตาย’ ได้ในทันทีครับ”

คำอธิบายที่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตและกลิ่นอายของความตาย ทำเอาหยกนภาถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ เธอสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งในน้ำเสียงของเขา ๨า๺๩๤ุ่๦ตรงหน้าไม่ได้กำลังพูดถึงทฤษฎีในตำรา แต่งเขากำลังพูดถึง ‘ประสบการณ์เฉียดตาย’ ที่เขาเคยเผชิญหน้ากับมันมาแล้วจริงๆ 

“ดังนั้น...” ธีร์ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ “ในปัจจุบันนี้ จึงมีแค่ ‘ไม่กี่หน่วยงาน’ ทั่วโลกเท่านั้นแหละครับ ที่เลือกใช้ปืนกระบอกนี้ประจำการ โดยพวกเขาจะเลือกมันเพราะประสิทธิภาพการยิงที่นิ่งสนิท และพวกเขาจะต้องยอมเสียเวลาเพื่อ ‘ฝึกฝนบุคลากร’ ของพวกเขา ให้เรียนรู้และคุ้นชินกับการใช้ปืนกระบอกนี้โดยเฉพาะเท่านั้นครับ ถึงจะสามารถดึงศักยภาพสูงสุดของมันออกมาใช้ได้อย่างปลอดภัย”

หยกนภาพยักหน้ารับอย่างเชื่องช้า ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยอมรับ

“บอกตามตรงเลยนะ...” โค้ชคิวบู๊สาวเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองอาวุธสงครามบนโต๊ะด้วยมุมมองที่เปลี่ยนไป “ฉันเองก็รู้แหละ ว่าเจ้าพวกนี้มันก็แค่ ‘ปืน’ ที่เอาไว้ยิงทำลายล้าง... แต่ฉันไม่เคยรู้เลย ว่าเบื้องหลังเหล็กสีดำพวกนี้ มันจะมีเรื่องราว มีทฤษฎี และมีรายละเอียดทางวิศวกรรมที่ลึกซึ้งแฝงอยู่เยอะแยะขนาดนี้ โลกของพวกผู้ชายนี่มันซับซ้อนจริงๆ แฮะ”

“แน่นอนสิครับคุณหยก” หมีเอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ “ปืนแต่ละกระบอก มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาส่งๆ นะครับ ทุกกระบอกล้วนมี ‘ประวัติศาสตร์’ และ ‘ที่มา’ ของมันเสมอ... บางกระบอกนะครับ ล้มเหลวไม่เป็นท่าในตอนเปิดตัวให้กองทัพใช้งาน แต่กลับกลายมาโด่งดังเป็นพลุแตกใน ‘ยุคมาเฟียครองเมือง’ ที่สั่งซื้อไปถล่มคู่อริก็มีมาแล้วนะครับ”

“ใช่ครับ... อย่างทอมป์สันซับแมชชีนกัน” ธีร์พยักหน้ารับมุกของหมีอย่างรู้ทัน

“หรือแม้แต่...” หมีหรี่ตาลงเล็กน้อย แสร้งทำน้ำเสียงลึกลับ “ปืนบางกระบอก ที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลกอยู่ในปัจจุบันนี้ คุณหยกเชื่อไหมครับ... ว่าจุดเริ่มต้นของมัน เกิดมาจากความคิดบ้าระห่ำของ ‘ช่างทำรางผ้าม่าน’ คนหนึ่ง ที่อยู่ดีไม่ว่าดี ก็ดันอยากจะลองสร้างปืนขึ้นมาแข่งกับบริษัทใหญ่ๆ ซะอย่างนั้นน่ะ!”

“อะไรนะ!?” หยกนภาเบิกตากว้าง ทำหน้าตกใจสุดขีดราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องตลกหลอกเด็ก “ช่างทำรางผ้าม่านเนี่ยนะ? ช่างทำรางผ้าม่านพลาสติก แต่อยากจะลุกขึ้นมาทำปืนขายเนี่ยนะ!? พี่หมีล้อฉันเล่นใช่ไหมเนี่ย!?”

“มีจริงๆ ครับคุณหยก”

คราวนี้เป็นธีร์ที่หลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมาจากลำคอ ๨า๺๩๤ุ่๦ระบายยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน ซึ่งเป็นภาพที่สร้างความแปลกตาให้กับหยกนภาเป็นอย่างมาก “ชายคนนั้นเป็นช่างทำรางผ้าม่านที่เชี่ยวชาญด้านพลาสติกโพลิเมอร์จริงๆ ครับ... และที่สำคัญ ชายคนนั้น ก็เป็นคนออกแบบ ‘ปืนโปรด’ ของผมเลยด้วยซ้ำครับ”

“หืม... ปืนโปรดของคุณธีร์งั้นเหรอครับ?” หมีหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินคำว่าปืนโปรดของยอดฝีมือ หัวหน้าทีมคิวบู๊รีบเอ่ยถาม “อย่าบอกนะว่า ปืนโปรดที่คุณธีร์พูดถึงคือ...”

“ใช่ครับ...” ธีร์พยักหน้ารับอย่างภาคภูมิใจ “อย่างปืนตระกูล Glock 17ไงครับ”

เมื่อได้ยินชื่อของปืนพกสั้นยอดฮิตระดับตำนาน หมีก็ถึงกับทำตาโตด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้น “โอ้โห! นี่ผมตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย... ระดับคุณธีร์ที่ดูท่าทางผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน ชอบปืนพกพื้นๆ อย่าง Glock 17 หรอกเหรอครับเนี่ย!?”

“ความจริงแล้ว ผมก็ชอบ Glock หลายตัวเลยล่ะครับ” ธีร์อธิบายถึงรสนิยมส่วนตัวในการเลือกใช้อาวุธคู่กาย “แต่ที่ผมชอบและคุ้นมือมากที่สุด ก็คือโมเดลมาตรฐานอย่าง Glock 17 นี่แหละครับ... เพราะตอนที่ผมยังเป็นทหารใหม่ๆ ผมถูก ‘ฝึกฝน’ มากับปืนกระบอกนี้เป็นหลักน่ะครับ”

อดีตทหารรับจ้างหนุ่มนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่เขาต้องจับปืนครั้งแรก เพื่อเอาชีวิตรอดในสมรภูมิรบที่-่ากระสุนปลิวว่อน “อีกอย่าง... โดยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นคนชอบอะไรที่มัน ‘สะดวกสบาย’ ครับ ปืน Glock มันตอบโจทย์ผมตรงที่มันดูแลง่าย โครงสร้างเป็นโพลิเมอร์ไม่เป็นสนิม ถอดประกอบล้างทำความสะอาดได้รวดเร็ว ไว้ใจได้เสมอแม้จะคลุกฝุ่นคลุกโคลน... และที่สำคัญที่สุด คือมัน ‘ปรับแต่งง่าย’ ครับ หาอะไหล่เสริมได้ทั่วโลก” 

“แหม... ฟังคุณธีร์พูดแล้ว ผมนี่ขนลุกเลยครับ” หมีเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงชื่นชม “ผมเองก็ชอบปืนที่มีปรัชญาการออกแบบอะไรแบบนั้นเหมือนกันครับ เน้นอึด ถึก ทน... แต่พอดีว่าส่วนตัวผมเอง ผมเป็น ‘สาวก’ ของค่าย SIG (SIG Sauer)มากกว่าน่ะสิครับ ฮ่าๆๆ!”

“อ้อ... ค่าย SIG ผมก็ชอบอยู่นะครับ” ธีร์ตอบรับอย่างไม่ปิดกั้น ๨า๺๩๤ุ่๦พยักหน้าเห็นด้วยกับรสนิยมของคู่สนทนา “ปืนของ SIG หลายๆ รุ่นออกแบบมาได้ยอดเยี่ยมมากครับ โดยเฉพาะบางรุ่นในยุคหลังๆ ที่มันถูกออกแบบมาให้เป็นระบบ Modular อย่างสมบูรณ์แบบ... มันแทบจะสามารถ ‘เปลี่ยนอะไหล่’ หรือสลับชิ้นส่วนได้เกือบทุกชิ้นเลยด้วยซ้ำ ซึ่งมันยิ่งทำให้ผมสามารถปรับแต่งสรีระของกริปมือ หรือสไลด์ปืน ให้เข้ากับ ‘สไตล์’ การจับและการยิงที่ผมชอบได้อย่างอิสระเลยล่ะครับ”

บทสนทนาอันแสนจะลึกซึ้งและเต็มไปด้วยศัพท์เทคนิคเฉพาะทางของ ‘คนรักอาวุธปืน’ ดำเนินไปอย่างออกรสออกชาติ ธีร์และหมีแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องระบบกลไก การปรับแต่ง และยุทธวิธีการยิงกันอย่างเมามัน ราวกับว่าพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานนับสิบปี โดยหลงลืมไปเสียสนิทว่า ในบริเวณนั้น ยังมีใครอีกคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย

สตันต์แมนชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่ยืนฟังบทสนทนานั้นอยู่นาน ก็อดไม่ได้ที่จะก้าวออกมาร่วมวงสนทนาด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม

“โห... ถ้าคุณธีร์มีความรู้และคุยกันเรื่องปืนได้ถูกคอขนาดนี้ล่ะก็ แบบนี้ก็คุยกันง่ายหน่อยเลยครับ!” สตันต์แมนคนนั้นเอ่ยชวนด้วยความตื่นเต้น “ว่างๆ... คุณธีร์สนใจอยากจะไปลั่นไกที่ ‘สนามยิงปืน’ กับพวกเราทีมงานสักหน่อยไหมล่ะครับ? รับรองว่ามีปืนแปลกๆ ให้ลองยิงเพียบเลยครับ!”

เมื่อได้รับคำเชิญชวนที่ตรงกับความชอบส่วนตัว ธีร์ที่ไม่ได้จับอาวุธปืนจริงมาหลายวันนับตั้งแต่บินกลับมาถึงประเทศไทย ก็หันไปส่งยิ้มกว้างให้กับสตันต์แมนคนนั้นในทันที แววตาของ๨า๺๩๤ุ่๦ทอประกายความยินดีอย่างปิดไม่มิด

“ดีสิครับ!” ธีร์เอ่ยรับคำท้าอย่างไม่ลังเล “ถ้าพวกคุณพร้อมเมื่อไหร่ ก็ ‘แจ้งสถานที่และเวลา’ มาได้เลยครับ... ผมพร้อมไปดวลเป้าเสมอ”

หมีที่ได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะร่วน ก่อนจะหันไปตบศีรษะลูกน้องในทีมของตนเองเบาๆ เป็นการหยอกล้อ “เฮ้ยๆๆ! พวกเอ็งนี่มันจริงๆ เลยนะเว้ย... สนใจใส่ใจ ‘งาน’ ตรงหน้าของพวกเอ็งก่อนดีกว่าไหมฮะ! คิวบู๊วันนี้ยังถ่ายไม่เสร็จเลย ริอ่านจะหนีไปสนามยิงปืนซะแล้ว!”

หมีหันกลับมาส่งยิ้มแหยๆ ให้กับธีร์ “ต้องขออภัยแทนลูกน้องด้วยนะครับคุณธีร์... พอดีว่าพวกเราทีมสตันต์แก๊งนี้ มันเป็น ‘พวกคลั่งปืน’ กันเข้าไส้เลยน่ะครับ พอเจอคนคอเดียวกันที่มีความรู้ระดับคุณธีร์ มันก็เลยออกอาการตื่นเต้นกันไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรเลยครับ ผมเข้าใจดี” ธีร์ตอบรับอย่างเป็นกันเอง

หมีถูมือไปมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากขอช่องทางการติดต่อ “ว่าแต่... ถ้าคุณธีร์ไม่รังเกียจ งั้นเดี๋ยวผมขอ ‘วิธีติดต่อ’ ไม่ว่าจะเป็นเบอร์โทรศัพท์ หรือไอดีไลน์ของทางคุณธีร์เอาไว้หน่อยจะได้ไหมครับ? เผื่อที่ว่าวันไหนพวกเราคิวว่างตรงกัน จะได้นัดแนะเวลาไปดวลเป้าที่สนามซ้อมยิงปืนด้วยกันจริงๆ สักแมตช์น่ะครับ”

“ยินดีเลยครับคุณหมี”

ธีร์ไม่รอช้า ๨า๺๩๤ุ่๦ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์สมาร์ทโฟนของตนเองออกมาเตรียมจะแลกคอนแทกต์กับกลุ่มทีมงานคิวบู๊

ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเขาเพิ่งจะสัมผัสกับหน้าจอโทรศัพท์นั่นเอง...

“แหม...!”

น้ำเสียงกระแทกกระทั้นที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ประชดประชัน และเยียบเย็นจับขั้วหัวใจ ก็ดังแหวกอากาศแทรกขึ้นมากลางวงสนทนา!

ธีร์ชะงักกึก โทรศัพท์ในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ๨า๺๩๤ุ่๦หันขวับไปมองยังต้นเสียง และเขาก็ต้องพบกับภาพของ ‘หยกนภา’ โค้ชคิวบู๊สาวมาดเท่ ผู้ซึ่งมีสถานะเป็นทั้งเพื่อนสนิทของคู่หมั้น และเป็นหนึ่งในแคนดิเดตภรรยาของเขาตามข้อตกลงลับ กำลังยืนจ้องหน้าเขาเขม็ง! 

หยกนภายืนแยกขาเล็กน้อย สองท่อนแขนเรียวสวยที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อนักกีฬายกขึ้น ‘กอดอก’ แน่น นัยน์ตาสวยเฉี่ยวที่เคยจับจ้องอาวุธปืน บัดนี้กำลังหรี่แคบลงและถลึงตามองมาที่ใบหน้าของหมาป่าหนุ่มอย่างเอาเรื่อง ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีอ่อนเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง

“ทีกับฉันนะ...” หยกนภาแหวขึ้นมาเสียงเข้ม น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความน้อยใจและความหึงหวงอย่างปิดไม่มิด “กว่าฉันจะเชิญตัว... กว่าจะ ‘ลากตัว’ นายออกมาจากบ้านได้ในเช้าวันนี้ มันช่างยากเย็นแสนเข็ญซะเหลือเกินนะ! ต้องถูลู่ถูกัง ต้องขู่สารพัดกว่าจะยอมมาด้วย!”

หญิงสาวปรายตามองค้อนไปทางกลุ่มทีมงานสตันต์แมนที่เริ่มหน้าถอดสี “แต่พอมาเจอ... ไอ้พวก ‘บ้าปืน’ คอเดียวกันเข้าหน่อยนะ... คุยกันถูกคอเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะยะ! ไม่เห็นจะทำท่าอิดออดเหมือนตอนอยู่กับฉันเลยสักนิด! แถมคุยกันยังไม่ทันไร ก็จะนัดแนะแลกเบอร์ไปสนามยิงปืนกันซะแล้ว...”

หยกนภาเชิดหน้าขึ้นสูง ก่อนจะสะบัดเสียงทิ้งท้ายด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด “น่าอิจฉาจังเลยนะยะ!”

เจอพายุอารมณ์ของแม่เสือสาวที่พัดกระหน่ำเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ธีร์... อดีตแนวหน้าทะลวงฟันผู้ไม่เคยเกรงกลัวความตายในสมรภูมิรบ... ถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหิน โทรศัพท์สมาร์ทโฟนในมือถูกค้างเอาไว้กลางอากาศ ๨า๺๩๤ุ่๦สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวของหญิงสาวตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

ในขณะที่บรรดาสตันต์แมนและหัวหน้าทีมอย่างหมี ต่างก็พากันกลืนน้ำลายและค่อยๆ ก้าวเท้าถอยหลังหลบฉากออกไปทีละก้าวอย่างรู้หน้าที่ เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องกลายเป็นลูกหลงในพายุความหึงหวงของเจ้านายสาว

ธีร์มองซ้ายมองขวาหาตัวช่วย แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า หมาป่าหนุ่มเดนตายจึงทำได้เพียงแค่มองสบตากับโค้ชคิวบู๊สาวที่กำลังโกรธเกรี้ยว ก่อนที่เขาจะพยายามคลี่ ‘ยิ้มเจื่อนๆ’ ออกมาแห้งๆ เพื่อหวังจะดับไฟอารมณ์ของหญิงสาวตรงหน้า ทว่าในใจของเขานั้น กลับกำลังกรีดร้องและตั้งคำถามกับตัวเองอย่างหนักหน่วงว่า... ‘นี่ผม... ทำอะไรผิดไปอีกแล้วเนี่ย!?’