เรื่อง คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

เมื่อ๢ั๭๧๪๶ถูกพันธนาการด้วยโซ่แสงที่ดูดซับพลังเวทอย่างรวดเร็ว ทำให้เธอกลายเป็นเป้านิ่งไปในทันที

แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“โฮ่ง!”

เสียงเห่าทุ้มต่ำดังสนั่น โบ้ สุนัขคู่ใจที่เข้มแข็งไม่รอช้า

มันกระทืบเท้าจนพื้นคอนกรีตร้าวละเอียด สกิล [ยั่วยุ] แผ่พุ่งออกไปเป็นคลื่นความร้อนระอุ

ดึงดูดความสนใจของนักฆ่าสามคนที่กำลังรุมล้อม๢ั๭๧๪๶ให้หันกลับมาหาตน

โล่ปีกขนาดมหึมาบนหลังของมันเรืองแสงสีทองทึบ

โบ้ตั้งรับการโจมตีจากมีดอาบยาพิษที่พุ่งเข้ามาดุจ-่าฝน เสียงโลหะปะทะโล่ดังรัวเป็นกลองรบ

จากนั้นมันใช้สกิล [พายุหมุน] โบ้สะบัดร่างหมุนตัว 360 องศา

กรงเล็บแหลมคมพรรณนาเป็นวงกลมสังหาร ผลักนักฆ่าเหล่านั้นกระเด็นออกไป เปิดช่องว่างให้อคินได้หายใจ

“ [อวยพร] [ลับคม] !”

สิ้นสุดการขานชื่อสกิลของอคิน ดาบในมืออคินส่องประกายเย็นเยียบ

เขาใช้ [ปัดป้อง] เบี่ยงทิศทางลูกธนูเวทที่พุ่งใส่หน้าผากได้อย่างฉิวเฉียด

ก่อนจะสปริงตัวเข้าหาหัวหน้านักฆ่าด้วยความเร็วของเขาพุ่งทะยานไปราวกับวิญญาณร้ายในชุดขาว

คมดาบฟาดฟันเข้าใส่จุดตายที่ลำคอศัตรู

กิ๊ง!

เสียงแหลมสูงของเหล็กหักดังก้องไปทั่วโกดัง

ดาบราคาถูกสะบั้นเป็นสองท่อนทันทีที่ปะทะกับชุดเกราะมหาอุดของหัวหน้านักฆ่า

อคินตาโตด้วยความตกใจ แต่สัญชาตญาณนักรบของเขากลับทำงานเร็วกว่าความคิด

“สลับ!”

ในเสี้ยววินาทีที่ดาบหักหายไป ‘ขวานยักษ์ทลายผา’ ก็ปรากฏขึ้นแทนที่ด้วยน้ำหนักมหาศาล

อคินทุ่มแรงทั้งหมดใช้สกิล [ทุบ] อัดลงไปเต็มแรง แรงกระแทกส่งผลให้โล่ของศัตรูแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ

ทว่าขวานในมือเขาก็เริ่มปริร้าวจากการรับภาระพลังเวทที่ผันผวนเกินไป

“พวกแกเตรียมตัวมาดีเกินไปแล้ว!”

อคินคำรามพลางกลิ้งตัวหลบกริชที่พุ่งสวนมา

เขาแทบไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าทางกาย แต่น่าแปลกที่เขาเริ่มรู้สึก ‘ง่วง’ ขึ้นมาอย่างประหลาด

ทั้งที่เพิ่งเริ่มการต่อสู้ได้ไม่นาน

“๢ั๭๧๪๶! รีบออกมาได้แล้ว!”

อคินตะโกนก้องพร้อมสลับอาวุธเป็น ‘หอกรัตติกาล’ อีกครั้ง เขาทะลวงหอกผ่านไหล่ของนักฆ่าคนหนึ่งที่พยายามเข้าประชิดตัว

๢ั๭๧๪๶อาศัยจังหวะที่พันธนาการแสงอ่อนแรงลง

ล้วงขวดยา ‘สลายมนตรา’ ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อขว้างใส่โหลแก้วเวทมนตร์

เพล้ง!

เสียงแก้วแตกดั่งสัญญาณแห่งการล้างแค้น เงารอบตัว๢ั๭๧๪๶กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

เธอแสยะยิ้มที่ทำให้แม้นักฆ่ามืออาชีพยังต้องสั่นสะท้าน

ร่างของเธอสลายกลายเป็นหมอกควันสีดำ ไปโผล่ด้านหลังนักฆ่าธนู

แส้จากสกิล [เงาพันธนาการ] รัดคอพวกมันไว้อย่างแน่นหนาก่อนที่ใบมีดสั้นจะปิดบัญชี

แต่ทว่า หัวหน้านักฆ่าไม่ยอมเพลี่ยงพล้ำง่ายๆ มันพุ่งเข้าหา๢ั๭๧๪๶หมายจะกำจัดตัวปัญหาที่เหลือเพียงคนเดียว

“อย่าหวัง!”

อคินสลับมือเป็น ‘โล่สะท้อนศิลา’ กระแทกกลับจนแรงสะท้อนทำให้นักฆ่าร่างยักษ์เสียหลัก

เขาร่ายระบำอาวุธอย่างต่อเนื่อง

จากหอกสลับเป็น ‘ดาบคู่เงาวายุ’ ฟาดฟันเป็นกากบาทด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาคนปกติจะมองทัน

ก่อนจะปิดท้ายด้วยการเรียก ‘ทวนอัสนี’ ออกมาฟาดลงบนพื้นเพื่อทำลายโซ่ที่ล่ามโบ้อยู่

ทว่าในจังหวะนั้นเอง อคินก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ... ควันสีขาวจางๆ เริ่มระเหยออกจากผิวหนังของเขา

มันไม่ใช่เหงื่อ แต่มันเหมือน ‘มวล’ ของร่างกายเขากำลังระเหยหายไปในกรงขังวิญญาณ

“ระบบ... ร่างกายฉันมัน...”

[ได้รับพิษสลายวิญญาณ]

[เตือน! ความเสถียรของร่างลดลงเหลือ 15%...]

[อคิน! เจ้าต้องจบเรื่องนี้เดี๋ยวนี้! เวลากำลังจะหมด!]

“ยังหรอกน่า!”

อคินขบฟันแน่น เขาเรียก ‘ดาบแสงพฤกษา’ ออกมา

อาวุธชิ้นนี้ดูจะทนทานกว่าชิ้นอื่นเพราะมันมีกลิ่นอายของธรรมชาติที่คุ้นเคย

เขาปะทะกับกริชคู่ของหัวหน้านักฆ่าอย่างดุเดือด อากาศรอบกายเริ่มหนาวเหน็บขึ้นทุกทีจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว

“ชิ! ของมือสองนี่มัน...”

อคินสบถเมื่อขวานยักษ์ที่เขาสลับมาใช้รับแรงกระแทกแตกกระจายอีกครั้ง

แรงสั่นสะเทือนส่งผลให้ความเจ็บปวดในอกพุ่งปรี๊ดจนเขาเกือบหมดสติ

โบ้ที่เกราะหนังฉีกขาดจากการรุมสกรัมกระโดดเข้ามาขวางหน้าเขาไว้

๢ั๭๧๪๶ที่ใบหน้าซีดเผือดกระโดดลงมาข้างกายอคินพร้อมกระซิบบอกอคิน

“พวกมันเตรียมตัวมาฆ่าพวกเราโดยเฉพาะ... เราสู้ตายที่นี่ไม่ได้ค่ะอคิน! พลังของฉันเหลือไม่ถึง 15% แล้ว!”

ศัตรูพุ่งเข้ามาอีกระลอกพร้อมเสียงสวดเวทมนตร์ที่ทำให้กรงขังวิญญาณเรืองแสงจ้าขึ้น

อคินรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณของเขาถูกดึงออกจากร่างครึ่งหนึ่ง มันเป็นความรู้สึกโดดเดี่ยวและว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก

๢ั๭๧๪๶ตัดสินใจระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย

“ทุกคน หลับตา!”

เธอร่ายสกิล [มืดบอด] ระเบิดพลังธาตุมืดออกไปดุจคลื่นกระแทก

นักฆ่ารอบด้านกรีดร้องเมื่อดวงตาถูกบดบังด้วยความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่แสงจันทร์

ก่อนที่เธอจะใช้สกิล [ผ้าคลุมเงา] เรียกม่านหมอกสีดำเข้มมาโอบล้อมพวกเขาทั้งสามไว้

“หนีเร็ว!”

๢ั๭๧๪๶ปาขวดยาพิษอำพรางลงพื้น ควันหนาทึบปกคลุมพื้นที่จนมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือ

อคินอาศัยจังหวะนั้นรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ พยุงร่าง๢ั๭๧๪๶ และโบ้วิ่งฝ่าวงล้อมกลับไปยังโรงเตี๊ยมเหรียญทอง

เมื่อกลับมาถึงห้องพักที่มืดสลัว อคินทรุดตัวพิงผนังไม้เย็นๆ

เขาหอบหายใจหนักหน่วงจนอกกระเพื่อม แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องนิ่งอึ้งคือบาดแผลที่สีข้าง

เลือดจางๆ ไหลซึมออกมาจากชุดเกราะที่ร้าวระแหง แต่มันไม่ใช่สีแดงเข้มเหมือนเลือดมนุษย์ทั่วไปที่เขาเคยเห็นในอดีต

มันเป็นของเหลวสีชมพูจางๆ ที่ดูใสราวกับน้ำผสมสี และที่น่าประหลาดที่สุดคือมันมีกลิ่นหอมอ่อนๆ

เหมือนกลิ่นป่าหลังฝนตก มากกว่ากลิ่นคาวเลือด

“เลือดของฉัน... ทำไมมันเป็นแบบนี้?”

อคินพึมพำด้วยความสับสน

โบ้เดินเข้ามาดมกลิ่นที่บาดแผลแล้วครางแผ่วเบา

มันรีบใช้สกิลดมกลิ่นเพื่อตรวจสอบรอบโรงเตี๊ยมก่อนจะส่งเสียงบอกว่าปลอดภัย

[คำเตือนร้ายแรง! บาดแผลติด 'พิษสลายวิญญาณ'... กรุณารักษาก่อนหมดเวลาเชื่อมต่อที่เหลือเพียง 10 นาที!]

“อึก... [ชำระล้าง] ... [ปฐมพยาบาล] ...”

อคินร่ายสกิลด้วยมือที่สั่นเทา บาดแผลภายนอกเริ่มสมานตัวด้วยพลังของคลาสอัศวิน

แต่มันเพียงแค่ปิดพื้นผิวไว้เท่านั้น ความเจ็บปวดลึกๆ ที่ ‘แก่น’ ยังคงแผ่ซ่าน

๢ั๭๧๪๶รีบใช้สกิลเรียก [โต๊ะปรุงยา] ออกมา

อุปกรณ์แก้วที่มีลวดลายเวทมนตร์โบราณปรากฏขึ้นกลางห้องอย่างรวดเร็ว

เธอรวบรวมสมุนไพรและน้ำยาเข้าด้วยกันด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เพียงไม่กี่อึดใจ ยาสีม่วงอ่อนก็ถูกยื่นมาตรงหน้า

“ดื่มซะค่ะอคิน... ดื่มตอนที่คุณยังตื่นอยู่”

๢ั๭๧๪๶พูดด้วยเสียงหอบเหนื่อย

แววตาของเธอมองอคินด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความสงสารและความอาลัยอาวรณ์ซ่อนอยู่

“อย่าให้ฉันต้องจับกรอกปากตอนที่คุณหลับเลยนะคะ... เดี๋ยวจะสำลักตายก่อนได้เห็นโลกที่สวยงามกว่านี้”

อคินยิ้มขื่น เขาไม่เข้าใจความหมายของเธอทั้งหมด

แต่ความเชื่อใจที่มีต่อสหายทำให้เขารับยามาดื่มรวดเดียว

รสชาติของมันขมขื่นจนลำคอแสบร้อน แต่มันกลับทำให้ความรู้สึกพร่าเลือนในอกทุเลาลง

ร่างกายเขากลับมา ‘หนัก’ ขึ้นอีกครั้ง... แม้จะเพียงชั่วคราว

“ขอบใจนะ ๢ั๭๧๪๶... ฝากที่เหลือด้วย...”

เขาล้มตัวลงบนเตียงไม้ สายตาจับจ้องไปที่หน้าต่างระบบที่กำลังนับถอยหลังสู่เวลา 03:00 น. ตัวเลขสีฟ้าเต้นเร้าอยู่ในความมืด

อคินรู้สึกว่าเปลือกตาของเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายในชุดขาวค่อยๆ โปร่งแสงและจางหายไปในเงามืดดุจความฝันที่ตื่นขึ้นในยามเช้า

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:00:03]

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:00:02]

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงชุดเสื้อผ้าอัศวินที่กองอยู่บนเตียง

[20 มิถุนายน | 19:00 น.]

สัมผัสแรกที่ปลุกอคินให้ฟื้นจากนิทราอันหนักอึ้งคือกลิ่นที่ผสมปนเปกันจนน่าเวียนหัว

มันคือกลิ่นสาบของสมุนไพรสด กลิ่นกำมะถันฉุนกึก และกลิ่นไหม้จางๆ ของโลหะที่ถูกกัดกร่อนด้วยน้ำยาเวทมนตร์

เขายันตัวลุกขึ้นจากเตียงไม้

เสียงเตียงลั่นเอี๊ยดบอกให้รู้ว่าร่างของเขากลับมามีมวลสารสารสมบูรณ์อีกครั้งภายใต้การทำงานของ 'ระบบ' อคินก้มสำรวจตัวเอง

เสื้อเชิ้ตออฟฟิศสีขาวที่เคยเปื้อนเลือดสีชมพูประหลาดและเกราะหนังสีน้ำตาลที่ขาดรุ่งริ่งเมื่อคืน

บัดนี้ถูกถอดวางไว้ข้างเตียงอย่างเป็นระเบียบ ร่องรอยความเสียหายถูกซ่อมแซมอย่างลวกๆ ด้วยแถบผ้าพันแผลเวทมนตร์

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขานิ่งอึ้งคือสภาพของห้องพัก

“นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นที่นี่น่ะ?”

ห้องนอนขนาดกลางของโรงเตี๊ยมเหรียญทองบัดนี้รกเรื้อราวกับโรงงานนรก

พื้นห้องเต็มไปด้วยตะกร้าใส่รากไม้รูปร่างพิลึก

ขวดแก้วเปล่าระเกะระกะ และกองอาวุธระดับต่ำที่เขาเคยเห็นผ่านตาในตลาดมืด

ทั้งดาบเหล็กมาตรฐานที่บิ่นจนทื่อ หอกไม้ลงอาคมที่ปลายหัก และโล่ไม้ที่ถูกปลวกอสูรกินไปครึ่งหนึ่ง

ทุกอย่างกองรวมกันเป็นพะเนินจนแทบไม่มีทางเดิน

ที่มุมห้อง บนโต๊ะไม้ตัวยาว ๢ั๭๧๪๶ แมวสามสีตัวจ้อยกำลังง่วนอยู่กับการใช้มังคุดน้อยๆ ของมันเขี่ยขวดน้ำยาสีเขียวเข้มให้ผสมกับผงแร่สีเงินอย่างตั้งใจ

ดวงตากลมโตของมันดูปรือลงราวกับจะหลับแหล่ ไม่หลับแหล่

มันส่งเสียง

“เมี๊ยว...ตื่นแล้วเหรออคิน”

แผ่วเบาด้วยความอ่อนแรง ก่อนจะฟุบหน้าลงข้างหม้อปรุงยาขนาดเล็กที่ยังมีไอระเหยลอยกรุ่น

“โฮ่ง!”

เสียงเห่าทุ้มต่ำดังขึ้นในมโนสำนึกของอคิน มันไม่ใช่เสียงสะท้อนจากอากาศ

แต่เป็น โบ้ ที่ส่งกระแสจิตคุยกับเขาผ่านพันธสัญญาคู่หู สุนัขร่างใหญ่เดินเข้ามาหาอคิน แววตาของมันเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

(ตื่นเสียทีนะเจ้านาย... ๢ั๭๧๪๶น่ะ วิ่งวุ่นตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เลย)

เสียงของโบ้ดังขึ้นในหัว

(ยายแมวสามสีนั่นแอบออกไปกวาดซื้อวัตถุดิบทุกอย่างที่พอจะหาได้ ทั้งยาแก้พิษสลายวิญญาณ น้ำยาเสริมพลังอุปกรณ์ แล้วก็พวกขยะอาวุธพวกนี้... เธอบอกว่าเมื่อคืนพวกเราประมาทเกินไป)

อคินขมวดคิ้ว มองดูแมวสามสีที่นอนสลบไสลอยู่ข้างขวดยา “แล้วเรื่องนักฆ่าล่ะโบ้? พวกมันคงไม่ปล่อยเราไว้แน่”

(๢ั๭๧๪๶ส่งสัญญาณบอกพวกสันติบาลไปแล้ว)

โบ้ตอบพลางหมอบลงข้างเตียง

(พวกเขาส่งข้อความผ่านหน้าต่างระบบมาว่า วันนี้ให้พวกเราพักผ่อนและห้ามออกไปลาดตระเวนเด็ดขาด สันติบาลกำลังตามรอยวงจรเวทกรงขังวิญญาณนั่นอยู่ ๢ั๭๧๪๶เลยตั้งใจจะใช้เวลาคืนนี้เตรียมอุปกรณ์และเสริมพลังเกราะให้นายกับฉันใหม่... ในฐานะอาวุธสำรองน่ะ)

อคินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกผิดที่ทำให้แมวตัวเล็กๆ อย่าง๢ั๭๧๪๶ต้องลำบากขนาดนี้

เขาเดินไปที่กองสัมภาระ แล้วเริ่มเปิด ‘คลังสรรพาวุธ’ ของระบบเพื่อดึงเอาไอเทมทั้งหมดออกมาตรวจสอบ

เคร้ง! เคร้ง!

เสียงอาวุธนับสิบชิ้นร่วงลงกองบนพื้น บางชิ้นแตกเป็นเสี่ยงๆ จนกลายเป็นเศษเหล็กจากการปะทะเมื่อคืน

อคินค่อยๆ คัดแยกพวกมันอย่างตั้งใจ ชิ้นที่พังจนใช้ไม่ได้ถูกโยนใส่ ‘กระเป๋ามิติ’ เพื่อรอการทำลายทิ้ง

ส่วนชิ้นที่พอจะกู้ซากได้ เขาจะวางไว้ใกล้ๆ ๢ั๭๧๪๶เพื่อให้เธอใช้ทักษะพิเศษในการ 'เจิม' ด้วยน้ำยาเสริมพลัง

[เจ้าเห็นหรือยัง? สหายของเจ้ายังพยายามมากกว่าเจ้าเสียอีก! อคิน... เลิกทำหน้าเศร้าแล้วรีบช่วยขัดดาบพวกนั้นซะ คืนนี้ไม่มีการล่า แต่มีการเตรียมตัวเพื่อการล่าที่ใหญ่กว่า!]

หน้าต่างสีฟ้าเด้งขึ้นมาพร้อมข้อความประชดประชันที่แฝงความห่วงใยเช่นเคย

อคินยิ้มออกมา เขาเอื้อมมือไปลูบหัว๢ั๭๧๪๶ที่กำลังหลับสนิท

“ขอบใจนะ ๢ั๭๧๪๶... ขอบใจนะโบ้...”

...

[20:15 น.]

ภายในห้องพักที่สว่างไสวด้วยแสงตะเกียงและไอระเหยจากหม้อปรุงยา

อคินขยับตัวลุกขึ้นยืนพลางจัดแจงเสื้อเชิ้ตออฟฟิศสีขาวที่บัดนี้มีกลิ่นหอมของสมุนไพรจางๆ ติดอยู่

เขาหันไปมอง๢ั๭๧๪๶ที่ฟุบหลับอยู่ข้างขวดยาสีม่วงเข้ม ท่าทางของแมวสามสีตัวน้อยนั้นดูจะ ‘กรอบ’ เต็มทีจากการวิ่งวุ่นตลอดกลางวัน

“โบ้...”

อคินเอ่ยเสียงต่ำ แววตาคมปลาบขึ้น

“พวกนักฆ่านั่น... พวกมันไม่ได้มาแค่เพื่อลองเชิงแน่ กรงขังวิญญาณเมื่อคืนเป็นของระดับสูง ถ้า๢ั๭๧๪๶ไม่ปายาสลายมนตรานั่นออกมา เราคงแย่”

(โบ้เห็นด้วย)

เสียงของโบ้ดังกังวานในใจอคินขณะที่มันลุกขึ้นบิดขี้เกียจจนเกราะหนังส่งเสียงลั่น

(พวกมันรู้จุดอ่อนเรา และดูเหมือนจะรู้ด้วยว่าเราจะไปโผล่ที่ไหน... คืนนี้โบ้ต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม)

อคินขมวดคิ้ว

“ช่างมันเถอะ ถ้าพวกมันมาอีก ฉันจะใช้ดาบเล่มใหม่ที่๢ั๭๧๪๶เตรียมไว้สลักหน้าพวกมันเอง”

เขาหันไปมอง๢ั๭๧๪๶อีกครั้งด้วยความเอ็นดู

“เดี๋ยวฉันลงไปหาอะไรกินข้างล่าง แล้วจะซื้อของโปรดมาฝากยายตัวเล็กนี่ด้วย”