เรื่อง ระบบคริติคอล: พยายามเพียงหนึ่ง รับโบนัสหมื่นเท่า!
"มีแต่เรื่องสกปรกและไร้สาระทั้งนั้น!"
ปรมาจารย์ช่างหลอมไซเอ็ดที่หลับตาพักผ่อนอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาเขาาับรรจุไฟในเตาหลอมที่ไม่มีวันดับขณะจ้องมองไปยังเงาร่างเทพปีศาจกลางอากาศอย่างเย็นชา ในฐานะปรมาจารย์ช่างหลอมที่ยิ่งใญ่ที่สุดเผ่าคนแคระแดง สัมผัสเขาที่มีต่อไฟและพลังต้นกำเนิดนั้นไร้ผู้เทียมทาน
"อีธาน แกคิดว่าตาแก่ๆ ข้าฝ้าฟางไปแล้วหรือไง?"
ไซเอ็ดก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพลิงวิญญาณที่แปลกประหลาดลุกโชนขึ้นใต้เท้าเขา
"แกเอาแต่บอกว่าเทพปีศาจครอบครองเลือดที่แท้จริง แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เงาร่างเทพปีศาจแกนั่นไม่ได้แสดงให้เห็นถึงร่องรอยกฎแห่งสีชาดที่แท้จริงเลยแม้แต่นิดเดียว!"
"มันเป็นเพียงเปลือกนอกที่สร้างขึ้นจากแรงกดดันเทพปีศาจที่หยิบยืมมา เป็นคำลวงที่สร้างขึ้นเพื่อหลอกลวงโลกเท่านั้น!"
คำพูดไซเอ็ดนั้นแหลมคมและทรงพลังจนไม่อาจโต้แย้งได้ ในพริบตาเดียว มันได้กระชากหน้ากากอีธานออกจนหมดสิ้น
เหล่าผู้นำคนแคระแดงในโถงต่างพาัตื่นจากภวังก์ ในนาทีนั้น ทั้งสองฝ่ายถูกตัดขาดออกจากัโดยสิ้นเชิง และไม่มีที่ว่างสำหรับสันติภาพอีกต่อไป!
ใบหน้าอีธานบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นทันที ร่างจำลองวิญญาณปีศาจเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เขาจ้องเขม็งไปที่เอเดนและไซเอ็ด เปลวเพลิงปีศาจรอบตัวเขาพลุ่ง่าขึ้นมาทันที แผดเผาพื้นที่มิติใกล้เคียงจนบิดเบี้ยว
"คำพูดพล่อยๆ มันไม่มีความหมายหรอก!"
อีธานพูดผ่านไรฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
"วันนี้ ข้าจะทดสอบเลือดในมือแกด้วยตัวเอง ถ้ามันเป็นปลอม ข้าจะไม่ใช่แค่ปลิดชีวิตแก แต่ข้าจะฉีกกระชากนครใ้ิแห่งนี้ด้วยมือข้าเอง!"
ตูม—!
พลังปีศาจที่้าั่กวาดไปทั่วโถง การปะทะที่สั่นสะเทือนโลกจวนจะระเบิดขึ้นได้ทุกเมื่อ!
...
"ทดสอบด้วยตัวเองงั้นเหรอ?"
เอเดนยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง รอยยิ้มเย็นชาที่เยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปาก
"อีธาน แกคู่ควรแล้วอย่างนั้นเหรอ?"
ตูม!
เงาร่างเทพปีศาจในความว่างเปล่าแผดคำรามด้วยโทสะ เปลวเพลิงปีศาจสีำที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าหาเอเดนาักระแสน้ำ
ในจังหวะนั้นเอง มัลคอล์ม ราชาแห่งคนแคระแดง ลุกขึ้นจากบัลลังก์
เปลวเพลิงโลหิตสีแดงเข้มพันรอบร่างกายเขา ขณะที่เขาพลันยกมือข้างหนึ่งขึ้น
ม่านพลังที่สร้างจากาาและเพลิงโลหิตพุ่งลงมา ขวางกั้นเปลวเพลิงปีศาจที่ไร้จุดจบไว้อย่างแน่นหนา
"ดยุคอีธาน ที่นี่คือนครใ้ิเผ่าคนแคระแดง ไม่ใช่สถานที่ที่แกจะมาอาละวาดได้ตามใจชอบ"
เสียงมัลคอล์มทุ้มลึกาัเสียงฟ้าร้องและดังสะท้อนไปทั่วโถง
ร่างจำลองวิญญาณปีศาจอีธานสั่นสะเทือนเล็กน้อย ร่องรอยความหวาดกลัววาบผ่านดวงตาสีแดงฉานเขา
"มัลคอล์ม นี่เจ้าคิดจะปกป้องไอ้มนุษย์ลวงโลกนี่งั้นเหรอ?"
มัลคอล์มแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชาและเมินเฉยต่อคำตะโกนอีธานโดยสิ้นเชิง
เขาค่อยๆ หันศีรษะไปมององครักษ์ที่ด้านนอกโถง จากนั้นจึงเอ่ยคำสั่งที่ทรงอำนาจออกมาเพียงประโยคเดียวว่า
"พามันเข้ามา"
เสียงโซ่เหล็กัๆ ที่ลากไปตามพื้นดังตามมาในไม่ช้า ในโถงที่เงียบสงัดาัป่าช้า เสียงนั้นฟังดูบาดหูเป็นพิเศษ
นักรบคนแคระแดงในชุดเกราะัหลายคนคุมตัวคนแคระแดงที่มีสภาพโชกเลือดและดูเวทนาคนหนึ่งเข้ามาในโถง
"โคร่า?!"
"เป็นเขาไปได้ยังไง? เขาไม่ได้กำลังเฝ้ายามอยู่ที่ดินแดนต้องห้ามหรอกเหรอ?"
เหล่าเสนาบดีคนแคระแดงในโถงต่างร้องอุทานด้วยความช็อก
โคร่าคือผู้บัญชาการระดับชนชั้นนำเผ่าคนแคระแดง และครั้งหนึ่งเคยเป็นหนึ่งในคนที่มัลคอล์มไว้วางใจมากที่สุด
ในตอนนี้ โคร่าล้มฟุบลงบนพื้นาักองโคลน ร่างกายเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง
"ฝ่าบาท ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ได้โปรดเมตตาด้วย!"
โคร่าโขกศีรษะลงบนพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลือดอาบเต็มหน้าผาก และดวงตาเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไร้จุดจบ
มัลคอล์มมองลงมาที่เขาจากเบื้องบน แววตาเย็นชาและเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"โคร่า บอกทุกคนมาให้ชัดเจนว่าเจ้าทำอะไรลงไป อย่าให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว"
"ถ้าเจ้าบังอาจโกหกแม้แต่คำเดียว ข้าจะโยนเจ้าลงไปในาาปฐมกาล และดวงวิญญาณเจ้าจะถูกแผดเผาในกองเพลิงไปชั่วนิรันดร์!"
เมื่อโคร่าได้ยินคำว่า "าาปฐมกาล" วิญญาณเขาก็แทบจะหลุดออกจากร่างด้วยความหวาดกลัว
เขาไม่กล้าปกปิดสิ่งใดอีกต่อไป เขาชี้นิ้วไปที่อีธานที่อยู่กลางอากาศและกรีดร้องด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า
"เป็นอีธาน! มันติดสินบนข้า!"
"มันมอบสมบัติลับเผ่าปีศาจให้ข้า และบังคับให้ข้าแอบขโมยแก่นโลหิตสีชาดที่เผ่าเรารักษาไว้!"
"ในคืนนั้น มันส่งหน่วยปีศาจระดับชนชั้นนำมาพบข้าที่นอกเมือง เพื่อนำเลือดที่แท้จริงไปยังอเวจี!"
"มันเป็นคนสั่งการทั้งหมด! ข้าเป็นเพียงแค่คนส่งเท่านั้น!"
คำพูดเขาทำให้เกิดเสียงฮือฮาดังระงม!
เสียงกรีดร้องที่สิ้นหวังโคร่าดังสะท้อนไปทั่วโถงครั้งแล้วครั้งเล่า าัค้อนัที่ทุบลงบนหัวใจคนแคระแดงทุกคน
ในขณะเดียวั มัลคอล์มก็ดีดนิ้ว เปลวเพลิงโลหิตสายหนึ่งพลันจุดไฟเผากลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่บนร่างกายโคร่าทันที
วูบ!
กลุ่มพลังปีศาจอเวจีสีำสนิทที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าพรั่งพรูออกมาจากตัวโคร่าอย่าง้าั่
พลังงานนั้นเหมือนกับกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างจำลองอีธานกลางอากาศไม่มีผิดเพี้ยน มันมาจากแหล่งกำเนิดเดียวั!
หลักฐานนั้นไม่อาจปฏิเสธได้!
"พระเจ้าช่วย... โคร่าทรยศพวกเราจริงๆ!"
"ไอ้สารเลวอีธาน! มันนั่นแหละที่เป็นหัวขโมย แต่กลับเอาแต่ป้ายสีคนอื่น!"
"มันขโมยเลือดที่แท้จริงพวกเราไป แล้วตอนนี้ยังอยากจะมาหลอกลวงพวกเราด้วยเงาร่างเทพปีศาจปลอมๆ เพื่อให้พวกเราฆ่าัเองอีก!"
เหล่าเสนาบดีคนแคระแดงตกอยู่ในความวุ่นวายอย่างสมบูรณ์ เต็มไปด้วยโทสะ
คนแคระแดงที่ทรงพลังซึ่งเคยเอนเอียงไปทางเผ่าปีศาจและหวาดกลัวเทพปีศาจต่างก็หน้าซีดเผือด
พวกเขามิอาจจินตนาการได้เลยว่า ดยุคปีศาจที่พวกเขาปฏิบัติตามาัเทพเจ้าและพยายามเอาอกเอาใจอย่างั แท้จริงแล้วคือผู้อยู่เบื้องหลังที่ขโมยสมบัติที่ยิ่งใญ่ที่สุดเผ่าพันธุ์ไป!
"บัดซบ! พวกเราถูกพวกปีศาจปั่นหัว!"
"สิ่งที่ท่านเอเดนนำกลับมาคือแก่นโลหิตสีชาดจริง!"
"พวกเราขอสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อท่านเอเดน! ฆ่าไอ้พวกปีศาจลวงโลกพวกนี้ซะ!"
สวบ สวบ
เสนาบดีที่เคยรักษาวางตัวเป็นกลางต่างพาัเปลี่ยนฝั่งทีละคน พวกเขาล้วนทรุดเข่าลงต่อหน้าเอเดนเพื่อแสดงจุดยืนตน
เอเดนยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง ชุดสีาเขาสะอาดบริสุทธิ์าัหิมะ ท่ามกลางกระแสการคุกเข่าและเสียงตะโกนที่คลั่งไคล้ เขาดูาัอยู่เหนือโลกมนุษย์
เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาผ่านชั้นแสงสีแดงเลือดและไปหยุดอยู่ที่อีธาน ซึ่งใบหน้ามืดมนเสียจนดูเหมือนจะมีน้ำหยดออกมาได้
"อีธาน"
เสียงเอเดนสงบนิ่งและราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเฉยชาคนที่มองลงมายังมดปลวก
"ละครลิงแกจบลงหรือยัง?"
อีธานจ้องเขม็งไปที่เอเดน จากนั้นก็ชำเลืองมองเหล่าคนแคระแดงที่หันมาต่อต้านเขาจนหมด ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวจนดูอัปลักษณ์และดุร้าย
เขารู้ดีว่ากับดักที่เาางไว้อย่างระมัดระวังถูกมนุษย์ผู้นี้ทำลายลงอย่างย่อยยับแล้ว
เมื่อมีทั้งพยานและหลักฐานมัดตัวขนาดนี้ คำแก้ตัวใดๆ ก็ไร้ผล
"ฮ่าๆๆๆๆ... ฮ่าๆๆๆๆ!"
อีธานหัวเราะออกมาจากโทสะที่บริสุทธิ์ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและโหดเหี้ยมเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าและความ้าั่ที่ไร้จุดจบ
ตูม!
เปลวเพลิงปีศาจสีำรอบตัวเขาพลันพุ่ง่าอย่าง้าั่ พวกมันเปลี่ยนเป็นทะเลเพลิงสีำอันกว้างใญ่และจุดไฟเผาาาที่เคยแข็งตัวภายในโถงให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวเทพปีศาจระดับดยุคกดทับลงมาดุจขุนเขานับแสนลูก โถงาาทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และเศษหินนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบน
อีธานก้าวยาวๆ อย่างัแน่นไปข้างหน้า และเปลวเพลิงปีศาจก็กวาดไปทั่วทั้งโถง
"ในเมื่อแผนข้าถูกเปิดโปงแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องแสดงละครต่อไป! วันนี้ ข้าจะชิงแกนโลหิตสีชาดและวัตถุดิบช่างหลอมทั้งหมดพวกคนแคระแดงไปให้หมด!"
...
"ตายซะเถอะ ไอ้แมลงปลวก!"
เสียงคำรามที่ดุร้ายอีธานระเบิดกึกก้องไปทั่วโถงาาาัเสียงฟ้าร้อง
วูบ!
เปลวเพลิงปีศาจอเวจีสีำที่ไร้จุดจบมารวมตัวัในพริบตา เปลี่ยนเป็นกรงเล็บปีศาจสีำสนิทกว้างหลายร้อยฟุต ด้วยเสียงกรีดร้องที่แหลมคมซึ่งดูเหมือนจะฉีกกระชากมิติได้ มันพุ่งตรงเข้าหาแก่นโลหิตสีชาดในมือเอเดน!
ทุกที่ที่กรงเล็บปีศาจพุ่งผ่าน พื้นที่มิติจะบิดเบี้ยวและมีรอยแตกสีำจางๆ ปรากฏขึ้น พลังเทพปีศาจระดับดยุคถูกเปิดเผยออกมาอย่างเต็มที่
เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ซึ่งทรงพลังพอจะสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้กับผู้ปลุกพลังเลเวล 80 ทั่วไปได้ในพริบตา เอเดนกลับไม่ได้แม้แต่จะปรายตามอง
เขากุมลูกบอลแก่นโลหิตสีชาดไว้ในมือ ชุดสีาเขาบริสุทธิ์าัหิมะ และสีหน้าเขาก็สงบนิ่งเสียจนดูเหมือนเขากำลังนั่งดูโชว์ดอกไม้ไฟที่แสนน่าเบื่อ
"แกน่ะแหละที่รนหาที่ตาย!"
เสียงตวาดที่แก่ชราทว่าทรงพลังพลันระเบิดกึกก้องไปทั่วโถง
วูบ!
ร่างเตี้ยแคระที่มั่นคงดุจขุนเขาพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเอเดนาัเขามีวิชาเคลื่อนย้ายพริบตา
เขาคือไซเอ็ด!
ปรมาจารย์ช่างหลอมที่แข็งแกร่งที่สุดเผ่าคนแคระแดงนั้นแก่ชราแล้ว แต่ในวินาทีนี้ พลังที่น่าสะพรึงกลัวกลับระเบิดออกมาจากร่างกายที่ร่วงโรยเขา
ตูม!
เปลวเพลิงสีซีดบริสุทธิ์พุ่งขึ้นมาจากร่างกายไซเอ็ด ย้อมพื้นที่ครึ่งหนึ่งโถงให้กลายเป็นสีาที่น่าขนลุก
เพลิงวิญญาณ!
นี่ไม่ใช่เปลวเพลิงธรรมดา แต่มันคือไฟสูงสุดที่โจมตีไปยังดวงวิญญาณโดยตรง และสามารถแผดเผาพลังงานด้านลบทั้งหมดในโลกใบนี้ได้!
"ถอยไปซะ!"
ไซเอ็ดวาดมือประสานอิน เพลิงวิญญาณสีซีดพลันเปลี่ยนเป็นวิหคเพลิงสยายปีกและพุ่งเข้าชนกรงเล็บปีศาจสีำโดยตรง!
ตูม!!!
สุดยอดเปลวเพลิงทั้งสองแห่งอเวจีเข้าปะทะักลางอากาศ ปลดปล่อยเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไ
ในพริบตาเดียว แสงสีำและแสงสีาบิดเีเข้าหาั คลื่นะแที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ะาออกไปเป็น้าอย่าง้าั่
นครใ้ิแห่งูเาไฟทั้งเมืองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง าัเกิดแผ่นดินไครั้งใญ่
รอยแตกแออกไปทั่วเาหินโถง หินั์นับไม่ถ้วนที่แ่ะก้อนัหลายัและถูกุ่้ด้วยาาที่เดือด่าร่วงหล่นลงมาดุจ-่าฝน
ซู่! ซู่! ซู่!
เสียงการหลอมละลายที่แหลมคมดังขึ้น
กรงเล็บปีศาจสีำที่ดูเหมือนจะไร้ผู้ต้านทาน เริ่มแตกสลายลงในวินาทีที่สัมผัสกับวิหคเพลิงสีซีด มันหลอมละลายหายไปาัหิมะที่อยู่ใต้ดวงตะวัน
เพลิงวิญญาณคือศัตรูตามธรรมชาติเปลวเพลิงปีศาจอเวจี!
"อั้ก!"
ร่างจำลองวิญญาณปีศาจอีธานส่งเสียงครางอย่างเจ็บปวด ร่างที่ดูเหมือนภูตผีเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและเกือบจะพังทลายลงตรงนั้น
"ไอ้แก่ไซเอ็ด! แกถึงกับกล้าโจมตีข้าเพื่อเห็นแก่ไอ้มนุษย์นี่งั้นเหรอ?!"
ดวงตาสีแดงฉานอีธานเต็มไปด้วยความช็อก โทสะ และความเหลือเชื่อ
ในขณะที่แรงะแจากเปลวเพลิงที่น่าสะพรึงกลัวทั้งสองกำลังจะทำลายโถงทั้งหลัง ในที่สุดมัลคอล์มที่อยู่เบื้องหน้าบัลลังก์ก็ได้ลงมือ
ร่องรอยความหวาดกลัวที่ฝังลึกวาบผ่านดวงตาเขา เขาไม่สามารถนิ่งเฉยได้อีกต่อไป
"พอได้แล้ว!"
มัลคอล์มตะโกนออกมาด้วยความโกรธ และเปลวเพลิงโลหิตสีแดงเข้มก็พุ่ง่ารอบตัวเขาอย่าง้าั่
ตูม!
ม่านพลังเพลิงโลหิตขนาดมหึมาพุ่งลงมาตรงกลางโถงาักำแพงที่ไม่มีวันพังทลาย บังคับแพลังที่หลงเหลืออยู่ไซเอ็ดและอีธานออกจากั
เพลิงโลหิตที่พลุ่ง่ากลืนกินคลื่นะแนั้นลงไป และมีเพียงตอนนั้นเองที่การสั่นสะเทือนโถงค่อยๆ สงบลง
จบบทที่ 406
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??