เรื่อง ระบบคริติคอล: พยายามเพียงหนึ่ง รับโบนัสหมื่นเท่า!

ครืน—

แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และหินนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบน

ที่ด้านนอกนครใต้ดิน คลื่นสีดำของพวกปีศาจถาโถมเข้ามา เสียงคำรามของปีศาจนับหมื่นผสานกันเป็นกระแสน้ำแห่งการทำลายล้าง ซัดกระแทกเข้ากับประตูเมืองอย่างบ้าคลั่ง

ในนาทีนี้ สงครามเต็มรูปแบบเพื่อชิงนครใต้ดินได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง!

"ฆ่าพวกมัน! ฉีกร่างไอ้พวกคนแคระใต้ดินให้เป็นชิ้นๆ!"

หน่วยหน้าของพวกปีศาจกวัดแกว่งดาบหนักที่ขึ้นสนิม ดวงตาสีแดงเลือดของพวกมันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความโหดเหี้ยม และเสียงคำรามของพวกมันก็ดังสนั่นหวั่นไหว

"ยกกำแพงขึ้น! วางตาข่าย! ระเบิดไอ้พวกสัตว์นรกเดรัจฉานนี่ให้แหลกเป็นชิ้นๆ!"

มาร์คัส แม่ทัพป้องกันเมืองของคนแคระแดง ยืนอยู่บนกำแพงเมืองและแผดคำรามจนเสียงแหบพร่า เขากระแทกค้อนหลอมในมือลงบนแก่นของค่ายกลเวทมนตร์ป้องกันเมือง

วิ้ง—

ที่ด้านนอกประตูเมือง พื้นดินสีแดงที่ดูสงบนิ่งเมื่อครู่พลันปริแตกออก เสาลาวาที่ลุกโชนนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ก่อตัวเป็นตาข่ายเพลิงที่ไร้ช่องว่าง

"อ๊ากกก!"

 ปีศาจระดับต่ำหลายร้อยตนที่พุ่งเข้ามาเป็นกลุ่มแรกถูกลาวากลืนกินในพริบตา พวกมันไม่มีแม้แต่เวลาจะได้กรีดร้องก่อนจะถูกเผาจนกลายเป็นถ่าน

อย่างไรก็ตาม กองทัพปีศาจเบื้องหลังพวกมันก้าวข้ามศพของเพื่อนพ้องและเดินหน้าต่อไปอย่างไม่เกรงกลัว

"ยิงธนู! หน่วยจอมเวท ระเบิดพวกมันซะ!"

ภายในการป้องกันเมือง จอมเวทไฟของคนแคระแดงหลายร้อยคนสวดร่ายมนตร์พร้อมกัน ลูกไฟนับไม่ถ้วนที่แต่ละลูกใหญ่เท่าหินโม่ ร่วงหล่นใส่ศัตรูราวกับ-่าฝนดาวตก

ตูม! ตูม! ตูม!

เปลวเพลิงพุ่งสู่ชั้นฟ้า คลื่นกระแทกจากการระเบิดซัดชิ้นส่วนร่างกายของพวกปีศาจกระเด็นว่อนไปในอากาศ

"เพื่อเกียรติยศของคนแคระแดง! ฆ่า!"

นักรบคนแคระเกราะหนักยืนเตรียมพร้อม พวกเขาถือขวานยักษ์สองคมที่สูงกว่าตัวเอง

เมื่อปีศาจตนแรกปีนขึ้นมาบนกำแพง มันก็ถูกฟาดสวนกลับอย่างแรงในพริบตา เลือดสาดกระจายไปทั่วอากาศ

ที่แนวหลังของสมรภูมิ อีธานยืนอยู่บนรถรบที่สร้างจากซากกระดูกที่กองทับถมกัน

รอยยิ้มเยาะที่โหดเหี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้าประหลาดที่ครึ่งหนึ่งเป็นมนุษย์และอีกครึ่งหนึ่งเป็นกระดูก

"การดิ้นรนที่ไร้ประโยชน์ ต่อหน้าพละกำลังอันสัมบูรณ์ พวกแกก็เป็นได้แค่กากแร่จากเตาหลอมเท่านั้น"

แสงเย็นวาบขึ้นในดวงตาเพียงข้างเดียวของอีธาน และเขาก็พลันโบกมือ

"ขุนพลปีศาจทมิฬ บุกไป ฉีกแนวป้องกันของพวกมันให้ขาดสะบั้น!"

ขุนพลปีศาจขนาดยักษ์หลายตน แต่ละตนแผ่กลิ่นอายของอเวจีระดับสูง แผดคำรามและพุ่งออกมาจากใจกลางกองทัพ

เป้าหมายของพวกมันชัดเจน: จุดป้องกันของนครใต้ดินที่กำลังจะพังทลาย

ในเวลาเดียวกัน บนหอคอยหลักของนครใต้ดิน—

เอเดนยืนอยู่ในชุดคลุมสีดำที่สะบัดพริ้วตามลม มองลงไปยังสมรภูมิที่นองเลือดจากเบื้องบน

พายุแห่งสงครามที่รุนแรงพัดผ่านเส้นผมที่ปล่อยสลวยของเขา แต่มันไม่อาจสั่นคลอนความสงบนิ่งดุจอเวจีในดวงตาของเขาได้

"ที่แท้อเวจีสู้ศึกสงครามเต็มรูปแบบกันแบบนี้เองสินะ..."

 เอเดนเอ่ยเบาๆ เส้นสายของเพลิงสุริยันทองคำศักดิ์สิทธิ์สีทองเต้นระบำอยู่ที่ปลายนิ้วของเขาราวกับภูตตัวจิ๋ว

ข้างกายเขา คาร์ลส์และไซเอ็ดมีสีหน้าเคร่งเครียด จ้องเขม็งไปยังคลื่นปีศาจที่ไร้จุดจบซึ่งกำลังพุ่งเข้าหาพวกเขา

"เอเดน พวกปีศาจพวกนี้บ้าไปแล้ว อีธานทุ่มทุกอย่างที่มีลงในการต่อสู้ครั้งนี้!" คาร์ลส์พูดผ่านไรฟัน

สีหน้าของเอเดนยังคงสงบนิ่ง รอยยิ้มเย็นชาหยักโค้งที่มุมปาก

"ดีแล้ว พวกมันมาหาฉันเอง ฉันจะได้ไม่ต้องไปตามล่าพวกมันทีละตัว"

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมดังมาจากแนวหน้าของกำแพงเมือง

ตูม!

กำแพงหินออบซิเดียนส่วนหนึ่งที่แข็งแกร่งพังทลายลงภายใต้แรงปะทะที่รุนแรง

ท่ามกลางฝุ่นควันที่ม้วนตัว ร่างที่น่าสะพรึงกลัวสามร่างซึ่งแต่ละร่างสูงสิบเมตร กระโดดขึ้นมาบนกำแพงพร้อมกัน!

พวกมันคือผู้บัญชาการปีศาจสามตน ร่างกายของพวกมันเต็มไปด้วยหนามแหลม และแต่ละตนถือใบมีดสีดำขนาดมหึมา แรงกดดันที่ดุดันและชวนอึดอัดแผ่ออกมาจากตัวพวกมัน

"ตายซะ ไอ้พวกคนแคระตัวจ้อย!"

ใบมีดยักษ์ทั้งสามเล่มกรีดอากาศและฟาดลงใส่เหล่าผู้พิทักษ์คนแคระแดงอย่างไร้ความปราณี

แนวป้องกันที่เคยแข็งแกร่งถูกฉีกขาดในพริบตา

...

"ไอ้พวกสัตว์นรกเดรัจฉาน ใครบอกว่าพวกแกได้รับอนุญาตให้กวัดแกว่งใบมีดพวกนั้น?"

เสียงที่สงบนิ่งและเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันสูงสุด ดังขึ้นมาจากรอยแยกที่พังทลายบนกำแพง

ผู้บัญชาการปีศาจทั้งสามตนที่กำลังจะสังหารเหล่านักรบคนแคระแดง รู้สึกว่ารูม่านตาของพวกมันหดเล็กลง

ก่อนที่พวกมันจะทันได้หันศีรษะ มหาความร้อนที่น่าสะพรึงกลัวและไม่อาจบรรยายได้ก็ได้ล็อคเป้าไปยังร่างกายของพวกมัน

บนยอดกำแพง เอเดนยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง เขาชี้นิ้วชี้ขวาไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา

เปลวเพลิงสีทองขนาดจิ๋วราวกับหิ่งห้อย ลอยออกมาจากปลายนิ้วของเขา

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ได้ปลดปล่อย "เพลิงสุริยันทองคำศักดิ์สิทธิ์" ระบบคริติคอลหมื่นเท่าทำงาน!]
[ตัวคูณคริติคอลในครั้งนี้: 10,000 เท่า!]
[ระยะของสกิล พลัง และระยะเวลาเพิ่มขึ้น 10,000 เท่า!]

เสียงระบบที่เย็นชาดังกัมปนาทภายในใจของเอเดน

ในวินาทีนั้นเอง เปลวเพลิงสีทองที่ดูอ่อนแรงพลันขยายตัวอย่างบ้าคลั่งตามแรงลม

ตูม!!!

มันราวกับว่าดวงตะวันของจริงได้ร่วงหล่นลงมาที่ด้านนอกกำแพงเมืองหินออบซิเดียน

เพลิงเทพสีทองที่ไร้จุดจบเปลี่ยนเป็นวงแหวนเพลิงขนาดมหึมาที่บดบังท้องฟ้าและแสงอาทิตย์ ด้วยอานุภาพของสายฟ้าพิโรธ มันพุ่งเข้าใส่ทุ่งราบสีดำ

ภายในรัศมีหนึ่งหมื่นเมตร แม้แต่อากาศยังบิดเบี้ยวและพังทลายลงจากความร้อน

"โฮก—!!"

ผู้บัญชาการปีศาจทั้งสามตนที่อยู่ด้านหน้าสุดแผดเสียงร้องอย่างโหยหวน

ใบมีดสีดำขนาดมหึมาในมือของพวกมันไม่มีแม้แต่เวลาจะได้ฟาดลงมา ภายใต้พลังการเผาไหม้ 10,000 เท่าของเพลิงสุริยันทองคำศักดิ์สิทธิ์ พวกมันกลายเป็นเส้นควันสีดำบางๆ ในทันที

และไม่ใช่แค่เครื่องอาวุธเท่านั้น ร่างปีศาจที่ทรงพลังของพวกมันเริ่มหลอมละลายและแตกสลายด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"ถอย! ถอยเดี๋ยวนี้!"

กองทัพปีศาจระดับต่ำที่พุ่งเข้ามาดุจคลื่นสีดำตกอยู่ในความตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด

แต่พวกมันจะหนีพ้นเพลิงสุริยันทองคำศักดิ์สิทธิ์ที่ผ่านการคริติคอล 10,000 เท่าได้อย่างไร?

คลื่นเพลิงสีทองราวกับคลื่นสึนามิวันสิ้นโลก ในพริบตาเดียว มันกลืนกินทุ่งราบสีดำไปหลายไมล์

ซู่ ซู่ ซู่—

ไม่มีเสียงระเบิดที่ดังสนั่น มีเพียงเสียงที่ชวนขนหัวลุกของร่างกายที่กำลังหลอมละลายหายไป

กองทัพปีศาจระดับต่ำระลอกแล้วระลอกเล่าที่บุกโจมตีเมืองไม่มีแม้แต่เวลาจะได้กรีดร้อง วินาทีที่พวกมันสัมผัสกับเพลิงสีทอง พวกมันก็กลายเป็นเถ้าถ่าน โดยไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก

กองทัพปีศาจสีดำที่หนาทึบและดุดันถูกวงแหวนเพลิงสีทองลบหายไปเป็นส่วนใหญ่

"นี่... นี่คือปาฏิหาริย์งั้นเหรอ?!"

บนกำแพงเมือง มาร์คัสยืนตัวแข็งทื่อด้วยความช็อก ค้อนหลอมในมือของเขาเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น

นักรบคนแคระแดงและจอมเวทไฟทุกคนหยุดการเคลื่อนไหว พวกเขาจ้องมองทะเลเพลิงสีทองที่ทอดยาวออกไปนอกเมืองอย่างเหม่อลอย

เปลวเพลิงสีทองที่แผดเผา ศักดิ์สิทธิ์ และมิอาจล่วงเกินนั้น ราวกับม่านพลังที่เทพเจ้าส่งลงมา เพื่อตัดขาดความมืดมิดของอเวจีโดยสมบูรณ์

"เอเดน... เขาน่ากลัวจนเหลือเชื่อ!"

คาร์ลส์สูดลมหายใจเข้าลึก ความยำเกรงในดวงตาของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุด

ไซเอ็ดจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของเอเดน ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

ถึงกระนั้น สีหน้าของเอเดนยังคงสงบนิ่งดุจผิวน้ำ

เขาก้าวเดินไปบนอากาศ ร่างกายเปลี่ยนเป็นภาพเบลอและหายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่

เขารีดเค้นความเร็วขีดสุดของรองเท้าแห่งราตรีจนถึงขีดจำกัด เขาเคลื่อนที่ผ่านกำแพงเมืองที่พังทลายได้อย่างง่ายดายราวกับเดินเล่น

ทุกครั้งที่เขาไปถึงช่องว่างในแนวป้องกัน เขาจะสะบัดมือปล่อยสายธารเพลิงสุริยันทองคำศักดิ์สิทธิ์ออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

ตูม! ตูม! ตูม!

ระบบคริติคอลหมื่นเท่าทำงานอย่างต่อเนื่อง กับดักเพลิงสีทองนับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้นที่ด้านนอกกำแพง แผดเผาปีศาจทุกตนที่พยายามจะข้ามเส้นเข้ามาจนมลายหายไป

ในเวลาเพียงไม่กี่สิบช่วงลมหายใจ แนวป้องกันเมืองที่เคยเต็มไปด้วยรูพรุนและจวนจะพังทลาย ก็ถูกกู้กลับคืนมาได้ด้วยตัวเอเดนเพียงคนเดียว

ในนาทีนั้น กระแสของสงครามได้พลิกผันไปโดยสมบูรณ์

การบุกจู่โจมที่ถาโถมของกองทัพปีศาจถูกตัดขาดโดยทุ่งเพลิงสีทองอันกว้างใหญ่

ที่ด้านนอกเมือง บนรถรบกระดูก—

อีธานเฝ้ามองกองทัพปีศาจที่น่าภาคภูมิใจของเขากลายเป็นเถ้าถ่านในเพลิงสีทองระลอกแล้วระลอกเล่า ใบหน้าที่ครึ่งคนครึ่งกระดูกของเขาบิดเบี้ยวไปโดยสมบูรณ์

"ไอ้มนุษย์สารเลว! ไอ้เปลวไฟบ้า!"

อีธานแผดคำรามเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

เขารู้ดีว่าเมื่อมีทะเลเพลิงสีทองประหลาดนี้ขวางทาง การส่งปีศาจระดับต่ำเข้าไปเพิ่มก็รังแต่จะเป็นการส่งพวกมันไปตายเท่านั้น

"ไอ้พวกผู้อ่อนแอพวกนี้ไร้ประโยชน์ ข้าจะทำลายเมืองนี้ด้วยตัวเอง!"

อีธานพลันก้าวไปข้างหน้า และพลังของเทพปีศาจก็ระเบิดออกจากร่างกายของเขาราวกับภูเขาไฟ

ครืน—

หมอกสีดำขนาดมหึมาพุ่งออกมาจากตัวเขา ภายในหมอกนั้น ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ในชั่วพริบตาเดียว เขาก็กลายเป็นปีศาจยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวสูงหลายชั้น ยืนตระหง่านราวกับจะค้ำจุนท้องฟ้าได้

ดวงตาสีแดงเลือดเพียงข้างเดียวของเขาจ้องเขม็งไปที่เอเดนบนกำแพงเมือง เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าและความโกรธแค้นที่ไร้จุดจบ

บอสระดับสูงสุดกำลังจะลงมือด้วยตัวเองแล้ว

ตูม!!!

อีธานที่ตอนนี้กลายเป็นปีศาจยักษ์สูงหลายชั้น พุ่งกระแทกลงบนกำแพงเมืองหินออบซิเดียนราวกับดาวตกที่แผดเผาด้วยเพลิงปีศาจสีดำ

คลื่นกระแทกที่น่าสะพรึงกลัวผสมปนเปกับเพลิงปีศาจที่ม้วนตัวกวาดออกไปด้านนอก ในพริบตาเดียว นักรบคนแคระแดงหลายสิบคนที่ไม่สามารถหลบได้ทันถูกซัดกระเด็นและถูกเผาจนกลายเป็นไอ

"ไอ้พวกมดปลวก ตายไปซะ!"

อีธานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บกระดูกยักษ์ของเขาห่อหุ้มด้วยพลังของเผ่าเทวะมารที่พลุ่งพล่าน ทุกครั้งที่เขาเหวี่ยงกรงเล็บก็นำพาพายุแห่งเลือดและความตายมาด้วย

แนวป้องกันที่เพิ่งจะกลับมาคงตัวได้ เริ่มแสดงสัญญาณของการพังทลายอีกครั้งภายใต้พละกำลังอันสัมบูรณ์ของบอสระดับมิธทิกเลเวล 90

ที่มุมหนึ่งของกำแพง คาร์ลส์เฝ้ามองคนของเขาตาย ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยเลือดทันที และร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง

ความอัปยศจากการถูกคุมขังและทรมาน และความเกลียดชังอันลึกซึ้งต่อเผ่าปีศาจ ระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์ราวกับภูเขาไฟในนาทีนั้น

"ไอ้ขยะ! จงรับเปลวไฟของข้าไป!"

คาร์ลส์แผดคำราม ร่างกายของเขากลายเป็นภาพเบลอขณะพุ่งไปข้างหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว เข้าประจันหน้ากับอีธานตรงๆ

 กระแสเพลิงสีเขียวซีดพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขาและเปลี่ยนเป็นโครงกระดูกเพลิงกระดูกที่ดุดัน

วิชาลับของเผ่าคนแคระแดง—เพลิงวิญญาณสลายกระดูก!

 เอเดนยืนนิ่งอย่างสงบอยู่บนอากาศ นิ้วมือของเขาขยับเล็กน้อย และแววตาของเขาก็ลึกล้ำและสงบนิ่ง

"ไปเถอะ ฉันจะคอยระวังหลังให้"

เสียงที่สงบนิ่งของเขาเข้าสู่หูของคาร์ลส์ราวกับสมอเรือท่ามกลางพายุ คลายความตื่นตระหนกในใจของเขาลงในทันที

[ติ๊ง! ความเชี่ยวชาญเวทมนตร์ทำงาน โฮสต์ได้มอบบัฟ 'ความเข้ากันได้กับธาตุไฟ' ให้แก่ยูนิตพันธมิตรคาร์ลส์ พลังไฟของเขาเพิ่มขึ้น 300%!]

เสียงระบบที่เย็นชาดังกัมปนาทภายในใจของเอเดน

จบบทที่ 411