เรื่อง ระบบคริติคอล: พยายามเพียงหนึ่ง รับโบนัสหมื่นเท่า!
ในพริบตาเดียว เปลวเพลิงีแเข้ม็แปรเปลี่ยนเป็ดวงตะวันสีทองคำเข้มี่ปกคลุมไปทั่วชั้นฟ้า ย้อมผืนดินในรัศมีหลายสิบไมล์ให้กลายเป็สีเลือด
นี่ไม่ใช่เปลวไฟธรรมดา
แต่มันคือเพลิงเทพขั้นสูงสุดี่หลอมรวมเข้ากับกฎแห่งการเข่นฆ่า กฎแห่งเงา และเพลิงทำลายโลกอย่างละ 5%!
"นี่... เป็ไปได้ยังไงกัน?!"
เสียงหัวเราะประหลาดของหญิงชราในชุดคลุมสีดำหยุดชะงักลงทันที
สิ่งี่เข้ามาแทนี่คือความหวาดกลัวี่ไร้จุดจบ
แม้แต่ดวงวิญญาณของเธอ็ยังสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันี่น่าสะพรึงกลัวนั้น
"จงร่วงหล่น"
ใบหน้าของเเดนไร้ความรู้สึก
เขาชี้นิ้วเรียวยาวออกไปเบาๆ
ตูม—!
ดวงตะวันสีทองคำเข้มพุ่งถล่มลงมา
ในวินาทีนั้น ความว่างเปล่าพังทลายลงโดยสมบูรณ์
พายุความว่างเปล่าี่ไร้จุดจบผสมปนเปกับเพลิงเทพ กลายเป็-่าฝนเพลิงลาวาวันสิ้นโลก
โครงกระดูกดำงั้นเหรอ?
ม่านพลังยาต้องห้ามงั้นเหรอ?
ต่อหน้าพละกำลังอันสัมบูรณ์ พวกมัน็เปราะบางาักระดาษ
ซู่ ซู่ ซู่!
นักรบเดนตายเลเ 85 ทั้งสามสิบตนไม่มีแม้แต่เาจะได้กรีดร้อง
วินาทีี่พวกมันสัมผัสกับเพลิงเทพสีทองคำเข้ม พวกมัน็ถูกเผาจนกลายเป็ความว่างเปล่า
ไม่เหลือแม้แต่เศษฝุ่นเพียงชิ้นเดียว
การโจมตีเพียงครั้งเดียว กวาดล้างทั้งสมรภูมิ
เและเชอริลยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับี่ ริมฝีปากีแเผยอขึ้นเล็กน้อย สมองของพวกเธอว่างเปล่าไปโดยสมบูรณ์
นั่นคือนักรบเดนตายเลเ 85 ี่ไร้ความกลัวถึงสามสิบตนเลยนะ!
ทว่าพวกมันกลับไม่สามารถแม้แต่จะสกัดกั้นการโจมตีแบบไม่ใส่ใจของเเดนได้เลยงั้นเหรอ?
ไอรีนมองไปยังแผ่นหลังี่ตั้งตระหง่านของเเดน
ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยความเทิดทูนี่คลั่งไคล้และความยำเกรงอันึซึ้ง
นี่คือนายท่านี่เธอสาบานว่าจะรับใช้ด้วยชีวิต!
"ไปกันเถอะ อย่าเสียเาเลย"
ใบหน้าของเเดนสงบนิ่งและเฉยเมย าัว่าเขาเพิ่งจะตบแมลงวันี่ไร้ค่าไปเพียงไม่กี่ตัว
ร่างของเขาพุ่งวาบ และมุ่งหน้าต่อไปยังนครมิโกะ
ในนาทีนั้น ภายในนครมิโกะ ณ วิหารมิโกะสูงสุด
สถานี่แห่งนี้ได้กลายเป็นรกบนดินไปแล้ว
เลือดไหลนองดุจสายน้ำ และเศษซากอวัยวะกระจัดกระจายไปทั่วพื้น
ทหารมิโกะนับไม่ถ้วนี่จงรักภักดีต่อเกำลังถูกต้อนให้ถอยร่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แนวป้องกันสามชั้นี่ด้านนอกวิหารสูญเสียไปแล้วถึงสองชั้น
"ฆ่าพวกมัน! ชิงมรดกแกนกลางมา! ท่านมอร์เวนน่าจะมีรางวัลให้อย่างงาม!"
เสียงคำรามของเหล่ามิโกะผู้ร่วงหล่นและปีศาจอเวจีดังสนั่นหวั่นไหว
พวกมันฆ่าฟันเหล่ามิโกะี่หยัดยืนปกป้องวิหารอย่างไม่ปราณี
ในจังหวะี่แนวป้องกันสุดท้ายกำลังจะพังทลาย และเหล่ามิโกะผู้พิทักษ์นับไม่ถ้วนแสดงสีหน้าสิ้นหวังออกมา—
ตูม—!
สูงขึ้นไปบนท้องฟ้า ลำแสงเทพสีทองคำเข้มี่น่าสะพรึงกลัวพุ่งลงมาดุจดาวตกและกระแทกเข้าใส่ใจกลางลานวิหาร
คลื่นกระแทกอันรุนแรงระเบิดออกทันที
มิโกะผู้ร่วงหล่นและปีศาจอเวจีหลายร้อยหลายพันตนกระเด็นว่อนไปในอากาศ
พื้นี่ว่างี่สะอาดตาถูกบังคับเปิดออกท่ามกลางสมรภูมิี่ยุ่งเหยิง
"ใครกัน?!"
สมรภูมิพลันเงียบสงัดลงกะทันหัน
สายตาี่ตกตะลึงนับไม่ถ้วนหันไปมองฝุ่นควันี่คละคลุ้ง
เมื่อฝุ่นค่อยๆ จางลง เเดนยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง
ชุดคลุมสีดำของเขาสะบัดพริ้วเสียงดังตามลม
เขาดูาัเทพเจ้าาสรวงสวรรค์ชั้นฟ้าี่กำลังมองลงมายังโลกมนุษย์
เ, เชอริล และไอรีนตามมาติดๆ ด้านหลังเขา
แรงกดดันอันท่วมท้นของพวกเขาเข้าปกคลุมวิหารทั้งหมดในพริบตา
"ท่านพี่! ท่านพี่กลับมาแล้ว!"
"และท่านเเดนด้วย! พวกเรารอดแล้ว!"
เหล่ามิโกะี่เคยจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังจู่ๆ ็ระเบิดเสียงโห่ร้องี่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น
เปลวไฟแห่งความหวังจุดประกายขึ้นในดวงตาของพวกเธออีกครั้ง
"หึๆ เ น้องสาวี่รักของข้า ในี่สุดเจ้า็ตัดสินใจกลับมาเสียทีนะ"
ในนาทีนั้น เสียงหัวเราะี่หวานหยดทว่าเต็มไปด้วยความเกลียดชังและการเยาะเย้ยค่อยๆ ดังมาายอดโดมสูงสุดของวิหาร
มอร์เวนน่ายืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดกระโปรงีแเลือดี่เปิดเผยสัดส่วน
เท้าเปล่าของเธอลอยคว้างอยู่ในอากาศ
เธอมองลงมาี่เเดนและคนอื่นๆ าเบื้องบน รอยยิ้มเย็นชาี่โหดเหี้ยมประดับอยู่ี่มุมปาก
"เเดน ข้าต้องยอมรับว่าพละกำลังของเจ้านั้นเหนือกว่าี่ข้าคาดไว้มาก ถึงขนาดกวาดล้างกองทัพนักรบเดนตายี่ข้าฝึกฝนมาอย่างดีได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว"
มอร์เวนน่าเลียริมฝีปากีแด้วยลิ้นสีชาดของเธอ และประกายตาี่บ้าคลั่ง็วาบขึ้น
"แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าพละกำลังอันป่าเถื่อนจะสามารถแก้ปัญหาทุกอย่างในโลกนี้ได้?"
เเดนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
รอยยิ้มดูแคลนจางๆ ปรากฏขึ้นี่ริมฝีปาก
"โอ้? งั้นเจ้าพึ่งพาอะไรอยู่ล่ะ?"
"พึ่งพาพวกเราไง"
ทันทีี่มอร์เวนน่าพูดจบ เงาเบื้องหลังเธอ็เริ่มเกิดระลอกคลื่นอย่างรุนแรงาัผิวน้ำ
านั้น กลิ่นอายี่น่าสะพรึงกลัวสามสาย าัมาาส่วนี่ึี่สุดของอเวจี ็ค่อยๆ ก้าวออกมาาความมืด
วินาทีี่พวกมันปรากฏตัว สมรภูมิี่เคยยุ่งเหยิง็ตกอยู่ในความเงียบงันี่เย็นยะเยือก
แม้แต่อากาศ็ดูเหมือนจะแข็งทื่อ
"สมาคมรุ่งอรุณกำลังจัดการเรื่องี่นี่ คนี่ไม่เกี่ยวข้องจงถอยไปซะ"
ชายี่อยู่ด้านหน้าค่อยๆ ดึงฮู้ดของเขาลง
ใบหน้าี่ซีดเผือดาักระดาษถูกเปิดเผยออกมา พร้อมกับดวงตาปีศาจสี่ดวงี่ปิดสนิทบนหน้าผาก
เขามาาเผ่าปีกหกตา
เบื้องหลังของเขา ปีกสีดำสนิทหกปีกค่อยๆ สยายออก
ขนนกทุกเส้นนำพาแรงสั่นสะเทือนของพลังแห่งกฎี่น่าหวาดเสียว
ชายคนนี้คือมอนซาผู้ใต้บังคับบัญชาี่ได้รับความไว้วางใจของออร์รินสมาชิกชั้นสูงของสมาคมรุ่งอรุณ
เขาเป็ยอดฝีมือเลเ 88 ี่ทรงพลัง
ข้างกายเขา ชายชุดดำอีกสองตน็ปลดปล่อยแรงกดดันี่น่าสะพรึงกลัวของผู้ทรงเกียรติเลเ 85 ออกมาเช่นกัน
ดวงตาของพวกมันมืดมนและโหดเหี้ยม
"มอร์เวนน่า นี่น่ะเหรออัจฉริยะี่ไร้คู่เปรียบแห่งจักรวรรดิเซี่ยี่เจ้าพูดถึง?"
มอนซาค่อยๆ เปิดดวงตาปีศาจทั้งสี่บนหน้าผากออก
พลังแห่งกฎหกสีี่แตกต่างกันไหลเวียนและบิดเบี้ยวอยู่ภายใน ดูทั้งประหลาดและศักดิ์สิทธิ์
"เขาเลเแค่ 50 เงนะ มันคุ้มค่าจริงๆ เหรอี่ใช้ตราประทับรุ่งอรุณเรียกพวกเรามาี่นี่?"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน
ท่าทางี่ถือตัวของเขาเหมือนกับเทพเจ้าี่กำลังมองลงมาี่มดปลวก
ใบหน้าของมอร์เวนน่าเปลี่ยนเป็ดูแย่เล็กน้อย
เธอกัดฟันและพูดว่า "ท่านมอนซา โปรดอย่าประเมินเขาต่ำไป วิธีการของชายคนนี้ประหลาดนัก นักรบเดนตายสามสิบตนภายใต้คำสั่งของข้าถูกเขาฆ่าตายในพริบตา!"
"นักรบเดนตาย็ยังเป็แค่นักรบเดนตาย เลเของพวกมันถูกบังคับให้เพิ่มขึ้น ดังนั้นพวกมันจึงไม่มีอะไรนอกาพละกำลังี่ว่างเปล่า"
มอนซาแค่นเสียงเหอะ เขาไม่ได้เห็นเเดนอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
เเดนมองไปยังแขกี่ไม่ได้รับเชิญทั้งสามตน และรอยยิ้มขี้เล่น็ปรากฏขึ้นี่ริมฝีปาก
"สมาคมรุ่งอรุณ?"
"พวกหนูท่อี่หลบซ่อนอยู่ในมุมมืด บังอาจมาเห่าหอนกลางวันแสกๆ งั้นเหรอ?"
ดวงตาของมอนซาเย็นชาลง
เจตนาฆ่าี่น่าสะพรึงกลัวพุ่งพล่านออกมาาตัวเขา
"ไอ้คนอวดดี ตายซะ!"
ก่อนี่คำพูดของเขาจะจบลง ยอดฝีมือสมาคมรุ่งอรุณเลเ 85 สองตนข้างกายเขา็พุ่งไปข้างหน้าทันที
พวกมันเปลี่ยนเป็เส้นแสงสีดำสองสาย
พลังแห่งกฎของพวกมันกลายเป็วิญญาณร้ายนับไม่ถ้วนี่พุ่งตรงเข้าหาศีรษะของเเดน
"ช้าชะมัด"
เเดนหรี่ตาลงเล็กน้อย
เขาไม่ได้ขยับเท้าเลยด้วยซ้ำ
เขาเพียงแค่ค่อยๆ ยกมือซ้ายขึ้นและขยับนิ้ว
เวทมนตร์พื้นฐานี่สุด—[เวทคมมีดสายลม]
"ติ๊ง! ตรวจพบเวทมนตร์พื้นฐาน [เวทคมมีดสายลม] ระบบคริติคอลหมื่นเท่าทำงานโดยอัตโนมัติ!"
"ติ๊ง! ตัวคูณคริติคอลในครั้งนี้: 10,000 เท่า!"
วิ้ง—!
ในนาทีนั้น ความว่างเปล่าดูเหมือนจะถูกตัดออกด้วยใบมีดยักษ์ี่มองไม่เห็น
คมมีดสายลมซึ่งเดิมทีบางเท่าเส้นผม พลันเปลี่ยนเป็ใบมีดพายุมิติขนาดมหึมาี่ทอดยาวไปทั่วชั้นฟ้าภายใต้พลังของระบบคริติคอลหมื่นเท่า
ทุกี่ี่ใบมีดยักษ์พุ่งผ่าน พื้นี่มิติแตกสลายทีละนิ้วาัแก้ว
ความผันผวนของความว่างเปล่าสีดำสนิที่ึล้ำถูกเปิดเผยออกมาเบื้องหลัง
"อะไรน่ะ?!"
ยอดฝีมือเลเ 85 สองตนี่พุ่งมาด้านหน้าไม่มีแม้แต่เาจะได้กรีดร้อง
วินาทีี่พวกมันสัมผัสกับใบมีดมิติยักษ์ อาณาเขตแห่งกฎของพวกมัน็แตกสลายาักระดาษ
ร่างกายและดวงวิญญาณของพวกมันถูกฉีกกระชากกลายเป็หมอกเลือดในพริบตา
านั้นความผันผวนของความว่างเปล่า็กลืนกินพวกมันเข้าไปโดยสมบูรณ์
ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ยอดฝีมือระดับผู้ทรงเกียรติสองตน็ถูกทำลายทั้งร่างกายและดวงวิญญาณ!
"บัดซบ! นี่มันพลังประเภทไหนกัน?!"
มอนซาหน้าซีดเผือดด้วยความช็อก ดวงตาทั้งหกบนหน้าผากเปิดกว้างี่สุดเท่าี่จะทำได้
ี่ขอบเหวแห่งความเป็ตาย เขาแผดคำรามอย่างบ้าคลั่ง ปีกทั้งหกของเขาหุบเข้าหาตัวทันที และลำแสงแห่งกฎหกสาย็เปลี่ยนเป็โล่แห่งกฎี่ส่องประกายเบื้องหน้าเขา
ตูม—!
แรงกระแทกี่รุนแรงพุ่งเข้าชนโล่อย่างจัง
เปรี้ยะ!
เสียงแตกกระจายี่แหลมคมดังขึ้น
มอนซากระอักเลือด ปีกสี่าหกปีกบนหลังของเขาหักสะบั้นในพริบตา และร่างกายทั้งหมดของเขา็ปลิวถอยหลังไปาัลูกปืนใหญ่
"กันได้งั้นเหรอ?"
สีหน้าของเเดนสงบนิ่ง าัว่าเขาเพิ่งจะทำเรื่องเล็กน้อยี่ไม่สำคัญลงไป
"งั้นข้าจะทำอีกรอบ"
เขาชูสองนิ้วเข้าหากันดุจใบมีดและฟาดฟันเบาๆ ไปยังซากปรักหักพังี่มอนซาตกลงไป
มันคือ [เวทคมมีดสายลม] ธรรมดาๆ อีกครั้งหนึ่ง
"ไม่—!"
ในซากปรักหักพัง มอนซามองดูใบมีดมิติขนาดมหึมาี่กำลังกวาดเข้ามาหาเขาอีกครั้ง ในี่สุด ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังี่ไร้จุดจบ็เติมเต็มดวงตาของเขา
เขาต้องการจะหนี แต่แรงกดดันแห่งกฎี่น่าสะพรึงกลัวนั้นได้ล็อคตัวเขาไว้กับี่
แม้แต่การขยับนิ้ว็กลายเป็เรื่องี่เป็ไปไม่ได้
ฉัวะ!
ใบมีดยักษ์กวาดผ่านไป
เหวี่ไร้ก้นบึ้งถูกฉีกออกบนผืนดิน
มอนซา ยอดฝีมือเลเ 88 าสมาคมรุ่งอรุณ หายสาบสูญไปาโลกนี้โดยสมบูรณ์
ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยของเถ้าถ่าน
โลกตกอยู่ในความเงียบงันาัป่าช้า
ในสมรภูมิ ไม่ว่าจะเป็มิโกะผู้ร่วงหล่นหรือปีศาจอเวจี ทุกตนต่างยืนตัวแข็งทื่อาัถูกสายฟ้าฟาด
นี่น่ะหรือพลังของอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิเซี่ย?
การฆ่าผู้ทรงเกียรตินั้นง่ายเหมือนการล่าสังหารสุนัข!
ในนาทีนั้น ใบหน้าของมอร์เวนน่าซีดเผือดาักระดาษ ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้
เธอเคยคิดว่าด้วยยอดฝีมือี่ทรงพลังสามตนาสมาคมรุ่งอรุณี่นี่ พวกเขาจะสามารถรั้งเเดนและคนอื่นๆ ไว้ี่นี่ได้ตลอดไปแน่นอน
แต่เธอไม่เคยจินตนาการเลยว่าต่อหน้าเเดน ผู้ทรงเกียรติแห่งสมาคมรุ่งอรุณผู้ทะนงตนทั้งสามตนนี้จะอ่อนแอาัมดปลวก
"เเดน... แกมันปีศาจ!"
มอร์เวนน่ากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ในี่สุด ความหวาดกลัวในดวงตาของเธอ็เาชนะความบ้าคลั่งได้
เธอจู่ๆ ็กัดฟันแน่น และเปลวเพลิงีแเลือดประหลาด็ระเบิดออกมาาร่างกายของเธอ
ในนาทีนั้น เธอผลักดันพลังมรดกของมิโกะปฐมกาลจนถึงขีดสุด
"ต่อให้ข้าต้องตาย ข้า็จะลากแกไปลงนรกด้วย!"
พลังงานีแเลือดี่รุนแรงเปลี่ยนเป็งูยักษ์เก้าหัวี่ปกคลุมไปทั่วชั้นฟ้า
ด้วยกลิ่นอายี่ดูเหมือนจะพร้อมทำลายล้างทุกสิ่ง มันพุ่งเข้าใส่เเดนอย่างบ้าคลั่ง
ใบหน้าของเเดนยังคงไร้ความรู้สึก เขากำลังจะยกมือขึ้นและลบเลือนผู้หญิงบ้าคนนี้ไปให้พ้นทาง
ทว่าในนาทีนั้น ร่างี่สง่างามร่างหนึ่ง็ได้ก้าวมายืนเบื้องหน้าเขาอย่างมั่นคง
"เเดนคะ ให้ฉันจัดการเงเถอะค่ะ"
เยืนหยัดในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์าัหิมะ ดวงตาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าี่เย็นเยือก
"ฉันรอคอยการต่อสู้ครั้งนี้มานานเกินไปแล้ว"
"คนทรยศของเผ่ามิโกะ จะต้องถูกกำจัดโดยฉัน ผู้สืบทอดี่แท้จริง"
เหันศีรษะมามองเเดน ร่องรอยของการอ้อนวอนวาบผ่านดวงตาของเธอ
เเดนมองดูสายตาี่แน่วแน่ของเธอและนิ่งไปครู่หนึ่ง
านั้นเขา็ลดมือลง
"็ได้"
เเดนก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว
"ฉันจะคอยระวังหลังให้เธอเง"
ก่อนี่คำพูดของเขาจะจางหายไป กลิ่นอายของเเดน็ระเบิดออกมา
แรงกดดันี่น่าสะพรึงกลัวของระบบคริติคอลหมื่นเท่าแผ่ขยายออกไปาัขุนเขาี่มองไม่เห็น ปิดผนึกสมรภูมิในรัศมีพันไมล์ทันที
ภายใต้แรงกดดันนั้น ไม่มีใครสามารถสอดแทรกได้
อันี่จริง แม้แต่การเคลื่อนไหวี่เล็กี่สุด็จะทำให้พวกเขาถูกบดขยี้กลายเป็ผงธุลีในพริบตา
"ใครขยับ... ตาย"
คำพูดี่เย็นชาของเเดนาัคำตัดสินาเทพเจ้า
เสูดาใเข้าึ
กลิ่นอายี่น่าสะพรึงกลัวของผู้ทรงเกียรติเลเ 90 ระเบิดออกมาาตัวเธอโดยไม่กักเ็บสิ่งใดไว้
ในความว่างเปล่าเบื้องหลังเธอ เงาร่างมิโกะปฐมกาลขนาดมหึมาค่อยๆ ปรากฏขึ้น
"มอร์เวนน่า นี่คือการต่อสู้ตามโชคชะตาของพวกเรา"
"เข้ามาสิ"
จบบที่ 430
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??