เรื่อง ระบบคริติคอล: พยายามเพียงหนึ่ง รับโบนัสหมื่นเท่า!

ตูม!

พร้อมกับเสียงทุ้มลึกและหนักแน่น ร่างกายของมอร์เวนน่าไม่ได้ระเบิดออกอย่างที่คิด

ทว่าในวินาทีสุดท้ายก่อนที่ผนึกวิญญาณจะปะทุ ร่างของเธอกลับสลายกลายเป็นละอองแสงสีน้ำเงินเจิดจ้านับไม่ถ้วน ละอองแสงเหล่านั้นล่องลอยไปตามสายลมและจางหายไปท่ามกลางซากปรักหักพัง

ผู้หญิงคนนี้ที่ครั้งหนึ่งเคยยืนอยู่เหนือผู้คนและปกครองเหล่ามิโกะผู้ร่วงหล่นมานานหลายทศวรรษ ในที่สุดก็ได้พบกับจุดจบในรูปแบบนี้

เรนยื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับลูกบอลแสงวิญญาณนั้นไว้ แสงนั้นหลอมรวมเข้ากับฝ่ามือของเธอและเปลี่ยนเป็นรายชื่อที่หนักอึ้ง

ดวงตาของเธอแดงก่ำ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม แต่เธอก็ยังสะกดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอไม่ใช่เพียงผู้สืบทอดของมิโกะปฐมกาลที่ต้องการคนคอยปกป้องอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือประมุขแห่งเผ่ามิโกะ!

 เอเดนร่อนลงมาจากท้องฟ้าและตบบ่าเรนเบาๆ

"ทำในสิ่งที่เธอต้องทำเถอะ ฉันอยู่นี่แล้ว"

น้ำเสียงของเอเดนสงบนิ่ง แต่นำพาพละกำลังและความโอหังที่ไม่มีใครเทียบได้ มันทำให้เรนรู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างลึกซึ้ง

เรนสูดลมหายใจเข้าลึกและบังคับตัวเองให้สงบลง จากนั้นเธอก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

เธอหลับตาลงและเริ่มสแกนรายชื่อวิญญาณด้วยสัมผัสวิญญาณ ตราบเท่าที่เธอดำเนินการตามรายชื่อนี้และกำจัดขุมกำลังของสมาคมรุ่งอรุณที่ซ่อนตัวอยู่ในนครมิโกะให้สิ้นซาก เผ่ามิโกะก็จะได้เริ่มต้นใหม่อย่างแท้จริงเสียที

อย่างไรก็ตาม...

เมื่อสัมผัสวิญญาณของเรนกวาดไปถึงชื่อหนึ่งในรายชื่อ ร่างกายของเธอก็พลันสั่นสะท้าน

ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนตายในพริบตา แม้แต่ลมหายใจก็หยุดชะงักไปชั่วครู่

ชื่อนั้นถูกเขียนไว้ในลำดับต้นๆ ของรายชื่อ

มันเป็นชื่อของรองประมุขที่เธอไว้วางใจและให้ความสำคัญมากที่สุด

"ลินด์เซย์..."

เสียงของเรนสั่นเครือ ทุกถ้อยคำดูเหมือนจะถูกเค้นออกมาจากไรฟันที่ขบแน่น

ลินด์เซย์ อาวุโสสูงสุดแห่งเผ่ามิโกะ เธอคือมือขวาที่เรนไว้วางใจและเห็นคุณค่ามากที่สุด ใครจะจินตนาการได้ว่าอาวุโสที่ดูอ่อนโยนและใจดีคนนี้ แท้จริงแล้วจะเป็นสายลับที่ซ่อนตัวได้ลึกที่สุดซึ่งถูกปลูกฝังโดยสมาคมรุ่งอรุณ?

ดวงตาของเอเดนเย็นชาลงขณะที่เขามองเรนอย่างสงบ

"ต้องการให้ฉันจัดการให้ไหม?"

เรนสูดลมหายใจเข้าลึก

ความเจ็บปวดและช็อกในดวงตาเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เย็นชาในพริบตา

"ไม่ค่ะ ฉันจะจัดการด้วยตัวเอง"

"นี่เป็นเรื่องของเผ่ามิโกะ และยังเป็นบททดสอบที่ฉันต้องก้าวข้ามในฐานะผู้สืบทอดด้วยค่ะ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ โถงหลักของนครมิโกะ

อาวุโสสูงสุดลินด์เซย์เดินเข้ามาในโถงด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง บนใบหน้าของเธอยังประดับไปด้วยความกังวลที่พอดิบพอดี

"เรน ฉันได้ยินมาว่ามอร์เวนน่าถูกลงทัณฑ์แล้ว นี่เป็นพรที่ยิ่งใหญ่สำหรับเผ่าของพวกเราเลยนะ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ทว่าสิ่งที่รอเธออยู่ไม่ใช่อ้อมกอดของเรน

แต่เป็นคทาต้นกำเนิดที่ส่องประกายแสงเทพเก้าสี

"ท่านอาวุโสสูงสุด ท่านวางแผนจะเล่นละครไปอีกนานแค่ไหนคะ?"

พลังแห่งต้นกำเนิดภายในตัวเรนระเบิดออกมาในพริบตา

แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวของผู้ทรงเกียรติเลเวล 90 กดทับลงมาดุจขุนเขาถล่ม

สีหน้าของลินด์เซย์เปลี่ยนไปทันที เธอรีบพุ่งถอยหลังไป และหมอกพิษวิญญาณสีดำก็ก่อตัวขึ้นในมือของเธอ

"นี่... เธอรู้แล้วงั้นเหรอ?!"

ใบหน้าของลินด์เซย์บิดเบี้ยวด้วยโทสะ ไม่เหลือร่องรอยของความใจดีที่เคยมีอยู่อีกต่อไป

"ดื้อรั้นจนถึงที่สุด"

เรนแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา

เนตรต้นกำเนิดบนหน้าผากของเธอพลันเปิดออก ลำแสงเทพพุ่งออกมาและเจาะทะลุการป้องกันวิญญาณของลินด์เซย์ในพริบตา

ตูม!

ลินด์เซย์แผดเสียงร้องโหยหวนและล้มฟุบลงกับพื้น พลังเวทภายในร่างกายของเธอถูกกฎแห่งต้นกำเนิดสยบไว้อย่างสมบูรณ์

"พูดมา สมาคมรุ่งอรุณแผ่อิทธิพลไปไกลแค่ไหนแล้ว?"

เรนมองลงมาที่เธอจากเบื้องบน น้ำเสียงของเธอเย็นชาเสียจนไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย

เมื่อถูกตรึงไว้ด้วยเนตรต้นกำเนิด ลินด์เซย์รู้ดีว่าไม่เหลือความหวังอีกต่อไป

เธอหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น และเปิดเผยความลับที่มากกว่าเดิม

ปรากฏว่าอิทธิพลของสมาคมรุ่งอรุณไม่ได้เข้าถึงแค่ในเผ่ามิโกะเท่านั้น พวกมันยังมีสายลับแฝงตัวอยู่ในหมู่คนแคระแดงและเผ่ามังกรปฐมกาลในอเวจีชั้นล่างอีกด้วย

ตลอดสามวันต่อมา นครมิโกะถูกกวาดล้างด้วยพายุแห่งเลือด

ด้วยรายชื่อที่มอร์เวนน่าทิ้งไว้ในมือ เรนลงมืออย่างรวดเร็วและไร้ความปราณี ไม่มีใครในรายชื่อที่ถูกละเว้น

กบฏบางกลุ่มปฏิเสธที่จะยอมจำนน พวกมันถึงขั้นพยายามร่วมมือกับปีศาจอเวจีที่เหลือรอดเพื่อก่อการจลาจลครั้งใหม่

 เอเดนไม่ได้ขยับเขยื้อนจากจุดที่เขายืนอยู่เลย

เขาเพียงแค่ยกนิ้วขึ้นและดีดไปในอากาศ

ภายใต้พลังของคริติตอลหมื่นเท่า [ไฟร์บอล] เพียงลูกเดียวเปลี่ยนเป็น-่าฝนดาวตกเพลิงเต็มท้องฟ้า

ในพริบตา กบฏมากกว่าพันคนถูกเผาจนกลายเป็นความว่างเปล่า ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

ต่อหน้าพละกำลังอันสัมบูรณ์ ทุกแผนการและกลอุบายกลายเป็นเรื่องตลก

ในเวลาเพียงสามวัน ยาพิษที่ซ่อนตัวมานานนับพันปีก็ถูกเรนตัดทิ้งด้วยมือเหล็ก

ในเช้าวันที่สี่ แสงแดดสีทองสาดส่องทั่วนครมิโกะที่ถูกสร้างขึ้นใหม่

ภายใต้สายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน เรนสวมชุดคลุมต้นกำเนิดและมงกุฎมิโกะสูงสุด เธอค่อยๆ ก้าวเดินขึ้นสู่บัลลังก์ทีละก้าว

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันคือประมุขแห่งเผ่ามิโกะ!"

ด้วยการสนับสนุนจากกฎเกณฑ์ เสียงของเรนดังกังวานไปทั่วนครมิโกะ

"ขอนอบน้อมท่านประมุขแห่งเผ่ามิโกะ!"

เหล่ามิโกะนับไม่ถ้วนทรุดเข่าลงพร้อมกัน

เสียงของพวกเธอสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงชั้นฟ้า ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความคลั่งไคล้และความยำเกรง

จากนั้น เรนก็ได้ประกาศโองการเทพฉบับแรก:

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เผ่ามิโกะจะสร้างพันธมิตรกับเอเดน วีรบุรุษแห่งจักรวรรดิเซี่ย ทรัพยากรทั้งหมดของนครมิโกะจะเปิดให้ท่านเอเดนใช้งานโดยไม่มีเงื่อนไข!"

การตัดสินใจนี้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนที่อยู่ในที่นั้น

แต่ไม่มีใครบังอาจคัดค้าน

เพราะบุรุษผู้นั้นกำลังยืนกอดอกอย่างสงบนิ่งอยู่ข้างบัลลังก์ พร้อมกับระลอกคลื่นแห่งกฎที่ไหววนรอบตัวเขา

หลังจากนั้น กองพลมิโกะก็ได้ถูกจัดระเบียบใหม่

กองทัพถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน:

กองพลมิโกะสายต่อสู้ ซึ่งเน้นการรบโดยตรง

และกองพลมิโกะวิญญาณ ซึ่งเน้นด้านสัมผัสวิญญาณและพลังวิญญาณ

เชอริลสวมชุดเกราะสีเงินดูห้าวหาญและสง่างาม เธอได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองผู้บัญชาการกองพลมิโกะสายต่อสู้

เมื่อราตรีมาเยือน แสงไฟก็ถูกจุดขึ้น

นครมิโกะทั้งเมืองเปลี่ยนเป็นทะเลแห่งความสุข กองไฟนับไม่ถ้วนถูกจุดขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง

นี่คือการเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ครั้งแรกหลังจากสงครามกลางเมืองของเผ่ามิโกะสิ้นสุดลง

บนแท่นสูงของวิหาร เรนนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน สวมชุดคลุมเจ้าเมืองที่งดงาม

 เอเดนนั่งอยู่ข้างเธอในที่นั่งที่มีเกียรติที่สุด

เมื่อมองดูผู้คนเบื้องล่างที่กำลังร้องรำทำเพลง โห่ร้องยินดี และหัวเราะร่า เอเดนก็ยกจอกขึ้นและยิ้มออกมา

ใครจะจินตนาการได้ล่ะ?

เด็กสาวที่แตกสลายซึ่งเขาเคยพบในมุมหนึ่งของอเวจี บาดเจ็บและถูกชิงมรดกไป บัดนี้ได้กลายเป็นราชินีผู้ปกครองคนทั้งเผ่าพันธุ์

ความรู้สึกอุ่นใจและภาคภูมิใจอย่างประหลาดผุดขึ้นในใจของเอเดน

เรนหันศีรษะมามองเอเดนด้วยดวงตาที่สดใสและงดงาม

เธอมีคำพูดนับพันที่อยากจะเอ่ย แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

การเฉลิมฉลองดำเนินไปจนดึกดื่นก่อนจะค่อยๆ สิ้นสุดลง

แสงจันทร์นุ่มนวลราวกับสายน้ำ ตกกระทบลงบนสวนหลังบ้านของวิหารมิโกะอย่างอ่อนโยน

สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน นำพากลิ่นหอมของดอกไม้ที่แปลกประหลาดและรื่นรมย์มาด้วย

เรนยืนอยู่อย่างเงียบเชียบภายใต้แสงจันทร์

หากปราศจากความน่าเกรงขามและอำนาจที่เธอแสดงออกมาในช่วงกลางวัน เธอในตอนนี้ดูบอบบางและอ่อนโยนอยู่บ้าง

เธอกำลังรอใครบางคนอยู่

มีถ้อยคำที่เธออยากจะบอกแก่เขาเพียงลำพังเท่านั้น

...

ราตรีช่างเย็นสบายและเงียบสงบ

ในสวนหลังบ้านของวิหาร เสียงเพียงอย่างเดียวคือเสียงใบไม้ที่พริ้วไหวตามสายลม

สวนแห่งนี้เต็มไปด้วยดอกไม้หายากจากอเวจีที่ชื่อว่าดอกไม้แสงฟ้า

ภายใต้ดวงจันทร์ที่สว่างจ้า ดอกไม้แสงฟ้านับไม่ถ้วนพากันเบ่งบาน แผ่ประกายแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา

แสงนั้นรวมตัวกันราวกับท้องทะเลที่เคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาในยามค่ำคืน

มันงดงามเสียจนดูไม่เหมือนความจริง

มันให้ความรู้สึกเหมือนฉากในความฝันที่แสนหวานมากกว่า

เรนยืนอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้ที่ส่องประกายนั้น

เธอถอดชุดคลุมต้นกำเนิด สัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดที่เธอสวมในช่วงกลางวันออกไปแล้ว

เธอยังถอดมงกุฎราชินีที่หนักอึ้งออกจากศีรษะด้วย

ตอนนี้เธอสวมเพียงชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่าย ผมสีเข้มของเธอพริ้วไหวเบาๆ ตามลม

แสงจันทร์ทาบทับลงบนบ่าของเธอราวกับผ้าคลุมบางๆ ทำให้ใบหน้าด้านข้างของเธอดูเหมือนภาพวาดที่งดงาม

เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง เรนก็ไม่ได้หันกลับมา

มุมปากของเธอเพียงหยักโค้งเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน

"คุณมาแล้ว"

เสียงของเธอนุ่มนวลมาก

มันไม่มีอำนาจที่เย็นชาของผู้ปกครองหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

ทว่ากลับมีความอบอุ่นที่อ่อนโยนอยู่ในนั้น ราวกับหญิงสาวที่กำลังเอ่ยความในใจ

 เอเดนเดินมาข้างกายเธอช้าๆ มือของเขาล้วงอยู่ในกระเป๋า

"อื้ม"

เขาตอบเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่ดอกไม้แสงฟ้าที่ไหวเอนอย่างแผ่วเบา

"ที่นี่สวยดีนะ"

เรนค่อยๆ หันกลับมา

ดวงตาที่สดใสและสวยงามของเธอจ้องมองเอเดน ในนั้นมีเงาสะท้อนของดวงดาวเบื้องบนและภาพของชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ

"เอเดนคะ คุณยังจำครั้งแรกที่พวกเราพบกันได้ไหม?"

เธอพูดเบาๆ พร้อมกับร่องรอยของความถวิลหาในน้ำเสียง

 เอเดนหันศีรษะไปเล็กน้อยและมองดูเธอ

เรนยิ้มกับตัวเอง

มีความขมขื่นอยู่ในรอยยิ้มนั้น แต่ก็มีความรู้สึกที่โล่งใจแฝงอยู่ด้วย

"ตอนนั้น ในมุมที่มืดมิดและอับชื้นที่สุดของอเวจี คนของมอร์เวนน่ากำลังตามล่าฉัน ร่างกายของฉันเต็มไปด้วยบาดแผล"

"มรดกของฉันถูกชิงไป ศักดิ์ศรีของฉันถูกเหยียบย่ำ ฉันถึงกับคิดว่าตลอดชีวิตที่เหลือ ฉันคงจะเป็นเหมือนหนูท่อที่ตายอยู่ในหลุมโคลนสักแห่งที่ไม่มีใครรู้จัก"

"โลกทั้งใบของฉันตกลงสู่ความมืดมิดที่ไร้จุดจบ"

เมื่อถึงจุดนี้ เรนก็สูดลมหายใจเข้าลึก

น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของเธอภายใต้แสงจันทร์

"แต่แล้ว คุณก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน"

"คุณเหมือนกับลำแสงที่ฉีกกระชากความมืดมิดด้วยกำลัง บุกเข้ามาในชีวิตของฉันโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า"

"คุณช่วยฉันไว้ คุณช่วยฉันล้างแค้น คุณถึงกับมอบมรดกมิโกะปฐมกาลอันสูงสุดไว้ในมือของฉันโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย"

"เป็นคุณที่ให้โอกาสฉันได้ยืนหยัดขึ้นมาอีกครั้ง"

"เป็นคุณที่มอบศักดิ์ศรีและพละกำลังที่ฉันมีในวันนี้ให้ค่ะ"

ขณะที่เรนพูด เธอค่อยๆ ก้าวเดินเข้าหาเอเดนทีละก้าว

แสงสีฟ้าอ่อนไหววนอยู่รอบชายกระโปรงของเธอ เบื้องหลังของเธอ แสงจันทร์ทอดเงาของเธอให้ยาวและดูอ่อนโยน

ในทุกย่างก้าวที่เธอเดิน อารมณ์ในดวงตาของเธอก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น

ในที่สุดเธอก็หยุดลงห่างจากเอเดนเพียงครึ่งก้าว

สายลมพัดผ่านระหว่างพวกเขา

 เอเดนถึงขนาดได้กลิ่นหอมจางๆ จากร่างกายของเธอ มันเป็นกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ ผสมผสานระหว่างน้ำหอมของดอกไม้แสงฟ้าและความหวานตามธรรมชาติของเธอเอง

เรนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ใบหน้าที่ไร้ที่ติและบอบบางของเธออยู่ใกล้เขามากภายใต้แสงจันทร์

เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเอเดน ดวงตาที่ดำสนิทดุจน้ำหมึก ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง

ในที่สุด เธอก็เอ่ยความลับที่ฝังลึกอยู่ในใจมานานแสนนาน

"เอเดนคะ..."

เรนกระซิบชื่อของเขา

เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่มันก็หนักแน่นมากเช่นกัน

"ความจริงแล้ว ตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกเราพบกัน ฉันก็อยากจะอยู่เคียงข้างคุณมาตลอดค่ะ"

 เอเดนไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงแค่มองดูเธออย่างเงียบเชียบ

ลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ร่องรอยของความอ่อนโยนวาบผ่านไป

ดวงตาของเรนเริ่มแดงระเรื่อเล็กน้อย แต่รอยยิ้มที่ริมฝีปากกลับยิ่งอ่อนโยนขึ้น

"มันไม่ใช่เพราะพละกำลังของคุณที่ทรงพลังมากหรอกนะคะ"

"และก็ไม่ใช่เพราะสิ่งที่คุณสามารถมอบให้ฉันได้ด้วย"

"แต่มันเป็นเพราะ..."

"คุณทำให้ฉันได้รับรู้ถึงความรู้สึกของการถูกปกป้อง และความรู้สึกนั้นมันช่างอบอุ่น... และวิเศษเหลือเกินค่ะ"

จบบทที่ 432