เรื่อง แม่เป็นครูสอนนักรัก

ป้าแ๻้๯สะดุ้ง๧ุ๨๺ั๯ มือป๣่๬๺จาก-วยผมทันที เธอรีบดึงเสื้อและบราลงมาปิดนมคู่งาม สายตาหวาดกลัวมองไปที่พลอย “แม่ขอโทษนะลูก...” เธอพูด เสียงสั่นพร่าใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายและความตื่นตระหนก ผมยืนนิ่ง -วยยังแข็งอยู่ ความเงี่ยนที่ลุกโหมเมื่อครู่ดับวูบลงทันที ใจผมเต้นแรงด้วยความรู้สึกผิด ผมรู้ว่าการกระทำที่ป๣่๬๺ให้ความปรารถนาครอบงำเพียงชั่วครู่ได้ทำลายทุกอย่าง ไม่มีคำแก้ตัวใดที่ผมจะสรรหาเพื่อให้ตัวเองดูดีในสายตาเธอได้อีก พลอยส่ายหน้าไปมา ราวกับปฏิเสธทุกคำพูด “ไม่... ฉันไม่อยากฟัง!” เธอตะโกน น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอสะบัดตัวออกเมื่อผมพยายามก้าวไปแตะไหล่ “อย่าแตะฉัน!” เธอตะโกน วิ่งออกจากห้องน้ำไปที่ประตูบ้าน แม่พลอยร้องตาม “พลอยจะไปไหนลูก!” แต่พลอยไม่หันกลับมา เธอเปิดประตู วิ่งออกไปท่ามกลางความมืดของค่ำคืน ป้าแ๻้๯ทรุดลงกับพื้นใบหน้าเปื้อนน้ำตา “ฉันทำอะไรลงไป...” เธอพึมพำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ ผมรีบหาเสื้อผ้ามาใส่ ป้าแ๻้๯ลุกขึ้นรีบกลับเข้าห้องเพื่อสวมเสื้อผ้าห่อหุ้มร่างกาย “หลังจากนี้ฉันกับแกต้องคุยกันให้รู้เรื่อง” เธอพูดเสียงสั่นแต่หนักแน่น “แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือพาพลอยกลับมาก่อน” เธอคว้าโทรศัพท์โทรหาพลอย แต่เสียงมือถือดังขึ้นจากห้องนั่งเล่น พลอยไม่ได้พกโทรศัพท์ไปด้วย ผมกับป้าแ๻้๯มองหน้ากัน สายตาเต็มไปด้วยความกังวล “รีบออกไปหาเดี๋ยวนี้” เธอสั่ง ผมพยักหน้า แล้วรีบวิ่งออกจากบ้านพลอย พลอยเดินไปตามถนนยามค่ำคืน แสงไฟจากโคมถนนส่องสลัว น้ำตายังไหลไม่หยุด เธอปาดน้ำตาด้วยหลังมือ เดินแบบไร้จุดหมายสวมเพียงเสื้อยืดตัวบาง กางเกงขายาวและรองเท้าแตะ อากาศเย็นยะเยือกทำให้ร่างกายเธอสั่นสะท้าน เธอกอดอกแน่น ข่มความสะอื้นที่พรั่งพรูออกมา ตั้งคำถามว่า “ทำไม” วนเวียนในหัว ทำไมนัทที่เธอรักสุดหัวใจ ทำไมแม่ที่เธอเคารพ ต้องทรยศเธอด้วยการกระทำที่ยากจะให้อภัย เธอเดินมาเรื่อยๆจนเริ่มรู้ตัวว่าถนนสายนี้คือเส้นทางที่เธอกับผมเคยเดินด้วยกัน เคยจูงมือกันยิ้มแย้มใต้แสงไฟจากโคมถนน เคยหัวเราะด้วยกันขณะกินไอศกรีมที่ร้านข้างทาง ความทรงจำที่เคยหวานชื่นตอนนี้เหมือนมีดคมกรีดลึกในใจ เธอนั่งลงที่ป้ายรถเมล์เก่าๆข้างถนน มือกอดเข่าแน่น ใบหน้าเปื้อนน้ำตาหัวใจแตกสลายทันใดนั้น เสียงมอเตอร์ไซค์ดังใกล้เข้ามา วัยรุ่นสองคนขี่รถมาจอดข้างป้ายรถเมล์ หนึ่งในนั้นสวมเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ มองพลอยจากหัวจรดเท้าด้วยสายตาประสงค์ร้าย “น้องสาว ทำไมนั่งคนเดียวแบบนี้ล่ะ ไปขี่รถเล่นกับพี่มั้ย?” เสียงเจือความกวนประสาท อีกคนที่สวมหมวกกันน็อกครึ่งใบหัวเราะ “ดูสิตัวเล็กๆแบบนี้ น่าล่อดีวะ” พลอยตัวสั่นด้วยความกลัวถอยหลังจนชิดขอบป้าย “อย่ามาใกล้ฉัน!” เธอตะโกน เสียงสั่นไร้พลัง วัยรุ่นคนแรกลงจากรถ เดินเข้ามาใกล้ มือยื่นมาจะคว้าแขนเธอ “มึงอย่าดื้อสิ มาดีๆกับกู” ส่วนผม ึ่งเดินกึ่งวิ่งตามทางที่ผมกับพลอยเคยเดินด้วยกัน หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวล สายตากวาดมองทุกมุมถนน ความทรงจำที่ผมเคยจูงมือพลอย เดินหัวเราะกันทางเส้นนี้ผุดขึ้นในใจ แต่ตอนนี้มันถูกบดบังด้วยความรู้สึกผิดที่หนักอึ้ง จนกระทั่งผมเห็นแสงไฟจากป้ายรถเมล์และร่างของพลอยที่กำลังถูกวัยรุ่นสองคนรุมคุกคาม ผมเร่วฝีเท้าวิ่งใส่จะให้เร็วที่สุด “พวกมึง! อย่ามายุ่งกับแฟนกู!” ผมตะโกน วิ่งเข้าไปผลักวัยรุ่นที่อยู่ใกล้พลอยออกวัยรุ่นอีกคนหัวเราะเยาะ “ไอ้-่าเอ้ย มึงอยากเป็นฮีโร่เหรอวะ?” เขาชักมีดพกออกมา ใบมีดสะท้อนแสงไฟถนน ผมยกมือขึ้นตั้งการ์ด รู้ดีว่าสถานการณ์นี้ผมเสียเปรียบ พลอยร้องออกมา “นัท! อย่า! สู้กับมัน” เสียงของเธอสั่นด้วยความกลัว วัยรุ่นคนแรกชกเข้าที่ท้องผม ผมทรุดลงเล็กน้อย แต่กัดฟันสู้กลับ ชกไปที่ใบหน้าของมัน แต่วัยรุ่นอีกคนใช้มีดแทงเข้าที่สีข้างของผม ความเจ็บปวดแผ่ซ่านราวไฟลาม ผมล้มลงคุกเข่า เลือดไหลซึมจากแผล เปื้อนเสื้อสีขาวที่ผมสวมมาพลอยกรีดร้อง “นัท!” เธอวิ่งเข้ามากอดผม น้ำตาไหลพรั่งพรู “อย่าทำเขา! ช่วยด้วย!” พลอยแทบยกมือไหว้ไม่ให้พวกมันทำร้ายผมอีก ไอ้คนที่ถือมีดมันผลักพลอยออกห่างจากผม “อยากเป็นฮีโร่ เหรอไอ้สัส อย่างมึงเป็นแค่ตัวตลก แดกมีดกูอีกเถอะมึง“ มันก็กำลังจะใช้ มีดแทงมาที่ผมอีกครั้ง เสียงของพลเธอแทบขาดใจ โชคดีที่กลุ่มคนที่เดินผ่านไปมาเห็นเหตุการณ์ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกน “มึงหยุดเดี๋ยวนี้!” พวกวัยรุ่นเห็นท่าไม่ดีคนที่มามีจำนวนเยอะ รีบกระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์ ขี่หนีไปในความมืด พลอยกอดผมแน่นร้องไห้สะอื้น “นัท...อย่าเป็นอะไรนะ...” ผมฝืนยิ้มทั้งที่เจ็บปวด “ขอโทษนะ” เสียงผมแผ่วเบาความเจ็บจากแผลทำให้ผมเริ่มมึนงงพลเมืองดีคนหนึ่งรีบโทรเรียกรถพยาบาล อีกคนกดแผลที่สีข้างของผมเพื่อห้ามเลือด “ใจเย็นๆน้องรถพยาบาลกำลังมา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยน พลอยตัวสั่น มือจับมือผมแน่น สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความเจ็บปวด “นัท... พลอยขอโทษ... พลอยไม่น่าหนีออกมา...” เธอพูดสะอื้น ผมส่ายหน้าช้าๆ “ไม่... เราผิดเอง...” ความรู้สึกผิดบีบรัดหัวใจผมยิ่งกว่าแผลที่สีข้างไม่กี่นาทีต่อมา ป้าแ๻้๯วิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นผมล้มนอนจมกองเลือด “นัท! พลอย!” เธอร้องออกมา วิ่งเข้ามาดูผมกับพลอย “แม่ขอโทษ... แม่ขอโทษ...ไม่น่าทำกับพลอยแบบนี้” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ พลอยมองแม่ สายตายังคงเจ็บปวด แต่ความเป็นห่วงผมทำให้เธอพูดไม่ออก เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังใกล้เข้ามา เจ้าหน้าที่รีบนำผมขึ้นเปล พลอยและป้าแ๻้๯ตามขึ้นรถไปด้วย พลอยจับมือผมแน่นตลอดทาง ขณะที่ป้าแ๻้๯โอบไหล่ลูกสาว สายตาของทั้งสามคนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด อนาคตของความสัมพันธ์ของเราจะเป็นอย่างไร ผมชักเริ่มไม่แน่ใจ เพราะการกระทำที่บ้าบิ่นเกินไป มันไม่แปลกเลยที่พลอยจะไม่ยกโทษให้ และถ้าหากวันนึงเธอรู้ความลับอีกมากมายที่ผมเก็บไว้ ทั้งเรื่องของแม่ผม ปิติยาพร อนาคตของผมกับพลอยอาจจบลงได้

ในห้องโถงของโรงพยาบาลยามดึก แสงไฟนีออนสว่างจ้าสะท้อนบนพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลในอากาศ พลอยนั่งตัวสั่นบนเก้าอี้พลาสติกแข็ง มือทั้งสองข้างกุมกันแน่น น้ำตายังเปื้อนรอยแดงบนแก้มจากความสะเทือนใจเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ภาพของนัทที่ล้มลงจมกองเลือดจากแผลถูกแทงที่สีข้างยังฝังลึกในใจของเธอ ป้าแ๻้๯นั่งข้างๆมือกุมมือลูกสาวแน่น สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความกังวลไม่กล้าแม่กระทั่งสู้หน้า แต่ความเงียบในห้องรอนี้กลับหนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักกดทับหัวใจพยาบาลสาวในชุดสีขาวเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน ใบหน้าสงบแต่เปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจ เธอมองไปที่พลอยและป้าแ๻้๯ “คุณเป็นอะไรกับคนไข้คะ?” เสียงของพยาบาลนุ่มนวลถามพลอย พลอยเงยหน้าขึ้น กลืนน้ำลายลงคอดวงตายังแดงก่ำ “หนู... เป็นแฟนค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อยความรู้สึกเจ็บปวดจากการเห็นนัทและป้าแ๻้๯ในห้องน้ำยังคงหลอกหลอน แต่ความเป็นห่วงความรักที่มันมากมายมันก็เหลือที่มากพอให้เธอเกลียดไม่ลง แถมยังเป็นคนช่วยเธอจากคนไม่เมื่อเห็นแบบนี้ความโกรธจางหายไป ป้าแ๻้๯ก้มหน้ามือที่กุมมือพลอยบีบแน่นขึ้นราวกับขอโทษในใจพยาบาลพยักหน้า ยิ้มบางๆเพื่อปลอบประโลม “ไม่ต้องกังวลมากนะคะ ตอนนี้คุณหมอกำลังดูแลอยู่ สภาพคนเจ็บเริ่มคงที่แล้วค่ะ” เธอหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “พอจะมีเบอร์ติดต่อญาติของแฟนหนูมั้ยจ๊ะ? ทางโรงพยาบาลต้องสอบประวัติเพิ่มเติมนิดหน่อย” ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋าผ้าที่พยาบาลถืออยู่ ซึ่งเก็บของใช้ส่วนตัวของผมไว้เพื่อความปลอดภัย พยาบาลหยิบโทรศัพท์ออกมา หน้าจอสว่างขึ้นแสดงชื่อผู้โทรว่า “ที่รัก” พลอยชะงัก สายตาจับจ้องที่ชื่อนั้น หัวใจเต้นแรงด้วยความสงสัยและความเจ็บปวดที่พุ่งกลับมา เธออดคิดไม่ได้ว่า “ที่รัก” คือใคร ทำไมนัทถึงตั้งชื่อนี้ในโทรศัพท์? ความระแวงที่เพิ่งจางลงจากเหตุการณ์ในห้องน้ำถูกจุดขึ้นอีกครั้ง พยาบาลยื่นโทรศัพท์ให้พลอย “รับสายก่อนดีกว่าค่ะ เผื่อเป็นสำคัญ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลอยรับโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย นิ้วกดปุ่มรับสายวางไว้ที่หู “ฮัลโหล...” เธอพูดเสียงสั่นสะท้าน ทันทีที่เสียงจากปลายสายดังขึ้น ความสงสัยในใจของเธอก็สลายไปราวหมอกยามเช้า “นัท! ลูกรัก เมื่อไหร่จะกลับบ้าน? มันดึกแล้ว มันกี่โมงกี่ยามแล้ว จะนอนค้างที่บ้านเค้าหรือไง? รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงแค่ไหน!” เสียงของผู้หญิงวัยกลางคนดังชัดเจน เต็มไปด้วยความกังวลและความรักของแม่ พลอยมองนาฬิกาที่ผนังโรงพยาบาล เข็มนาฬิกาบอกเวลาใกล้เที่ยงคืนแล้ว ไม่แปลกที่แม่ของนัทจะเป็นห่วงขนาดนี้ เธอถอนหายใจด้วยความโล่งใจ นึกในใจว่านัทคงรักแม่มากจนตั้งชื่อในโทรศัพท์ว่า “ที่รัก” ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น“ป้าสาคะ หนูพลอยนะคะ” พลอยพูดเสียงเริ่มมั่นคงขึ้น “พอดี... พอดีเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยค่ะ” เธอสูดลมหายใจลึก อธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดให้แม่ของนัทฟัง ตั้งแต่การที่เธอหนีออกจากบ้านด้วยความเสียใจ การเผชิญหน้ากับวัยรุ่นที่คุกคามบนถนนยามค่ำคืน และที่นัทตามมาช่วยแต่ถูกแทงจนบาดเจ็บ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมความรู้สึก แต่ความสะอื้นยังแทรกอยู่ในทุกคำ เธอไม่พูดถึงเหตุการณ์ในห้องน้ำระหว่างผมและป้าแ๻้๯

ที่บ้านของผม แสงไฟในห้องนั่งเล่นยังสว่างจ้า แม่ได้คำอธิบายเหตุการจากพลอยเมื่อครู่สีหน้าของแม่ก็เปลี่ยนทันทีลุกขึ้นเตรียมตัวไปโรงพยาบาล ปิติยาพรนั่งอยู่ข้างๆ แม่สวมเสื้อคลุมท้องตัวใหญ่บนตักมีแมวลักกี้คอยออกอ้อน เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของแม่ผมหลังวางสาย “พี่คะ เกิดอะไรขึ้นกับนัทหรือเปล่า?” เธอถาม เสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความกังวลแม่หันมามองปิติยาพร ดวงตาแดงก่ำ “นัทถูกแทง... ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล” เธอพูด เสียงสั่นสะท้าน “ตอนนี้เราต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!” เธอลุกขึ้นจากโซฟา คว้ากระเป๋าและปิติยาพรลุกตามทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ “พี่... หนูไปด้วยค่ะ” ทั้งคู่รีบออกจากบ้าน ไปยังถนนโบกรถแท็กซี่มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลทันทีในรถแม่เล่าเรื่องที่พลอยบอกให้ปิติยาพรฟัง เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความกังวล พลอยและป้าแ๻้๯นั่งรอในห้องโถง ความเงียบระหว่างทั้งคู่หนักอึ้งราวกับกำแพงที่กั้นใจของทั้งสองไว้ ป้าแ๻้๯มองลูกสาว สายตาเต็มไปด้วยความเสียใจ “พลอย... แม่ขอโทษ...” เธอพูดเบาๆเสียงสั่นสะท้าน พลอยเงยหน้าขึ้น สายตายังเจ็บปวด “แม่... หนูยังไม่พร้อมพูดถึงเรื่องนั้น” เธอตอบ เสียงแผ่วเบา ความเจ็บปวดจากการเห็นภาพต้องห้ามในห้องน้ำยังคงฝังลึก แต่ความเป็นห่วงนัททำให้เธอยังคงอยู่ที่นี่พยาบาลเดินออกมาอีกครั้ง “ตอนนี้คุณหมอเย็บแผลให้คนเจ็บเสร็จแล้วค่ะ อาการเริ่มดีขึ้น แต่ต้องนอนพักดูอาการ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ให้กำลังใจ พลอยถอนหายใจด้วยความโล่งใจเล็กน้อย แต่หัวใจของเธอยังคงหนักอึ้ง ไม่นานแม่และปิติยาพรมาถึงโรงพยาบาล แม่วิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล “พลอย! นัทอยู่ไหน?!” เธอถาม เสียงดังด้วยความร้อนใจ พลอยลุกขึ้นไหว้เดินเข้าไปกอดแม่ของผม “ป้าสา... นัทอยู่ในห้องพักฟื้นค่ะ... หมอบอกว่าเริ่มดีขึ้นแล้ว” เธอพูด น้ำตาไหลอีกครั้ง ปิติยาพรมองไปที่พลอยและป้าแ๻้๯ สายตาเต็มไปด้วยคำถาม เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในอากาศ แต่เลือกที่จะเงียบไว้ก่อนแม่ผมกอดพลอยแน่น “ขอบคุณที่อยู่กับนัท... ขอบคุณจริงๆ” เธอพูดเสียงสั่นด้วยความ๽า๡๽ึ้๹