สำรองรักท่านประธาน

ตัวอย่าง บางส่วน

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่อยากให้ผมมางั้นเหรอ?” ปุริมถามเสียงต่ำ สายตาจับจ้องใบหน้าเนียนของเธออย่างไม่วางตา

“เปล่าค่ะ แพรแค่แปลกใจ... ตอนนี้คุณปริมควรจะอยู่ที่ร้านอาหารกับคุณพิมพ์ใจไม่ใช่เหรอคะ แพรเป็นคนจองโต๊ะให้เองกับมือ” เธอพูดคำนั้นออกไปตรง ๆ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้ตัดพ้อ ทั้งที่ข้างในใจมันเจ็บจนแทบจะทนไม่ไหว

“ผมขอกลับก่อน” ปุริมบอกสั้น ๆ พร้อมกับโยนเสื้อสูทลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี “น่าเบื่อ... ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักอย่าง”

คำพูดง่าย ๆ ของเขาทำให้แพรไหมนิ่งอึ้ง ผู้หญิงที่เพียบพร้อมที่คุณหญิงแม่เลือกมาให้ เขาเดตได้ไม่ถึงสองชั่วโมงก็ทิ้งมาหาเธอเนี่ยนะ?

ปุริมขยับเข้ามาใกล้เธออีกก้าว มือหนาเอื้อมมาจับที่ต้นแขนของเธอเบา ๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงเหมือนปุริมคนเดิมที่เธอเคยรู้จักในห้องนอน

“คืนนี้... ผมขออยู่ทีนี่นะแพร”

ความอึดอัดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก แพรไหมมองหน้าผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจตรงหน้า ความรักตลอด 7 ปี ทำให้เธออยากอยู่กับเขา

แต่อีกใจหนึ่งกลับกระซิบถามเธอว่า... เธอจะเป็นแค่ของแก้ขัด เวลาที่เขาเบื่อผู้หญิงคนอื่นไปจนถึงเมื่อไหร่กัน?

แพรไหมนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรงขณะมองลึกลงไปในแววตาของเขา ความอบอุ่นชั่วคราวที่เขาหยิบยื่นให้ กำลังพยายามล่อลวงให้เธอกลับไปเป็นของตายเหมือนเดิม

แต่ในนาทีนี้ ความเจ็บปวดจากการถูกมองข้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังชั้นดี

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาออกห่างเบาๆ คราวนี้เธอไม่หลบตา แต่จ้องลึกเข้าไปในตาของเขาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

“คุณพิมพ์ใจไม่น่าสนใจ หรือคุณปริมมองว่าไม่มีใครยอมคุณได้เท่าแพรกันแน่คะ”