เรื่อง เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

ท่ามกลาง๳๭า๣๣ื๨มิดและกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของหนองน้ำวิญญาณโบราณ กองทัพปีศาจภายใต้การนำของหลีเฮงยังคงเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนโคลนตมหนืดสีดำขนาดยักษ์อย่างต่อเนื่อง เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นจากการกลิ้งตัวลุยโคลนของฝูงอสูรหมาป่าเกราะศิลายักษ์ดังกังวานก้องเป็นจังหวะ ราวกับเสียงกลองศึกที่คอยขับไล่สิ่งชั่วร้ายรอบตัว น้ำโคลนสีม่วงเข้มปนดำสาดกระเซ็นออกไปทุกทิศทาง ทว่าร่างของเด็กหนุ่มผู้สวมเกราะอ่อนสีขาวพิสุทธิ์กลับยังคงนอนเอกเขนกไขว่ห้างอยู่บนหลังเกราะหินอย่างสง่างามและไร้รอยเปื้อนใดๆ

ด้วยอิทธิฤทธิ์ของโลชั่นต้านโคลนดูดมารสวรรค์ที่เพิ่งทาชโลมไปทั่วเรือนร่างและเสื้อผ้าก่อนหน้านี้ ทำให้เกิดเป็นแผ่นฟิล์มบางเบาเรืองแสงสีม่วงอ่อนคอยผลักดันเศษดินเศษโคลนและกลิ่นอับชื้นออกไปจนหมดสิ้น หลีเฮงในยามนี้ช่างดูสะอาดยังกับเพิ่งก้าวเดินออกมาจากตำหนักหรูหราของเจ้าสำนักใหญ่ก็ไม่ปาน ใบหน้าหล่อเหลากวนประสาทของเขาเชิดขึ้นเล็กน้อย พลางใช้มือรองศีรษะสูดลมหายใจหอมสะอาดของตนเองพลางผิวปากอย่างอารมณ์ดี โดยมีเย่เจาจวิน ราชินีปีศาจราตรีเดินเยื้องกรายอยู่เคียงข้างด้วยความเงียบสงบ ทว่าดวงตาสีม่วงลึกล้ำของนางกลับสอดส่องไปทั่วบริเวณเพื่อระแวดระวังภัย

ทว่าความสุขสบายของราชาแมงดานอนกินแรงก็ดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก

ในพริบตาเดียว ท้องฟ้าเหนือหนองน้ำโบราณที่เคยสลัวมืดครึ้มพลันเปลี่ยนแปรอย่างกะทันหัน กระแสลมรอบข้างพัดกรรโชกหมวนวนอย่างบ้าคลั่งจนไอพิษสีม่วงบนพื้นดินถูกพัดปลิวหายไป เมฆฝนหนาทึบสีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาบดบังแสงสว่างที่เหลืออยู่น้อยนิดจนมืดมิดลงทันตา เสียงหวีดหวิวของลมพายุที่ตัดผ่านหุบเขาแหลมคมดังระงมราวกับเสียงคร่ำครวญของภูตผี อสุรกายหมาป่าเกราะศิลาที่กำลังกลิ้งเบิกทางต่างพากันหยุดชะงักและส่งเสียงครางขู่ต่ำในลำคอด้วยความตื่นตระหนก สายตาของอสูรทุกตัวและเย่เจาจวินต่างจับจ้องขึ้นไปบนท้องฟ้าเบื้องบน

เหนือน่านฟ้าที่พายุหมุนกรรโชกแรง ปรากฏเงาร่างจำนวนนับไม่ถ้วนบินร่อนเป็นวงกลมดักล้อมพวกไว้ทุกทิศทาง พวกมันคือกองกำลังปักษาน่านฟ้าโบราณ ปีศาจวิหคที่มีปีกสีฟ้ายามเย็นประกายแวววาวและถือศาสตราวุธครบมือ ทั้งหอกสายลมที่ควบแน่นจากธาตุลมแหลมคมและคันธนูขนาดยักษ์ที่พาดด้วยลูกศรประกายเพลิงอัคคีเดือดพล่าน และที่ใจกลางขบวนบินระดับสูงนั้น มีร่างสะคราญโฉมผู้หนึ่งสยายปีกกว้างลอยเด่นเป็นสง่าดุจดั่งจักรพรรดินีแห่งท้องฟ้า

นางคือ "เจียงหวี่" ราชินีปักษาวายุ ผู้ครอบครองสายเลือดอสูรบินระดับพิเศษขั้นสูงสุดอันทรงพลัง

ความงามของนางนั้นยากที่จะหาผู้ใดเปรียบเทียบในแว่นแคว้นนี้ ปีกสีฟ้ายามเย็นขนาดยักษ์คู่งามที่สยายออกกว้างทุกครั้งที่ขยับจะสร้างกระแสลมหนุนส่งส่งผลให้ร่างอวบอัดของนางลอยตัวอย่างมั่นคง ผิวกายของนางขาวผ่องนวลเนียนประหนึ่งสลักจากหยกมันแพะ ขาเรียวยาวสองข้างเปลือยเปล่าท้าทายสายลมโชย ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาและสะกดจิตวิญญาณของผู้พบเห็นมากที่สุด กลับเป็นทรวงอกคู่งามขนาดยักษ์ที่อวบอัดเต่งตึงสล้างล้นทะลักพิกัดจนแทบจะปริทะลักออกจากชุดเกราะอ่อนสีฟ้าประดับขนปักษาอัญมณี ทุกจังหวะการหายใจและการเคลื่อนไหวเบาๆ ทรงอกสะบึมคู่นั้นจะสั่นกระเพื่อมไหวส่งผลให้หัวใจของบุรุษหนุ่มที่จ้องมองแทบจะหยุดเต้นด้วยความลุ่มหลง

ทว่าใบหน้าอันงดงามเฉี่ยวคมดุจหงส์ของนางกลับเต็มไปด้วยความถือดี เย่อหยิ่ง และโอหังเป็นที่สุด ดวงตาเรียวรีทอประกายเหยียดหยามกวาดมองลงมายังกองทัพบกเบื้องล่างราวกับมองดูฝูงมดปลวกไร้ค่า

"พวกสวะดินโคลนชั้นต่ำไร้ปีก! ริอาจบังอาจเหยียบย่างเข้าสู่เขตแดนหนองน้ำวิญญาณโบราณของพวกเราเผ่าปักษาสวรรค์งั้นรึ? ช่างไม่รู้จักเจียมกะลาหัวและรนหาที่ตายเสียจริง!" เจียงหวี่เอ่ยตวาดก้อง น้ำเสียงหวานทรงเสน่ห์ทว่าแฝงความหยิ่งยโสและถือดีถึงที่สุดดังสะท้อนผ่านกระแสลมปั่นป่วน "โดยเฉพาะไอ้เจ้าหนุ่มหน้าขาวที่นอนเอกเขนกกินแรงผู้นั้น... ดูท่าทางอ่อนแอไร้ราคาเช่นเจ้า คงเป็นได้แค่เหยื่อสังเวยใต้ฝ่าเท้าของทหารวิหคของข้าเท่านั้นแหละ! ทหารวิหคของข้า... จงฟังคำสั่ง! ระดมยิงหอกสายลมและธนูอัคคี ถล่มไอ้พวกสวะด้านล่างให้กลายเป็นเถ้าถ่านจมใต้โคลนตมเดี๋ยวนี้!"

สิ้นเสียงสั่งการอันโอหังของราชินีวิหค ทหารปีกเหล็กนับพันตัวที่บินล้อมรอบพลันกู่ร้องคำรามลั่น พวกมันน้อมรับคำสั่งพลางง้างคันธนูและชูหอกขึ้นชี้ฟ้า ทันใดนั้น ลูกศรธนูไฟนับพันเล่มก็ถูกจุดระเบิดเป็นประกายเพลิงสีแดงฉานสว่างไสวทั่วผืนฟ้า พร้อมกับหอกวายุแหลมคมนับไม่ถ้วนที่ควบแน่นจนมองเห็นเป็นลำแสงสีฟ้าคราม

"ยิงได้!"

*ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!*

เสียงตัดผ่านอากาศดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อ-่าฝนธนูเพลิงและหอกสายลมแหลมคมนับพันพุ่งทะยานลงมาจากมุมสูงดุจ-่าฝนดาวตกสีเลือด ทิศทางของพวกมันพุ่งตรงเข้าใส่ขบวนทัพของหลีเฮงอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ลมพายุกระหน่ำพัดพาเอาเปลวไฟกระจายวงกว้าง สร้างสภาวะบีบคั้นน่าสะพรึงกลัวจนพื้นดินหนองน้ำเริ่มระเบิดตู้มต้าม น้ำโคลนสีดำเดือดพล่านขึ้นควันร้อนอบอวล

"อัยยา! แม่นางอกภูเขาไฟระเบิดผู้นี้เหตุใดจึงปากคอเราะร้ายและรุนแรงปานนี้เล่า!"

หลีเฮงที่เคยนอนไขว่ห้างสะดุ้งตัวลอยกระโดดพรวดลงมาจากหลังอสูรหมาป่าเกราะศิลาแทบไม่ทัน ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความหวาดกลัวอย่างรุนแรง ชายหนุ่มผู้รักชีวิตและเกลียดการเจ็บไข้ได้ป่วยรีบก้าวขาเรียววิ่งกระหืดกระหอบมาหลบอยู่ด้านหลังร่างระหงของเย่เจาจวินทันที โดยมือสองข้างจับเกราะไหล่ของภรรยาหลวงไว้แน่นราวกับลูกนกที่หวาดกลัวพายุ

"น้องเจาจวิน! พี่ชายกลัวเหลือเกิน! หากลูกธนูไฟแหลมคมพวกนั้นเสียบเข้าที่หัวหล่อๆ ของสามี หรือแทงทะลุผิวกายอันผุดผ่องของข้าจนเกิดรอยแผลเป็นขึ้นมา พวกเจ้าในฮาเร็มมิต้องหลั่งน้ำตาเสียใจแย่รึ? ขืนข้าโดนย่างสดกลางบ่อโคลนเหม็นๆ นี่ ภาพลักษณ์ราชาแมงดาผู้หล่อเหลาที่สุดในใต้หล้าคงป่นปี้ไม่มีชิ้นดีแน่!" หลีเฮงบ่นอุบอิบระคนร้องลั่นกวนประสาท พลางแอบใช้หน้าผากซบไหล่นุ่มของเย่เจาจวินเพื่อสูดกลิ่นหอมปลอบประโลมใจ

เย่เจาจวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ หน้าผากของนางปรากฏเส้นเลือดปูดโปนขยับขึ้นมาเบาๆ กับความหน้าด้านหน้าทนอย่างไร้ขีดจำกัดของสามีผู้นี้ ทว่านางก็ไม่มีเวลาหันมาสั่งสอนเขาในยามคับขันเช่นนี้

ในขณะที่พายุฝนธนูเพลิงและหอกสายลมกำลังพุ่งเข้ามาใกล้ในระยะไม่กี่สิบวา หลีเฮงไม่รอช้า รีบเรียกใช้งานระบบเทพแมงดาขึ้นมาในห้วงความคิดทันที หน้าต่างโปร่งแสงสีทองเรืองรองปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวของชายหนุ่มกวาดเลื่อนหาไอเท็มในหมวดหมู่ร้านค้าเอาชีวิตรอดด่วนจีลนลานยิ่งกว่าตอนวิ่งหนีคดี

"ระบบ! มีของวิเศษอันใดที่สามารถป้องกันภัยทางน่านฟ้าได้อย่างเหนียวแน่นหนาหนับและกวนประสาทข้าศึกได้บ้างไหม? เอาแบบที่ปกป้องข้าได้ร้อยเปอร์เซ็นต์โดยที่ข้าไม่ต้องออกแรงแม้แต่ปลายก้อยเลยนะ!" หลีเฮงกรีดร้องสั่งการในดวงจิต

*ติ๊ง!*

[ระบบเทพแมงดาตอบรับคำขอของโฮสต์ผู้ขี้คร้านและรักชีวิตยิ่งชีพ ขอแนะนำไอเท็มป้องกันตัวระดับยอดเยี่ยมสำหรับราชาแมงดาผู้หลบหลังสตรี:]
- ชื่อไอเท็มวิเศษ: ร่มมารปกป้องคุ้มภัยปักลายแมวสีชมพูแสนหวาน
- คุณสมบัติ: กางออกเพื่อสร้างค่ายกลบาเรียเขตแดนแสงสีชมพูเหนียวแน่นหนาเตอะ ป้องกันการโจมตีทางอากาศ ศาสตราวุธ คมดาบ ลูกศร และเวทมนตร์ธาตุไฟธาตุลมได้ร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างสมบูรณ์แบบรอบตัวผู้ใช้ในรัศมีสามวา มีระยะเวลาใช้งานยาวนานและทนทานสูงยิ่ง
- ราคาจำหน่ายด่วน: 4,000 แต้มแมงดา

"สี่พันแต้มรึ? แพงใช่ย่อย! แต่เพื่อความปลอดภัยของผิวหน้าอันหล่อเหลาและร่างกายท่อนเอวพยัคฆ์สวรรค์อันมีค่า ข้าขอยอมสละแต้ม! ซื้อเลยอย่าได้ช้า!" หลีเฮงตัดสินใจกดคลิกซื้อไอเท็มทันทีโดยไม่ลังเลใจ

*ติ๊ง!*
[ระบบทำการตัดแต้มสะสมของโฮสต์ชำระค่าไอเท็ม ร่มมารปกป้องคุ้มภัยปักลายแมวสีชมพูแสนหวาน จำนวน -4,000 แต้มแมงดาเรียบร้อยแล้ว ของวิเศษถูกส่งเข้าสู่มือของท่านโดยตรง]

ในพริบตานั้น แสงประกายสีชมพูวาบขึ้นบนฝ่ามือของหลีเฮง ปรากฏร่มด้ามยาวสีชมพูคันหนึ่งขึ้นมา ตัวร่มทำจากผ้าไหมแพรเนื้อละเอียดสีชมพูหวานสดสะดุดตา ทว่าสิ่งแปลกประหลาดที่ทำให้ทุกคนในสนามรบต้องตื่นตะลึงและอับจนคำพูดคือ บนผืนร่มสีชมพูนั้นถูกปักลวดลายลูกแมวสีขาวหน้ากลมแป้นตัวอ้วนกลมป้อม หูตั้ง และผูกโบสีแดงขนาดใหญ่ไว้ที่ข้างหู มันกำลังจ้องมองออกมาด้วยแววตาใสซื่อไร้เดียงสาแกมปัญญาอ่อนดูลึกลับปนตลกขบขันเป็นอย่างยิ่ง

"ฮ่าๆๆ! ช่างเป็นของวิเศษที่คู่ควรกับบุรุษผู้ทรงเสน่ห์และรักสันติเช่นข้าเสียจริง!"

หลีเฮงหัวเราะร่าอย่างไม่รู้สึกอับอายแม้แต่น้อย ชายหนุ่มออกแรงดันด้ามร่มกางร่มมารปักลายแมวสีชมพูออกทันที!

*ครืน!*

ทันทีที่ร่มสีชมพูถูกกางออกสู่ภายนอก คลื่นพลังปราณมืดทมิฬผสมผสานกับออร่าแสงสีชมพูสว่างวาบก็ระเบิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวร่มทันที มันก่อตัวขึ้นกลายเป็นโดมบาเรียทรงกลมโปร่งแสงสีชมพูสว่างวาบประดับด้วยลวดลายไอคอนรูปหัวใจและหน้าลูกแมวมีหนวดสีชมพูลอยวนเวียนอยู่รอบตัวหลีเฮงและเย่เจาจวินในรัศมีสามวาอย่างหนาแน่นทนทาน

*ปัง! ปัง! ตู้ม! ตู้ม! แป๊กๆๆๆ!*

-่าฝนลูกธนูอัคคีพิฆาตและหอกสายลมแหลมคมนับพันที่พุ่งตกลงมาปะทะเข้ากับโดมบาเรียสีชมพูลายแมวต่างพากันเด้งกระดอนสะท้อนกลับไปคนละทิศละทาง บางส่วนสลายกลายเป็นละอองปราณดับมอดลงไปในทันทีโดยไม่อาจสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนให้แก่ตัวร่มหรือผิวพรรณของหลีเฮงได้เลยแม้แต่น้อย เสียงกระทบกระทั่งดังกังวานคล้ายลูกเห็บตกกระทบแผ่นสังกะสีหนาเตอะ หลีเฮงยืนถือด้ามร่มสีชมพูขยับส่ายตัวโยกย้ายบั้นท้ายไปมาอย่างสำราญใจรอดพ้นจากภัยพิบัติเบื้องบนอย่างลอยนวลหน้าหนาเป็นที่สุด

ทว่าแม้ร่มจะป้องกันเขาได้สมบูรณ์แบบ ทัพบกอสูรหมาป่าเกราะศิลาตัวอื่นๆ ที่อยู่นอกรัศมีร่มกลับเริ่มถูกลมพายุพัดจนเป๋และโดนสะเก็ดไฟลามเลีย หลีเฮงเห็นเช่นนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างกวนประสาท หันไปหาภรรยาหลวงเย่เจาจวินที่ยืนเบิกตากว้างมองร่มชมพูลายแมวของเขาด้วยความอึ้งจนพูดไม่ออก

"น้องเจาจวินภรรยารักยิ่งของสามี! เจ้าเห็นอิทธิฤทธิ์ร่มมารสุดน่ารักของพี่ชายผู้นี้หรือไม่? ช่างเหนียวแน่นหนาหนับสมคำร่ำลือจริงๆ! ทว่าตัวพี่เป็นเพียงชายหนุ่มบอบบางไร้วรยุทธ์แข็งแกร่ง มีเพียงร่างกายและท่อนเอวที่ฟิตเปรี๊ยะไว้คอยปรนนิบัติพวกเจ้าในห้องนอนเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นพี่ไร้ซึ่งกำลังจะนำทัพออกรบ... ดังนั้น เจ้าผู้เป็นภรรยาหลวงและเป็นยอดหญิงแกร่งแห่งแดนปีศาจราตรี จงสำแดงฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่กางอาณาเขตเงาราตรีของเจ้าออกปัดป้องพายุวายุร้ายและกรองคลื่นพลังธนูเพลิงพวกนี้แทนสามีด้วยเถิด! พี่ชายจะยืนถือร่มสีชมพูแสนหวานคอยส่งเสียงเชียร์และเป็นกำลังใจให้อยู่ตรงหลังเจ้าอย่างมั่นคงเองนะเจ้าคะยอดรัก!"

หลีเฮงกล่าววาจาหน้าด้านหน้าทนอย่างสง่างาม พลางขยับตัวก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ปล่อยให้เย่เจาจวินยืนอยู่ด้านหน้าอย่างเต็มตัวส่วนตัวเขาเองหลบอยู่ข้างหลังคอยยื่นร่มมารชมพูไปบังศีรษะเหนือนางเล็กน้อยเพื่อแสดงความห่วงใยตามประสาแมงดาผู้แสนดี

เย่เจาจวินได้ยินคำหยอดแกมหน้าหนาของสามีก็ถึงกับมุมปากกระตุกเบาๆ นางค้อนตาใส่หลีเฮงแวบหนึ่งพลางบ่นอุบในใจ 'สามีหน้าหนาผู้นี้... ช่างไม่มีความละอายแก่ใจบ้างเลยจริงๆ ยามปกติในห้องหอนอนกระหน่ำรุกเร้าเอาแต่ใจราวกับพญามังกรคลั่งสยบพวกข้าจนระทวยคามือ ทว่ายามออกรบศึกกลับสลัดคราบพยัคฆ์กลายเป็นหนุ่มน้อยขี้กลัวถือร่มสีชมพูหลบหลังสตรีได้อย่างหน้าตาเฉยเช่นนี้!'

ทว่าดวงจิตสัมพันธ์อันลึกซึ้งและพันธะฮาเร็มที่เชื่อมโยงอยู่ทำให้นางรับรู้ได้ถึงความห่วงใยอันพิลึกกึกกือของเขา และที่สำคัญนางก็ไม่อาจปล่อยให้กองทัพอสุรกายที่เพิ่งสร้างขึ้นต้องมาพินาศลงที่นี่

เย่เจาจวินสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาสองข้างพลันเปล่งประกายแสงสีม่วงเข้มสว่างวาบดูลึกลับทรงพลัง ผิวกายของนางแผ่รังสีพลังปราณมารราตรีสีดำทมิฬออกมากดข่มชั้นบรรยากาศรอบข้างจนสั่นสะท้าน นางก้าวเท้าขึ้นเบื้องหน้าอย่างสง่างามราวนางพญาอสูรผู้ปกครองค่ำคืน ร่างระหงลอยตัวขึ้นเหนือพื้นดินเล็กน้อยพลางวาดมือทั้งสองข้างออกเป็นวงกว้างส่งเสียงร่ายมนตร์คาถาศักดิ์สิทธิ์เสียงต่ำกังวาน

"อาณาเขตเงาราตรีมารโลกันตร์... จงสยายออกครอบคลุมพิภพ!"

*ตูม!*

คลื่นพลังเงาสีดำทมิฬอันหนาแน่นระเบิดแผ่กระจายออกจากร่างของเย่เจาจวินในพริบตา มันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบนราวกับน้ำหมึกสีดำขนาดยักษ์สาดซัดขยายตัวกลายเป็นผืนม่านมืดมิดกว้างใหญ่นับร้อยวาครอบคลุมเหนือน่านฟ้าของกองทัพหลีเฮงทั้งหมด ผืนเงาราตรีนี้มีคุณสมบัติในการกรองคลื่นพลัง ดึงดูด และดูดซับแรงปะทะของธาตุลมและธาตุไฟอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

*ฟู่! ฟู่! ฟู่!*

ลูกศรธนูอัคคีพิฆาตและหอกสายลมที่ร่วงหล่นลงมาปะทะเข้ากับผืนเงาราตรีสีดำต่างพากันสูญเสียแรงปะทะและถูก๳๭า๣๣ื๨มิดกลืนกินสลายพลังงานไปจนหมดสิ้น ลมพายุหมุนกรรโชกแรงที่เจียงหวี่สร้างขึ้นเมื่อพัดผ่านมาเจอกับม่านเงาราตรีก็คล้ายกับพัดเข้าใส่กำแพงขนนกอันนุ่มหนา ลมพายุสลายกำลังและสงบนิ่งลงทันที กองทัพอสูรหมาป่าเกราะศิลาเบื้องล่างต่างหลุดพ้นจากภัยคุกคาม กลับมายืนตั้งหลักทรงตัวได้อย่างมั่นคงภายใต้เงาร่มเงาราตรีอันปลอดภัย

เหนือน่านฟ้าอันปั่นป่วน เจียงหวี่ ราชินีปักษาวายุที่บินเฝ้ามองผลงานการระดมโจมตีของทหารวิหคอยู่ตลอดเวลาพลันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้างดงามสะคราญตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งค้างและงุนงงเมื่อเห็นว่าค่ายกลฝนธนูเพลิงและพายุหอกวายุที่รุนแรงสามารถบดขยี้กองทัพทั่วไปให้ราบคาบได้ในพริบตา กลับถูกสกัดกั้นไว้อย่างง่ายดายด้วยผืนเงาสีดำทมิฬผืนใหญ่

และเมื่อนางกวาดสายตามองลอดผ่านรอยแยกของเงาราตรีลงไปยังจุดศูนย์กลางของข้าศึก...

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของนางทำเอาเส้นเลือดขมับของเจียงหวี่เต้นตุบๆ ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบระเบิดควันออกหู!

ชายหนุ่มหน้าขาวหน้าหล่อเหลาผู้นั้น ที่นางคิดว่าเป็นเพียงขยะอ่อนแอไร้ทางสู้ กลับยังคงยืนลอยนวลถือร่มผ้าแพรสีชมพูหวานแหววปักลายลูกแมวปัญญาอ่อนยืนผิวปากแกว่งไกวไปมาอย่างสบายอารมณ์ ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งถือร่ม อีกข้างหนึ่งโอบเอวคอดกิ่วของราชินีปีศาจราตรีเย่เจาจวินจากด้านหลังอย่างชิดใกล้ พลางเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มกวนโทสะเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ยักคิ้วหลิ่วตา และโบกมือส่งจูบขึ้นมาทักทายนางเบื้องบนอย่างไร้ยางอายและไร้ความเกรงกลัวถึงที่สุด!

"นี่มัน... นี่มันเจ้าคนหน้าด้านไร้ยางอายประเภทใดกัน!" เจียงหวี่โกรธจนอกอวบอัดคู่งามกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงพัดพาเอากระแสลมร้อนฉ่าออกมาจากร่างกาย "เป็นบุรุษเพศแท้ๆ กลับไม่มีความกล้าหาญชักกระบี่ออกมารบศึกเยี่ยงชายชาตรี! กลับเอาแต่หดหัวหลบอยู่หลังสตรีและถือร่มสีชมพูลายแมวน่าเกลียดน่าชังนั่นปั่นประสาทข้า! เจ้าขยะหน้าหนาเอ๋ย! ข้าจะฉีกกระชากเจ้ารวมถึงร่มปัญญาอ่อนคันนั้นให้กลายเป็นเศษเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อยจมหนองน้ำแห่งนี้ให้จงได้!"

ราชินีปักษาวายุกรีดร้องด้วยความโกรธจัดจนฟันบดเคี้ยวเสียงดังกรอด ปีกสีฟ้ายามเย็นขนาดยักษ์ขยับโบกกระพือปั่นป่วนเรียกพายุหมุนลูกใหญ่กว่าเดิมเตรียมลงทัณฑ์คนหน้าด้านเบื้องล่าง

ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นในสนามรบทางน่านฟ้า เสียงรายงานอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบเทพแมงดาก็ดังขึ้นประกาศผลรายงานประจำวันและสรุปยอดในห้วงวิญญาณของหลีเฮงโดยอัตโนมัติ

*ติ๊ง!*

[ระบบเทพแมงดา รายงานการเงินและการประเมินผลสัมฤทธิ์รายวันของโฮสต์:]
- ได้รับแต้มปันผลสะสมประจำวันจากหุ่นเทพจำแลง ณ วังบุปผาหิมะข้ามมิติ: +3,000 แต้มแมงดา
- หักยอดหักล้างแต้มสะสมชำระค่าไอเท็ม ร่มมารปกป้องคุ้มภัยปักลายแมวสีชมพูแสนหวาน: -4,000 แต้มแมงดา
- สรุปแต้มคงเหลือสะสมสุทธิปัจจุบันในคลังระบบ: 56,000 แต้มพอดี (คงความมั่นคงในระดับคลังสมบัติฐานที่สาม)
- แต้มวิบัติสะสมสะท้อนกลับเพิ่มขึ้น: +1 แต้ม (สะสมรวมปัจจุบันเป็น 67 แต้ม เนื่องจากโฮสต์เปิดศึกปะทะระดับสูงสงครามทางน่านฟ้ากับเผ่าปักษาสวรรค์อย่างเป็นทางการ กระตุ้นความขัดแย้งเขตน่านฟ้าโบราณชั้นใน)
- ค่าศักดิ์ศรีคงเดิมในขอบเขตปัจจุบัน: -60 แต้ม (โฮสต์ยังคงยึดมั่นในแนวทางยืนถือร่มน่ารักกวนประสาทหลบหลังเมียหลวงรับศึกใหญ่ได้อย่างสมเกียรติยศหน้าด้าน)

หลีเฮงอ่านรายงานระบบแล้วหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างผู้มีชัย แววตาเจ้าเล่ห์ของเขาจ้องมองขึ้นไปยังราชินีปักษาวายุปากดีเจียงหวี่ที่กำลังบินเกรี้ยวกราดอกสั่นกระเพื่อมอยู่เบื้องบนด้วยความคิดอันลึกล้ำกวนกาวแสนสยิว

'แม่นางปีกฟ้าอกภูเขาไฟเอ๋ย... ปากดีโวยวายไปเถิด ยิ่งเจ้าเกรี้ยวกราดและเต้าโตถึงเพียงนี้ พี่ชายคนนี้ยิ่งอยากเห็นเจ้าระทวยไร้แรงต้านทานใต้ร่างของข้าเหลือเกิน ยามนี้ยอมให้เจ้ายิงธนูไฟลมพายุไปก่อนเถิด รอให้พี่ชายผู้นี้จับเจ้าได้เมื่อไหร่... จะจัดมหาพิธีกรรมบำเพ็ญคู่ร่อนเวหาฟาดสะโพกสยบความพยศของเจ้าให้ลืมทางบินขึ้นฟ้าเลยเชียวล่ะ! ฮ่าๆๆ!'

ภายใต้ข่ายพลังร่มสีชมพูลายแมวอันเหนียวแน่นและการป้องกันอันไร้เทียมทานของอาณาเขตเงาราตรีของเย่เจาจวิน หลีเฮงยืนยิ้มกริ่มอย่างสบายใจเฉิบ เตรียมพร้อมวางแผนล่อลวงราชินีวิหคปากดีคนนี้ลงมาจากน่านฟ้าในขั้นตอนถัดไปอย่างใจเย็น!

---

ความเกรี้ยวกราดของเจียงหวี่ทำให้ผืนฟ้าน่านฟ้าโบราณแปรปรวนหนักยิ่งขึ้น ลมพายุหมุนกวาดต้อนพลังไอเย็นเยือกและสายฟ้าแลบแปลบปลาบแล่นผ่านม่านเมฆสีเทา ทหารปีกเหล็กโบราณต่างส่งเสียงร้องกู่ก้องอย่างฮึกเหิมตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของราชินีแห่งตน พวกมันกระพือปีกถี่ยิบจนอากาศสั่นสะเทือน เสียงดั่งแผ่นดินจะถล่มทลายลงมาเบื้องล่าง แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ภายใต้การควบคุมอย่างมีระเบียบวินัยและพลังเงาราตรีที่เย่เจาจวินกางปกคุ้มกันไว้ คลื่นกระสุนและพลังทำลายล้างเหล่านั้นกลับไม่อาจผ่านเข้ามาถึงกองกำลังที่ยืนกระจายแถวอยู่ข้างหลังหลีเฮงได้

เย่เจาจวินเหลือบตามามองร่มสีชมพูที่มีหน้าแมวประหลาดทำตาใสแป๋วในมือสามีแล้วอดไม่ได้ที่จะกระซิบถามผ่านสายสัมพันธ์วิญญาณ "ท่านพี่... ร่มคันนี้ของท่านช่างประหลาดตาเหลือเกิน ปลายปักอักษรและรูปปีศาจแมวสีชมพูหวานแหววเช่นนี้ มันเป็นของวิเศษประเภทใดกันแน่? แล้วเหตุใดมันจึงแข็งแกร่งจนสามารถรับพลังโจมตีรุนแรงที่แฝงปราณวายุระดับพิเศษของทหารปีกเหล็กได้โดยปราศจากรอยขีดข่วนเช่นนี้?"

หลีเฮงขยิบตาให้ภรรยารักพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์กวนประสาท "ฮ่าๆๆ น้องเจาจวินที่รัก เจ้าไม่รู้อะไร ของวิเศษชิ้นนี้เรียกว่าร่มคุ้มภัยแมวสวรรค์ มันถูกสร้างขึ้นจากมหาพลังวิญญาณแห่งดินแดนลึกลับไกลโพ้น เป็นของจำกัดเฉพาะสำหรับข้าผู้เป็นราชาแมงดาเท่านั้น! แม้ภาพลักษณ์จะดูน่ารักมุ้งมิ้งไปเสียหน่อย แต่คุณสมบัติในการปกป้องและกันอาวุธร้ายนับว่ายอดเยี่ยมหาใดเปรียบ ในเมื่อข้ามีของดีเช่นนี้ย่อมต้องนำมาใช้ปกป้องตนเองและคอยเป็นฐานสนับสนุนให้เจ้าสิถึงจะถูก!"

เย่เจาจวินค้อนใส่สามีหนุ่มอีกคำรบหนึ่ง ทว่าในใจกลับรู้สึกอบอุ่นและทึ่งในไหวพริบของเขา ยามที่นางเหน็ดเหนื่อยล้าหรือเผชิญหน้าศึกร้าย แรงสนับสนุนที่ไร้ขีดจำกัดและไอเท็มประหลาดๆ ของเขามักจะช่วยแบ่งเบาภาระและสร้างโอกาสให้พวกนางพลิกกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบเสมอ

เจียงหวี่ที่ลอยอยู่กลางอากาศเห็นว่าการโจมตียังคงถูกปิดกั้นไว้อย่างเหนียวแน่นจนกองทัพตนเริ่มล้าแรง จึงร่อนกายต่ำลงมาเล็กน้อย ปีกสีฟ้ากระพือสร้างพลังลมพัดจนน้ำโคลนด้านล่างปลิวกระจาย นางจ้องมองเย่เจาจวินด้วยความนับถือระคนเกลียดชัง "เจ้าหญิงปีศาจราตรี! เจ้าผู้มีพลังตบะแก่กล้าและครองอำนาจควบคุม๳๭า๣๣ื๨ เหตุใดจึงยอมลดตัวไปสวามิภักดิ์และคอยปกป้องเจ้าชายหนุ่มหน้าขาวไร้ค่านั่นด้วย? บุรุษผู้นั้นนอกจากใบหน้าหล่อเหลาที่เอาไว้ล่อลวงผู้หญิงแล้ว ก็มีเพียงแค่ร่มประหลาดสีชมพูที่กางปกป้องหัวของตนเองเท่านั้น! ช่างเป็นที่น่าสมเพชและอับอายขายหน้าแดนปีศาจยิ่งนัก!"

เย่เจาจวินยืนนิ่งสงบ ใบหน้างดงามเชิดขึ้นอย่างทรนงสะกดข่มรัศมีของเจียงหวี่ไว้อย่างสูสี "เจียงหวี่... เจ้าคิดว่าสามีของข้าไร้ความสามารถรึ? เจ้าช่างเบาปัญญาและมองคนตื้นเขินยิ่งนัก ความแข็งแกร่งของบุรุษไม่ได้ตัดสินเพียงแค่พลังการฟันดาบหรือการกางปีกบินร่อนอยู่บนน่านฟ้าเท่านั้น สักวันหนึ่ง... เมื่อเจ้าได้สัมผัสพลังที่แท้จริงของสามีข้า เจ้าจะเข้าใจเองว่าเหตุใดข้าและสตรีคนอื่นๆ ถึงยินยอมพร้อมใจที่จะยืนอยู่เบื้องหน้าเพื่อปกป้องเขา!"

คำพูดแฝงความนัยของเย่เจาจวินทำให้เจียงหวี่ชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนที่นางจะแผดเสียงหัวเราะเยาะอย่างโอหัง "ฮ่าๆๆ! น่าขันสิ้นดี! ข้าคือราชินีปักษาวายุผู้ปกครองน่านฟ้าแคว้นนี้ มีหรือที่จะยอมก้มหัวให้แก่ชายหนุ่มสวมรอยหน้าขาวที่เก่งแต่หลบหลังสตรีเช่นมัน! วันนี้ข้าจะกวาดล้างค่ายกลเงาราตรีของเจ้า และกระชากมันออกมาฉีกเนื้อให้สุนัขกิน!"

สิ้นคำพูด เจียงหวี่โบกปีกสีฟ้าสร้างพายุหมุนม้วนขนาดยักษ์สามลูกพุ่งเข้าใส่ค่ายกลเงาราตรีทันที ศึกระลอกใหม่พุ่งสูงขึ้นอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงระเบิดก้องกังวานและลมพายุโหมพัดสะเทือนหนองน้ำวิญญาณโบราณ!

แต่ไม่ว่าจะดุเดือดปานใด หลีเฮงยังคงยืนถือร่มแมวเหมียวสีชมพูวิบวับอย่างปลอดภัยไร้กังวล คอยส่งสายตากรุ้มกริ่มจ้องมองเรือนร่างสะคราญอกตระการตาของเจียงหวี่อย่างเพลิดเพลินใจ รอคอยโอกาสทองที่จะใช้ระบบวิเศษและวรยุทธ์เข้าบดขยี้สยบความโอหังของราชินีปักษาตนนี้ลงมาสยบแทบเท้าในเร็ววัน!