เรื่อง สู่เหนือสรรพสิ่ง

เมื่อผลักประตูบ้านไม้เก่า ๆ เข้าไป ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้หลี่ซวนถึงกับชะงักนิ่งอยู่กับที่

"ทะ... ท่านปู่..."

บนเตียงไม้ที่คุ้นเคย ปู่ของเขา—หลี่หมิงเจ๋อกำลังนอนเอนกายอยู่ ใบหน้าที่เคยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น บัดนี้กลับซีดเซียวไร้สีเลือดอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจแผ่วเบา ร่อแร่อ่อนโรยรา ราวกับอาจดับสิ้นลงได้ทุกเมื่อ

เพียงมองปราดเดียว หลี่ซวนก็รู้ได้ทันทีว่า อาการของปู่ในวันนี้แตกต่างจากเมื่อเช้าโดยสิ้นเชิง!

เขารีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าลงข้างเตียงในทันที

"ท่านปู่! เกิดอะไรขึ้น! เมื่อเช้าท่านยังแข็งแรงอยู่เลยมิใช่หรือ!"

หลี่หมิงเจ๋อค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาคู่นั้นยังคงเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเมตตาเช่นเดิม แม้กระทั่งการขยับริมฝีปากเพื่อเอื้อนเอ่ยก็ยังเป็นเรื่องยากเย็นยิ่งนัก

"หลี่ซวน... ในที่สุด... เจ้าก็กลับมาแล้ว"

หลี่ซวนรีบกุมมือของผู้เป็นปู่เอาไว้แน่น มือคู่นั้นเย็นชืดกว่าทุกครั้ง หัวใจของเขาพลันสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ท่านปู่... ท่านอย่าเพิ่งพูดเลย ข้าจะไปตามหมอมารักษาท่านเดี๋ยวนี้!"

หลี่หมิงเจ๋อส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่กุมมือหลี่ซวนตอบ

"ไม่ต้องหรอก... ปู่รู้ดีถึงร่างกายของตนเอง เวลาของปู่... คงเหลืออีกไม่นานแล้ว"

หลี่ซวนส่ายหน้ารัวอย่างไม่ยอมรับความจริง "ไม่จริง! ท่านปู่ต้องไม่เป็นอะไร!"

น้ำเสียงของหลี่หมิงเจ๋อยังคงแผ่วเบา แต่ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นสลักลึกเข้าไปในจิตใจ

"หลี่ซวน... ตั้งแต่ข้าอุ้มเลี้ยงเจ้ามา... ก็ผ่านมาสิบเจ็ดปีแล้วสินะ"

หลี่ซวนเงียบงันไปทันที... ตัวเขาจำความทรงจำในวัยเด็กก่อนหน้านั้นไม่ได้เลย ความทรงจำทั้งหมดในชีวิตเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันที่ลืมตาขึ้นมามองเห็นชายชราผู้นี้ สำหรับเขาแล้ว... หลี่หมิงเจ๋อคือครอบครัวเพียงคนเดียวในโลกใบนี้

ผู้เป็นปู่ค่อย ๆ ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

"วันนั้น... ฝนตกหนักมาก ตอนนั้นข้ากำลังเดินกลับมายังหมู่บ้าน แล้วก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ เมื่อเดินเข้าไปดูก็พบเด็ก๡ารกคนหนึ่งนอนอยู่เพียงลำพัง ไร้ผู้คนอยู่เคียงข้าง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของพ่อแม่..."

หลี่ซวนตั้งใจฟังด้วยความเงียบสงบ

"ตอนแรก... ข้าคิดว่าจะอุ้มเจ้ากลับมาดูแลเพียงชั่วคราว เผื่อว่าพ่อแม่ของเจ้าจะออกตามหา แต่ข้ารอแล้วรอเล่า... หนึ่งวัน... สองวัน... จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ก็ยังไม่มีผู้ใดมารับเจ้าไป"

หลี่หมิงเจ๋อพลันไอออกมาหลายครั้งติด ๆ กัน "แค่ก... แค่ก..."

ทุกครั้งที่ไอ ร่างกายอันผ่ายผอมของเขาก็สั่นสะท้าน หลี่ซวนรีบประคองร่างของผู้เป็นปู่ไว้ น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาโดยไม่รู้ตัว

"พอแล้วท่านปู่... อย่าพูดอีกเลย"

ทว่าหลี่หมิงเจ๋อเพียงส่งยิ้มให้ "หลังจากนั้น... ข้าก็ตัดสินใจว่าจะเลี้ยงดูเจ้า แม้ข้าจะอยู่ตัวคนเดียว แม้การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งจะยากลำบากสักเพียงใด แต่ข้าก็ไม่เคยเสียใจเลยสักนิด"

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ "ตอนเด็ก ๆ... เจ้าชอบร้องไห้ตอนกลางคืน ข้าต้องอุ้มเจ้าเดินปลอบรอบบ้านอยู่ทุกคืน พอโตขึ้นมาหน่อย เจ้าก็ซุกซนจนปีนต้นไม้ตกลงมาบ่อย ๆ ทำเอาข้าตกใจแทบแย่อยู่ทุกครั้ง"

หลี่ซวนก้มหน้าลง ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นเริ่มพรั่งพรูย้อนกลับมาในความทรงจำ ทุก ๆ ช่วงเวลาในชีวิต... ล้วนมีชายชราคนนี้คอยอยู่เคียงข้างเสมอมา

"ท่านปู่..."

หลี่หมิงเจ๋อยื่นมืออันสั่นเ๡าที่แทบไร้เรี่ยวแรงขึ้นไปลูบศีรษะของหลานชายเบา ๆ

"ข้าสอนเจ้า... ให้รู้จักตัดฟืน หุงข้าว ซ่อมแซมบ้าน ทำงานบ้าน ออกล่าสัตว์... เพราะข้ากลัวเหลือเกินว่า สักวันหนึ่งหากข้าไม่อยู่แล้ว เจ้าจะใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังไม่ได้..."

หลี่ซวนรีบส่ายหน้าอย่างรุนแรง "ไม่! ท่านปู่ต้องอยู่! ท่านยังต้องอยู่กับข้าไปอีกนาน!"

ทันใดนั้น หลี่ซวนก็รีบโคจรพลังลมปราณภายในร่าง ไอวิญญาณสีขาวอ่อนพลันปรากฏขึ้นรอบฝ่ามือ เขารีบจับมือของผู้เป็นปู่ไว้แน่น ก่อนจะโคจรส่งลมปราณทั้งหมดเข้าสู่ร่างของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง

"ท่านปู่... ข้าเป็นเซียนแล้ว! ข้าต้องช่วยท่านได้แน่!"

กระแสลมปราณไหลเข้าสู่ร่างของหลี่หมิงเจ๋ออย่างต่อเนื่อง ทว่าเพียงไม่นาน หลี่ซวนก็สัมผัสได้ว่าลมปราณของตนไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้เลย... มันราวกับกำลังเทสายน้ำลงบนผืนทรายแห้งกรอบ ไม่ว่าจะส่งพลังเข้าไปมากมายเพียงใด ก็สูญหายไปจนหมดสิ้น ไร้ซึ่งการตอบสนองใด ๆ

"เป็นไปไม่ได้..." เขากัดฟันแน่น ก่อนจะเร่งเร้าส่งลมปราณเข้าไปมากขึ้นอีก แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม

ร่างของหลี่ซวนเริ่มสั่นสะท้านด้วยความสิ้นหวัง "เหตุใด... เหตุใดกัน! ข้ากลายเป็นผู้บำเพ็ญแล้วแท้ ๆ เหตุใดจึงช่วยท่านไม่ได้!"

หยดน้ำตาหยดลงบนหลังมือของผู้เป็นปู่ หลี่หมิงเจ๋อมองหลานชายด้วยแววตาอ่อนโยนลึกซึ้ง ก่อนจะเอ่ยถามเบา ๆ

"เจ้า... เจ้าบอกว่าเจ้ากลายเป็นเซียนแล้วหรือ..."

หลี่ซวนรีบพยักหน้ารับ "ใช่ขอรับท่านปู่! ข้ากลายเป็นเซียนแล้ว! เพราะฉะนั้นต้องมี๡างช่วยท่านได้แน่! ต้องมี!"

ดวงตาสีฟ้าของเขาพลันสว่างวาบขึ้น "ใช่แล้ว! ดอกไอวิญญาณสองสี! มันต้องช่วยท่านได้แน่ ๆ ข้าจะพาท่านไปเดี๋ยวนี้!"

พูดจบ หลี่ซวนก็รีบประคองร่างของผู้เป็นปู่ขึ้นจากเตียง ในใจของเขาเหลือเพียงความหวังเดียวเท่านั้น ต่อให้โอกาสจะมีเพียงหนึ่งในหมื่น... เขาก็ไม่มีวันยอมปล่อยมือเด็ดขาด!

ทว่าในขณะที่หลี่ซวนกำลังจะประคองผู้เป็นปู่ขึ้นขี่หลัง มือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของหลี่หมิงเจ๋อกลับยื่นมาจับข้อมือของเขาไว้เบา ๆ แม้แรงจับจะน้อยนิดจนแทบไม่รู้สึก แต่หลี่ซวนกลับชะงักหยุดลงทันที

"ท่านปู่..."

หลี่หมิงเจ๋อค่อย ๆ ส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอก... ปู่รู้สังขารของตนเองดี ต่อให้เจ้านำข้าไป... ก็คงไม่ทันการณ์แล้ว"

หลี่ซวนส่ายหน้ารัว "ไม่! ต้องทัน! ข้าไม่ยอม! ท่านเลี้ยงดูข้ามาถึงสิบเจ็ดปี ข้าจะปล่อยให้ท่านจากไปเช่นนี้ไม่ได้!"

หลี่หมิงเจ๋อยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มนั้นยังคงอบอุ่นเหมือนเมื่อครั้งหลี่ซวนยังเป็นเด็กเล็ก ๆ

"เด็กโง่เอ๋ย... การเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์โลก ไม่มีผู้ใดหลีกหนีพ้น แต่ในตอนนี้... เจ้าได้ก้าวเดินบนเส้น๡างที่แตกต่างออกไปแล้ว"

หลี่ซวนกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซิบ "ถึงอย่างนั้นข้าก็ไม่ยอม! ท่านต้องอยู่!"

หลี่หมิงเจ๋อค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบศีรษะของหลานชายเป็นครั้งสุดท้าย

"เมื่อเจ้าบอกว่า... เจ้ากลายเป็นเซียนแล้ว ปู่ก็ดีใจเหลือเกิน อย่างน้อยต่อจากนี้... เจ้าก็สามารถดูแลตัวเองได้ ปู่หมดห่วงแล้ว..."

น้ำตาของหลี่ซวนหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย "ข้ายังต้องการท่าน... ข้ายังไม่ได้ตอบแทนพระคุณของท่านเลย..."

หลี่หมิงเจ๋อส่ายหน้าเบา ๆ "เจ้าเติบโตขึ้นมาเป็นคนดี... เพียงเท่านี้ ก็ถือว่าตอบแทนปู่จนหมดสิ้นแล้ว"

เมื่อกล่าวจบ หลี่ซวนก็ไม่ฟังคำห้ามปรามใด ๆ อีก เขารีบช้อนร่างของผู้เป็นปู่ขึ้นบนแผ่นหลังทันที จากนั้นจึงทะยานร่างออกจากบ้านไปด้วยความเร็วสูงสุด!

*ฟิ้ว!*

ร่างของเขาเลือนหายไปจากหน้าบ้านในพริบตา หากคนธรรมดามาพบเห็น คงเห็นเพียงเงาร่างสายหนึ่งพาดผ่านไปอย่างรวดเร็วเท่านั้น

หลี่ซวนไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป ดวงตาสีฟ้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม เร่งใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบเส้น๡างเบื้องหน้าทั้งหมด กิ่งไม้ โขดหิน สัตว์ป่า ล้วนถูกหลบหลีกได้อย่างแม่นยำ เขาเลือกใช้๡างลัดทั้งหมดที่รู้จัก เร่งความเร็วถึงขีดสุดเท่าที่ลมปราณแรกเริ่มขั้นกลางจะทำได้

ภายในใจมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น...

'ทัน... ต้องทัน!'

'ขอเพียงยังมีโอกาส... แม้เพียงหนึ่งในหมื่นก็ยังดี!'

เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน เขาก็พาร่างของผู้เป็นปู่มาถึงบริเวณหน้าปากโพรงถ้ำ แต่ในขณะที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าไป เสียงอันแผ่วเบาก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง

"หลี่ซวน..."

เขารีบหันกลับไปทันที "ท่านปู่!"

หลี่หมิงเจ๋อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แม้ดวงตาจะพร่ามัวมองไม่ชัดเจน แต่กลับเต็มไปด้วยความเปี่ยมเมตตา "ดูจากความเร็วของเจ้า... เจ้าคงจะเป็นเซียนแล้วจริงๆ ..."

"ท่านปู่... ท่านอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยขอรับ ใกล้จะถึงแล้ว!"

หลี่หมิงเจ๋อค่อย ๆ ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง "ไม่... ปู่ไม่ไหวแล้ว..."

เขาค่อย ๆ ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ก่อนจะหยิบแผ่นไม้เล็ก ๆ ชิ้นหนึ่งออกมา มันเป็นเพียงแผ่นไม้สีน้ำตาลธรรมดาที่ถูกขัดจนเรียบเกลี้ยง ด้านหน้าถูกสลักตัวอักษร ไว้อย่างประณีตว่า... **'หลี่ซวน'**

หลี่หมิงเจ๋อยื่นแผ่นไม้นั้นออกมาอย่างสั่นเ๡า "แผ่นไม้นี้... ปู่เพิ่งทำเสร็จได้ไม่นาน เดิมทีตั้งใจจะมอบให้เจ้าในวันที่เจ้าแต่งงานออกเรือน แต่ดูเหมือน... ปู่คงไม่มีโอกาสได้เห็นวันนั้นแล้ว"

หลี่ซวนยื่นมือที่สั่นเ๡าออกไปรับแผ่นไม้นั้นไว้ "ท่านปู่..."

หลี่หมิงเจ๋อยิ้มรับ "ปู่ไม่มีสิ่งของล้ำค่า ไม่มีทรัพย์สินสมบัติใด ๆ จะมอบให้เจ้า มีเพียงแผ่นไม้นี้... ถือเสียว่าเป็นสิ่งสุดท้ายที่ปู่จะมอบให้เจ้าได้"

ลมหายใจของเขาเริ่มแผ่วช้าลงเรื่อย ๆ ก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาบางลงทุกขณะ

"หลี่ซวน... จงเดินบนเส้น๡างที่เจ้าเลือก... อย่าเสียใจ... อย่าหันหลังกลับมา... จงใช้ชีวิต... ตามที่ใจเจ้าต้องการเถิด... ปู่ของเจ้า... ขอบคุณ... สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง..."

สิ้นเสียงนั้น มือที่เคยกุมแผ่นไม้ไว้ก็ค่อย ๆ อ่อนแรงคลายออก แล้วตกลงข้างกายอย่างช้า ๆ

หลี่ซวนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก "ท่านปู่? ท่านปู่... ท่านปู่!!"

ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมาอีกแล้ว... ร่างบนแผ่นหลังของเขาไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว ไร้ลมหายใจ และไร้ซึ่งชีพจร...

ในขณะนั้นเอง ท้องฟ้าที่เคยสงบนิ่งพลันมีหยดน้ำฝนโปรยปรายลงมา หยดแรก... หยดที่สอง... ก่อนจะกลายเป็นสายฝน-่าใหญ่ที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วงอย่างไม่ขาดสาย

หลี่ซวนค่อย ๆ ทรุดตัวคุกเข่าลงตรงหน้าปากโพรงถ้ำ ยังคงตระกองกอดร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นปู่ไว้แน่น สายฝนชโลมเปียกปอนไปทั่วทั้งใบหน้า จนไม่อาจแยกแยะได้อีกแล้วว่าสิ่งใดคือน้ำฝน... และสิ่งใดคือน้ำตา

เสียงร้องตะโกนที่เต็มไปด้วยความแตกสลายและเจ็บปวดแสนสาหัส ดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งหุบเขา!

"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!"

เสียงแผดร้องนั้นกังวานสะท้อนไปทั่วผืนป่า ราวกับกำลังป่าวประกาศถึงความโศกเศร้าอันลึกล้ำของเด็กหนุ่มผู้สูญเสียครอบครัวเพียงคนเดียวในชีวิตไปอย่างไม่มีวันกลับ

และนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...

หลี่ซวน... จะต้องโดดเดี่ยวตัวคนเดียวบนโลกใบนี้อย่างแท้จริง!