เรื่อง [NC] Age of Darkness ยุคสมัยแห่งความมืดมิด (ภาคเจค เกลนดอน)

“ก๊อบลิน”พ่อกับแม่ของซินฟาแทบทรุดเมื่อได้ยินว่าลูกโดนอสูรกายสีเขียวเป็นคนทำ แบบนี้มันเลวร้ายยิ่งกว่าโดนโจรป่าเสียอีก ไม่มีชายใดอย่างจะยุ่งกับหญิงที่ผ่านอสูรอย่างก๊อบลินมาแน่ๆ

“นางถูกก๊อบลิน…น่าสงสาร”

“น่าสงสารอะไร นางหนีเองทั้งๆที่เป็นทาสไปแล้ว”

“พ่อแม่นางขายนางได้ยังไงตั้งแต่แรก”

ชาวบ้านเองก็พูดคุยกันด้วยความตะลึง

“…”เดวอนได้แต่อ้าปากพะงาบๆ

เขารู้จักเด็กสองคนนี้ตั้งแต่เกิดและไม่ค่อยชอบท่าทางของเจคที่ทำพ่อของเขาเสียหน้าเลยพยายามจะช่วยเต็มที่ แต่พอเจคพูดความจริงทั้งหมดเขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ไม่ว่ายังไงเจ้านายก็ทำอะไรกับทาสก็ได้ถ้าไม่ละเมิดสัญญา

ส่วนเร็น…ถ้ามันพาซินฟาหนีจริง มันก็เป็นฝ่ายผิดไม่รู้ตั้งกี่ข้อ

เปรี้ยง

จู๊ด อัศวินที่อยู่ใกล้ๆเมื่อเห็นว่าบาทหลวงยืนยันความจริงแล้วก็อัดมานาเข้าใส่จนเส้นแสงที่เชื่อมอยู่สลายไป

“ข้าจะไม่ตอบคำถามใดๆ อีก สิ่งที่ข้าต้องพูดก็พูดไปหมดแล้ว ท่านบารอนในฐานะผู้ปกครองเมือง ท่านน่าจะตัดสินได้แล้วหละมั้ง”เจคกล่าว

ซินฟาต่อให้ฟื้นขึ้นมาก็ไม่อยู่ในสภาพที่จะตอบคำถามได้ เร็นโดนอัศวินซ้อมเสียน่วมต่อให้ได้รับการรักษากว่าจะฟื้นก็ต้องอีกพักใหญ่

นั่นเท่ากับทั้งสองคนหมดสิทธิโต้แย้งและเจคไม่รอให้ทั้งสองคนกลับมาอยู่ในสภาพที่ทำตนเสียหน้าแน่นอน

ชาวบ้านหันมามองบารอนเป็นทางเดียวตอนนี้เรื่องจะเป็นยังไงอยู่ที่เขาคนเดียวแล้ว

“ท่านบารอนได้โปรด เร็น ท่านเห็นมันมาแต่เด็กนะ”แม่ของเร็นอ้อนวอน

บารอนเทอท่ามีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก

ในเวลาปกติต่อให้เขาจะหาเรื่องกลับผิดเป็นถูกชาวบ้านธรรมดาๆก็ทำอะไรไม่ได้ เขามีสิทธิขาดในเมืองนี้ แต่ถ้าตอนนี้เขาช่วยเด็กสองคนถึงเจคจะทำอะไรไม่ได้มาก แต่วันหน้าเมื่อเจคกลับถึงปราการแดนเหนือแล้ว หากดยุคไม่พอใจเรื่องไม่จบแค่ของขวัญขอโทษแน่ๆ

“เจ้านายจับทาสที่กำลังหนีมาได้ มันเป็นเรื่องของเจ้านายกับทาส เรื่องของซินฟาข้าไม่เกี่ยว”บารอนตัดปัญหาออกไปหนึ่งก่อน

“ท่านบารอน”ไซรัสกับภรรยาแทบทรุดแต่ก็เถียงอะไรไม่ออกเพราะในมุมของเขาลูกสาวดันหนีเองแล้วก็โดนก๊อบลินข่นขืนเอง แต่ถ้าหากสัญญาไม่สิ้นสุดนางก็ยังเป็นทาสต่อ แต่เจคจะดูแลนางที่ผ่านก๊อบลินมาหรือ

“เจ้าขายนางเอง อย่ามาโทษข้า ต่อให้เป็นกษัตริย์หรือพระสันตปาปาก็ไปยุ่งกับเจ้านายของทาสไม่ได้”บารอนส่ายหน้าให้กับทั้งคู่

สัญญาที่ใช้ผูกมัดก็มาจากอำนาจแห่งแสงอย่างหนึ่งของโบสถ์ หากพระสันตปาปายุ่งก็มีแต่จะเสียหน้าเอง

“ส่วนเร็นพาทาสหนีถือว่าขโมยทรัพย์สิน พาผู้เยาว์หนีถือขั้นตั้งใจจะมีสัมพันธ์ทางกายก็ถือว่าพรากผู้เยาว์ หยามเกียร์ติตระกูลขุนนาง ….อย่างอื่นคนไม่ต้องพูดเพราะแค่นี้ก็ประหารสถานเดียวแล้ว”บารอนเทอม่าถอนหายใจถ้าจะให้เขาพูดต่อมันก็มีความผิดเล็กๆน้อยๆอีกเยอะที่เอามาใช้ได้

ที่นี่ไม่ได้มีแค่เจค อัศวินกับทหารจากแดนเหนือไม่ยืนอยู่เฉยๆแน่หากเขาบิดอะไรตอนนี้ พวกนี้ไม่ใช่ทหารเกณฑ์จากชาวบ้านที่ไม่รู้ความแล้วจะปล่อยให้เขาปพล่ามฝ่ายเดียว

ไม่ว่ายังไงเร็นก็ไม่รอด

“ไม่นะ”รอนนี่ตัวแข็งทื่อภรรยาเขาน้ำตานองหน้า ส่วนรินเองก็ทำอะไรไม่ถูก

แต่ยังไม่ทันแย้งหรืออ้อนวอนอะไรเจคก็ขัดขึ้นเสียก่อน

“ไม่ใช่แค่นั้นมั้งท่านบารอน พ่อแม่มีสิทธิขาดการตัดสินใจเรื่องของลูก แต่ลูกทำอะไรลงไปก็ต้องรับผิดชอบเช่นกัน นั่นคือกฎหมายของอาณาจักรเรา”เขาเหยียดยิ้มมองไปยังครอบครัวของเร็นก่อนจะประชดต่อ“เพราะงั้นไง เลยต้องเลี้ยงให้มันดีๆ อย่างน้อยก็ควรสอนให้ไม่โง่”

“ว่าไงนะ”รินช็อคนิ่งไม่ใช่แค่พี่ชายแต่เจคจะลากเอาพ่อแม่เธอไปด้วย

ที่สำคัญรินยังแค่ 22 ถ้าเสียพ่อแม่ไปไม่ว่าจะตายหรือกลายเป็นทาสเธอจะอยู่ยังไงในเมืองที่ชาวบ้านแค่ดิ้นรนเอาตัวรอดก็แย่เต็มที

ไม่ต่างจากฆ่าเธอไปด้วยเลยสักนิด

“พอที”

เสียงตวาดดังมาอีกทาง บาทหลวงนาธานก้าวออกมาขวางหน้าครอบครัวของเร็นเอาไว้

“ท่านแทรกเรื่องสัญญาทาสที่เกี่ยวพันกับอำนาจของโบสถ์ไม่ได้ก็เลยจะแทรกเรื่องเด็กนี่แทนงั้นหรือท่านบาทหลวง แต่ทำไมท่านถึงต้องทำงั้นเล่าในเมื่อมันเป็นฝ่ายผิดหรือมีอะไรที่เจ้าเด็กนี่เกี่ยวกับโบสถ์แล้วข้าไม่รู้”เจคหรี่สายตามองบาทหลวงเพราะเขาไม่น่าเข้ามาเพราะซินฟา

“ข้าไม่ได้จะกลับดำให้เป็นขาว แต่ผู้เสียหายมีมีเพียงท่าน หากท่านละเว้นครอบครัวเจ้าหนุ่มเร็น ทางโบสถ์จะชดเชยให้ และโบสถ์จะรับเร็นไปดูแลไม่ให้ก่อเรื่องอีก”บาทหลวงนาธานกล่าวต่อรอง

“เด็กนี่มีธาตุแสงที่ทรงพลังมาก โบสถ์น่าจะต้องการตัว”จู๊ดกระซิบ

“ข้ารู้”

“ทำไมข้าต้องปล่อยมันไว้ ถ้าข้าปล่อยมันไว้แล้วมันมาหาเรื่องข้าอีกในอนาคตใครจะรับผิดชอบ”เจคภามเสียงเหี้ยม

“ทวีปนี้มี 11 อาณาจักรรวมนครแห่งแสงด้วย เจ้าเด็กนี่จะทำหน้าที่ให้โบสถ์จาก 10 อาณาจักรที่เหลือโดยไม่โผล่หน้าเข้ามาในอาณาจักรนี้อีก และหากเจ้ามีเหตุต้องไปเจอเขานอกอาณาจักร เขาจะไม่มีวันทำร้ายเจ้าก่อนไม่ว่าเจ้าจะกลายเป็นผี-่าซาตานใดๆ ถ้ามีเหตุให้โบสถ์ต้องลงโทษเจ้า จะเป็นผู้อื่นที่ลงมือและจะไม่มีวันเป็นเขา ข้ายินดีทำสัญญาในนามของโบสถ์”บาทหลวงนาธานถึงจะอยู่ในเมืองเล็กๆแต่ก็ได้รับอำนาจมาเต็มที่

ยังไงก็ตามสัญญาไม่ใช่ห้ามลงโทษใดๆกับเจค แต่เป็นห้ามเร็นลงมือจึงยังอยู่ในอำนาจที่เขาพอตัดสินใจได้

ครอบครัวของเร็นมองเขากับบาทหลวงนาธานด้วยความคาดหวัง ถึงเร็นจะกลับบ้านไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะออกไปเยี่ยมไม่ได้ ไม่ว่ายังไงก็ดีกว่าตาย

“อืมม”เจคถูกหัวตัวเองด้วยสีหน้าครุ่นคิด

แม้สัญญาของบาทหลวงจะดูจริงใจ แต่เขารู้ดีว่าทุกสัญญาย่อมมีช่องโหว่ ขุนนางหาและใช้ช่องโหว่กันประจำมีหรือที่ลูกดยุกอย่างเขาจะไม่เคยเห็น

ที่สำคัญหากชาวบ้านละเมิดสัญญาต้องไปหาขุนนาง หากทหารทำผิดต้องไปหาแม่ทัพ ถ้าขุนนางทำผิดต้องไปหาดยุกหรือหากดยุก หากดยุกทำผิดเสียเองต้องไปหากษัตริย์ แล้วถ้าโบสถ์ทำผิดหละเขาต้องไปหาพระสันตปาปารึไง แล้วหากเร็นเติบโตจนทางโบสถ์ยอมช่วยเขาหละ จะทำยังไง

เพราะแบบนี้แหละสัญญาถึงไม่ค่อยมีผลอะไรเมื่อใช้กับราชา

แต่จะให้มีปัญหากับโบสถ์ทั้งๆ ที่ทางนั้นต่อรองและให้สัจจะรวมถึงจะชดเชยแล้วก็ดูไม่ค่อยดี ถ้าเป็นพ่อของเขาอยู่ตรงนี้ก็อีกเรื่อง แต่เขาไม่ได้มีอำนาจในมือจริงๆ

โบสถ์ก็ใช่ว่าจะใสสะอาด ถ้าอยู่ดีๆถ้าโดนยัดเยียดว่าเกี่ยวกับอำนาจมืด ถึงเจคที่เป็นลูกชายดยุคจะมีวิธีพิสูจน์และทางรอดแต่ก็คงปวดหัวไม่น้อย

“ข้ายอมรับสัญญาแต่การชดเชยเพื่อแลกชีวิตมันกับครอบครัวต้องระบุให้ชัด ข้าไม่ต้องการคำลอยๆแล้วส่งเอกสารขอบคุณที่แสนไร้ค่ามาให้ฉบับหนึ่ง”เจคตัดสินใจจะไม่มีปัญหา

“โบสถ์จะส่งผู้รักษาธาตุแสงจำนวนอย่างน้อย 10 คนไปประจำการที่แดนเหนือ”บาทหลวงนาธานกล่าวออกมา

ข้อเสนอนี้เขาไม่ได้เสียหายมากนัก เพราะโบสถ์ยังสามารถขยายอิทธิพลไปทางนั้นได้มากขึ้นจากการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ส่วนทางเหนือที่ต้องรบกับสัตว์อสูรอยู่ตลอดยังไงก็ต้องการผู้รักษา

“แบบนั้นท่านพ่อคงถูกใจไม่น้อย”เจคพึมพำ

ถึงจะยังไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ใช่ว่าเร็นจะเติบโตไปขนาดที่ทำให้โบสถ์ต้องละเมิดสัญญาจริงๆ แถมต่อให้เร็นเก่งขึ้นขนาดนั้น หรือเขามีปัญหากับโบสถ์ยังไงทางนั้นก็มีตัวเลือกให้คนอื่นลงมือทำไมต้องทำให้ตัวเองเสียหน้าแล้วส่งเร็นมา

“ข้ายอมรับการชดเชยหวังว่าทางโบสถ์จะไม่เล่นแง่โดยการส่งผู้ที่ด้อยความสามารถมา ท่านรู้อยู่แล้วว่าแดนเหนือเป็นอย่างไร ถ้าการรักษามันแย่ผู้ที่ต้องตายคือเหล่าทหารที่เสียสละสู้กับอสูรไม่ใช่ข้า”เจคตอบรับและย้ำความสำคัญ

ผู้รักษา 10 คนอาจจะช่วยทหารอีกหลายพัน หลายหมื่น มันสามารถทำให้ไม่เสียทหารฝีมือดี ซ้ำยิ่งช่วยรักษาเงินค่าชดเชยให้ครอบครัวทหารพวกนั้น

“ข้าเชื่อว่าโบสถ์จะไม่ทำอะไรแบบนั้น เพราะงั้นเรื่องนี้ให้จบเท่านี้เถอะ”บารอนเทอม่าแทรกเข้ามาเพื่อสรุปเรื่องทั้งหมด

“จบอะไร”เจคค้าน

“ข้ายอมความเพื่อให้ละเว้นโทษตายครอบครัวนี้ไปแล้ว แต่ทรัพย์สินที่เสียหายยังต้องชดใช้”เขายื่นมือออกไปแล้วทหารคนหนึ่งก็ส่งเอกสารให้เขาฉีกมันออกทันที“ใครจะไปอยากได้ผู้หญิงที่ผ่านก๊อบลินมา”