เรื่อง เกิดเป็นขุนศึกเป้าใหญ่ พร้อมระบบเทพแมงดา NC

ความมืดมิดยามวิกาลถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยแสงสว่างวาบของดวงไฟสีแดงส้มดุจโลหิต ท้องฟ้าเหนือแนวป่าไผ่ในคืนนี้เต็มไปด้วยกลุ่มควันดำทะมึนที่ม้วนตัวพวยพุ่งหนาทึบ บดบังแสงแห่งดวงดาราทั้งปวงให้ดับแสงลงอย่างสิ้นเชิง เสียงกลองศึกไม้หนากระหน่ำรัวและเสียงโห่ร้องกู่ก้องแผดเสียงกึกก้องป่าดังกรรโชกมาตามสายลมหนาวที่พัดยอดไผ่จนลู่ไหวไปมา ราวกับเสียงร้องของอสูรกายร้ายในยมโลกที่กระหายชีวิตคนค่ายป่าไผ่ให้ล้มตายลงไปกองกับดิน

ตูม! ตูม! ตูม!

-่าธนูไฟนับร้อยนับพันดอกถูกระดมยิงประโคมมาจากแนวป่าตีนเขาเบื้องล่าง ลูกธนูไฟแล่นแหวกอากาศเกิดเสียงหวีดหวิวน่าสะพรึงกลัวดุจ-่าฝนอัคคีที่ร่วงหล่นจากสรวงสวรรค์ ตกลงมาปักปะทะหลังคากระท่อมพักผ่อน กองฟางแห้ง และเสารั้วรอบแนวป้องกันค่ายป่าไผ่จนเกิดเปลวเพลิงลุกโชนย้อมทุกสรรพสิ่งในค่ายให้กลายเป็นสีเพลิงร้อนฉ่า ทหารบ้านและชาวบ้านที่อยู่ภายในต่างพากันวิ่งวุ่นอลหม่าน กอดลูกอุ้มหลานสะพายเสบียงเท่าที่จะทำได้เพื่อหลบหนีวิถีไฟที่ตกลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อน

"กรี๊ดดด! ช่วยด้วย! ลูกธนูไฟตกลงมาตรงนี้แล้ว! หลบไม่พ้นแล้ว!"

เสียงร้องกรีดด้วยความหวาดตระหนกตกใจสุดขีดของกลุ่มหญิงชาวบ้านดังขึ้นพร้อมกับร่างของสตรีและเด็กเล็กที่กำลังแบกตะกร้าเสบียงและผ้าห่มหนีไฟ ทว่าเบื้องบนของพวกนาง มีกลุ่มลูกธนูไฟพุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งลงมานับสิบดอกหมายจะปักทะลุร่างบางที่ไร้ทางป้องกันใดๆ

"หลบไปข้างหลังข้า!"

เสียงคำรามลั่นปานฟ้าผ่าดังสยบทุกสรรพเสียงรบรา ร่างหนาใหญ่กำยำท่อนบนเปลือยเปล่าของเป้ากระโจนแซงหน้าทุกคนออกไปยืนจังก้าอยู่เบื้องหน้ากลุ่มชาวบ้านอย่างไม่เกรงกลัวความตาย สองแขนแกร่งสีทองแดงอ้าออกกว้างประดุจกางปีกนกยักษ์ ขุนศึกหนุ่มใช้แผ่นหลังหนาและลาดไหล่กว้างแข็งแกร่งของตนเองต่างโล่เหล็ก ต้านรับวิถีกลุ่มลูกธนูไฟที่พุ่งทะลวงลงมาแทนชาวบ้านเบื้องหลังทันทีโดยไม่มีทีท่าลังเล!

*ปึก! ปึก! ปึก! เปรี้ยง!*

เสียงลูกธนูไฟปะทะเข้ากับผิวเนื้อเปลือยเปล่าของเป้าดังสนั่นประหนึ่งหัวธนูเหล็กกล้าพุ่งชนแผ่นศิลาทมิฬหนาเตอะ แรงปะทะรุนแรงส่งผลให้ลูกธนูหักสะบั้นหลุดร่วงลงบนพื้นดินแดง เปลวไฟร้อนระอุที่หางธนูพลันมอดดับไปในพริบตายามสัมผัสเข้ากับกระแสปราณร้อนฉ่าบนผิวหนังของชายหนุ่ม ด้วยอำนาจของวิชากายาเหล็กทมิฬ ขั้น 6 ทำให้อาวุธธรรมดาและไฟลามเหล่านี้ไม่อาจเจาะทะลุผ่านชั้นผิวหนังของเป้าได้เลย มีเพียงรอยเขม่าสีดำจางๆ บนผิวเนื้อสีทองแดงเข้มปานเหล็กกล้าเท่านั้น

ชาวบ้านหญิงและเด็กที่รอดพ้นความตายไปได้อย่างหวุดหวิดต่างพากันเบิกตากว้าง จ้องมองแผ่นหลังกว้างใหญ่กำยำของเป้าด้วยความตื่นตะลึงและเลื่อมใสสูงสุดขีดดุจเห็นนักรบปีศาจหรือเทพสงครามมาโปรดในยามยาก

"รีบไปหลบหลังแนวกระสอบเสบียงหลังค่ายซะ! ตรงนี้ข้าจัดการเอง!" เป้าสั่งการเสียงเข้มขรึม แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังประตูค่ายทิศตะวันตกที่กำลังโดนข้าศึกโจมตีหนัก

*ปัง! ปัง! ตูม!*

เสียงท่อนซุงขนาดใหญ่กระทุ้งทำลายประตูดังขึ้นสามครั้งซ้อน ก่อนที่บานประตูรั้วไม้ไผ่หนาป้องกันค่ายทิศตะวันตกจะหักสะบั้นพังทลายลงมา ดินโคลนแดงกระเซ็นตลบ ทหารราบทัพหน้าของแคว้นพยัคฆ์ทมิฬนับร้อยนายพร้อมอาวุธหอกดาบครบมือโห่ร้องเสียงดังสนั่นพุ่งทะลักเข้ามาดุจคลื่นน้ำหลากหมายจะบดขยี้และเข่นฆ่าทุกชีวิตในค่ายให้พินาศราบคาบ

"พวกสวะแคว้นพยัคฆ์ทมิฬเอ๋ย!... ดาหน้าเข้ามาหาพ่อเอ็งเลยสิโว้ย!"

เป้าแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม กระชับดาบคู่กายในมือแน่นหนา พละกำลังเก้าชั่งในร่างพุ่งทะยานตื่นตัวเต็มพิกัด ขุนศึกหนุ่มกระโจนตัวเข้าใส่ใจกลางวงล้อมของข้าศึกเพียงลำพังประดุจพยัคฆ์ร้ายที่หลุดจากกรงขัง เพลงดาบโบราณถูกกวัดแกว่งวาดผ่านอากาศจนเกิดเสียงฟุ่บฟับฉวัดเฉวียน คมดาบคมกริบกรีดฉีกเนื้อลำคอ หัวไหล่ และใบหน้าของทหารศัตรูจนเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นนองพื้นดินแดงเปียกชื้น

*เก้ง! กรับ! ฉึ่ก!*

เป้าเปิดใช้งานมนต์ลืมเจ็บวิ่งฝ่าดงอาวุธอย่างบ้าบิ่น บุกเข้าแลกดาเมจดึงดูดความสนใจของทหารข้าศึกทั้งหมดให้มารุมล้อมที่ตัวเขาคนเดียว เพื่อเปิดโอกาสให้แนวหลังมีเวลากู้สถานการณ์ ทหารข้าศึกสี่ห้าคนพากันรุมกระหน่ำแทงหอกยาวเข้าใส่เป้าจากรอบทิศทาง คมหอกยาวปะทะสะโพกและหน้าท้องของเป้าส่งเสียงดัง *เคร้ง! เคร้ง!* แม้ผิวเนื้อภายนอกจะแกร่งปานเหล็กทมิฬ ทว่าการโดนรุมปะทะอย่างต่อเนื่องจากทหารฝีมือดีของกองทัพข้าศึกก็ยังสร้างบาดแผลทางยาวสีแดงลึกหลายจุดตามอกและสีข้าง เลือดสีแดงสดไหลพวยพุ่งอาบร่างแกร่งจนท่อนบนชุ่มโชกไปด้วยโลหิตแดงฉานดูน่ากลัวและบ้าคลั่งยิ่งนัก

ทว่า ชายหนุ่มกลับไม่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเลยสักแอะ!

เป้ากลับขยับแสยะยิ้มกว้างอย่างกะล่อนและเหี้ยมเกรียม หัวเราะร่าเสียงดังก้องป่าปั่นประสาททหารข้าศึกดุจคนบ้ากระหายเลือด แววตาคมกริบเปล่งประกายปีศาจร้ายกระหน่ำซัดฝ่ามือและหมัดคาดเชือกซัดหน้าข้าศึกจนดั้งจมูกหักเบี้ยวปลิวกระเด็นลอยไปตกตามกอไผ่ ล้มตายนับสิบคน

"ฮะๆๆ! เข้ามาอีกสิไอ้พวกหมาขี้เรื้อน! ฝีมือมีแค่นี้คิดจะมาบดขยี้ค่ายข้ายังเร็วไปร้อยปี! ดาบของพวกเอ็งมันเบาหวิวปานปุยฝ้ายเชียวโว้ย!" เป้าหัวเราะท้าทายอย่างบ้าคลั่ง สร้างความหวาดตระหนกและขวัญเสียให้กับทหารแคว้นพยัคฆ์ทมิฬจนพากันชะงักเท้าด้วยความกลัวเกรงขามดุจเห็นอสูรกายที่ไม่มีวันตาย

ที่แนวป้องกันหลังค่าย ชงโค มะลิ และกระดังงา ยืนอยู่บนหอคอยเวรยามและแนวป้องกันหน้าไม้ ชงโคร้องไห้ตาแดงก่ำคอยดึงสายหน้าไม้กลระดมยิงสกัดทหารข้าศึกที่พยายามจะรุมล้อมเป้าอย่างห่วงใยสุดหัวใจ มะลิยืนเคียงข้างช่วยชี้พิกัดสั่งการวางกับดักดินระเบิดสกัดข้าศึก ขณะที่กระดังงากุมกล่องยาสมุนไพรไว้แน่นหน้าซีดเซียว จ้องมองร่างอาบเลือดของสามีด้วยความเจ็บปวดและห่วงหาจับใจประหนึ่งดวงใจจะแตกสลายตามไปด้วย

*ตูม! ตูม!*

กับดักดินประสิวระเบิดหินที่วางไว้รอบป่าทิศตะวันตกตามแผนของมะลิเริ่มทำงาน ส่งผลให้สะเก็ดหินดินระเบิดปะทุฉีกร่างทหารข้าศึกแถวหลังจนแขนขาขาด เกิดความโกลาหลระส่ำระสายทั่วขบวนทัพหน้าข้าศึกที่ขาดความเป็นระเบียบเรียบร้อย

แรงบีบคั้นและดาเมจสะสมมหาศาลจากการรุมโจมตีระดับสงคราม ปะทะเข้ากับชีพจรกายาเหล็กทมิฬของเป้าอย่างรุนแรง พลังปราณสีดำทมิฬโคจรไหลเชี่ยวทะลวงจุดชีพจรที่อุดตันจนหมดสิ้น หน้าต่างระบบสีทองพลันเด้งสว่างจ้าผุดขึ้นกลางครรลองสายตาของเป้าทันทีอย่างกะทันหัน

*“ติ๊ง! ได้รับการโจมตีระดับสงครามเต็มรูปแบบ! อดทน แกร่ง ถึก ปานปีศาจขุนศึกกลืนเลือด! ยินดีด้วยโฮสต์ บัดนี้ท่านได้บรรลุวิชา ‘กายาเหล็กทมิฬ (ระดับ 2) ขั้นที่ 7’ (พละกำลัง: 10.0 ชั่ง) เรียบร้อยแล้วจ้า! (ได้รับแต้มสะสมจากโบนัสรับศึกใหญ่ 500 แต้ม แต้มสะสมปัจจุบันคงที่: 2000 แต้ม) พละกำลังตอนนี้ถึกและทรงพลังระดับคว่ำควายธนูด้วยมือเปล่าได้แล้วนะ แต่อย่าเพิ่งห้าววิ่งไปรับง้าวเหล็กของแม่ทัพหลวงตรงๆ เชียวนะจ๊ะโฮสต์แมงดาหนุ่มรูปหล่อ!”*

ความร้อนระอุเดือดพล่านระเบิดขึ้นในช่องท้องของเป้า พละกำลัง 10.0 ชั่งแล่นพล่านไหลเวียนหนาแน่นเต็มขีดสุดกล้ามเนื้อ ผิวหนังสีทองแดงรอบบาดแผลสมานตัวบีบรัดปากแผลต้านเลือดไหลทันที เป้ากวัดแกว่งดาบคู่ฟาดฟันแหวกฝ่าวงล้อมกระแทกโล่เหล็กข้าศึกหักกระเด็นกระดอนเป็นชิ้นๆ ด้วยพลังมหาศาลปานคว่ำควายธนู

ทหารทัพหน้าแคว้นพยัคฆ์ทมิฬสู้แรงบ้าคลั่งและพละกำลังดุจช้างสารของเป้าไม่ไหว ประกอบกับเจอกลยุทธ์หน้าไม้กลและกับดักระเบิดดินประสิวของสามสาวจนกองกำลังพังพินาศย่อยยับล้มตายไปเกือบครึ่งร้อยนาย นายกองทหารทัพหน้าเห็นท่าไม่ดีจึงเป่าแตรสั้นส่งสัญญาณสั่งล่าถอยถอยทัพหนีเตลิดกลับลงไปทางตีนเขาชั่วคราวอย่างพ่ายแพ้

"พวกเราชนะแล้ว! พี่เป้าขับไล่พวกมันไปได้แล้ว!" เสียงทหารบ้านและชาวบ้านโห่ร้องเฮลั่นดีใจด้วยความปิติยินดีระงับเพลิงไฟรอบค่ายป่าไผ่ได้สำเร็จ

ทันทีที่ทหารศัตรูล่าถอยออกไปจนสิ้นและเพลิงเริ่มสงบลง ความตึงเครียดของเป้าพลันผ่อนคลายลงทันควัน มนต์ลืมเจ็บเริ่มเสื่อมฤทธิ์ส่งผลให้แรงบอบช้ำสะสมภายในอวัยวะที่เกิดจากการต้านรับแรงปะทะและ-่าลูกธนูระดับสงครามโถมประดังเข้ามาทันทีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

*อั่ก!...*

เป้าตาโตทรุดตัวคุกเข่ากระแทกพื้นดินแดงอย่างรุนแรง ก่อนจะกระอักเลือดอุ่นสีเข้มคำโตออกมาเปรอะเปื้อนพื้นดิน ร่างหนาใหญ่กำยำสั่นเทาเอนล้มฟุบลงแน่นิ่งกับดินแดงชุ่มโชกเลือดหมดสติไปทันที

"พี่เป้า!..." ชงโคและกระดังงากรีดร้องลั่นด้วยความตระหนกตกใจสุดขีด สองสาวงามวิ่งฝ่าซากศพเขม่าควันไฟตรงดิ่งเข้ามาทรุดกายนอนกอดประคองร่างอันสลบไสลอาบเลือดของขุนศึกหนุ่มไว้แน่นด้วยความรักและกลัวเสียเขาไป น้ำตาไหลนองหน้าอาบแก้มเนียนปะปนกับคราบเขม่าควันไฟ ขณะที่มะลิรีบวิ่งตามเข้ามาช่วยประเมินบาดแผลด้วยสีหน้ากังวลยิ่งยวด

ขณะเดียวกัน ตัดฉากไปยังแนวยอดเขาสูงชันที่ห่างไกลออกไปประมาณสามลี้ ท่ามกลางลมพัดกรรโชกและแถวแสงไฟคบเพลิงยาวเหยียดประดุจมังกรไฟของกองทัพหลวงหลักของแคว้นพยัคฆ์ทมิฬ รองแม่ทัพ 'เกราะทมิฬ อู๋กวน' แห่งแคว้นพยัคฆ์ทมิฬ ยืนอยู่บนอานม้าศึกจ้องมองควันเพลิงที่ค่ายป่าไผ่ด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มเยือกเย็นสะใจ

"ไอ้ขุนศึกเป้านั่น... ช่างน่าสนใจดีแท้ มีพละกำลังปานปีศาจต้านศัตราวุธได้ปานนั้น... สั่งเคลื่อนกำลังพลทัพหลวงหลักห้าร้อยนาย บุกทะลวงบดขยี้พวกมันให้ราบคาบคืนนี้ทันที อย่าปล่อยให้พวกมันมีโอกาสรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว!"

สงครามทำลายล้างที่แท้จริงและศึกหลวงหลักกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้านี้!

---