เรื่อง เกิดเป็นขุนศึกเป้าใหญ่ พร้อมระบบเทพแมงดา NC
ตอนที่ 46 ลอบเผาค่าย
ตอนที่ 46 ลอบเผาค่าย
ความเีัในาึสงัดค่ายป่าไ่ถูกืกินด้วยไอหมอกาทึบที่แผ่ซ่านลงมาจากยอดเขาสูงชัน สายลมราตรีพัดกรรโชกวูบไหวส่งเสียงหวีดหวิวเสียดสีกับลำต้นไผ่เขียวขจีที่รายล้อมเนินดิน ดั่งลางร้ายที่กำลังคืบคลานเ้าสู่อ้อมกอดผืนป่า ทว่าภายใต้ความสงบเงียบที่ดูเหมือนไร้สิ่งรบกวนนั้น หลังแนวกำแพงผาหินทมิฬทางทิศตะวันออกเฉียงเือซึ่งเป็นจุดอับสายตาและเต็มไปด้วยโตรกผาสูงชัน กลับมีเงามืดนับร้อยกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบดุจอสรพิษเลื้อยผ่านซอกหิน
ชายชราร่างผอมเกร็งในชุดมอมแมม ดวงตาแฝงแววเคียดแค้นชิงชังจนแทบกระอักเลือด นั่นคืออดีตผู้ใหญ่บ้านแห่งค่ายป่าไ่ บิดาผู้ทรยศชงโคที่หลบีรอดชีวิตไปได้จากความพ่ายแพ้ครั้งก่อน บัดนี้มันยอมขายศักดิ์ศรีและความเป็นมนุษย์จนหมดสิ้น คุกเข่าหมอบาบอยู่แทบเท้าบุรุษร่างยักษ์ในชุดเาะเหล็กกล้าสีดำทมิฬลายพยัคฆ์ผู้เหี้ยมเกรียม... รองแม่ทัพอู๋กวนแห่งกองทัพหลวง
"ใต้เท้าอู๋กวนขอรับ... ทางลับช่องแคบผาเหยี่ยวนี้มีเพียง้าคนเดียวที่รู้ เส้นทางนี้ลัดเลาะผ่านรอยแยก้าผา เลี่ยงแนวด่าน้าและค่ายกลกับดักไม้ไผ่พวกกบฏเป้าใหญ่จนหมดสิ้น พวกมันไม่มีทางคาดคิดเด็ดขาดว่าพวกเราจะโผล่ทะลวงเ้าสู่ใจกลางค่ายป่าไ่ได้โดยตรงขอรับ!" ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านปนกระหยิ่มยิ้มย่อง แววตาเต็มไปด้วยไฟริษยาที่อยากเห็นไอ้ขยะเป้าและทุกคนในค่ายแหลกสลายเป็นจุณ
รองแม่ทัพอู๋กวนแสยะยิ้มอำมหิตใต้้ากากเหล็ก ดวงตาดุดันดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองลงไปยังกระท่อมพักอาศัยและโรงเรือนค่ายป่าไ่ที่หลับใหลอยู่เบื้องล่าง มือาหยาบกร้านยกขึ้นส่งสัญญาณให้กองทหารหลวงเาะเหล็ก 500 นายที่ซุ่มตัวอยู่ในเงามืดเตรียมพร้อมรบ
"ดีมาก... ค่ำคืนนี้้าจะล้างบางพวกกบฏป่าไ่ให้เหี้ยนเตียน ดับไฟแค้นกองทัพหลวง! ยิงธนูเพลิง... เผาค่ายมันให้กลายเป็นทะเลเพลิงนรกโลกันตร์ อย่าให้เหลือแม้แต่ซากหมาสักตัวเดียว!"
*ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!*
สิ้นเสียงคำสั่งอันเหี้ยมโหด พลธนูไฟชั้นยอดนับร้อยนายที่ซุ่มอยู่บนชะง่อนผาสูงพลันจุดคบเพลิงจ่อปลายลูกศรอาบน้ำมันดิน เปลวไฟสีส้มแดงฉานสว่างวาบขึ้นนับร้อยดวงกลางความมืดมิด ก่อนที่สายธนูจะถูกน้าวสุดแรงแล้วปล่อยพุ่งแหวกอากาศดั่ง-่าฝนดาวตกเพลิงสีเลือด ลูกธนูเพลิงนับร้อยดอกกรีดเสียงหวีดหวิวเสียดแทงอากาศ พุ่งตกลงสู่หลังคาหญ้าคา เรือนพักชาวบ้าน โรงเสบียง และคอกม้าทั่วค่ายป่าไ่อย่างแม่นยำและไร้ความปรานี!
*ตูมมม! พรึ่บ!... พรึ่บ!...*
เพียงชั่วพริบตาเดียว เปลวเพลิงสีแดงฉานก็ลุกโหมไหม้ลามเลียหลังคาหญ้าคาแห้งกรอบอย่างบ้าคลั่ง ลมราตรีที่กรรโชกแรงยิ่งโหมกระพือให้ไฟนรกแผ่ขยายลุกลาม้ามเรือนพักไปทีละหลังอย่างรวดเร็ว กลิ่นควันไฟ กลิ่นน้ำมันดิน และละอองเขม่าสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าราตรีบดบังดวงดาวจนมืดมิด เปลี่ยนค่ายป่าไ่ที่เคยสงบสุขให้กลายเป็นทะเลเพลิงอันร้อนระอุในชั่วพริบตา
"ไฟไหม้!... ช่วยด้วย! ้าศึกบุกค่ายแล้ว!"
"กรี๊ดดด! ไฟไหม้หลังคาเรือน! กองทัพหลวงบุกเ้ามาทางหลังผาแล้ว!"
"ีเร็วเ้า! ช่วยลูก้าด้วย! พ่อจ๋าแม่จ๋าอยู่ไ!"
เสียงหวีดร้องระงม เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระกกลัวตาย และเสียงฝีเท้าวิ่งสับสนอลหม่านดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งค่าย ปลุกชาวค่ายป่าไ่ เด็ก คนชรา และสตรีให้ตื่นขึ้นมาเผชิญ้ากับฝันร้ายที่กลายเป็นจริงกลางดึกสงัด
---
ภายในเรือนนอนหลักเป้าและสามสาว เสียงระเบิดเพลิงไฟและเสียงกรีดร้องสับสนสะเทือนเลื่อนลั่นจนตัวเรือนไม้ไผ่สั่นสะท้าน!
เป้าลืมตาโพลงขึ้นมาในทันที สัญชาตญาณสัตว์ป่าและจิตสัมผัสยอดขุนศึกตื่นตัวเต็มพิกัด ร่างสูงใหญ่กำยำดีดตัวผุดลุกขึ้นจากแคร่ไม้อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แววตาคมกริบกวาดมองทะลุ้าต่างไม้ไผ่ เห็นประกายไฟสีส้มแดงลุกท่วมยอดไม้และควันดำาทึบกำลังลอยคละคลุ้งเ้ามาในตัวห้อง
"พี่เป้า!... เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ!?"
ชงโค มะลิ และกระดังงา สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจสุดขีด สตรีทั้งสาม้าซีดเผือดเมื่อได้ยินเสียงหวีดร้องและเสียงโห่ร้องฆ่าฟันทหาร้าศึกที่ดังกระหึ่มอยู่นอกเรือน มะลิรีบคว้าผ้ามาคลุมกายด้วยมือที่สั่นเทา ขณะที่กระดังงาเบิกตากว้างมองลอดช่อง้าต่างเห็นเปลวเพลิงกำลังลามเลียโรงเสบียงใกล้ๆ
"พวกมันบุกเ้ามาแล้ว... และไม่ใช่ทางด่าน้า แต่มันลอบเ้ามาจากทางหลังผา!" เป้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังทว่าเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ชายุ่มไม่รอช้า รีบกระชากชุดศึกสีเ้ขึ้นสวมใส่ มือาเอื้อมไปคว้าดาบคู่เหล็กกล้าแกร่งประจำกายขึ้นมาสะพายหลัง ประกายดาบสีเงินวาววับสะท้อนกับแสงเพลิงภายนอกอย่างดุดัน
ชงโคที่มองออกไปเห็นทิศทางเพลิงไหม้ที่ลามมาจากแนวผาเหยี่ยว ดวงตาคู่งามนางพลันสั่นระริก หยาดน้ำตาใสเอ่อล้นคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวลึกถึงขั้วหัวใจ "ทางลับหลังผา... มีเพียงคนในตระกูล้าเท่านั้นที่รู้... ท่านพ่อ... ท่านพ่อเป็นคนนำพวกมันเ้ามาจริงๆ หรือนี่... ฮึก... ทำไมท่านถึงได้โหดร้ายถึงเพียงนี้..."
มะลิและกระดังงารีบเ้ามากุมมือนางไว้ด้วยความเห็นใจ ทว่าสถานการณ์้าสิ่ว้าขวานเช่นนี้ไม่มีเวลาให้โศกเศร้า เสียงเกือกม้าศึกและเสียงฝีเท้าักแน่นทหารเาะเหล็กนับร้อยกำลังบุกทะลวงเ้ามาใกล้ลานกลางค่ายทุกขณะจิต
เป้าเดินตรงเ้ามากุมไหล่บางชงโค มะลิ และกระดังงาแน่น สบตาสตรีทั้งสามด้วยแววตามั่นคงดุจขุนเขาไร้ความหวาดหวั่น เพื่อถ่ายทอดความกล้าหาญและสติสัมปชัญญะให้แก่พวกนาง
"ชงโค มะลิ กระดังงา... ฟังพี่ให้ดี!" เป้าเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแต่แฝงความห่วงใยลึกซึ้ง "ตอนนี้้าศึก 500 นายลอบเ้ามาโอบล้อมค่ายและจุดไฟเผาทุกทิศทาง ทางรอดเดียวชาวบ้านคือต้องถอยร่นออกไปทางแนวป่าริมแม่น้ำทางทิศใต้! พี่ขอสั่งให้พวกเจ้าทั้งสาม รีบมุ่ง้าไปยังกระท่อมพยาบาล ช่วยกันพยุงคนเจ็บ นำพาคนแก่และเด็กๆ รวมพลแล้วพาีฝ่าควันไฟออกไปทางริมแม่น้ำเดี๋ยวนี้!"
ชงโคส่าย้าทั้งน้ำตา สองมือเรียวคว้าแขนแกร่งเป้าไว้แน่น "ไม่เจ้าค่ะพี่เป้า! ้าศึกมีถึงห้าร้อยนาย... พี่เป้าจะอยู่รับมือคนเดียวได้อย่างไร! ้าจะอยู่สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพี่เป้า ้าจะไม่ยอมทิ้งพี่ไปเด็ดขาด!"
"้าด้วยเจ้าค่ะพี่เป้า!" มะลิเอ่ยเสียงสั่นแต่แววตาเด็ดเดี่ยว "ให้้าอยู่ช่วยฟาดฟันคุ้มกันหลังให้พี่เป้าเถิดเจ้าค่ะ พวกเราสาบานแล้วว่าจะร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน!"
"พี่เป้า... น้ำยาสมุนไพรและมีดสั้น้าพอจะช่วยขัดตาทัพได้ ้าไม่อาจปล่อยให้พี่เป้าเผชิญ้านรกเพลิงนี้เพียงลำพังได้เลย..." กระดังงากล่าวเสริมด้วยหัวใจที่บีบคั้น
เป้ามองยอดดวงใจทั้งสามด้วยความซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่เขารู้ดีว่าหากพวกนางมัวแต่อยู่ตรงนี้ ชาวบ้านและคนเจ็บที่ไร้ทางสู้ในกระท่อมพยาบาลจะต้องถูกไฟคลอกตายหรือถูกทหารหลวงเชือดคอจนหมดสิ้น!
"ฟังพี่!" เป้าขึ้นเสียงเ้ กระชับอ้อมกอดดึงร่างทั้งสามเ้าแนบชิดอกแกร่งชั่วครู่ "้าที่พวกเจ้าตอนนี้ยิ่งใหญ่กว่าการเอาชีวิตมาทิ้งตรงนี้! คนเจ็บในกระท่อมพยาบาลและเด็กๆ ไม่มีใครนำทาง มีเพียงพวกเจ้าเท่านั้นที่จะช่วยชีวิตพวกเขาได้! เชื่อมั่นในตัวพี่เป้าคนนี้... กายาศิลาทมิฬพี่มันังากว่าที่พวกมันคิด ไม่มีทัพหลวง้าไมาเด็ดหัวพี่ได้ง่ายๆ หรอก! รีบไปรักษากระท่อมพยาบาลแล้วพาคนีไป เดี๋ยวพี่สกัดทัพ้าพวกมันเสร็จ จะตีฝ่าตามไปสมทบที่ริมแม่น้ำทันที... เ้าใจไหม!?"
สายตาที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ ความเด็ดเดี่ยว และความรักอันเปี่ยมล้นเป้า ทำให้สตรีทั้งสามไม่อาจปฏิเสธได้อีก ชงโคสูดหายใจลึก ปาดน้ำตาบนแก้มเนียนทิ้ง แล้วพยัก้ารับคำสั่งอย่างักแน่น
"เจ้าค่ะพี่เป้า... ้าจะปกป้องกระท่อมพยาบาลและชาวบ้านให้ถึงที่สุด... แต่พี่เป้าต้องสัญญานะเจ้าคะ ว่าพี่เป้าจะตามพวกเราไป จะไม่ยอมตายอยู่ที่นี่เด็ดขาด!" ชงโคเอ่ยเสียงสั่นเครือ
"พี่สัญญาด้วยชีวิต!" เป้าลูบแก้มนางแผ่วเบา ก่อนจะหันหลัง กระชากดาบคู่ออกจากฝักเสียงดัง *แกร๊ง!* สะท้อนประกายดาบดุดัน "ไปได้แล้ว... ลุย!"
---
*เปรี้ยงงง!*
เป้าถีบประตูกระท่อมเปิดอ้า แล้วกระโจนร่างทะยานฝ่าม่านควันดำและละอองไฟออกสู่ลานกลางค่ายทันที!
ภาพเบื้อง้าคือขุมนรกบนดินอย่างแท้จริง! เปลวเพลิงสีแดงฉานกำลังลุกโชนเผาผลาญกระท่อมไม้ไผ่รอบลานค่ายจนพังทลายลงมาเป็นระยะๆ เสียงไม้ไผ่แตกเปรี๊ยะปะทุดั่งเสียงประทัดยักษ์ ควันพิษาทึบและไอความร้อนแผดเผาจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าวแทบหายใจไม่ออก
ท่ามกลางทะเลเพลิงนั้น กองทหารหลวงเาะเหล็กรองแม่ทัพอู๋กวนนับร้อยนายในชุดเาะดำทมิฬ กำลังถือดาบยาวและหอกแหลมคมไล่แทงฟันชาวบ้านและทหารบ้านค่ายป่าไ่อย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนผืนดินเียว เสียงร้องขอชีวิตถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียมเหล่าทหาร้าศึก
"ฆ่ามันให้หมด! จุดไฟเผาค่ายให้วอดวาย อย่าให้มีใครรอดชีวิต!" นายกองทหารหลวงคนึ่งตะโกนกู่ก้องพลางเงื้อดาบหมายจะฟันคอทหารบ้านุ่มที่ล้มคว่ำอยู่บนพื้น
*ฟิ้ววว... ฉับบบ!*
ยังไม่ทันที่ดาบเล่มนั้นจะฟันลงถึงเป้าหมาย เงาร่างสูงใหญ่สีทองแดงเป้าก็พุ่งทะยานแหวกม่านควันไฟเ้ามาดั่งอสูรสงคราม ดาบคู่ในมือขวาตวัดฟาดฟันเป็นวงโค้งประกายเงินวาววับ ชั่วพริบตาเดียว ดาบเหล็กกล้าก็ตัดผ่านลำคอนายกองผู้นั้นจนศีรษะกระเด็นลอยละลิ่ว เลือดพุ่งกระฉูดดั่งน้ำพุกลางสายตาตกตะลึงทหาร้าศึกรอบด้าน!
"ไอ้ระยำเอ๊ย! ใครกล้าแตะต้องคน้า ้าจะส่งวิญญาณมันลงนรกให้หมด!"
เป้าคำรามลั่นสะท้านลานค่าย เสียงกู่ร้องนั้นทรงพลังดั่งสายฟ้าฟาดกึกก้อง ข่มขวัญทหารหลวงจนชะงักกึก ชายุ่มไม่รอช้า โคจรพลังลมปราณหมุนเวียนสู่ทั่วร่าง ปลุกวิชา **"กายาศิลาทมิฬ (ระดับ 3) ขั้นที่ 2"** ขึ้นมาเต็มกำลัง!
*วูบบบ!*
ผิวเนื้อสีทองแดงกำยำทั่วร่างเป้าพลันเปล่งประกายไอมืดมนสีดำทมิฬลึกล้ำ กล้ามเนื้อทุกมัดตึงเปรี๊ยะแข็งแกร่งดั่งหินผาพันปีที่ผ่านการหลอมด้วยไฟบรรลัยกัลป์ ชีพจรทั่วร่างเดือดพล่านด้วย **พละกำลังมหาศาลถึง 16.0 ชั่ง** ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกลาญ!
"มันคือไอ้ขยะเป้าใหญ่! หัว้ากบฏอยู่นี่แล้ว! รุมฆ่ามัน เอาหัวมันไปรับรางวัลกับท่านรองแม่ทัพ!"
ทหารเาะเหล็ก้าศึกนับสิบนายได้สติ ต่างพากันแผดเสียงกู่ร้อง โถมกำลังถือหอกยาวและดาบใหญ่บุกดา้าเ้าล้อมเป้าจากทุกทิศทาง คมหอกนับสิบเล่มพุ่งแทงตรงเ้าใส่แผงอก ลำคอ และสี้างเป้าพร้อมๆ กันหมายจะเสียบร่างให้ทะลุเป็นรูพรุน!
ทว่าเป้ากลับไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบ!
*เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เปรี้ยงงง!*
เสียงอาวุธเหล็กกล้าปะทะเ้ากับผิวกายเป้าดังกึกก้องกังวานราวกับแทงใส่แผ่นเหล็กกล้าาเตอะ! ประกายไฟแลบแปลบปลาบกระจายวูบวาบ คมหอกแหลมคมทหารหลวงไม่อาจเจาะทะลวงผ่านผิวังกายาศิลาทมิฬขั้นสองเป้าได้แม้แต่น้อย ปลายหอกหลายเล่มถึงกับหักสะบั้นและบิ่นงอคามือทหาร้าศึก!
"อะ... อะไรกันวะเนี่ย!? ผิวังมันทำด้วยเหล็กไหลหรืออย่างไรกัน!?" ทหารหลวงตาเหลือกค้างด้วยความตระกตกใจสุดขีด แขนชาดิกจากแรงสะท้อนกลับอันมหาศาล
"ถึงตา้าบ้างล่ะโว้ย!"
เป้าแสยะยิ้มอำมหิต แววตาเปล่งประกายดุดัน ชายุ่มเหวี่ยงหมัดซ้ายที่อัดแน่นด้วยพละกำลัง 16.0 ชั่ง ซัดเ้าใส่้าอกทหารเาะเหล็กคน้าสุดอย่างเต็มเี่ยว!
*เปรี้ยงงง!! ตูมมม!*
เสียงหมัดปะทะเาะเหล็กดังกึกก้อง เาะเหล็กาเตอะยุบตัวลงเป็นรอยหมัดลึก กระดูกซี่โครงแตกหักสะบั้น ร่างทหารหลวงผู้นั้นปลิวกระเด็นลอยละลิ่ว้ามลานค่ายไปไกลกว่าสามวา กระแทกเ้ากับเสาเรือนพักที่กำลังติดไฟจนหักโค่นลงมาทับร่างแหลกเหลวในพริบตา!
พร้อมกันนั้น เป้าหมุนตัวกวัดแกว่งดาบคู่ฟาดฟันดั่งพายุหมุนใบมีด เพลงดาบอันดุดันรวดเร็วและเปี่ยมด้วยพละกำลังมหาศาลฟาดฟันตัดผ่านโล่ไม้ ทะลวงเาะเหล็ก และสะบั้นร่างทหาร้าศึกขาดเป็นสองท่อน เลือดเนื้อสาดกระจายเกลื่อนลานดิน เสียงกรีดร้องโหยหวนทหารหลวงดังระงมเมื่อต้องเผชิญ้ากับสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์!
"ย้ากกก! ลุยเ้าไป! ฆ่าพวกมัน!" ทหารบ้านค่ายป่าไ่ที่เห็นความเก่งกาจไร้เทียมทานเป้า ต่างพากันเกิดขวัญกำลังใจ ฮึกเหิมจับอาวุธลุกขึ้นสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับผู้นำ ช่วยกันสกัดกั้นทัพ้า้าศึกอย่างสุดชีวิต
เป้าบุกตะลุยฟาดฟันดาบคู่ดุจพยัคฆ์ร้ายบุกดงแกะ ทะลวงบดขยี้ทหารหลวงล้มตายไปนับสิบนาย ทว่าเมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบด้าน หัวใจเขาก็ต้องักอึ้งลงอย่างยิ่งยวด...
กองทัพหลวง 500 นายรองแม่ทัพอู๋กวนไม่ได้มีเพียงแค่กอง้าที่เขากำลังสู้อยู่เท่านั้น!
บนเนินดินและแนวป่ารอบค่าย ทหารม้าเาะเหล็กและพลธนูไฟ้าศึกกำลังเคลื่อนกำลังพลเป็นรูปขบวนครึ่งวงกลม โอบล้อมค่ายป่าไ่ไว้ทุกทิศทางอย่างเป็นระบบระเบียบ ธนูเพลิงยังคงถูกระดมยิงตกลงมาราวกับ-่าฝน ปิดกั้นเส้นทางสัญจรทุกสาย เปลวไฟโหมไหม้ล้อมรอบค่ายจนกลายเป็นกำแพงเพลิงสูงท่วมหัว และที่เลวร้ายที่สุดคือกองทหารม้า้าศึกกลุ่มใหญ่ได้เคลื่อนพลเ้าปิดสกัดเส้นทางีริมแม่น้ำทางทิศใต้อย่างแน่นาแล้ว!
"บัดซบเอ๊ย!... พวกมันวางแผนโอบล้อมกะจะเผาพวกเราทั้งค่ายให้ตายทั้งเป็น!" เป้าขบามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ความตึงเครียดบีบคั้นหัวใจจนแทบระเบิด
---
*กรี๊ดดดด! ช่วยด้วย! พวกมันบุกมาถึงกระท่อมพยาบาลแล้ว!*
ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางเสียงอึกทึกสงครามและเสียงคำรามเปลวเพลิง เสียงกรีดร้องอันคุ้นเคยและแสนเจ็บปวดก็แว่วแทรกผ่านสายลมร้อนเ้ามาในโสตประสาทเป้าอย่างชัดเจน!
นั่นคือเสียงมะลิและกระดังงา!
เป้าหันขวับไปมองทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นที่ตั้งกระท่อมพยาบาลหลังใหญ่ และภาพที่ปรากฏต่อสายตาเขาก็ทำให้เลือดในกายแทบจะหยุดไหล!
กระท่อมพยาบาลไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยคนเจ็บจากการรบครั้งก่อน คนชรา และเด็กๆ บัดนี้กำลังถูกกองทหารม้าเาะเหล็กและพลหอก้าศึกกลุ่มใหญ่กว่าห้าสิบนายโอบล้อมไว้อย่างแน่นา!
ที่้าประตูกระท่อม ชงโคยืนถือดาบยาวด้วยมือที่เปรอะเปื้อนเลือด ้างกายนางคือมะลิที่กวัดแกว่งดาบสั้นต้านรับคมหอกทหาร้าศึกอย่างทุลักทุเล ขณะที่กระดังงากำลังโอบกอดเด็กเล็กและช่วยพยุงคนเจ็บถอยร่นเ้าไปในตัวกระท่อม เสื้อผ้าสตรีทั้งสามขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนเขม่าดำ ใบ้าสวยหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความเื่อยล้าเจียนขาดใจ แต่พวกนางยังคงกัดฟันยืนขวางทางเ้าไว้ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียวเพื่อปกป้องคน้างใน!
*ฟึ่บ! ฟึ่บ! พรึ่บ!...*
และในวินาทีวิกฤตนั้นเอง พลธนูไฟ้าศึกบนหลังม้าก็ระดมยิงลูกธนูเพลิงเ้าใส่กระท่อมพยาบาลหลายสิบดอก! ลูกศรเพลิงพุ่งเสียบทะลุหลังคาหญ้าคาและฝาผนังไม้ไผ่ เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกพรึ่บขึ้นในทันที โหมไหม้ลามเลียโครงสร้างไม้ไผ่อย่างรวดเร็วและรุนแรงจนควันดำาทึบพวยพุ่งทะลักเ้าไปในตัวเรือน!
เปลวไฟกำลังโอบล้อมปิดทางเ้าออกกระท่อมพยาบาลไว้ทุกทิศทาง! เสียงเด็กร้องไห้จ้า เสียงคนเจ็บสำลักควันไฟ และเสียงดาบปะทะกัน้าประตูบ่งบอกว่าชงโค มะลิ และกระดังงา กำลังจะถูกบดขยี้และถูกเพลิงนรกเผาผลาญทั้งเป็นในอีกไม่กี่อึดใจ้าง้านี้!
"ชงโค!... มะลิ!... กระดังงา!..."
เป้าเบิกตากว้างจนแทบฉีกขาด แววตาคมกริบแดงก่ำด้วยความตระกตกใจและเดือดดาลพลุ่งพล่านจนถึงขีดสุดอารมณ์! เส้นเลือดที่ขมับ ลำคอ และท่อนแขนปูดโปนขึ้นมาราวกับรากไม้ใหญ่ หัวใจชายุ่มบีบรัดรุนแรงจนแทบแตกสลายเมื่อเห็นยอดดวงใจทั้งสามกำลังตกอยู่ในวงล้อมแห่งความตาย!
"พวกสารเลว!... อย่าแตะต้องเมีย้าาาา!!!"
เป้าแผดเสียงคำรามกู่ร้องก้องฟ้า ดังกึกก้องกลบเสียงเพลิงไฟและเสียงสนามรบจนแผ่นดินสะเทือน! สองเท้าาเหยียบย่ำลงบนผืนดินเียวจนดินแตกระแหง ร่างสูงใหญ่กำยำระเบิดพลังกายาศิลาทมิฬทะยานร่างฝ่าดงหอกดงดาบ มุ่งตรงไปยังกระท่อมพยาบาลที่กำลังลุกเป็นไฟอย่างบ้าคลั่งดั่งพยัคฆ์คลั่งหลุดจากขุมนรก โดยไม่สนว่าเบื้อง้าจะมี้าศึกขวางอยู่อีกกี่ร้อยนายก็ตาม!
---
**[กล่องประเมินผลระบบเทพแมงดาโบราณ]**
* **สถานะผู้ใช้:** เป้า (ขยะเหล็กไหล)
* **ระดับพลัง:** กายาศิลาทมิฬ (ระดับ 3) ขั้นที่ 2
* **ค่าความทนมือทนตีน:** 900/1000
* **พละกำลัง:** 16.0 ชั่ง
* **แต้มระบบโบราณ:** 3500 แต้ม
* **วิชาที่ครอบครอง:** กายาศิลาทมิฬ ขั้น 2, คาถาวาจาอ้อนหญิง, มนต์ลืมเจ็บ
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
ปักหมุด
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??