เรื่อง พ่อผัว..ยั่ว..ลูกสะใภ้ 25+

"ถึงเวลาไปพบพวกสุนัขแบล็กเมล์ในอำเภอแล้ว... พ่อจะไปล้างแค้นและปิดบัญชีพวกมันวันนี้!"

น้ำเสียงของผมที่เปล่งออกมามันช่างเยือกเย็นและหนักแน่นจนตัวผมเองยังรู้สึกขนลุก สองมือของผมกระชับพานท้ายปืนลูกซองยาวแปดนัดกระบอกดำมะเมื่อมในมือแน่น สัมผัสเย็นเยียบของเหล็กกล้าและกลิ่นน้ำมันปืนจางๆ ยิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ดิบในกายของผมพุ่งสูงขึ้น ผมไม่มีความรู้สึกผิดหรือกลัวความถูกต้องใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้วในเวลานี้ มีเพียงความต้องการปกป้องสะใภ้คนสวยตรงหน้าและจัดการกับสุนัขลอบกัดทุกตัวที่บังอาจเข้ามาทำลายชีวิตของเธอ

สะใภ้บีที่ยืนอยู่ข้างเตียงนอนจ้องมองกระบอกปืนในมือของผมด้วยใบหน้าที่ขาวซีดไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยสั่นระริกเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาไหลรินอาบสองข้างแก้มขาวนวล ร่างกายอวบอัดของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้จนเนื้อตัวสั่นระรัว ทรวงอกอวบใหญ่สองเต้ากระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะลมหายใจที่หอบสะอื้น บีก้าวเท้าสั่นเทาขยับเข้ามาหาผม มือเรียวบางเอื้อมมากุมท่อนแขนเสื้อลายสก๊อตของผมไว้แน่นราวกับคนตกน้ำที่พยายามไขว่คว้าหาหลักประคองชีวิต

"พ่อคะ... ฮือ... พ่อจะเอาจริงเหรอคะ... บีกลัว... บีกลัวเหลือเกินจ้ะพ่อ... อย่าทำอะไรที่มันรุนแรงเลยนะคะ บีไม่อยากเห็นใครต้องตาย..." บีสะอื้นไห้เสียงสั่นเครือ หัวไหล่บางไหวโยนด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

ผมหันไปสบตากับเธอ แววตาของผมที่เคยจ้องมองเรือนร่างและรูรักของเธอด้วยอารมณ์ใคร่ บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและห่วงใยอย่างที่สุด ผมเอื้อมมือหนาหยาบกร้านไปลูบหัวปลอบโยนเธอเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับเส้นผมอ่อนนุ่มที่ชื้นเหงื่อ

"ไม่ต้องกลัวบี ทำใจดีๆ ไว้... เชื่อมือพ่อ พ่อจะไม่มีวันปล่อยให้พวกมันมาเหยียบย่ำทำร้ายหนูได้อีกเด็ดขาด ใครที่มันทำหนูเจ็บ มันต้องชดใช้เป็นสองเท่า" ผมพูดปลอบเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเด็ดขาดอยู่ข้างใน

ผมประคองร่างอวบอัดของบีให้ออกเดินเคียงคู่กันออกจากห้องนอนสลัว บีเกาะแขนผมแน่นไม่ยอมปล่อย ขาของเธอสั่นระริกจนแทบจะก้าวเดินไม่ไหว ผมเปิดประตูบ้านไม้หลังใหญ่ก้าวลงบันไดพากันตรงไปยังรถกระบะคันเก่าสีเทาปะผุที่จอดอยู่ใต้ร่มเงาไม้ข้างบ้าน ผมดึงประตูรถฝั่งข้างคนขับเปิดออกแล้วประคองร่างของบีขึ้นไปนั่งบนเบาะอย่างเบามือ มือของผมสัมผัสโดนต้นขาขาวนุ่มของเธอที่โผล่พ้นชายกระโปรงผ้าเนื้อบางสั้นเต่อ ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทิ้มจนผมนึกสงสารจับใจ ผมเอื้อมตัวดึงประตูรถปิดให้เสียงดังปังสะท้อนก้องลานบ้าน

จากนั้นผมเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ สอดตัวก้าวขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัย ก่อนที่จะสตาร์ทเครื่องยนต์ ผมก้มตัวลงเอื้อมมือนำปืนลูกซองยาวที่เพิ่งขึ้นรั้งลำกล้องเสียงดังแกร๊กควั่กไปแอบซ่อนไว้ตรงซอกด้านหลังเบาะนั่งขับขี่อย่างมิดชิด นำผ้าขี้ริ้วเก่าๆ และเสื้อคลุมลายทหารผืนหนามาคลุมบดบังลำกล้องสีดำสนิทไว้เพื่อไม่ให้คนภายนอกสังเกตเห็นได้ง่ายๆ หากมองผ่านมาทางกระจกรถ

"นั่งรอในนี้เฉยๆ นะบี พ่อจะจัดการทุกอย่างเอง" ผมบอกพร้อมกับยื่นมือไปจับกุมฝ่ามือนุ่มที่เย็นเฉียบของบีเบาๆ เพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้เธอ

ผมบิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์รถกระบะคันเก่ง เครื่องยนต์ดีเซลครางกระหึ่มดังลั่นก่อนที่ผมจะเหยียบคลัตช์เข้าเกียร์แล้วค่อยๆ ปล่อยรถเคลื่อนตัวออกไป รถกระบะแล่นเลาะไปตามถนนดินแดงขรุขระรกร้างมุ่งหน้าออกสู่ปากทางสวนปาล์ม ฝุ่นดินแดงตลบอบอวลอยู่ทางเบื้องหลัง แสงแดดยามบ่ายแก่ยังคงแผดเผาจนไอร้อนระอุขึ้นมาจากพื้นดินแดงปนทราย

ทว่าผมไม่ได้ขับรถมุ่งหน้าไปถนนใหญ่เพื่อเข้าตัวอำเภอในทันทีตามเส้นทางปกติ เพราะในหัวของผมมีแผนการอื่นที่ต้องจัดการก่อน ชัย... สามีของแก้วที่เพิ่งขี่รถจักรยานยนต์หลบหนีไปจากบ้านพักริมคลองหลังจากที่ผมเข้าไปตลบหลังซอยรูรักเมียของมันจนเสร็จอารมณ์ดิบไปเมื่อบ่ายนี้ ผมรู้ดีว่าชัยมันยังไม่รู้ตัวว่าผมได้เบาะแสสำคัญและรูปถ่ายหลักฐานเด็ดเก็บไว้ในมือ และหลังเลิกงานในช่วงเย็น ชัยจะต้องขี่มอเตอร์ไซค์กลับผ่านทางสามแยกป่าสวนยางพาราที่เชื่อมต่อกับบ้านของมันแน่ๆ

ใช่แล้ว... ชัยมันขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่งไปทำงานรับจ้างกรีดยางพาราในสวนที่อยู่ถัดไปไม่ไกล และถนนสายดินแดงสายเดียวที่มันจะใช้ขี่ผ่านเพื่อเดินทางกลับบ้านพักก็คือทางแยกตรงชายป่าสวนยางพาราที่เงียบสงัดและปลอดผู้คน ผมหักพวงมาลัยหันหัวรถกระบะแล่นเลาะไปตามเส้นทางป่าสวนยางพาราที่ทึบและรกครึ้ม แสงแดดที่สาดส่องลงมารำไรผ่านช่องว่างของใบยางพาราสีเขียวทึบทำให้เกิดเงาวูบวาบสลัวๆ ตลอดรายทาง

ผมจอดรถกระบะขวางกึ่งกลางทางแยกหักศอกแคบๆ ตรงชายป่าสวนยางพาราพอดี ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่หากขี่รถมอเตอร์ไซค์เลี้ยวโค้งมาจะไม่สามารถมองเห็นรถของผมได้ล่วงหน้า บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดระคนตึงเครียด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์รถกระบะครางเบาๆ และเสียงจักจั่นเรไรในป่ายางที่ร้องระงมต้อนรับยามเย็นอันร้อนอบอ้าว บีในรถเอื้อมมือมากุมมือผมไว้แน่นหนาขึ้น ลมหายใจของเธอกระชั้นตื่นตระหนก สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้าตรงทางแยกฝุ่นดินขาวสลับแดง

สะใภ้บีหันมามองหน้าผมด้วยแววตาหวั่นวิตก "พ่อจ๋า... พ่อมาจอดรถรออะไรตรงนี้เหรอจ๊ะ... บีกลัว... เรารีบไปกันเถอะนะพ่อ... ปล่อยมันไปเถอะจ้ะ บีไม่อยากให้พ่อต้องมาเปื้อนเลือดเพราะเรื่องพวกนี้เลย"

"รอไอ้ชัย... พ่อต้องตัดไฟแต่ต้นลมไม่ให้มันย้อนมาแว้งกัดเราทีหลัง บีอยู่นิ่งๆ ในนี้แหละ ไม่ต้องออกไปข้างนอกเด็ดขาด เชื่อฟังพ่อนะ" ผมตอบเสียงเรียบเย็นชา จ้องมองผ่านกระจกมองข้างด้วยแววตาดุร้ายไร้ความปรานี

เพียงไม่ถึงสิบนาทีต่อมา เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์สองจังหวะดังแว่วลอยมาแต่ไกล ชัยขี่รถมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าดรีมเก่าๆ สวมเสื้อยืดสีซีดปอนๆ และกางเกงขาสั้นเปื้อนคราบน้ำยางเหนียวเหนอะหนะ สวมหมวกกันน็อกครึ่งใบสีทึบขี่อ้อมโค้งหักศอกมาอย่างรวดเร็ว พอสายตาของมันเหลือบเห็นรถกระบะของผมจอดขวางทางกะทันหัน ชัยเบรกตัวโก่ง ล้อรถมอเตอร์ไซค์ปัดกวาดก้อนกรวดและฝุ่นดินแดงฟุ้งกระจาย ชัยทรงตัวประคองรถไว้ได้หวุดหวิด ท่าทางของมันหัวเสียและโมโหโทโสอย่างรุนแรงจนเห็นเส้นเลือดที่คอปูดโปนออกมา

ชัยยันขาตั้งมอเตอร์ไซค์ลงกับพื้นปนทราย ดึงหมวกกันน็อกออกเผยให้เห็นใบหน้ากักขฬะปากห้อยดำคล้ำ แววตาของมันฉายแววหาเรื่องและแข็งกร้าว ชัยเดินดุ่มๆ เข้ามาหาเกือบจะถึงตัวรถกระบะ พลางตะโกนด่าลั่นประจานความโกรธด้วยน้ำเสียงท้าทาย:

"ไอ้ลุงคร้าม! ขับรถเหี้ยอะไรของมึงวะ! จอดขวางทางทำส้นตีนอะไร! อยากตายหรือไงกูจะชนให้พังยับเลย! เออ... ดีเหมือนกันที่เจอตัวมึงตรงนี้ กูกำลังจะโทรหาไอ้โออยู่พอดีเลยว่ะ!" ชัยแสยะยิ้มชั่วร้ายอย่างคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าและมีแต้มต่อ มันชูโทรศัพท์มือถือปุ่มกดเครื่องเก่าขึ้นมาท้าทาย "กูจะบอกไอ้โอเดี๋ยวนี้แหละว่าเมียรักของมันแอบเล่นชู้โดนพ่อผัวตัวเองกระทุ้งซอยรูรักจนเสร็จอยู่คาบ้านนอก! ดูสิว่าครอบครัวพวกมึงจะพังพินาศขนาดไหน ไอ้โอรู้เรื่องนี้เมื่อไหร่มันคงอกแตกตาย หรือไม่มันก็คงจะมาฆ่ามึงนั่นแหละ!"

ผมขยับตัวก้าวลงจากรถกระบะ ปิดประตูรถดังปังเพื่อไม่ให้บีที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างในโดนแรงกดดันจากบทสนทนาตรงนี้ ผมก้าวเท้าเดินประจันหน้ากับชัยอย่างสุขุมไม่มีความเกรงกลัวหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างกายสูงใหญ่วัยห้าสิบกว่าของผมที่กรำงานหนักในสวนปาล์มสวนยางสะกดให้ชัยต้องชะงักก้าวเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเพราะความเกรงกลัวในพละกำลังและสายตาที่พร้อมจะขยี้มันได้ทุกเมื่อ

ผมแสยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันและเฉียบขาด แววตาอำมหิตจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลอกกลิ้งของชัย ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เตรียมไว้และแอบหยิบมาจากห้องนอนของแก้วออกมาคลี่ออกชูต่อหน้ามันอย่างช้าๆ

นั่นคือ **"กางเกงในสีแดงแปร๊ดของแก้ว"** เมียรักสุดหวงของชัย กางเกงในผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วสีแดงแปร๊ดที่ยังมีคราบน้ำรักเหนียวเหนอะหนะและกลิ่นตัวสาบสาวปนน้ำ-วยของผมติดอยู่ส่งกลิ่นคละคลุ้งจางๆ ในบรรยากาศแห้งแล้งของชายป่ายางพารา

ชัยเห็นกางเกงในตัวจิ๋วสีแดงแปร๊ดของเมียรักถึงกับช็อกตาค้าง ปากที่เคยอ้าตะโกนด่าพลันหุบลงฉับพลัน ดวงตาของมันเบิกกว้างกลมโตด้วยความตกใจปนตระหนก มันจดจำกางเกงในตัวนี้ได้เป็นอย่างดี เพราะมันเป็นคนซื้อให้เมียมันใส่เองกับมือ และคราบน้ำเหนียวสีขาวขุ่นที่เลอะอยู่ตรงเป้านั้นมันก็ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้

ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น ผมหยิบโทรศัพท์มือถือสมาร์ตโฟนของผมออกมากดเปิดหน้าจอโชว์รูปถ่ายที่สว่างจ้าทิ่มตาของมันทันที รูปถ่ายในโทรศัพท์เป็นรูปคู่มุมสูงระยะใกล้ชิดบนเตียงนอนไม้ในบ้านของมันเอง ภาพที่ผมกำลังคร่อมทับบนร่างเปลือยเปล่าของแก้ว มือข้างหนึ่งของผมบีบเค้นเต้านมเต่งตึงสีน้ำผึ้งของแก้วอย่างรุนแรงจนเนื้อนุ่มล้นทะลักง่ามนิ้ว ในขณะที่ใบหน้าของแก้วแดงซ่าน ดวงตาปรือฉ่ำค้าง ครางเสียวซ่านอ้าปากค้างยอมสยบอยู่ใต้ร่างกำยำของผมอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และภาพถัดไปคือภาพที่ผมจงใจถ่ายให้เห็นแก่นกายลำ-วยยักษ์ของผมที่เสียบทะลวงคาอยู่ในรูรักแฉะเปียกของเมียรักมันอย่างโจ่งแจ้งคาตา

ผมยื่นหน้าจอโทรศัพท์เข้าไปจ่อแทบจะชนดมจมูกของชัยช้าๆ เผยภาพความอับอายและไร้ยางอายของเมียรักให้มันดูอย่างเต็มตา

"ดูซะให้เต็มตาไอ้ชัย... มึงจำกางเกงในตัวนี้ของเมียมึงได้ดีใช่ไหม? และดูรูปนี้ซะ... ว่าตอนที่มึงขี่รถมอเตอร์ไซค์ออกไปทำงาน กูกระแทกซอยร่วมรักแก้วเมียรักของมึงเรียบร้อยคาเตียงนอนของมึงเองแล้ว!" ผมเค้นเสียงพูดช้าๆ ดิบๆ และสะใจ แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีความเกรงกลัว "แก้วมันนอนอ้าขาร้องครางเสียวให้กูอัดลำ-วยเข้าไปลึกๆ ซอยรูรักจนเสร็จแตกน้ำรักเข้าไปเต็มท้องมันเลยล่ะ เมียมึงยอมจำนนนอนบิดกายเสียวซ่านให้กูกระแทกรูรักจนหมดแรงคาที่นอนมึงเองเลย! มันครางซี้ดซ้าดบอกว่าควยกูใหญ่ยาวดุดันกว่าของมึงเยอะเลยว่ะ!"

ชัยช็อกจนหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ใบหน้าที่เคยแดงเถือกด้วยความสะใจแปรเปลี่ยนเป็นตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้น ลมหายใจของมันหอบฟืดฟาดเหมือนคนจะขาดใจตาย ดวงตาสองข้างแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกซ่านเพราะความโกรธจัดและเจ็บปวดแสนทรมานจากการโดนสวมเขาโดยพ่อผัวของสะใภ้บี ชายหนุ่มวัยรุ่นหมดสภาพเกรี้ยวกราดในพริบตา มันยืนตัวสั่นเทิ้ม กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นข้อมือ มันแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าเมียที่มันรักและหวงแหนปานดวงใจจะยอมทอดกายให้ชายแก่อย่างผมกระแทกรูรักจนเปียกชุ่มปานนี้

"มึง... ไอ้ลุงคร้าม! มึงเย็ดเมียกู... ไอ้แก่หน้าตัวเมียสารเลว! มึงทำแบบนี้ได้ยังไงวะ! กูจะฆ่ามึง!" ชัยตะโกนด่าลอดไรฟันด้วยความเจ็บแค้นเจียนตาย น้ำตาแห่งความเจ็บใจรินไหลออกจากหางตาของมัน แต่อย่างไรมันก็ไม่กล้าก้าวเข้ามาทำร้ายผมเพราะรู้ดีว่าสู้แรงคนกรำงานหนักอย่างผมไม่ได้

ผมก้าวเท้าเข้าไปประชิดหน้าอกมันจนตัวแทบชนกัน จ้องตาของมันอย่างดุดันแฝงประกายเหี้ยมเกรียมจนชัยต้องขวัญผวาและก้าวถอยหลังกรูดไปจนชิดขอบล้อรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง

"ด่ากูเลยด่าไป... แต่กูขอเตือนมึงไว้ด้วยความหวังดีนะชัย ถ้ามึงปากดีแส่เรื่องของกูกับสะใภ้บีแม้แต่แอะเดียว... รูปถ่ายพวกนี้กูจะพรินต์แจกทั่วตลาดในอำเภอ และกูจะส่งเข้าไลน์กลุ่มหมู่บ้านทุกกลุ่มให้คนเขารู้เห็นกันทั่วหมู่บ้านว่าเมียมึงนอนแก้ผ้าอ้าขาครางเสียวให้กูซอยรูรักอย่างมีความสุขคาเตียงนอนผัว! ดูสิว่าเรื่องชู้สาวของแก้วเมียมึงมันจะดังกระฉ่อนกระจายไปทั่วขนาดไหน และหน้าตาของมึงกับเมียมึงจะเอาไปซุกไว้ที่ไหนจนคนเขาตราหน้าหัวเราะเยาะถ่มน้ำลายใส่หน้ามึงทุกครั้งที่เดินตลาด! มึงจะทนเห็นคนทั้งตำบลหัวเราะเยาะว่ามึงโดนไอ้แก่สวมเขาและรับน้ำรักกูไปกินต่อได้ไหมล่ะ!"

คำพูดขู่สวนเหี้ยมเกรียมและดิบๆ ของผมฟาดแสกหน้าชัยจนมันสิ้นหวังและหมดหนทางสู้อย่างแท้จริง ความเย่อหยิ่งทรนงคอแข็งร่วงลงไปกองกับฝุ่นดินแดง มันรู้ดีว่าความลับเรื่องของผมกับบีหากเปิดเผยออกไป ตัวมันเองก็ต้องสูญเสียหน้าตาและเกียรติยศของลูกผู้ชายไปพร้อมกันในฐานะไอ้หน้าโง่ที่เมียโดนชายแก่ซอยยับเยินคาบ้าน ชัยหมดเรี่ยวแรงที่จะโต้ตอบ ความแค้นในอกก้องสะท้อนแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากกำมือแน่นด้วยความพ่ายแพ้อย่างเจ็บปวดและแสนระทม ทุกอย่างที่มันคิดว่าจะใช้แบล็กเมล์ทำลายครอบครัวผมกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจตัวเองจนแหลกเหลว

"กูขอร้องล่ะ... อย่าปล่อยรูปพวกนี้ออกไปเลย..." ชัยกัดฟันพูด นัยน์ตาสั่นเครือไปด้วยความอับอายและยอมแพ้หมดรูป

"อยากให้รูปเงียบ... มึงก็ต้องปิดปากมึงให้สนิท ไสหัวของมึงกลับบ้านไปหาเมียมึงซะ... แล้วหุบปากของมึงให้เงียบกริบเหมือนคนไม่มีลิ้น อย่าได้เสนอหน้ามายุ่งเรื่องของกูกับสะใภ้บีอีกเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นกูจะทำให้ชีวิตมึงไม่มีที่ยืนในตำบลนี้อีกต่อไป!" ผมพูดปิดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง

ชัยสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างทุลักทุเล มันหันหลังกลับเดินคอตกก้มหน้าก้มตาไร้คำพูดใดๆ เดินกลับไปขี่มอเตอร์ไซค์ สตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังแสบแก้วหูแล้วบิดคันเร่งกระชากรถขี่หลบหนีกลับไปตามถนนป่าสวนยางด้วยความเร็วปานพายุ ทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินแดงปลิวว่อนตลบฟุ้งกลบเงาร่างความพ่ายแพ้ของมันที่ต้องก้มหน้ายอมจำนนหลบหนีหายไป

ผมเป่าปากหายใจระบายอารมณ์ดิบในอกออกมาก่อนจะก้าวเดินกลับมาขึ้นรถกระบะ บีที่คอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลาหันมารีบซักไซ้ถามผมด้วยใบหน้าที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตาแห่งความหวั่นเกรง

"พ่อคะ... ฮือ... เคลียร์กับมันจบแล้วใช่ไหมคะพ่อ... ชัยมันยอมเงียบใช่ไหมจ๊ะ..."

"จบแล้วบี... มันยอมถอยแล้ว มันรักหน้าตาเมียมันมากกว่า และไม่กล้าเสี่ยงแฉเรื่องของเราหรอก ต่อจากนี้มันจะไม่กล้าตอแยกับเราอีก" ผมบอกพลางโยนกางเกงในสีแดงแปร๊ดของแก้วเข้าไปในช่องเก็บของหน้ารถกระบะอย่างไม่ไยดี แล้วหันมาสับเกียร์หักเลี้ยวรถมุ่งหน้าออกจากปากทางป่าสวนยางพารา เดินทางตรงเข้าสู่ถนนหลวงสายหลักเพื่อเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองต่อทันทีเพื่อสะสางปัญหาคนกรุงที่ยังค้างคาใจและคอยแว้งกัดเราอยู่

ระหว่างทางที่รถกระบะคันเก่าแล่นไปตามถนนยางมะตอยที่เริ่มมีเสาไฟฟ้ารายทาง แดดยามบ่ายคล้อยค่อยๆ มืดดับลงแทนที่ด้วยท้องฟ้าสีส้มครามยามเย็นจัด บีนั่งกอดอกเงียบกริบสั่นระรัวอยู่ข้างๆ กายของผม นิ้วมือเรียวเล็กของเธอที่สั่นระริกไม่หยุดถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเธอแน่น ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนข้อความไลน์ก็ดังขึ้นในความเงียบภายในรถ บีสะดุ้งสุดตัวด้วยความผวา แววตากลัวลนลานรีบกดเปิดหน้าจออ่านข้อความนั้นแล้วส่งเสียงร้องสะอื้นไห้ออกมาอีกระลอกใหญ่

น้ำตาของสะใภ้คนสวยหลั่งรินลงมาพรูใหญ่อีกครั้ง เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นแต่มันช่างยากเย็น บียื่นหน้าจอโทรศัพท์สั่นระริกส่งมาตรงหน้าผมให้ช่วยดูข้อความคุกคามบีบคั้นกึ่งเร่งเร้าทวงถามที่ชัชและแมนส่งเข้ามาจากทางเมืองกรุง:

'บี... เลยเวลาเที่ยงมานานแล้วนะ! พวกเรายังรออยู่ที่รีสอร์ตชลพฤกษ์ ห้อง 104 ถ้าไม่มาหาพวกเราภายในครึ่งชั่วโมงนี้ คลิปวิดีโอ 3P สุดเสียวของมึงจะส่งตรงไปหาผัวมึงทันที!'

สายตาของผมสบเข้ากับตัวอักษรข่มขู่คุกคามบัดซบเหล่านั้น ความโกรธแค้นในอกพลันพุ่งขึ้นมาจนผมแทบอยากจะเหยียบคันเร่งรถทะลวงทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า ชัชกับแมน... สุนัขลอบกัดจากเมืองกรุงสองตัวที่แอบอัดคลิปวิดีโอตอนร่วมรัก 3P กับบีในกรุงเทพฯ แล้วนำคลิปนั้นมาแบล็กเมล์บีบคั้นหัวใจสะใภ้รักของผมเพื่อเอาร่างกายของเธอไปย่ำยีหาความเสียวและรีดเอาเงินทองจากเธออย่างไร้ศักดิ์ศรี ผมจำความชั่วร้ายของพวกมันที่กระทำย่ำยีต่อบีได้ดี บีเคยต้องทนทุกข์และเหนื่อยยากเพราะแรงบีบคั้นพวกนี้จนต้องหนีมาระบายความอัดอั้นกับผม และในที่สุดก็ยอมจำนนต่อน้ำรักและ-วยของผมในป่าแห่งนี้เพื่อหาทางออก

บีร้องไห้โฮออกมาอย่างน่าเวทนา ร่างอวบอัดสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หน้าอกนมใหญ่คู่สวยเบียดแน่นอยู่ใต้เสื้อตัวบางกระเพื่อมขึ้นลงรัวเร็วตามจังหวะร้องไห้สะอื้นปานจะขาดใจ บีกราบอ้อนวอนกึ่งพร่ำพูดเสียงสั่นเครืออุดมไปด้วยความกลัวเกรงสุดชีวิต:

"พ่อคะ... ฮือ... บีกลัวจ้ะพ่อ... บีกลัวเรื่องมันจะนองเลือด บีกลัวพ่อจะเป็นอะไรไปเพราะปืนกระบอกนั้น... พ่ออย่าใช้ปืนผาหน้าไม้เลยนะจ๊ะพ่อ... บีไม่อยากให้พ่อติดคุก... ถ้าพ่อเป็นอะไรไป บีจะอยู่ยังไง... ฮือ... บีจะกราบเท้าพ่อล่ะจ้ะพ่อ... อย่าทำร้ายพวกมันจนเป็นเรื่องใหญ่นองเลือดเลยนะคะ... พวกมันเลว แต่มันมีอิทธิพล มีเพื่อนเยอะแยะในกรุง บีกลัวพ่อจะสู้พวกมันไม่ได้จ้ะพ่อ..." บีเอื้อมมือมากอดกระชับท่อนแขนซ้ายของผมแน่นพลางอ้อนวอนน้ำตานองหน้า ใบหน้าหวานของเธอซบลงบนต้นแขนของผมจนสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นของน้ำตาที่ไหลชุ่มผ่านเนื้อผ้า

ผมจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้เต็มไปด้วยความบอบช้ำตื่นตระหนกของสะใภ้รัก หัวใจของผมปวดร้าวเมื่อเห็นเธอดิ้นรนระทมทุกข์ขนาดนี้ ผมตัดสินใจปล่อยมือซ้ายออกจากพวงมาลัยรถกระบะชั่วขณะ เอื้อมมือหนาไปโอบกุมจับข้อมือเรียวเล็กที่เย็นเฉียบของบีไว้แน่น บีบมือกุมมือเธอเพื่อปลอบประโลมขวัญและปัดเป่าทุกความกลัวออกไปจากใจเธอ ผมดึงแขนสะใภ้ให้ขยับร่างกายอวบอัดนุ่มละมุนเข้ามาพิงแนบชิดซบไหล่หนาของผม สัมผัสถึงความอุ่นจากร่างกายของกันและกัน กลิ่นแป้งและกลิ่นหอมจางๆ จากร่างกายของเธอยังคงอบอวลเย้ายวนใจ แต่เวลานี้ความหวงแหนและต้องการคุ้มครองปกป้องเมียและสะใภ้คนโปรดมีค่าเหนือสิ่งอื่นใด

"บี... ฟังพ่อนะลูก" ผมเอ่ยปลุกปลอบขวัญเสียงนุ่มนวลแต่อบอุ่นหนักแน่นมั่นคงปานแผ่นดิน "พ่อนั่งอยู่ข้างหนูตรงนี้ พ่อจะไม่มีวันปล่อยให้สุนัขลอบกัดคนกรุงหน้าไหนมันมาชี้หน้าคุกคามเหยียบย่ำบีอีกต่อไปแล้ว บีเจ็บทรมานเพราะพวกมันมามากพอแล้ว... จากนี้ไปพ่อจะเป็นคนจัดการปิดบัญชีสกปรกของพวกมันเอง บีวางใจเถอะลูก พ่อไม่ยอมให้เกิดเรื่องใหญ่นองเลือดโดยไม่มีหัวคิดหรอก พ่อรู้ว่าพ่อต้องทำยังไง..."

ผมค่อยๆ ดึงมือขวาจับพวงมาลัยคุมรถกระบะอย่างมั่นคง สายตาจ้องเขม็งไปข้างหน้า แววตาในความมืดแปรเปลี่ยนเป็นประกายเย็นเยียบเฉียบขาดไร้ความลังเล น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของผมพูดสำทับเบาๆ แต่ดุดันแทงลึกเข้าไปในจิตใจของสะใภ้:

"คราวนี้... เราจะปิดปากพวกมันให้สิ้นซาก ไม่ให้มันกลับมามีหนทางแว้งกัดเห่าหอนใส่อีก พ่อจะเอาหลักฐานและคลิปของบีกลับคืนมาทั้งหมด!"

รถกระบะแล่นฝ่าความมืดสลัวยามค่ำคืนลึกเข้าไปสู่ท้ายเขตอำเภออันเงียบเชียบ ต้นไม้ข้างทางรกครึ้มและทึบหนาแน่นบดบังแสงไฟจางๆ จากถนนใหญ่ ท้องฟ้าเบื้องบนมืดมิดไร้แสงดาว แสงไฟหน้ารถกระบะส่องสว่างกระทบป้ายทางเข้าเก่าคร่ำคร่าสีซีดจางที่เขียนว่า 'รีสอร์ตชลพฤกษ์' ผมหักพวงมาลัยเลี้ยวรถกระบะคันเก่าเข้าไปในลานจอดรถที่เต็มไปด้วยกรวดหินปนปูนขรุขระ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงผู้คน มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวสีซีดๆ สาดแสงลอดผ่านใบไม้รกครึ้มชวนให้รู้สึกวังเวงและยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

ผมค่อยๆ แล่นรถกระบะเข้าไปจอดในซองจอดหน้าระเบียงห้องพักที่กั้นแยกเป็นหลังๆ สร้างความเป็นส่วนตัวมิดชิดเพื่อป้องกันสายตาคนอื่น บนป้ายไม้เก่าแก่ตรงทางเข้าห้องส่องสว่างด้วยไฟสลัวแสดงหมายเลขห้องเด่นชัดว่า **"104"**

ผมบิดกุญแจดับเครื่องยนต์รถกระบะจนทุกอย่างรอบข้างตกอยู่ในความเงียบงันชวนวังเวงทันที มีเพียงเสียงของเครื่องยนต์รถที่เพิ่งวิ่งมาทางไกลครางร้อนเปรี๊ยะๆ อยู่ใต้ฝากระโปรงหน้ารถ ผมหันไปสบตากับบี สะใภ้คนสวยบัดนี้นั่งเกร็งแน่นตัวสั่นสะท้าน กอดกระเป๋าสะพายตัวสั่นระรัว ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองบานประตูไม้สีเข้มของห้อง 104 ที่ปิดสนิทด้วยความระทึกกลัวถึงขีดสุด

"พ่อคะ... บี... บีกลัวเหลือเกินจ้ะพ่อ... เราจะเดินเข้าไปจริงๆ เหรอคะ..." เสียงของบีเบาหวิวปานกระซิบ แทบไม่พ้นริมฝีปากที่สั่นสะท้าน

"หนูจงเข้มแข็งไว้บี พ่ออยู่ตรงนี้ทั้งคน เดินเคียงข้างพ่อไป อย่าแสดงอาการให้พวกมันเห็นว่าหนูอ่อนแอเด็ดขาด" ผมบอกพร้อมสบตากับเธออย่างมั่นคง

ผมก้มตัวลงเอื้อมมือลึกเข้าไปหลังเบาะนั่งคนขับ ดึงขยับคว้าปืนลูกซองยาวแปดนัดลำกล้องสีดำมะเมื่อมออกมาจากซอกลับ สัมผัสเย็นเฉียบของปืนสร้างความรู้สึกดุดันขึ้นมาในสายเลือด จากนั้นผมหยิบเอาผ้าขาวม้าผืนหนาโทนสีแดงสลับขาวลายตารางที่ผมเตรียมไว้มาพันห่อหุ้มคลุมรอบกระบอกปืนยาวอย่างหนาแน่นและมิดชิดจนอำพรางบดบังรูปร่างปืนลูกซองยาวไว้จนดูเหมือนท่อนไม้ยาวๆ หรือเครื่องมือสวนธรรมดาเพื่อหลบเลี่ยงสายตาและไม่ให้ใครภายนอกมองออกว่าข้างในเป็นปืนยาวมรณะนัดพิฆาตที่จะใช้ระบายโทสะและปิดปากพวกชั่วนั่น

ผมเปิดประตูรถกระบะก้าวเท้าลงยืนบนพื้นดินแข็ง เดินอ้อมมาฝั่งผู้โดยสารเปิดประตูออกแล้วเอื้อมมือประคองจับเอวคอดสะโพกผายอวบแน่นของสะใภ้บีให้ก้าวเท้าลงจากรถ บีตัวสั่นเทาจนแทบก้าวขาไม่ออก ผมกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างสุขุมและเยือกเย็น รวบกระชับท่อนปืนยาวที่ห่อผ้าขาวม้าไว้ในอ้อมแขนขวาอย่างทะมัดทะแมงมั่นคง ก่อนจะจูงมือซ้ายของบีที่กุมแน่นจนเหงื่อชุ่มฝ่ามือตรงดิ่งไปยังหน้าประตูห้องพัก 104

เราก้าวเดินเคียงข้างกันผ่านแสงไฟสลัวหน้าระเบียงทางเดิน เงาร่างของเราทอดยาวทึบไปบนผนังปูนเก่าคร่ำคร่าของรีสอร์ต ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความตึงเครียดหนักอึ้งชวนอึดอัดใจ ผมหยุดก้าวเท้าตรงหน้าบานประตูไม้สีน้ำตาลเข้มของห้อง 104 ที่ปิดสนิทซ่อนความลับและแผนการสกปรกของคนกรุงสองคนไว้เบื้องหลัง

ผมสูดหายใจเข้าลึก จ้องมองประตูไม้ตรงหน้าด้วยดวงตาดุดันอำมหิตล้างแค้นอย่างไร้ความรู้สึกผิดใดๆ

ผมตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิด ยื่นมือข้างที่กุมมือบีอยู่ยกขึ้นมาเป็นกำปั้นหนา แข็งแกร่งทุบลงไปทุบเคาะกระแทกบานประตูไม้หนาๆ ของห้อง 104 เสียงดังกระแทกกระทั้นสนั่นหวั่นไหวอย่างดุดันเฉียบขาด:

ปัง!... ปัง!... ปัง!...

เสียงเคาะประตูดังสนั่นตัดความเงียบงันชวนใจหายระทึกสุดขีด! หัวใจของสะใภ้บีเต้นโครมครามรุนแรงแทบระเบิดออกมานอกทรวงอก ร่างกายสั่นเทิ้มกังวลกับการเผชิญหน้าที่จะสั่นสะท้านและเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล...

---จบตอนที่ 36---