เรื่อง พ่อผัว..ยั่ว..ลูกสะใภ้ 25+

เศษพลาสติกฝาหลังสีดำกับก้อนแบตเตอรี่สี่เหลี่ยมของโทรศัพท์ปุ่มกดรุ่นเก่ากระเด็นหลุดออกจากกัน แตกกระจายเกลื่อนพื้นดินปนทรายแห้งๆ หน้าบ้านป่า ท่ามกลางแดดบ่ายแผดเผาจนไอร้อนระอุลอยขึ้นมาจากพื้นดิน

ผมยืนเบิกตากว้างช็อกตาค้าง ร่างกายของผมแ๠็๫๡ื่๪ราวกับ๡่๪๞ไ๣้ ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับตัวหรือก้าวตีนออกไปจากตรงนั้นเลย หน้าของผมซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจสะดุดกึกจนเจ็บแน่นหน้าอกไปหมด น้ำตาของผมที่ไม่เคยไหลมาหลายสิบปีค่อยๆ ซึมออกมาร่วงหล่นลงแก้มกร้านแดดผิวดำคล้ำอย่างไร้เสียงสะอื้น สมองของผมตื้อไปหมดเหมือนโดนค้อนปอนด์ทุบหัว ภาพทุกอย่างรอบตัวหมุนคว้างช้าๆ

"พ่อคร้ามคะ... บีเอาน้ำเย็นๆ มาให้ดื่มแก้ร้อนค่ะ... ซ่อมเสร็จหรือยังคะ..."

เสียงหวานใสคุ้นหูของบีดังก้องมาจากทางประตูบ้านป่า บีเดินถือแก้วน้ำใส่น้ำแข็งก้าวเท้าออกมาหาผมด้วยรอยยิ้มร่าเริงเปี่ยมสุข ทว่าพอสายตาของเธอเหลือบมามองเห็นตัวผมที่ยืนแ๠็๫๡ื่๪เป็นหิน หน้าตาซีดขาวราวกับคนตาย และเศษชิ้นส่วนโทรศัพท์แตกกระจายอยู่บนพื้นดิน รอยยิ้มหวานของเธอก็พลันหุบลงในทันที ใบหน้าสวยหวานเปลี่ยนเป็นความระแวงและตื่นตระหนกตกใจสุดขีด

"พ่อคะ!... เกิดอะไรขึ้นคะพ่อ!... พ่อหน้าซีดจังเลย เป็นอะไรหรือเปล่าคะ!" บีถามละล่ำละลัก วิ่งถลันเข้ามาหาผมจับท่อนแขนเสื้อของผมสั่นระริก แก้วน้ำในมือเธอสั่นจนน้ำกระฉอก

ผมค่อยๆ หันใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดหันกลับไปมองสะใภ้รัก... เมียลับๆ ที่ผมเพิ่งจะร่วมรักซอยกระแทก-วยฝังรสรักและพ่นน้ำรักสีขาวขุ่นอุ่นจัดเต็มช่องรูรักของเธอในห้องพักสลัวเพื่อระบายความอยากดิบเถื่อนเมื่อชั่วโมงก่อน สะใภ้คนที่ยอมนอนครางระงมสยบอยู่ใต้ร่างของพ่อผัวอย่างผมด้วยความเสียวซ่านลืมความถูกต้องไปเสียหมดสิ้น สายตาของผมจ้องสบตากับเธอด้วยความรู้สึกเจ็บปวดร้าวลึกถึงขั้วหัวใจ ความคิดถึงไอ้โอลูกชายสายเลือดคนเดียวที่ไปทำงานตกระกำลำบากหาเงินที่เมืองนอกส่งกลับบ้านบีบรัดหน้าอกจนผมอยากจะล้มพับลงไปกองกับพื้นดินเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ผมสูดลมหายใจเข้าลึก เค้นกำลังวังชาที่หลงเหลืออยู่น้อยนิด เค้นเสียงแหบพร่าสั่นสะท้านหลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผากราวกับดินปนทรายผุๆ

"บี... ไอ้โอผัวมึง... มัน... มันตายแล้วลูก..."

แก้วน้ำในมือของบีร่วงหลุดออกจากนิ้วเรียวทันทีที่ประโยคนั้นหลุดจากปากผม

ตุ้บ!...

แก้วน้ำร่วงกระแทกพื้น น้ำแข็งและน้ำเย็นสาดกระจายเปียกเปื้อนตีนของบีกับฝุ่นทรายสีแดง แต่บีไม่มีแก่ใจจะก้มมองมัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้น ร่างกายแข็งค้างนิ่งสนิท ใบหน้าที่เคยมีสีชมพูระเรื่อแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดราวกับกระดาษในพริบตา ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เธอจะทนไม่ไหวและระเบิดอารมณ์ออกมา

"พะ... พ่อพูดอะไรนะ... พี่โอ... พี่โอเป็นอะไรนะพ่อ..." บีถามเสียงสั่นระริกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ริมฝีปากบางเฉียบสั่นไหวจนฟันกระทบกันดังกึกๆ

"มันโดนเสาปูนไซต์ก่อสร้างตึกถล่มทับ... ตายคาที่ที่ไต้หวันแล้วลูก... หัวหน้าคนงานไทยเพิ่งโทรมาบอกกูเมื่อกี้..." ผมเอ่ยปากบอกน้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ น้ำตาไหลพรากไม่หยุด

สิ้นเสียงแหบเครือของผม ร่างของบีก็ซวนเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นฝุ่นทรายอย่างแรง สองมือน้อยๆ ยกขึ้นมากุมขมับแล้วปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงร้องไห้สะอื้นของเธอยังดังระงมลั่นป่าสวนยางอันแสนเงียบงัน เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจของลูกสะใภ้กรีดแทงเข้ามาในสมองผม จนผมแทบอยากจะเอามือปิดหูและก้มหน้ายอมรับความผิดทั้งหมด

"ไม่จริง!... พ่อโกหกบีใช่ไหม! พี่โอยังไม่ตาย! พี่โอเพิ่งโทรมาหาบีไม่กี่วันก่อนเอง! ฮือๆๆ... พี่โอ!... พี่โอทิ้งบีไปได้ยังไง! พี่โอ!" บีทุบกำปั้นลงบนพื้นดินแดงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มร้องไห้โฮจนน้ำตาผสมปนเปกับฝุ่นดินบนใบหน้าจนเปรอะเปื้อนไปหมด หน้าตาที่เคยสะสวยบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเศร้าใจอย่างที่สุด

ผมทรุดตัวลงคุกเข่าลงข้างๆ บี รวบร่างของสะใภ้รักเข้ามากอดไว้แน่น แผ่นอกสั่นเทาของผมสะท้อนขึ้นลงตามแรงสะอื้น บีกอดตอบผมแน่นเหมือนคนกำลังจะจมน้ำตาย เธอซุกหน้าลงกับไหล่กว้างที่กร้านแดดของผม ร้องไห้สะอื้นฮักจนตัวโยนน้ำตาอุ่นร้อนไหลเปียกชุ่มเสื้อกล้ามเปื้อนฝุ่นของผม ความโศกเศร้าแผ่ซ่านปกคลุมพวกเราสองคนท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่ร้อนจัด แต่หัวใจกลับหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

......................................................................

ในช่วงสัปดาห์ต่อมา บรรยากาศรอบบ้านไม้หลังเก่ากลางป่าสวนยางเต็มไปด้วยความเงียบเหงาหดหู่และหม่นหมองอย่างที่สุด ความโศกเศร้าลอยอบอวลอยู่ในบ้าน ลมบ่ายพัดโชยมาพาเอาความเงียบวังเวงมาสู่หัวใจของพวกเราจนแทบจะหายใจไม่ออก

บ้านไม้ใต้ถุนสูงหลังเก่าที่ปกติก็ทรุดโทรมอยู่แล้ว บัดนี้กลับยิ่งดูมืดมนลงไปอีกเมื่อไร้เงาของไอ้โอลูกชายคนเดียวของผม กลิ่นธูปและกลิ่นความอับชื้นลอยปะปนในสายลมเย็นชวนหดหู่ ชาวบ้านใกล้เคียงและคนรู้จักในป่าสวนยางต่างทยอยพากันมาร่วมแสดงความเสียใจและช่วยจัดเตรียมงานศพเล็กๆ ที่ลานดินข้างบ้านป่า เสียงพูดคุยดังพึมพำเข้าหูผมอยู่ตลอดเวลา บ้างก็ว่าไอ้โอมันซวยไปตายต่างแดน บ้างก็พูดว่าน่าเวทนาสะใภ้สาวแสนสวยอย่างบีที่ต้องกลายเป็นแม่ม่ายผัวตายตั้งแต่อายุยังน้อย บางคนก็แอบนินทาว่าพ่อผัวกับลูกสะใภ้อยู่ด้วยกันสองคนต่อไปจะเป็นอย่างไร คำพูดเหล่านั้นเหมือนหนามแหลมคอยทิ่มแทงใจผมให้ระบมอยู่ทุกวัน

ป้าเรียมกับลุงฉ่ำ เพื่อนบ้านคู่ผัวเมียที่มีน้ำใจงาม คอยเทียวไปเทียวมาช่วยจัดการงานสารพัด ทั้งช่วยหาของทำกับข้าวเลี้ยงแขกที่มาฟังสวดศพ และช่วยประสานงานเดินเรื่องติดต่อกับหน่วยงานรัฐ เจ้าหน้าที่กระทรวงแรงงาน และตัวแทนจัดหางานเพื่อนำศพของไอ้โอกลับมาจากประเทศไต้หวัน การขนย้ายศพข้ามประเทศเป็นเรื่องยุ่งยากและเสียเวลาชวนปวดหัว แต่พวกแกก็พยายามช่วยเหลือสุดกำลังด้วยความสงสารพ่อผัวกับลูกสะใภ้ที่เหลืออยู่กันแค่สองคนในป่าสวนยางนี้

ในคืนหนึ่งของงานสวด ชัย เพื่อนสนิทที่สุดของไอ้โอที่เคยแวะเวียนมาที่บ้านป่า ชัยก้าวเข้ามาในงานศพด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำเก่าๆ กับกางเกงยีนส์ขาดเข่า ชัยเดินไปหยิบธูปแล้วก้าวไปจุดกราบหน้าโต๊ะตั้งรูปภาพของไอ้โอที่กำลังส่งยิ้มอยู่ในกรอบรูปไม้สีขาว ภาพไอ้โอในวันนั้นดูสดใสเปี่ยมไปด้วยความหวังที่จะสร้างเนื้อสร้างตัวเพื่อครอบครัว มันช่างขัดกับภาพเสาปูนล้มทับและศพที่นอนนิ่งของมันเหลือเกิน

หลังจากจุดธูปเสร็จ ชัยก็หันมาสบตากับผมที่ยืนถือกาน้ำชาอยู่ข้างๆ เสากลางบ้าน 

แววตาของชัยที่มองสบตากับผมในตอนนั้นเต็มไปด้วยความสับสน หวาดกลัว รู้สึกผิด และเศร้าหมอง ใบหน้าของชัยดูทรุดโทรมหมองคล้ำ ดวงตาแดงก่ำและบวมเป่ง ชัยรู้ดีว่าไอ้โอรักบีและรักชัยมากแค่ไหนในฐานะเพื่อนแท้เพียงคนเดียวในหมู่บ้านป่าแห่งนี้ ชัยยืนตัวลีบไหล่ห่อ ความรู้สึกละอายใจในความเลวของตัวเองที่เคยใช้แผนชั่วแบล็กเมลบีเพื่อขู่บังคับหวังจะร่วมรักกับสะใภ้ของเพื่อนรัก มันคงทับถมบีบคั้นอยู่ในใจชัยจนแทบกระอัก ชัยรู้ว่าตัวเองชั่วร้ายเหลือเกินที่แอบคิดสกปรกกับเมียเพื่อนขณะที่ไอ้โอกำลังทำงานหนักอยู่ต่างแดน 

ชัยไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรกับผมหรือหันไปสบตากับบีที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเสื่อไม้ไผ่เก่าๆ ข้างโลงจำลอง ชัยพึมพำพูดฝากความเสียใจสั้นๆ กับป้าเรียมแล้วขยับตัวถอยออกไปยืนหลบอยู่มุมมืดนอกลานบ้านป่า เงียบกริบเหมือนไม่มีตัวตนในงาน และหลังจากวันนั้นมาชัยก็ทำตัวนิ่งเงียบ ไม่คิดจะแวะเวียนเข้ามาหาเรื่องวุ่นวาย แบล็กเมล หรือยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวของพวกเราอีกต่อไป ความละอายใจและความรู้สึกผิดต่อเพื่อนสนิทที่เพิ่งตายจากไปทำให้ชัยยอมล่าถอยและหดหัวอยู่ในรูของตัวเอง ไม่กล้าสู้หน้าพวกเราอีกเลย

ยามค่ำคืนอันเงียบสงัดและมืดสนิท ค่ำคืนที่ไม่มีแม้แต่สายลมพัดผ่านช่องหน้าต่างไม้ มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องแว่วมาจากดงยางรกทึบหลังบ้าน ความเงียบและความมืดมิดในบ้านป่าหลังนี้มันช่างน่ากลัวและบีบคั้นหัวใจจนแทบกระอักออกมา

ผมและบีต้องนอนเผชิญความอ้างว้างและความรู้สึกผิดอันแสนสาหัสที่กัดกินหัวใจจนปวดหนึบอยู่ในอก ร่างกายเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าแต่กลับนอนไม่หลับ ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองแต่ขื่อหลังคามืดสลัว ความคิดวกวนคิดถึงแต่เรื่องชั่วช้าที่เคยร่วมรักกันลับหลังไอ้โอ ความสุขสมเสียวซ่านที่เคยได้ด้วยกัน ตอนนี้มันย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจจนปวดหนึบ

บีร้องไห้โฮสะอื้นเบาๆ อยู่ในห้องนอนไม้กระดานเก่าๆ ของเธอ เสียงสะอื้นแผ่วเบาแต่กระแทกใจคนเป็นพ่อผัวอย่างผมจนทนไม่ไหว ผมตัดสินใจลุกขึ้นจากแคร่ไม้ ก้าวเท้าเบาๆ เปิดประตูมุ้งลวดเข้าไปหาเธอในห้องนอนสลัวที่มีเพียงแสงจันทร์ส่องผ่านรอยแยกของฝาบ้านไม้กระดาน

ผมทรุดตัวลงนอนข้างๆ บี ดึงสะใภ้สาวเข้ามาโอบกอดปลอบประคองร่างบางที่สั่นเทาไว้ในอ้อมแขนกว้างของผม ทั้งสองคนนอนกอดกันแน่นท่ามกลางความมืดมิด นิ่งเงียบ ไม่มีเรื่องความเสียวซ่าน ไม่มีอารมณ์อยากดิบเถื่อน และไม่มีการร่วมรักใดๆ เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้เลย เพราะความเศร้าโศกเสียใจต่อการจากไปของไอ้โอมันใหญ่หลวงทับถมจนความอยากดับมอดสนิท มีเพียงความอบอุ่นทางกายที่คอยกอดค้ำจุนจิตใจที่กำลังจะพังของกันและกันเท่านั้น

บีซุกใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้เปรอะเปื้อนเปียกแฉะไปด้วยหยาดน้ำตาเม็ดโตลงกับแผ่นอกกว้างปูดโปนด้วยกล้ามเนื้อกร้านแดดของผม มือบางขยำเสื้อกล้ามของผมไว้แน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ เธอพร่ำเพ้อสะอื้นไข้ออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนไม่มีแรงจะหายใจ

"ฮือๆๆ... พ่อคร้ามคะ... บีรู้สึกผิด... บีรู้สึกเหมือนตัวเองเลวทรามต่ำช้าและสกปรกเหลือเกินค่ะพ่อ..." บีพร่ำเพ้อสะอื้นโฮจนร่างบางสั่นเทิ้มขยับแนบชิดอกผม "เราสองคนแอบทำเรื่องระยำทำเรื่องวิปริตลับหลังพี่โอ... แอบร่วมรักแอบนอนด้วยกันเอาความเสียวสนุกกันอยู่ในป่าสวนยางนี้ ทั้งๆ ที่พี่โอลำบากหาเงินส่งมาให้เรา... พี่โอถึงต้องมาตายแบบนี้ใช่ไหมคะพ่อ... เป็นเพราะความชั่วของเราสองคนใช่ไหมคะ... พี่โอกำลังลงโทษบี..."

คำพูดร้องไห้ของบีเหมือนลิ่มแหลมเสียบเข้ากลางอกผมเต็มๆ จนหน้ามืดชาไปหมด ความรู้สึกผิดต่อลูกชายคนเดียวพุ่งพล่านขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ ผมโอบกอดบีแน่นเข้า ลูบผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเปียกชื้นของเธอด้วยความสงสารจับใจ พยายามปลอบประโลมสะใภ้บีแม้ในใจผมจะเศร้าและเกลียดตัวเองไม่แพ้กัน

"ไม่หรอกบี... อย่าพูดแบบนั้นเลยลูก มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่เกี่ยวกับเรื่องของเราหรอก..." ผมพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลซึมลงไปเปียกไรผมของบี "ถ้าจะมีใครเลวทรามต่ำช้า ก็ต้องเป็นกูนี่แหละที่เป็นคนผิด... กูมันตัณหาหนา อารมณ์ดิบบังตา แอบอยากได้สะใภ้ตัวเอง อยากร่วมรักเอาควยเสียบกระแทกรูรักมึงจนลืมความถูกต้องไปหมด... ถ้าวิญญาณไอ้โอมันจะสาปแช่งโกรธแค้นเรื่องชั่วๆ ที่พวกเราทำลับหลังมัน ก็ขอให้มันมาลงโทษที่กูคนเดียวเถอะบี มึงไม่ต้องรู้สึกผิด มึงไม่ต้องรับเคราะห์รับกรรมอะไรทั้งนั้น..."

บีไม่ตอบเธอทำเพียงซุกหน้าร้องไห้สะอื้นฮักจนหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนในอ้อมแขนของผม แต่ในความเงียบสงัดรอบตัวนั้น ทั้งผมและบีต่างก็รู้ดีแก่ใจอย่างลึกซึ้งว่า... เรื่องชั่วๆ ที่พวกเราแอบทำกันลับหลังไอ้โอมันข้ามเส้นความถูกต้องจนไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ความรู้สึกผิดนี้จะคอยกัดกินใจเราสองคนไปจนตาย

......................................................................

วันต่อมา แดดยามเช้าส่องแสงสลัวทอดผ่านยอดไม้สวนยางเข้ามายังลานหน้าบ้านป่า เสียงเครื่องยนต์รถเก๋งคันหนึ่งแล่นเอื่อยๆ เข้ามาจอดที่หน้าลานดินข้างบ้านป่า ชายสองคนก้าวเท้าลงมาจากรถ พวกเขาแต่งตัวดีใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวเรียบร้อย ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ

พวกเขาคือตัวแทนที่เดินทางมาจากบริษัทประกันชีวิตและเจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายของบริษัทนายจ้างเพื่อมาแจ้งเรื่องสิทธิ ผลประโยชน์ชดเชย และค่าสินไหมทดแทนจากการเสียชีวิตของไอ้โออย่างเป็นทางการ

ผมประคองบีให้เดินออกมารับแขกที่โต๊ะไม้ผุกร่อนตัวยาวหน้าบ้านป่า บีสวมชุดดำสภาพอิดโรย นั่งตัวลีบใบหน้าหมองเศร้า ดวงตาบวมเป่งไร้ชีวิตชีวาและเหม่อลอยคล้ายคนไม่มีวิญญาณ 

ชายตัวแทนบริษัทประกันค่อยๆ แกะซองสีน้ำตาลออก หยิบเอาเอกสารรายละเอียดและข้อตกลงต่างๆ ขึ้นมาอธิบายด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็นกลาง

"คุณสุนิสาครับ... ทางเราต้องขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อการจากไปของคุณทศพลด้วยนะครับ..." ตัวแทนขยับแว่นสายตาพลางชี้แจงเอกสารทีละหน้า "ตามสัญญากรมธรรม์ประกันภัยและการจดทะเบียนสัญญากับทางนายจ้างที่ไต้หวัน เนื่องจากอุบัติเหตุตึกถล่มล้มทับในระหว่างปฏิบัติงาน ถือเป็นอุบัติเหตุร้ายแรงจากการทำงาน ซึ่งคุณทศพลได้ทำประกันชีวิตส่วนบุคคลพ่วงกับประกันกลุ่มของบริษัทไว้ และได้ระบุชื่อภรรยาจดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายเพียงผู้เดียวเป็นผู้รับผลประโยชน์ทั้งหมด..."

บีนั่งเงียบนิ่งไม่พูดไม่จา ฟังตัวแทนชี้แจงรายละเอียดเอกสารประกันภัยต่างๆ ด้วยสายตานิ่งสนิทไร้แวว ริมฝีปากที่แห้งผากของเธอไม่ได้ขยับพูดอะไรออกมาสักคำเดียว

ตัวแทนคลี่ใบเอกสารสีขาวที่มีแถบตัวเลขระบุสิทธิ์เงินเยียวยา เงินชดเชยค่าทำศพ และเงินเอาประกันชีวิตทั้งหมดรวมกันวางลงตรงหน้าของบี พร้อมกับหยิบเช็คเงินสดใบสั่งจ่ายของธนาคารที่มีตัวเลขและตัวอักษรกำกับจำนวนเงินเยียวยาหลายล้านบาทวางทับลงไปบนแผ่นเอกสารอย่างช้าๆ

"นี่คือเช็คเงินสดและเงินชดเชยเยียวยาทั้งหมดจำนวนห้าล้านบาทถ้วนครับ... ซึ่งจะสั่งจ่ายในชื่อของคุณสุนิสาในฐานะภรรยาและผู้รับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียวครับ รบกวนเซ็นเอกสารยอมรับสิทธิ์ตรงนี้ด้วยครับ..."

ตัวเลขเงินจำนวน "5,000,000 บาท" ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้ากระดาษเช็คเงินสดต่อหน้าของบี เงินห้าล้านบาท... เงินจำนวนมหาศาลที่คนจนๆ ตรากตรำทำงานกรีดยางงกๆ ทั้งชีวิตในป่าแห่งนี้ก็ไม่มีวันหามาได้ เงินก้อนโตที่แลกมาด้วยชีวิตของไอ้โอ ลูกชายและสามีที่เพิ่งตายไป

ผมมองดูแผ่นเช็คเงินสดนั้นด้วยหัวใจแห้งเหี่ยว เจ็บปวดที่ความตายของลูกชายถูกตีค่าออกมาเป็นกระดาษเช็คใบเดียว ทว่าเงินก้อนนี้ก็น่าจะทำให้บีมีความสุขสบายขึ้น ไม่ต้องทนตรากตรำทำงานกรีดยางหลังขดหลังแข็งอีกต่อไป

แต่จังหวะนั้นเองที่ผมเหลือบสายตาขึ้นมองใบหน้าหวานของบี

บีจ้องมองตัวเลขเงินก้อนโตห้าล้านบาทนั้นด้วยสายตานิ่งค้าง แววตาคู่สวยของเธอที่เคยร้องไห้สะอื้นฟูมฟายเศร้าโศกปานจะขาดใจเมื่อครู่ พลันวูบไหวเปลี่ยนไปอย่างประหลาดในทันที มันไม่ใช่แววตาหม่นเศร้าของแม่ม่ายผัวตายอีกต่อไป... แต่มันเริ่มมีประกายวิบวับสว่างวาบขึ้นมาในนัยน์ตาหวานคู่นั้น ประกายแห่งความหวัง... ประกายแห่งความอยากหลุดพ้นจากชีวิตชนบทที่ยากจนข้นแค้นและเหน็ดเหนื่อยในสวนยาง... ความหวังที่จะหนีไปจากป่าสวนยางอันแสนเงียบเหงาและชีวิตที่ยากจนข้นแค้นแห่งนี้เสียที

ผมหันไปสบตากับแววตานั้นของสะใภ้รัก พลันเกิดความเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว ความกลัวพุ่งเข้ามาในอกเมื่อรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในแววตาของสะใภ้ที่ผมรัก... ความรู้สึกเสียวสันหลังบอกผมว่า... เงินก้อนโตนี้อาจจะพรากบีไปจากอกของพ่อผัวคนนี้ตลอดกาล!

---จบตอนที่ 38---