เรื่อง ฉันโดน เจ้านายอาหรับ Nc40+++

ตอนที่ 112: ยุทธการกู้ปราการหินผา

เสียงแจ้งเตือนการบุกรุกจากระบบเรดาร์ใต้น้ำและความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเจ้าหญิงอามิรา เปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางห้องโถงใหญ่ ปลุกให้พวกเราทุกคนตื่นจากภวังค์แห่งความสุขสมในทันทีทันใด กลิ่นไอราคะและหยาดน้ำรักที่ยังคงเปรอะเปื้อนตามผิวกายของฉันยังไม่ทันจะแห้งเหือด ทว่าบรรยากาศรอบข้างกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของกลิ่นอายสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง

"บัดซบเอ๊ย! ไอ้พวกหนูท่อระบายน้ำ... มันฉวยโอกาสที่คลื่นยักษ์ทำลายระบบทุ่นเซนเซอร์ชายฝั่ง ลอบมุดหัวเข้ามาทางท่อระบายน้ำใต้ดินงั้นรึ!" คาริมสบถคำรามลั่น แววตาสีอำพันที่เคยหวานฉ่ำด้วยไฟสวาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายกร้าวอำมหิตดุจพญาราชสีห์ที่ถูกลูบคม ชีคราชาทรายผละกายออกจากฉันอย่างรวดเร็ว เขารีบก้าวไปหยิบกางเกงรบและเสื้อเกราะเคฟลาร์สีดำขึ้นมาสวมใส่ ปลดล็อกเซฟตี้ของปืนพกกลเก็บเสียงคู่กายด้วยความชำนิชำนาญ

"พวกมันต้องเป็นกองกำลังรับจ้างเดนตายที่เหลือรอดของเครือข่ายยาเซอร์แน่ๆ ครับท่านชีค พวกมันรู้ว่าวิลล่าริมหาดพังยับเยิน และเป้าหมายที่มีค่าที่สุดในตอนนี้คือคลังทองคำสำรองและฮาร์ดไดรฟ์เซิร์ฟเวอร์รหัสผ่านดาวเทียมบ่อน้ำมันที่อยู่ชั้นใต้ดินของปราการนี้!" ทาริกร่างยักษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นปานขุนเขา เขากระชากเสื้อเกราะขึ้นสวมทับแผงอกกำยำที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำนมของฉัน มือใหญ่คว้าปืนลูกซองกึ่งอัตโนมัติลำกล้องสั้นและมีดคอมแบทเล่มยักษ์ขึ้นมาเหน็บข้างเอวอย่างทะมัดทะแมง

ฉันรีบกุลีกุจอหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาสวมใส่ด้วยมือที่สั่นเทา แม้ร่างกายจะยังคงปวดเมื่อยและร่องรักด้านล่างยังคงตอดตุบๆ ด้วยความซาบซ่านจากบทรัก 3P ที่ดุเดือดเมื่อครู่ ทว่าหยาดน้ำนมแม่ที่ยังคงไหลซึมออกมาเปียกเสื้อยืดกลับคอยย้ำเตือนให้ฉันนึกถึงความปลอดภัยของลูกน้อยเป็นอันดับแรก "ท่านชีค... พี่ทาริก... แล้วลูกๆ ล่ะคะ? มะนาวต้องไปพาลูกหนีไหม?"

"ใจเย็นก่อนนะมะนาว" อามิราเดินเข้ามากุมมือฉันไว้แน่น ใบหน้างดงามของเจ้าหญิงสูงศักดิ์ดูมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง "ห้องพักผ่อนปลอดเชื้อของเด็กแฝดอยู่บนชั้นสามของปราการ เป็นห้องนิรภัยหุ้มเกราะเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งที่สุด ฉันจะพามะนาวขึ้นไปดูแลลูกๆ และคอยคุ้มกันอยู่ข้างบนเอง ส่วนคาริมกับทาริกจะลงไปจัดการพวกหนูสกปรกข้างล่าง!"

"ถูกต้องแล้ว มะนาว ยอดรักของฉัน..." คาริมก้าวเข้ามาประคองดวงหน้าของฉันขึ้น จุมพิตลงบนหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น "พาลูกแฝดไปหลบในห้องเซฟรูม ปิดประตูกลล็อกสองชั้น แล้วอย่าเปิดให้ใครจนกว่าจะได้ยินเสียงรหัสลับจากฉันหรือทาริก เข้าใจไหม?"

"ค่ะท่านชีค... มะนาวเข้าใจแล้ว ขอให้พระคุ้มครองท่านชีคกับพี่ทาริกให้ปลอดภัยกลับมาหามะนาวนะคะ" ฉันพยักหน้ารับคำทั้งน้ำตา สบตาสองบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจของฉันด้วยความภักดีและรักใคร่สุดชีวิต

ทาริกส่งยิ้มบางๆ ให้ฉัน แววตาดุดันของเขาทอประกายอบอุ่นชั่วครู่ "ไม่ต้องห่วงนะมะนาว ร่องรักหวานๆ ของเธอยังรอให้ฉันกลับมาตอกย้ำอยู่อีกหลายยก ฉันไม่ยอมตายง่ายๆ แน่นอน!" คำพูดกระเส่ากึ่งหยอกเย้าของบอดี้การ์ดยักษ์ทำให้พวงแก้มของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่งท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด

หลังจากแยกย้ายกัน อามิรารีบพาฉันวิ่งขึ้นบันไดวนมุ่งหน้าสู่ชั้นสามของปราการหินผา เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้องกังวาน เมื่อเข้าไปถึงห้องปลอดเชื้อ ฉันก็โผเข้ากอดตะกร้าที่นอนของลูกน้อยฝาแฝดทั้งสองทันที ทารกน้อยทั้งสองยังคงหลับใหลอย่างสงบสุข ไร้เดียงสาต่อภยันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ฉันปลดกระดุมเสื้อออกเล็กน้อย นำเต้า E ยักษ์ที่คัดตึงไปด้วยน้ำนมแม่อุ่นรสหวานเข้าประกบปากลูกน้อยเพื่อให้นมและปลอบประโลมจิตใจของตนเอง หยาดน้ำนมรสหวานที่หลั่งรินเข้าสู่ปากลูกช่วยเติมเต็มพลังใจให้แก่ฉันอย่างมหาศาล อามิรายืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูห้องพร้อมปืนกลเบาในมือ ดวงตาคู่คมจับจ้องหน้าจอมอนิเตอร์พกพาที่เชื่อมโยงกับกล้องวงจรปิดชั้นใต้ดินอย่างไม่กะพริบตา

ในขณะเดียวกัน ที่ชั้นใต้ดินระดับลึกสิบห้าเมตรใต้ฐานปราการหินผา...

คาริมและทาริกก้าวลงมาจากบันไดเหล็กแคบๆ สู่ทางเดินอุโมงค์ระบายน้ำขนาดใหญ่ บรรยากาศเบื้องล่างเต็มไปด้วยความมืดสลัว มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบเป็นระยะๆ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวของน้ำเค็มและกลิ่นสนิมเหล็ก เสียงน้ำไหลเชี่ยวกรากดังซู่ซ่าสะท้อนก้องไปตามผนังคอนกรีตหนาเตอะ น้ำทะเลที่หลงเหลือจากการโถมซัดของสึนามิได้ไหลทะลักเข้ามาท่วมขังตามพื้นทางเดินจนถึงระดับเอว คลื่นน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอกตามจังหวะการก้าวเดินอันเงียบกริบของสองบุรุษ

"เซนเซอร์ตรวจจับความร้อนจับตำแหน่งได้แปดจุดครับท่านชีค... พวกมันแบ่งเป็นสองกลุ่ม สี่คนกำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก อีกสี่คนกำลังพยายามระเบิดประตูห้องนิรภัยเก็บทองคำแท่ง!" ทาริกกระซิบรายงานพลางยกหน้าจอเรดาร์ข้อมือขึ้นดู

"ดี... พวกมันคิดว่าพวกเรากำลังวุ่นวายกับการรับมือภัยพิบัติข้างบน ถึงเวลาที่พวกมันจะต้องชดใช้ด้วยเลือด!" คาริมกระซิบตอบ แววตาสีอำพันวาวโรจน์ในความมืดดั่งเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ

ทั้งสองแยกย้ายกันเข้าประชิดเป้าหมาย ทาริกใช้รูปร่างยักษ์ใหญ่กำยำเคลื่อนตัวผ่านสายน้ำอย่างเงียบเชียบจนแทบไม่เกิดเสียงกระเพื่อม เขาลอบเข้าไปตามเงามืดของเสาคอนกรีตต้นใหญ่ เบื้องหน้าของเขาคือทหารรับจ้างสี่นายในชุดดำน้ำรัดรูปสีดำสนิท สะพายปืนกลใต้น้ำและกำลังติดตั้งระเบิดซีโฟร์ (C4) เข้ากับบานประตูห้องนิรภัยทองคำ

ทาริกไม่ปล่อยให้ศัตรูทันได้ตั้งตัว เขาสาวเท้าพุ่งพรวดออกจากเงามืดดั่งอสูรสงคราม มือหนาคว้าหมับเข้าที่ศีรษะของทหารรับจ้างคนแรกจากด้านหลัง แล้วออกแรงบิดอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงกระดูกคอหักดัง *กร๊อบ!* ร่างของมันอ่อนยวบทรุดลงจมน้ำทันทีโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้อง!

"เฮ้ย! ศัตรูบุก!" ทหารรับจ้างอีกสามคนที่เหลือหันขวับมาด้วยความตกใจ รีบยกปืนกลขึ้นหมายจะลั่นไก

ทว่าความเร็วและพละกำลังของทาริกเหนือชั้นกว่ามาก บอดี้การ์ดยักษ์ยกปืนลูกซองกึ่งอัตโนมัติขึ้นเล็งแล้วลั่นไกทันที!

"ตูม! ตูม!"

กระสุนลูกปรายขนาดใหญ่ระเบิดทะลวงร่างของทหารรับจ้างสองคนตรงหน้าจนเสื้อประดาน้ำฉีกขาด เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดทะลักย้อมผืนน้ำทะเลที่ท่วมขังจนกลายเป็นสีแดงฉาน ร่างทั้งสองลอยกระเด็นไปฟาดกับผนังปูนก่อนจะร่วงลงจมน้ำ ทหารรับจ้างคนสุดท้ายพยายามจะชักมีดสั้นพุ่งเข้าแทงทาริก ทว่าทาริกกลับใช้ท่อนแขนแกร่งปัดป้องได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะสาวหมัดหนักดุจค้อนเหล็กซัดเข้ากลางแง่คางของมันอย่างจังจนฟันหักกระเด็น สลบคากองเลือดในหมัดเดียว!

ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของอุโมงค์...

คาริมเสนาบดีใหญ่ก็กำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มคนร้ายอีกสี่คนที่หน้าห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก คาริมเคลื่อนไหวอย่างปราดเปรียวและสุขุม เขาใช้ท่อระบายอากาศด้านบนเป็นที่กำบัง โผล่กระบอกปืนพกกลเก็บเสียงออกมายิงสังหารคนร้ายสองคนแรกด้วยความแม่นยำดุจจับวาง กระสุนเจาะเข้ากลางแสกหน้าของพวกมันจนล้มตึงลงน้ำเสียงดังตูม!

คนร้ายอีกสองคนที่เหลือรู้ตัวว่าตกเป็นเป้า พวกมันสาดกระสุนปืนกลตอบโต้ทันที ปังๆๆๆ! เสียงกระสุนกระทบผนังคอนกรีตและท่อเหล็กจนประกายไฟแตกกระจาย คาริมกลิ้งตัวหลบลงไปในน้ำทะเล อาศัยจังหวะที่เสียงปืนของศัตรูเงียบลงเพื่อเปลี่ยนแม็กกาซีน คาริมโผล่พ้นน้ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เล็งยิงเข้าที่ลำคอและหน้าอกของศัตรูทั้งสองจนล้มลงสิ้นใจตายคาที่

"จัดการหมดแล้วครับท่านชีค!" ทาริกเดินลุยน้ำเข้ามารวมกลุ่มกับคาริมที่หน้าห้องเซิร์ฟเวอร์ สภาพของทั้งสองเปียกโชกไปด้วยน้ำทะเลและละอองเลือดของศัตรู

"รีบไปที่แผงควบคุมวาล์วน้ำฉุกเฉิน ทาริก! พวกเราต้องรีบปิดประตูกั้นน้ำภายนอก ก่อนที่น้ำทะเลรอบใหม่จะทะลักเข้ามาท่วมระบบไฟฟ้าสำรอง!" คาริมสั่งการอย่างเร่งด่วน ทั้งสองรีบเดินลุยน้ำไปยังห้องควบคุมแรงดันน้ำที่อยู่สุดทางเดิน

ทว่าในจังหวะที่คาริมกำลังจะเอื้อมมือไปดึงคันโยกวาล์วไฮดรอลิกอยู่นั้นเอง ทหารรับจ้างคนหนึ่งที่นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้นคอนกรีต ซึ่งพวกเขานึกว่าสิ้นใจไปแล้ว กลับเค้นแรงเฮือกสุดท้ายกดรีโมตชนวนระเบิดขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในกำมือ!

"คลิก!"

"ตูมมมม!"

แรงระเบิดขนาดหย่อมทำงานที่โคนเสาค้ำยันและท่อส่งน้ำมันไฮดรอลิกหลักของระบบประตู แรงอัดอากาศกระแทกให้คาริมและทาริกลอยกระเด็นไปข้างหลัง ควันไฟและเศษปูนร่วงกราวลงมาดั่ง-่าฝน ท่อไฮดรอลิกแรงดันสูงแตกกระจาย พ่นน้ำมันสีดำทะลักออกมาผสมกับน้ำทะเล และที่เลวร้ายที่สุดคือ ระบบกลไกฉุกเฉินตรวจพบความเสียหายจึงสั่งการให้ "ประตูกลนิรภัยเหล็กกล้าบานยักษ์" เลื่อนปิดตัวลงมากั้นทางเชื่อมระหว่างห้องควบคุมกับบันไดทางขึ้นสู่ชั้นบนทันที!

"ครืนนนน... ปัง!"

เสียงประตูกลเหล็กกล้าหนาครึ่งฟุตปิดกระแทกลงกับพื้นอย่างแน่นหนา พร้อมกับระบบเซฟตี้ล็อกที่ทำงานโดยอัตโนมัติ กระแสไฟฟ้าหลักภายในห้องควบคุมใต้ดินดับวูบลงทันที ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและแสงไฟฉุกเฉินสีแดงริบหรี่ น้ำทะเลที่อยู่นอกอุโมงค์เริ่มทะลักเข้ามาตามรอยแตกของผนังอย่างรวดเร็ว ระดับน้ำที่เคยสูงถึงเอวเริ่มเอ่อล้นขึ้นมาถึงระดับอกของสองบุรุษ!

"บัดซบ! ระบบไฮดรอลิกขัดข้อง ประตูนิรภัยถูกตัดการเชื่อมต่อจากศูนย์ควบคุมด้านบน!" คาริมคำรามอย่างหัวเสียขณะพยายามดึงคันโยกมือปลดล็อกฉุกเฉิน แต่มันกลับนิ่งสนิทไร้การตอบสนอง

"ท่านชีคครับ! น้ำกำลังขึ้นสูงเร็วมาก หากพวกเราเปิดประตูนี้ไม่ได้ภายในสิบนาที ห้องนี้จะกลายเป็นสุสานใต้น้ำของพวกเราแน่!" ทาริกกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พยายามใช้ไหล่หนาแกร่งกระแทกประตูเหล็ก แต่บานประตูที่หนักหลายตันกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย

ในขณะเดียวกัน... ที่ชั้นบนของปราการหินผา...

เมื่อระบบไฟฟ้าหลักถูกตัดขาด แสงสว่างในห้องพักผ่อนของฉันและอามิราก็ดับวูบลงทันที เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าต่างกระจกที่สะท้อนแสงฟ้าแลบจากพายุภายนอกเข้ามาเป็นระยะๆ

"เกิดอะไรขึ้นน่ะอามิรา? ทำไมไฟถึงดับล่ะ?" ฉันถามด้วยความตื่นตระหนก มือยังคงกอดประคองลูกแฝดไว้แนบอก E ยักษ์ที่สั่นสะท้าน

"ระบบจ่ายไฟใต้ดินถูกตัดขาด... คาริมกับทาริกอาจจะกำลังเจอปัญหา!" อามิราตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เธอเดินไปที่แผงควบคุมหน้าประตูห้องเพื่อพยายามเชื่อมต่อสัญญาณสื่อสาร

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สัญชาตญาณระวังภัยของฉันก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง...

แชะ...

เสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นหินอ่อนเบาๆ ดังแว่วมาจากมุมมืดด้านหลังเสาต้นใหญ่ของห้องโถงด้านนอก ฉันหันขวับไปมอง หัวใจเต้นระทึกจนแทบหยุดเต้น

ร่างเพรียวระหงในชุดประดาน้ำสีดำแนบเนื้อที่เปียกชุ่มค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากเงามืดอย่างเงียบกริบดั่งมัจจุราชไร้เงา นั่นคือ "สายลับหญิง" รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้มแฝงแววอำมหิตเย็นชา เธอคือหนึ่งในทีมจู่โจมที่ลอบปีนขึ้นมาทางปล่องระบายอากาศได้สำเร็จโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว!

ในมือเรียวของสายลับหญิงคือกบิลปืนพกกลเก็บเสียงสีดำมะเมื่อม และปากกระบอกปืนอันเย็นเยียบนั้น... กำลังเล็งตรงมาที่แผ่นหลังของฉันและลูกน้อยฝาแฝดในระยะเผาขน!

"อยู่นิ่งๆ... ถ้าไม่อยากให้กระสุนเจาะทะลุกบาลแกกับลูกของแก!" เสียงกระซิบเย็นยะเยือกของสายลับหญิงดังขึ้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของฉัน

ฉันยืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก เลือดในกายเย็นเฉียบดั่งต้องมนตร์สะกด คาริมและทาริกติดอยู่ใต้บาดาลที่น้ำกำลังท่วม อามิรายืนหันหลังอยู่ไกลออกไป และชีวิตของฉันกับลูกน้อยกำลังตกอยู่ในกำมือของมัจจุราชสาวตรงหน้านี้แล้ว!