เรื่อง ฉันโดน เจ้านายอาหรับ Nc40+++

ตอนที่ 155: มหาพิธีสถาปนามหาราชินีและสุริยันนิรันดร์แห่งอัล-ซาฮ์รา (บทอวสานมงกุฎแดนทราย)

กึก... กึก... กึก...

เสียงฝีเท้าของกองทหารเกียรติยศรักษาพระองค์แห่งสหพันธรัฐอัล-ซาฮ์ราในเครื่องแบบพิธีการสีขาวบริสุทธิ์ทอมือด้วยเส้นใยไหมธรรมชาติขลิบดิ้นทองคำแท้ ก้าวเดินอย่างพร้อมเพรียง สง่างาม และมั่นคงบนพื้นพรมแดงยาวเหยียดที่ปูลาดตั้งแต่ลานหน้าพระราชวังสุวรรณโอเอซิส ทอดยาวสู่บันไดหินอ่อนขาวบริสุทธิ์ของมหาวิหารพระที่นั่งหลวง

เสียงแตรศึกเขาสัตว์โบราณประโคมกึกก้อง ผสานกับเสียงกลองมโหระทึกหลวงและบทเพลงสดุดีพระเกียรติยศแห่งทะเลทรายที่ขับขานก้องกังวานไปทั่วทั้งผืนฟ้า บรรยากาศภายในพระราชวังและมหานครเต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์ ความยิ่งใหญ่ตระการตา และความปีติยินดีอันหาที่สุดมิได้ กลิ่นหอมกรุ่นของกำยานไม้กฤษณา ดอกมะลิอาหรับ และน้ำมันดอกกุหลาบดามัสกัสลอยอบอวลไปทั่วทุกอณูอากาศ ประชาชนหลายล้านคนหลั่งไหลเข้ามาจับจองพื้นที่รอบพระราชวังจนแน่นขนัดประดุจคลื่นมนุษย์

ฉันยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่สูงจรดเพดานในห้องแต่งพระองค์หลวง สวมใส่ 'ฉลองพระองค์มหาราชินีสุวรรณภูมิ' ชุดราตรีผ้าไหมทองคำแท้ทอมือพิเศษที่ผสมผสานระหว่างมรดกทางวัฒนธรรมอันล้ำค่าของสองฟากฝั่งทวีป ลวดลายกนกเครือเถาไทยโบราณอันอ่อนช้อยถูกทอเรียงร้อยเข้ากับลวดลายเรขาคณิตอิสลามิกอันทรงคุณค่า ชายกระโปรงยาวลากพื้นพริ้วไหวงดงาม ประดับด้วยเพชรน้ำเอกเจ็ดสี มุกดำหายากจากอ่าวเปอร์เซีย และคริสตัลระยิบระยับนับหมื่นเม็ดที่เปล่งประกายล้อกับแสงตะวันยามเช้า

ทรวดทรงองค์เอวของฉันในชุดผ้าไหมทองคำสะกดทุกสายตาได้อย่างน่าอัศจรรย์ อกอิ่มสะบึมคัพ E เต่งตึงอวบอัด เอวคอดกิ่ว 24 นิ้ว รับกับสะโพกผายผึ่งผาย 38 นิ้ว ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดผุดผ่องเปล่งปลั่งด้วยความสุขของสตรีผู้เป็นทั้งมารดาและคู่ชีวิตที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยความรักแท้

มาริสา หัวหน้าแม่บ้านชาวไทย และเหล่าหญิงรับใช้คนสนิทที่คอยปรนนิบัติดูแลต่างทรุดตัวลงคุกเข่ากราบถวายบังคมด้วยน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มยินดี

"พระองค์ทรงงดงามและสง่างามเหลือเกินเพคะ... สมเด็จพระราชินีมะนาว" มาริสากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ป้าภูมิใจในตัวคุณมะนาวเหลือเกินค่ะ จากเด็กสาวที่เดินทางมาไกลแสนไกล วันนี้คุณมะนาวคือนางพญาผู้เป็นมิ่งขวัญของพวกเราทุกคน"

"ขอบคุณมากนะคะป้ามาริสา... และขอบคุณทุกคนจากหัวใจ" ฉันส่งยิ้มหวานละมุนและเอื้อมมือไปประคองมาริสาให้ลุกขึ้น "ไม่ว่าฉันจะอยู่ในฐานะใด ทุกคนคือครอบครัวที่ฉันรักและไว้วางใจเสมอค่ะ"

ประตูไม้จันทน์หอมบานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่กำยำของคาริมในฉลองพระองค์บิชต์ทองคำดำแห่งองค์ประมุขสูงสุด ร่างกายล่ำสันสมบูรณ์แบบและใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาที่เปี่ยมด้วยอำนาจและบารมีแห่งพญาราชสีห์ เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าฉัน ดวงตาเหยี่ยวสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นทอดมองฉันด้วยความลุ่มหลง ภาคภูมิใจ และความรักอันเปี่ยมล้นจากก้นบึ้งหัวใจ

"วันนี้... เธอคือผู้หญิงที่งดงาม สง่างาม และทรงเกียรติที่สุดในโลก มะนาว" คาริมกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่สั่นไหวด้วยความรู้สึก เขายื่นมือหนาเข้ามากอบกุมมือฉันไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

"เพราะมีคุณคาริมอยู่เคียงข้างค่ะ... มะนาวถึงได้ยืนหยัดอย่างเข้มแข็งและมีวันนี้ได้" ฉันสบตาเขาด้วยความรักอันเป็นนิรันดร์

ด้านหลังมีพี่ทาริกในเครื่องแบบนายพลผู้บัญชาการทหารสูงสุดเต็มยศสีน้ำเงินเข้มขลิบทองคำ สวมสายสะพายเกียรติยศสูงสุดแห่งอัล-ซาฮ์ราและเหรียญกล้าหาญเต็มอก ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความสง่าผ่าเผยและแววตาแห่งความจงรักภักดีดั่งขุนเขา และเจ้าหญิงอามิราในชุดฉลองพระองค์สีมรกตงามสง่า ทรงอุ้มทายาทน้อย 'เจ้าชายซาเยด' (Prince Zayed) ในชุดผ้าไหมสีงาช้างประดับดิ้นทอง เด็กน้อยกำลังลืมตาสุกใสดั่งหยาดน้ำค้าง มองดูพ่อและแม่อย่างน่าเอ็นดูโดยไม่งอแง

"ทุกอย่างพร้อมแล้วครับท่านชีค คุณมะนาว... ขบวนเสด็จเกียรติยศรอการนำทางของพระองค์แล้วครับ" พี่ทาริกทำความเคารพอย่างนอบน้อม

ขบวนเสด็จราชรถทองคำเปิดประทุน 'รอยัล ซาฮ์รา อิมพีเรียล' เคลื่อนตัวออกจากประตูพระราชวัง นำพวกเราผ่านถนนสายประวัติศาสตร์ใจกลางมหานครหลวง

ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องถวายพระพรของประชาชนชาวอัล-ซาฮ์รา ชาวดูไบ และชาวอาหรับกว่าสามล้านคนที่ยืนเบียดเสียดตลอดสองข้างทางก็ดังกึกก้องประดุจคลื่นมหาสมุทรที่โหมกระหน่ำ!

"ทรงพระเจริญ องค์ชีคคาริม! ทรงพระเจริญ สมเด็จพระราชินีมะนาว!"

"ขอสันติสุขอันเป็นนิรันดร์จงสถิตแด่องค์ราชินีกุหลาบแห่งทะเลทรายและองค์มกุฎราชกุมาร!"

ธงชาติผืนใหญ่โบกสะบัดไปทั่วทั้งเมือง ป้ายผ้าสีทองและจอโฮโลแกรมยักษ์ฉายภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของพวกเรา กลีบกุหลาบสีแดงสดและแผ่นทองคำเปลวนับล้านโปรยปรายลงมาจากตึกระฟ้าประดุจ-่าฝนแห่งสิริมงคล มะนาว คาริม และพี่ทาริกโบกมือทักทายประชาชนด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยน้ำตาแห่งความสุข

ขบวนเสด็จเคลื่อนเข้าสู่ 'มหาวิหารพระที่นั่งสุวรรณโอเอซิส' (The Great Throne Hall of Al-Zahra)

ภายในท้องพระโรงหินอ่อนสีขาวนวลประดับทองคำแท้และโมเสกแก้วสีคราม โคมไฟระย้าคริสตัลยักษ์ส่องแสงระยิบระยับประดุจดวงดาว ผู้นำประเทศ ประมุขแห่งรัฐ กษัตริย์ นายกรัฐมนตรี และเอกอัครราชทูตจาก 50 ประเทศมหาอำนาจทั่วโลก ต่างยืนตั้งแถวถวายความเคารพอย่างพร้อมเพรียง ทุกสายตาจับจ้องมายังพวกเราด้วยความชื่นชม ศรัทธา และคารวะอย่างสูงสุด

คาริมจูงมือฉันก้าวขึ้นสู่บันไดหินอ่อนเจ็ดขั้นสู่แท่นพระมหาเศวตฉัตรทองคำคู่เบื้องหน้าบัลลังก์หลวง

ประธานสภาผู้แทนราษฎรและจุฬาราชมนตรีแห่งอัล-ซาฮ์ราก้าวออกมาเบื้องหน้า ประกาศพระบรมราชโองการด้วยน้ำเสียงกึกก้องไปทั่วโลกผ่านการถ่ายทอดสดกว่าสองร้อยประเทศ

"โดยพระบรมราชโองการแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า และความยินยอมพร้อมใจของประชาชนแห่งสหพันธรัฐอัล-ซาฮ์รา... ขอประกาศสถาปนา นางสาวพิมพ์ชนก แก้วสุวรรณ (มะนาว) ผู้เปี่ยมด้วยปรีชาญาณ ความกล้าหาญ ความซื่อสัตย์ และเมตตาธรรมอันล้ำเลิศ ขึ้นดำรงพระอิสริยยศเป็น... สมเด็จพระราชินีมะนาวแห่งสหพันธรัฐอัล-ซาฮ์รา (Her Majesty Queen Manow of Al-Zahra) พระอัครมเหสีผู้ครองอำนาจร่วมแห่งแผ่นดินสุวรรณทราย!"

คาริมหยิบ 'มงกุฎสุวรรณมรกตแห่งอัล-ซาฮ์รา' ขึ้นจากพานทองคำ มงกุฎทองคำแท้ล้อมเพชรน้ำเอกและมรกตยักษ์โบราณที่ส่องประกายเจิดจ้า เขาค่อยๆ บรรจงสวมมงกุฎลงบนศีรษะของฉันอย่างนุ่มนวล สง่างาม และเปี่ยมด้วยความศักดิ์สิทธิ์

"ด้วยมงกุฎนี้... ฉันขอมอบแผ่นดิน มอบเกียรติยศ และมอบหัวใจทั้งหมดในชีวิตของฉัน ให้อยู่ในความดูแลของเธอตราบชั่วนิจนิรันดร์" คาริมกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เปี่ยมด้วยความรักอันยิ่งใหญ่

"มะนาวจะดูแลแผ่นดินนี้ ปกป้องประชาชนของเรา และรักคุณคาริมด้วยชีวิตและวิญญาณของมะนาวค่ะ" ฉันตอบพร้อมกับน้ำตาแห่งความปีติที่รินไหล

จากนั้น คาริมได้ประกาศสถาปนาทายาทน้อยขึ้นเป็น 'มกุฎราชกุมารซาเยด บิน คาริม อัล-ฟาร์ฮาน' รัชทายาทอันดับหนึ่งแห่งราชบัลลังก์ เจ้าหญิงอามิราทรงส่งองค์ทายาทน้อยเข้าสู่อ้อมกอดของฉัน เด็กน้อยยิ้มร่าเริงและเอื้อมมือเล็กๆ ไปแตะยอดมงกุฎของแม่ สร้างความประทับใจและรอยยิ้มให้แก่ผู้นำทั่วโลก เสียงปรบมือและเสียงไชโยดังกึกก้องยาวนานไปทั่วทั้งท้องพระโรง

ในพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นี้ คาริมและฉันได้ร่วมกันลงนามในเอกสารประวัติศาสตร์ 'พิธีเปิดศูนย์บัญชาการโครงข่ายพลังงานสะอาดโลกแห่งอัล-ซาฮ์รา' (Global Clean Energy Sovereign Accord Headquarters) ซึ่งเชื่อมโยงโครงข่ายพลังงานสะอาดจาก 5 ภูมิภาค (ทะเลทราย, ยุโรปตะวันตก, เทือกเขาแอลป์, ดินแดนอาร์กติก, และมหาสมุทรแปซิฟิก) เข้าด้วยกันอย่างเป็นทางการ นำพามวลมนุษยชาติก้าวเข้าสู่ยุคใหม่แห่งพลังงานบริสุทธิ์ ความมั่งคั่ง และสันติภาพอันยั่งยืน

ฉันก้าวขึ้นสู่โพเดียมทองคำเพื่อกล่าวพระราชดำรัสต่อหน้าผู้นำโลกและประชาชน

"ท่านผู้นำแห่งมิตรประเทศ และพี่น้องประชาชนที่รักทุกท่าน... การเดินทางของฉันเริ่มต้นขึ้นจากความเรียบง่าย แต่สิ่งที่นำพาฉันมาจนถึงจุดนี้ คือความรัก ความเชื่อมั่น และความกล้าหาญที่จะยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง พลังงานสะอาดที่เราได้ร่วมกันสร้างขึ้น ไม่ได้เป็นเพียงแค่กระแสไฟฟ้าหรือเทคโนโลยีล้ำสมัย แต่เป็นดั่งแสงสว่างแห่งความหวังที่จะหล่อเลี้ยงลูกหลานของเราในอนาคต ขอให้พวกเราจับมือกัน ก้าวข้ามความแตกต่าง และสร้างโลกที่น่าอยู่ร่วมกันตลอดไป"

เสียงปรบมือแบบ Standing Ovation ดังกึกก้องยาวนานหลายนาทีจากผู้นำทุกประเทศ

หลังเสร็จสิ้นพิธี คาริม พี่ทาริก เจ้าหญิงอามิรา และฉันที่อุ้มองค์มกุฎราชกุมารน้อยไว้แนบอก ได้ก้าวออกสู่ระเบียงมุขสุวรรณภูมิเบื้องหน้าพระราชวังหลวงเพื่อปรากฏพระองค์ต่อหน้าพสกนิกร

ปัง! ปัง! ปัง!... ปัง!

เสียงปืนใหญ่สลุตหลวง 21 นัดดังกึกก้องกังวานสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนแผ่นดิน ฝูงบินขับไล่ความเร็วเหนือเสียง 'โกลเด้น ฟัลคอน' บินแปรขบวนพ่นควันสีทอง สีเขียว และสีขาว เป็นรูปหัวใจและกิ่งมะกอกแหวกผ่านท้องฟ้าสีครามสดใสเหนือผืนทะเลทราย

เบื้องล่าง ประชาชนนับล้านคนต่างโห่ร้องไชโยและโบกธงชาติด้วยความสุขสุดขีด รอยยิ้มและน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มรินไหลอาบแก้มของทุกคนในผืนแผ่นดิน

ฉันยืนเคียงข้างคาริม ชายผู้เป็นดั่งพญาราชสีห์แห่งทะเลทราย ผู้มอบความรัก ความไว้วางใจ และเกียรติยศสูงสุดให้แก่หญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง... ด้านขวามีพี่ทาริก ราชองครักษ์ผู้ภักดีและพี่ชายผู้คอยเป็นโล่กำบังด้วยชีวิต... และเจ้าหญิงอามิรา มิตรแท้ผู้สูงศักดิ์... ในอ้อมอกมีพยานรักตัวน้อยที่กำลังยิ้มหวานให้แก่โลกใบนี้

จากจุดเริ่มต้นของสาวไทยธรรมดาที่ต้องเผชิญกับคลื่นลมแห่งโชคชะตาและความขัดแย้งในใจ... สู่การเดินทางฝ่าฟันอันตรายและสมรภูมิข้ามทวีป... หล่อหลอมให้หัวใจดวงนี้แข็งแกร่ง สง่างาม และเปี่ยมด้วยรักแท้อันบริสุทธิ์

ฉันแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีครามสดใสเหนือผืนทะเลทรายสีทองอร่าม แสงสุริยันอันอบอุ่นสาดส่องลงมาโอบล้อมพวกเราทุกคนไว้

คาริมโน้มตัวลงมาโอบกอดฉันและลูกน้อยไว้ในอ้อมอกอันอบอุ่น ประทับจุมพิตอันแสนหวานและดูดดื่มลงบนริมฝีปากของฉัน ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของประชาชนและสายลมแห่งทะเลทรายที่พัดพริ้วไหว...

ตำนานแห่งกุหลาบสาวผู้ก้าวข้ามผืนทรายสู่บัลลังก์มหาราชินีแห่งทะเลทราย... ได้จารึกไว้เป็นนิรันดร์ ณ แผ่นดินสุวรรณภูมิแห่งนี้... ตราบชั่วนิจนิรันดร์.

(จบบริบูรณ์อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด)