เรื่อง ฉันโดน เจ้านายอาหรับ Nc40+++

ตอนที่ 178: ยุทธการสายฟ้าฟาดกู้เขื่อนชีวมวลแม่น้ำแซน

ฟิ้ววววววว... ซู่มมมมมมม!

เรือสเตลท์ไฮโดรฟอยล์ความเร็วสูงพิเศษ 'ไนท์ ฟัลคอน' (Night Falcon) ของหน่วยรบพิเศษกองทัพเรือฝรั่งเศส แหวกผืนน้ำสีดำขลับของแม่น้ำมาร์น (River Marne) ลัดเลาะฝ่าสายฝนพรำและม่านหมอกหนาทึบยามเช้าตรู่ ละอองน้ำเย็นเฉียบแตกกระจายเป็นฟองขาวฟุ้งกระจายไปตามแนวลำน้ำที่มีความกว้างกว่าสองร้อยเมตร กระแสน้ำไหลเชี่ยวกรากซัดกระทบตัวเรือที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหนือระดับ 60 น็อต ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่แทบจะหยุดลมหายใจของทุกคนบนเรือ

ฉัน คาริม และพี่ทาริก สวมชุดเกราะยุทธวิธีความเร็วสูงน้ำหนักเบา 'ซาฮ์รา ควอนตัม สไตค์' (Zahra Quantum Strike Suit) สีดำด้านที่บุด้วยเส้นใยเคฟลาร์เสริมคาร์บอนนาโนทิวบ์ พร้อมติดตั้งหมวกนิรภัยยุทธวิธีที่มีหน้าจอดิจิทัลแสดงผลระบบ HUD (Heads-Up Display) ฉายภาพโครงสร้างสามมิติของ 'เขื่อนควบคุมน้ำและชีวมวลแม่น้ำมาร์น' (Marne Hydro-Bio Dam) อย่างละเอียดยิบ ระบบสื่อสารเชื่อมโยงโดยตรงกับดาวเทียมจารกรรมทางทหารของอัล-ซาฮ์ราและศูนย์บัญชาการต่อต้านการก่อการร้ายแห่งชาติ ณ กรุงปารีส

"รายงานสถานการณ์ล่าสุด ทาริก!" คาริมสั่งการด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง นัยน์ตาสีอำพันคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องไปยังเงาทะมึนของสันเขื่อนคอนกรีตยักษ์สูง 40 เมตรที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

"กองกำลังรับจ้างของกลุ่ม 'ภราดรภาพเงาแห่งบาเบล' จำนวนประมาณ 30 นาย ยึดครองห้องควบคุมหลักและสะพานเขื่อนไว้ทั้งหมดครับ" พี่ทาริกรายงานพลางปลดเซฟตี้ปืนกลยุทธวิธีกำลังสูง "พวกมันได้ติดตั้ง 'ถังบรรจุสารเร่งปฏิกิริยาชีวเคมีมฤตยู' (Biochemical Tox-Vial) ขนาด 500 ลิตรเข้ากับแกนท่อส่งน้ำหลัก และเริ่มเดินเครื่องปั๊มแรงดันสูงแล้ว หากสารนี้ไหลลงสู่แม่น้ำแซน แบคทีเรียชีวภาพจะปล่อยก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์เข้มข้นที่จะคร่าชีวิตผู้คนและทำลายระบบประปาของกรุงปารีสทั้งเมืองภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง!"

"ประชาชนกว่าสามล้านคนในปารีสและปริมณฑลต้องพึ่งพาน้ำจากลุ่มน้ำนี้" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว มือกระชับสายรัดแท็บเล็ตยุทธวิธีสุวรรณมรกตบนแขนซ้าย "พวกเราจะยอมให้พวกมันทำลายแม่น้ำสายชีวิตนี้ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ"

"ถูกต้องแล้ว มะนาว" คาริมวางมือหนาลงบนไหล่ของฉัน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอันแรงกล้า "ภารกิจนี้เดิมพันด้วยชีวิตของผู้บริสุทธิ์นับล้านคน เราจะทำลายแผนการชั่วร้ายของพวกมันให้สิ้นซาก"

"เราเหลือเวลาเท่าไหร่ ทาริก?" คาริมหันไปถามนายพลราชองครักษ์คู่ใจ

"เหลือเวลาเพียง 12 นาที ก่อนที่วาล์วแรงดันหลักจะเปิดออกโดยสมบูรณ์ครับท่านชีค!" พี่ทาริกตอบอย่างกระชับ แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความลังเล "หน่วยคอมมานโด GIGN ของฝรั่งเศสเริ่มเปิดฉากยิงเบี่ยงเบนความสนใจทางฝั่งตะวันตกของสะพานเขื่อนแล้วครับ เสียงปืนกลหนักและระเบิดแสงจะดึงกองกำลังส่วนใหญ่ของพวกมันไปที่นั่น"

"ดีมาก! แผนของเราคือแทรกซึมเข้าทางช่องระบายอากาศใต้สันเขื่อน" คาริมอธิบายกลยุทธ์อย่างแม่นยำ "ทาริกคอยระวังหลังและตัดกำลังพลแม่นปืน ฉันจะเข้าเคลียร์ห้องโถงหน้า ส่วนมะนาวคือหัวใจสำคัญที่สุดในการถอดรหัสและสั่งการระบบบายพาสสารเคมี พร้อมนะทุกคน?"

"พร้อมครับท่านชีค!"

"มะนาวพร้อมค่ะคุณคาริม!"

เรือไนท์ ฟัลคอน ชะลอความเร็วลงอย่างเงียบกริบเมื่อเข้าเทียบใต้เงาทะมึนของท่อระบายน้ำแรงดันต่ำใต้สันเขื่อน คาริมยิงปืนยึดเกี่ยวนำร่องด้วยลวดสลิงแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้นสู่ปากช่องระบายอากาศ จากนั้นร่างสูงสง่ากำยำของเขาก็ไต่ขึ้นไปเป็นคนแรก ตามด้วยฉันและพี่ทาริกอย่างคล่องแคล่วว่องไว

บรรยากาศภายในอุโมงค์ระบายอากาศแคบและชื้นแฉะ มีหยดน้ำเกาะพราวบนผนังคอนกรีตเย็นเยียบ เสียงเครื่องจักรเทอร์ไบน์ปั่นไฟพลังน้ำดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วโถงใต้ดิน กลิ่นสารเคมีและไอโอโซนเข้มข้นโชยมาตามลม ฉันดึงแว่นตาอินฟราเรดลงมาตรวจจับความร้อน พบสัญญาณความร้อนของยามลาดตระเวนสองคนอยู่ตรงทางเลี้ยวข้างหน้า

"สองนาย ระยะสามสิบเมตร" ฉันกระซิบบอกคาริมผ่านไมโครโฟนไร้สายติดขากรรไกร

คาริมพยักหน้ารับ ร่างสูงพุ่งปราดออกไปราวกับเงาพรายในความมืด ปืนสั้นเก็บเสียงยุทธวิธียิงออกไปสองนัดซ้อน 'ฟุ่บ! ฟุ่บ!' ร่างของทหารรับจ้างทรุดฮวบลงกับพื้นโดยไร้เสียงร้อง พี่ทาริกปรี่เข้าปลดอาวุธและวิทยุสื่อสารของศัตรูอย่างชำนาญ ก่อนจะส่งสัญญาณมือว่าเส้นทางปลอดโปร่ง

พวกเราเคลื่อนที่ต่อไปจนถึงประตูนิรภัยไทเทเนียมหนาสองนิ้วที่นำเข้าสู่ 'ห้องควบคุมแกนกลางเขื่อนชีวมวล' (Central Control Hub) ไฟสัญญาณหน้าประตูแสดงผลสีแดง บ่งบอกว่าถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับสี่

"มะนาว หน้าที่เธอแล้ว" คาริมขยับตัวเข้ามาชิดแผ่นหลังของฉัน ยกปืนไรเฟิลประทับบ่าคอยระวังภัยรอบทิศทาง

ฉันก้าวเข้าไปหน้าแป้นดิจิทัล ปลดหัวต่อเคเบิลใยแก้วนำแสงจากแท็บเล็ตสุวรรณมรกตเสียบเข้ากับพอร์ตระบบควบคุมเขื่อนทันที หน้าจอดิจิทัลสว่างวาบขึ้นพร้อมโค้ดคำสั่งเข้ารหัสที่วิ่งพล่านเป็นแถบยาว

"ระบบความปลอดภัยใช้การเข้ารหัสแบบควอนตัม 512 บิตซ้อนทับด้วยลอจิกเกตของบาเบลค่ะ" นิ้วเรียวยาวของฉันรัวบนหน้าจอสัมผัสด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่เคยทำมา "พวกมันสร้างวงจรสั่งการอัตโนมัติให้เปิดวาล์วฉีดสารพิษหากรหัสผ่านถูกกดผิดเกินสองครั้ง!"

"ใจเย็นๆ ที่รัก ฉันเชื่อมั่นในสมองและหัวใจของเธอ" เสียงกระซิบอันอบอุ่นและเปี่ยมด้วยอำนาจของคาริมดังก้องอยู่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่รินรดหลังต้นคอช่วยคลายความกังวลและความหนาวเหน็บในใจฉันจนหมดสิ้น

"ถอดรหัสชั้นแรกสำเร็จแล้วค่ะ!" ฉันรายงานด้วยความตื่นเต้น "กำลังเจาะเข้าสู่ไฟร์วอลล์ชั้นที่สอง... สาม... สอง... หนึ่ง... ปลดล็อกประตูสำเร็จแล้วค่ะ!"

แกร๊กกกกกก... ฟู่มมมมม!

บานประตูเหล็กกล้าเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ทันใดนั้น เสียงปืนกลหนักจากด้านในห้องควบคุมก็ระดมยิงเข้าใส่ประตูอย่างบ้าคลั่ง!

ปังๆๆๆๆๆๆ! ตูมมมม! ตูมมมม!

ประกายไฟจากการปะทะของหัวกระสุนสว่างวาบกระทบผนังคอนกรีต เศษหินและสะเก็ดโลหะกระเด็นว่อนไปทั่ว คาริมกระชากร่างของฉันให้หลบเข้าหลังเสาค้ำยันคอนกรีตหนาได้อย่างหวุดหวิด เขายกโล่แม่เหล็กไฟฟ้าพลังงานสูงขึ้นป้องกันสะเก็ดระเบิดที่สาดซัดเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

"มีทหารรับจ้างแปดนาย ปืนกลหนักสองกระบอก และโดรนสังหารติดปืนลูกซองอีกสามตัว!" พี่ทาริกตะโกนรายงานขณะยิงสวนกลับด้วยปืนไรเฟิลจู่โจม "พวกมันตั้งแนวป้องกันขวางหน้าแผงควบคุมวาล์วสารพิษครับ!"

"ทาริก ยิงระเบิดอีเอ็มพีตัดระบบโดรน!" คาริมสั่งการเสียงกร้าว "ฉันจะบุกทะลวงปีกขวา มะนาว เตรียมพุ่งเข้าแท่นควบคุมทันทีที่ฉันให้สัญญาณ!"

"รับทราบครับ!"

พี่ทาริกดึงสลักระเบิด EMP สีฟ้าครามแล้วขว้างโค้งข้ามสิ่งกีดขวางเข้าไปกลางห้อง 'เปรี๊ยะะะะะ! วูบ!' คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความเข้มข้นสูงระเบิดออกเป็นวงกว้าง แสงไฟเพดานดับวูบลงทันตา โดรนสังหารสามตัวเสียการควบคุมหมุนเคว้งและระเบิดกลางอากาศเป็นลูกไฟ

จังหวะนั้นเอง คาริมดีดตัวออกจากที่กำบังราวกับเสือชีตาห์ ปืนกลเบายุทธวิธีในมือของเขาสาดกระสุนเจาะเกราะเข้าใส่แนวข้าศึกอย่างแม่นยำ ทุกนัดพุ่งเป้าเข้าสู่จุดตาย ทหารรับจ้างบาเบลล้มลงทีละคนอย่างรวดเร็ว ความเก่งกาจและดุดันของชีคหนุ่มแห่งทะเลทรายทำให้ข้าศึกที่เหลืออยู่เริ่มเสียขวัญ

"มะนาว ตอนนี้แหละ ไป!" คาริมตะโกนก้อง

ฉันรีบก้มตัวต่ำวิ่งฝ่ากลุ่มควันปืนและประกายไฟเข้าสู่แท่นควบคุมวาล์วสารเคมีหลักทันที บนจอภาพมอนิเตอร์ยักษ์กลางห้อง หลอดแก้วทดลองขนาดมหึมาที่บรรจุของเหลวสีเขียวมรกตเรืองแสงกำลังถูกแรงดันปั๊มไฮดรอลิกดันเข้าสู่ท่อส่งน้ำหลัก ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงเตือน: **01:45 นาที!**

"ต้องสั่งบายพาสย้อนกลับเข้าถังเก็บกักความดันสูง (Quarantine Reservoir) ให้ได้ก่อนครบเวลา!" ฉันตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณไซเรนที่หวีดร้องแหลมสูง

หัวหน้ากองกำลังบาเบลที่บาดเจ็บสาหัสกัดฟันชักปืนพกเล็งมาที่แผ่นหลังของฉัน "นังสารเลว... ตายซะเถอะ!"

เปรี้ยงงงงงง!

เสียงปืนดังกึกก้อง แต่ร่างที่ร่วงลงไม่ใช่ฉัน คาริมพุ่งเข้ามารับคมกระสุนแทนฉันอย่างไม่ลังเล กระสุนเฉี่ยวเข้าที่แผ่นเกราะหัวไหล่ซ้ายของเขาจนเกิดรอยไหม้เกรียม ก่อนที่เขาจะตวัดดาบสั้นยุทธวิธีปลิดชีพหัวหน้าทหารรับจ้างผู้นั้นจนแน่นิ่งไป

"คุณคาริม! คุณบาดเจ็บ!" ฉันอุทานด้วยความตกใจ น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

"ฉันไม่เป็นไร มะนาว... เสื้อเกราะรับไว้ได้ รีบหยุดสารพิษเร็วเข้า!" คาริมกุมไหล่ซ้ายพลางส่งยิ้มให้กำลังใจ แววตาของเขาไม่แสดงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องฉันและทุกชีวิต

ฉันสูดลมหายใจลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มียิงชุดคำสั่ง 'Golden Oasis Emergency Protocol' เข้าสู่เมนบอร์ดของระบบวาล์ว นิ้วของฉันสลับรหัสแปรผันของเหลวและสั่งปิดวาล์วระบายหลักพร้อมเปิดท่อระบายสารเข้าสู่ถังนิรภัยกักกันแรงดันลึกใต้ชั้นหิน

สาม... สอง... หนึ่ง...

คลิก! ฟู่รรรรรรรรร!

ไฟเตือนสีแดงกะพริบถี่เปลี่ยนเป็นสีเขียวนิ่งสงบ! กราฟิกบนหน้าจอแสดงภาพของเหลวสีเขียวถูกสูบกลับเข้าสู่ถังนิรภัยใต้ดินและล็อกสลักสุญญากาศสามชั้นอย่างสมบูรณ์แบบ!

"สำเร็จแล้วค่ะ! ระบบตัดการไหลของสารพิษลงแม่น้ำแซนร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ!" ฉันร้องออกมาด้วยความโล่งใจและโผเข้ากอดเอวของคาริมแน่น

"ยอดเยี่ยมที่สุด ยอดดวงใจของฉัน" คาริมกอดตอบฉันพลางประทับจุมพิตลงบนกระหม่อมของฉันอย่างอ่อนโยน พี่ทาริกเดินเข้ามาตรวจเช็กความปลอดภัยพลางยิ้มกว้างด้วยความโล่งอก

ทว่า ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที...

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ดๆๆๆๆๆ!

เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดดังกึกก้องขึ้นอีกครั้งจากแผงควบคุมระบบโครงสร้างเขื่อน! หัวหน้าทหารรับจ้างที่ใกล้สิ้นใจได้กดปุ่มรีโมตคอนโทรลจุดระเบิดซีโฟร์ (C4 Demolition Block) ที่แอบติดตั้งไว้ตามเสาค้ำยันเขื่อนหลักนับสิบจุด!

"บ้าเอ๊ย! พวกมันตั้งเวลาระเบิดทำลายฐานรากเขื่อน!" พี่ทาริกสบถลั่น

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!

แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งปฐพี ผนังคอนกรีตเสริมเหล็กหนาสามเมตรของเขื่อนส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ รอยแตกร้าวรูปใยแมงมุมขยายตัวอย่างรวดเร็ว เศษหินคอนกรีตขนาดยักษ์หนักหลายร้อยกิโลกรัมร่วงหล่นลงมาจากเพดานดุจ-่าฝน เสาค้ำยันหลักหักสะบั้นลงต่อหน้าต่อตา!

โครมมมมมมมมมมมมม!

มวลน้ำชีวมวลมหาศาลนับแสนตันจากอ่างเก็บน้ำด้านบนที่ไร้สิ่งขวางกั้น ซัดทะลักพังทลายกระจกนิรภัยและกำแพงห้องควบคุมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง! คลื่นน้ำยักษ์สูงกว่าห้าเมตรถาโถมเข้าใส่พวกเราด้วยความเร็วและพลังทำลายล้างที่ไม่อาจต้านทานได้

"มะนาว! เกาะฉันไว้แน่นๆ!" คาริมตะโกนสุดเสียงพลางใช้แขนขวาที่แข็งแกร่งรวบเอวฉันเข้ามาแนบอก ส่วนมือซ้ายพยายามคว้าห่วงเหล็กนิรภัยบนผนัง

แต่แรงดันมหาศาลของกระแสน้ำเชี่ยวกรากซัดกระชากพวกเราจนหลุดลอย ร่างของฉัน คาริม และพี่ทาริก ถูกมวลน้ำวนสีดำคล้ำกลืนกินและพัดพาจมดิ่งลงสู่วังน้ำลึกใต้เขื่อนที่กำลังพังทลายลงมาทับ!

น้ำเย็นเฉียบทะลักเข้าสู่ทุกประสาทสัมผัส กระแสน้ำวนดูดกลืนร่างของพวกเราดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอันมืดมิด เศษคอนกรีตนับตันกำลังร่วงหล่นลงมาปิดตายทางออกทุกทิศทาง เสียงโครงสร้างเหล็กบิดงอและพังถล่มลงมาทับผืนน้ำดังกึกก้องราวกับวันสิ้นโลก! ฉันพยายามไขว่คว้ามือของคาริมท่ามกลางความมืดมิดและกระแสน้ำอันบ้าคลั่ง ลมหายใจสุดท้ายในปอดกำลังจะหมดลง ขณะที่ความมืดมิดไร้ก้นบึ้งกำลังกลืนกินพวกเราทุกคนลงสู่ก้นแม่น้ำมาร์น!