เรื่อง หนูน้อยผู้สะสมบุญข้ามภพ มาเกิดใหม่พร้อมระบบร้านค้าบุญกุศล

        คืนนั้นเป็นคืนเดือนมืด ทั่วทั้งผืนฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกหนาทึบจนบดบังแสงดารา ราวกับเบื้องบนเองก็กำลังเฝ้ารอเหตุการณ์ระทึกขวัญที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของแผ่นดินไปตลอดกาล

        ล่วงเข้าสู่ยามจื่อ[1] เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดินดังกึกก้องไปทั่วทั้งนครเซิ่งจิง กองทัพส่วนตัวของอ๋องรองจำนวนหลายพันนายเคลื่อนพลเข้าประชิดพระราชวังเฉาหยางอย่างรวดเร็ว โดยอ้างโองการบังหน้าว่า "เข้าพิทักษ์องค์จักรพรรดิยามประชวร และปราบกบฏชั่วที่คิดคดต่อราชบัลลังก์"

        แน่นอนว่า ‘กบฏ’ ที่อ๋องรองกล่าวอ้างหาใช่ใครอื่น แต่คือองค์รัชทายาทและขั้วอำนาจฝ่ายหนุนหลังนั่นเอง

        ประตูวังหลวงบานยักษ์ถูกเปิดออกอย่างง่ายดายจากภายใน — ด้วยกลฉ้อฉลที่อ๋องรองใช้เงินตราซื้อตัวนายทหารรักษาประตูไว้ล่วงหน้า กองทัพกบฏจึงกรูเข้าสู่เขตพระราชฐาน ตรงไปยังตำหนักรัชทายาทและท้องพระโรงหลวงทันที

        อ๋องรองเซียวจิ่งหรงควบม้านำทัพอยู่แถวหน้าสุด พระองค์สวมชุดเกราะเต็มยศอย่างสง่างาม ใบหน้าสุภาพอ่อนโยนที่เคยใช้ซ่อนคมมาเนิ่นนาน บัดนี้เผยถึงความทะเยอทะยานอันบ้าคลั่ง ดวงตาคู่คมเย็นเยียบทว่าลุกโชนด้วยไฟแห่งอำนาจที่จวนจะเอื้อมถึง

        "ยี่สิบกว่าปีที่ข้าเฝ้ารอ..." อ๋องรองพึมพำกับตนเอง สายตาจับจ้องไปยังพระราชวังตระหง่านเบื้องหน้า "คืนนี้ บัลลังก์มังกรต้องตกเป็นของข้า!"

        ——————

        ทว่า สิ่งที่อ๋องรองมิอาจล่วงรู้ได้เลยก็คือ... ทุกย่างก้าวและแผนการของเขานั้น ตระกูลซ่งและกลุ่มพันธมิตรได้คาดการณ์และวางหมากดักหน้าไว้หมดสิ้นแล้ว

        ภายในเขตพระราชฐานที่ควรจะเงียบสงบและไร้การป้องกันของตำหนักรัชทายาท กลับกลายเป็นค่ายกลมรณะที่รอคอยเหยื่อมาติดกับ — ทหารองครักษ์เมืองหลวงภายใต้การนำของเจิ้นกั๋วกง และกำลังพลของซ่งติ้งหย่วน ขุนพลพิทักษ์อุดร ต่างซุ่มกำลังประจำการตามจุดสำคัญอย่างเหนียวแน่น

        เมื่อกองทัพกบฏรุกคืบเข้ามาลึกในเขตวังชั้นใน เสียงกลองรบก็พลันระเบิดขึ้นดังกึกก้องจากทั่วทุกสารทิศ!

        ประตูเหล็กกล้าของเขตวังชั้นในถูกปล่อยลงมาปิดกั้นอย่างฉับพลัน ตัดขาดขบวนทัพกบฏสะบั้น ก่อนที่ทหารองครักษ์ที่ซุ่มซ่อนอยู่จะทะยานออกมาโจมตี ปิดล้อมกองทัพกบฏไว้ทุกด้าน

        ซ่งติ้งหย่วนในชุดเกราะศึกเหล็กกล้า ควบอาชาศึกก้าวออกมาประจันหน้ากับอ๋องรอง ดาบเล่มโตในมือสะท้อนแสงคบเพลิงสว่างวาบดูน่าเกรงขาม "อ๋องรองเซียวจิ่งหรง! เจ้านำทัพบุกรุกวังหลวงยามวิกาล นี่คือการก่อกบฏล้มล้างราชบัลลังก์ชัดๆ! วันนี้ ข้าในนามแห่งแผ่นดินต้าเหยียน จะขอปราบกบฏชั่วเช่นเจ้าให้สิ้นซาก!"

        อ๋องรองสีหน้าเปลี่ยนแปรไปทันควัน เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะเตรียมการรับมือได้รัดกุมถึงเพียงนี้ ทว่าด้วยจำนวนไพร่พลที่ยังคงเหนือกว่า เขาจึงตวาดกร้าวกลบเกลื่อนความหวั่นใจ "ซ่งติ้งหย่วน! เจ้าเด็กเมื่อวานซืน! ทหารของข้ามีมากกว่าเจ้านับหลายเท่า วันนี้ข้าจะเหยียบย่ำตระกูลซ่งของเจ้าให้จมธรณี!"

        ——————

        สิ้นคำสั่ง ศึกนองเลือดกลางวังหลวงก็ปะทุขึ้น!

        เสียงศาสตราวุธเข้าห้ำหั่นปะทะกันดังกังวาน ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศดั่ง-่าฝน เสียงโห่ร้องลั่นสมรภูมิสลับกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของคนเจ็บดังระงม แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องกระทบใบหน้าที่อาบไปด้วยโลหิตและหยาดเหงื่อ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

        แม้ทหารองครักษ์ของเจิ้นกั๋วกงจะเตรียมการมาเป็นอย่างดี แต่กองกำลังของอ๋องรองนั้นมีจำนวนมหาศาลดังที่กล่าวอ้าง การห้ำหั่นจึงเป็นไปอย่างสูสีและนองเลือดอย่างยิ่ง

        ซ่งติ้งหย่วนนำทัพบุกทะลวงเข้าสู่ใจกลางสนามรบ ดาบใหญ่ในมือสะบัดกวัดแกว่งเป็นวงโค้งรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ สมฐานะ 'ขุนพลพิทักษ์อุดร' ผู้เพิ่งกรำศึกชนะศึกชายแดน ฝีมือการรบและขวัญกำลังใจของทหารใต้บัญชาการของเขาเหนือกว่าทหารกบฏที่ถูกรวบรวมมาอย่างเร่งด่วนเป็นไหนๆ ทุกครั้งที่ดาบของเขาฟาดฟันลงไป ร่างของทหารกบฏก็ล้มลงดั่งใบไม้ร่วง

        กลิ่นคาวเลือดและเขม่าควันไฟคละคลุ้งไปทั่วลานวังอันกว้างใหญ่ ทว่าท่ามกลางความโกลาหลอลหม่านนั้น ทัพตระกูลซ่งกลับเคลื่อนพลประสานงานกันอย่างเป็นระบบระเบียบราวกับผ่านการฝึกซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วน — เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้วางแผนรับมือศึกครั้งนี้มานานหลายปีแล้ว

        ในเสี้ยวอึดใจ กองทัพกบฏบางส่วนสามารถทลายวงล้อมฝ่าเข้ามาได้ พวกเขามุ่งตรงไปยังท้องพระโรงหลวงซึ่งเป็นที่ประทับขององค์ฮ่องเต้ ด้วยหวังจะจับกุมตัวฮ่องเต้มาเป็นตัวประกันเพื่อบีบให้ราชสำนักสยบยอม — โดยหารู้ไม่ว่า นั่นคือบ่วงบาศที่อีกฝ่ายจงใจเปิดทางให้เขาเดินเข้ามาติดกับเอง!

        เซียวจิ่งหรงผลักบานประตูท้องพระโรงให้เปิดออกอย่างแรง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือฮ่องเต้เซียวเฉิงต้าที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ซีดเซียวอิดโรยด้วยโรคร้าย

        "เสด็จพ่อ..." อ๋องรองยกยิ้มเย็นชา ก้าวเดินเข้าไปหาพร้อมดาบคมกริบที่ยังอาบโลหิตในมือ "ในเมื่อเสด็จพ่อทรงพระประชวรหนักจนมิอาจดูแลราชการแผ่นดินได้ เช่นนั้นก็โปรดสละราชบัลลังก์นี้ ส่งมอบให้ลูกผู้มีความสามารถผู้นี้ดูแลแทนเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

        ——————

        ทว่าในอึดใจที่อ๋องรองคิดว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อม ฮ่องเต้เซียวเฉิงต้ากลับลืมตาขึ้น ดวงเนตรที่เคยดูอ่อนแรงเพราะพิษไข้ บัดนี้กลับทอประกายคมปลาบเปี่ยมด้วยตบะและพระบารมีอันน่าเกรงขามของจอมจักรพรรดิ!

        "จิ่งหรง..." น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ เขาหยัดยืนขึ้นจากบัลลังก์มังกรด้วยท่าทางมั่นคง สง่างาม ไร้วี่แววของคนไข้ใกล้ตายแม้แต่น้อย "เจ้าคิดว่าข้าประชวรหนักจริงๆ อย่างนั้นรึ"

        อ๋องรองเบิกตากว้าง ร่างกายพลันแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง "เสด็จพ่อ... ท่า๤... ทรง..."

        "ข้าเพียงแสร้งป่วย เพื่อล่อให้งูพิษเช่นเจ้าเผยธาตุแท้ออกมาต่างหาก!" ฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงกึกก้องกังวาน "ยาพิษที่เจ้าแอบผสมลงในโอสถบำรุงของข้า มีคนช่วยถอนพิษให้แล้ว ส่วนเรื่องที่เจ้าจะก่อกบฏในคืนนี้ ข้าล่วงรู้แผนการของเจ้าทุกย่างก้าว!"

        สิ้นสุรเสียง พระองค์ทรงยกพระหัตถ์ขึ้นเป็นสัญญาณ — ทันใดนั้นเงาร่างของเหล่ายอดองครักษ์ชุดแพรและทหารฝีมือดีก็กรูออกมาจากหลังม่านและเสาต้นมหึมาทั่วท้องพระโรง เข้าล้อมรอบเซียวจิ่งหรงและสมุนรับใช้ไว้จนไม่มีทางหนีรอด

        ใบหน้าของอ๋องรองซีดเผือดไร้สีเลือด เขาถูกโอบล้อมไว้ใจกลางท้องพระโรง ขณะที่เสียงทหารกบฏที่ถูกตีโต้จนแตกพ่ายยับเยินแว่วมาจากภายนอก แผนการที่เพียรสร้างและเฝ้ารอมานานกว่ายี่สิบปี กำลังพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาในชั่วพริบตาเดียว

        "เป็นไปไม่ได้!" อ๋องรองแผดเสียงลั่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกและคลุ้มคลั่ง "พวกเจ้ารู้แผนการของข้าได้อย่างไร! ใคร... ใครมันเป็นคนทรยศคาบข่าวมาบอก!"

        ฮ่องเต้เซียวเฉิงต้าทอดพระเนตรมองพระโอรสผู้ทรยศด้วยสายตาเย็นชาไร้ความปรานี "เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้สิ่งใดอีก สิ่งเดียวที่เจ้าต้องรับรู้ในตอนนี้คือ... คืนนี้ เจ้าพ่ายแพ้แล้ว!"

        อ๋องรองขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงดังกรอด สายตากราดมองไปทั่วท้องพระโรงที่เต็มไปด้วยคมดาบของทหารองครักษ์ จิตใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและไม่ยอมรับความจริง แผนการในคืนนี้เขาเตรียมการอย่างรัดกุมที่สุด ทุกรายละเอียดถูกคำนวณไว้หมดสิ้น ไม่ว่าจะเป็นการซื้อตัวนายทหารเฝ้าประตู การเลือกคืนเดือนมืด หรือการกระจายกำลังบุกโจมตีจุดสำคัญ ไม่มีทางเลยที่ฝ่ายตรงข้ามจะรู้ล่วงหน้าได้ละเอียดยิบขนาดนี้ นอกเสียจาก...

        "ตระกูลซ่ง!" อ๋องรองคำรามชื่อนั้นออกมาด้วยความคั่งแค้นแสนสาหัส "อีกแล้วรึ... ทุกครั้งที่แผนการของข้าต้องพังพินาศ ล้วนมีตระกูลซ่งเข้ามาขัดขวาง! พวกมันไปรู้แผนการของข้ามาจากที่ใดกัน!"

        ฮ่องเต้เซียวเฉิงต้าไม่ได้ตรัสตอบคำถามอันไร้ค่า พระองค์เพียงโบกพระหัตถ์ส่งสัญญาณให้ทหารองครักษ์กระชับวงล้อมเข้าไป ดวงเนตรที่ทอดมองโอรสที่เคยชุบเลี้ยงมา ปะปนไปด้วยความผิดหวัง ความโศกเศร้า และความเด็ดขาดเหี้ยมหาญในฐานะองค์จักรพรรดิผู้ปกครองแผ่นดิน

        ——————

        ในขณะที่ศึกสายเลือดภายในวังหลวงกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด

        ทางด้านจวนสกุลซ่ง... ซ่งเหยาเหยานอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง จิตใจว้าวุ่นและสังหรณ์ใจไม่ดีตลอดทั้งค่ำคืน

        'คืนนี้แล้วสินะ คืนที่อ๋องรองจะก่อกบฏครั้งใหญ่...' เด็กหญิงคิดอย่างกระวนกระวาย มือเล็กๆ โอบกอดกำไลกระดิ่งแน่น 'ท่านพ่อ ท่านตา พี่รอง... ทุกคนต้องเข้าไปเสี่ยงชีวิตในวังหลวง ขอให้สวรรค์คุ้มครองให้ทุกคนปลอดภัยด้วยเถิด'

        'ศึกครั้งนี้เดิมที ตระกูลซ่งต้องพ่ายแพ้ยับเยินจนถูกล้างบางทั้งตระกูล... แต่ในชาตินี้ พวกเราเตรียมพร้อมรับมือไว้ทุกอย่างแล้ว แม้กระทั่งฮ่องเต้ก็รอดพ้นจากยาพิษ อ๋องรองต้องเป็นฝ่ายปราชัยแน่!' นางอธิษฐานจิตอย่างแน่วแน่ 'ขอให้เสียงเตือนในใจของข้าช่วยปกป้องครอบครัวได้สำเร็จ ขอให้พวกเราพลิกผันชะตากรรมอันโหดร้ายนี้ได้ด้วยเถอะ'

        เสิ่นว่านอวี๋ซึ่งคอยเฝ้าดูแลอยู่ข้างกายบุตรสาวระหว่างบุรุษทั้งหลายไปทำศึก เมื่อได้ยินเสียงความคิดอันแสนกังวลของลูกน้อย ก็ขยับเข้าไปโอบกอดร่างเล็กไว้แนบอก "เหยาเหยาไม่ต้องกังวลนะลูก พ่อกับพี่ชายของเจ้าเป็นคนเก่งกาจ พวกเขาจะต้องคว้าชัยชนะและกลับมาหาพวกเราอย่างปลอดภัยแน่นอน"

        ทว่าในอึดใจนั้นเอง! ยันต์เตือนภัยที่ซุกซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อของเหยาเหยากลับแผ่รังสีความร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรุนแรงจนแทบลวกผิว!

        'ยันต์เตือนภัยร้อนวาบขึ้นมาแล้ว!' เหยาเหยาตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบ 'มีคนคิดร้ายกำลังบุกเข้ามาใกล้... ที่นี่! ที่จวนสกุลซ่งของเรา!'

        เคร้ง! เคร้ง!

        “อ๊ากกก!" เสียงศาสตราวุธปะทะกันและเสียงกรีดร้องโหยหวนพลันดังก้องมาจากภายนอกเรือนนอน — มีกองกำลังลึกลับบุกจู่โจมเข้ามาในจวนสกุลซ่งจริงๆ!

        ที่แท้อ๋องรองผู้ระแวงว่าความลับของตระกูลซ่งอาจซุกซ่อนอยู่กับตัวเหยาเหยา ได้ลอบแบ่งกำลังพลฝีมือดีส่วนหนึ่งให้บุกมายังจวนสกุลซ่ง เพื่อลักพาตัวเหยาเหยาไปเป็นตัวประกันสำหรับต่อรองในยามขับขัน!

        เสิ่นว่านอวี๋พลันหน้าถอดสี นางรีบอุ้มเหยาเหยาขึ้นมาแนบอกด้วยสัญชาตญาณ "เหยาเหยา! ไปกับแม่ เร็วเข้า!"

        'อ๋องรองส่งคนมาจับตัวข้าจริงๆ ด้วย!' หัวใจของเหยาเหยาเต้นระรัวราวกับกลองศึก 'ท่านพ่อกับพวกพี่ชายไปรบในวังหลวงกันหมด กำลังทหารที่เฝ้าจวนก็มีอยู่น้อยนิด... พวกเราจะทำอย่างไรดี!'

        เสียงฝีเท้าของศัตรูหนาหูขึ้นเรื่อยๆ มุ่งตรงมายังเรือนนอน ก่อนที่บานประตูจะถูกกระแทกเข้าอย่างรุนแรงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว——

        ----------------------------

        [1] ยามจื่อ คือเวลาประมาณ 23:00 ๤. -01.00 ๤.