เรื่อง เกิดใหม่ปี 2000: ปฏิบัติการพิชิตใจยัยดาวโรงเรียนวัยใสเพื่อนร่วมโต๊ะ
“ุเิั ืยันี่จะรับการฉีดจริง ๆ ใช่ไหมั?”
ณ โรงพยาบาลี่สามแห่งปักกิ่ง
ภายใ้ผู้ป่วยหนักระดับวีไอพี ผู้เชี่ยวชาญใชุดกาวน์สีขาวหลายคนืล้อมรอบเตียงผู้ป่วย ชายวัยกลางคนี่นอนอยู่บนเตียงมีใบหน้าซีดเผือด ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบจะขาดห้วง
เมื่อได้ยินเสียงของหมอ เิฟ่าน พยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เสียงี่ลอดผ่านหน้ากากอซิเจนอมานั้นฟังดูเบาบางราวกับมาจากี่ห่างไกล
“ต้องใช้เวลา... าแค่ไหน?”
แพทย์ผู้เชี่ยวชาญลังเลอยู่ครู่ึ่ก่อนจะอธิบายว่า “โดยปกติแล้ว หากฉีดยาการุณยฆาต ขั้นตอนจะรวดเร็วมากั ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น”
“ขอเวลาให้อีกสิบนาทีสุดท้าย”
เิฟ่าน หันไปมองผู้ช่วยี่ือยู่ข้างเตียง
“เสี่ยวไช่ เรื่องี่ัให้ไปจัดการ เป็นยังไงบ้าง?”
ผู้ช่วยขอบตาแดงก่ำ ก้าวมาข้างหน้าแล้วตอบ้น้ำเสียงเคารพ “ท่านประธานเิ ทุกอย่างเรียบร้อยตามีุ่ั่ไว้ั เราได้นำหุ้นของุใเครือบริษัทมาจัดตั้งมูลนิธิการกุศลเพื่อเด็กตามความประสงค์สุดท้ายของุแล้ว นจากนี้ ทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดของุก็ได้บริจาคให้แก่หน่วยงานการกุศลเรียบร้อยแล้วั”
“แล้วก็... อดีตาของุช่วงนี้าะาหนักมากั หล่อนโวยวายจะฟ้องร้องุให้ได้ เพื่อจะเอาทรัพย์สินส่วนี่หล่อนคิดว่าควรจะได้คืนไป”
ใบหน้าของ เิฟ่าน เรียบเฉยไร้ความรู้สึก “หล่อนต้องการเท่าไหร่?”
“แปดพันล้านั พร้อมกับอสังหาริมทรัพย์ใปักกิ่งอีกสิบแห่ง!”
“เหอะ กล้าเอ่ยปากจริงๆ นะ”
แววตาของ เิฟ่าน ฉายแววเย้ยหยันจางๆ เมื่่อนตอนี่เายังเป็นเพียงนักธุรกิจตัวเล็กๆ บริษัทต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ าคนี่เคยพร่ำบว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเา กลับเป็นคนแรกี่ทรยศ นจากจะร่วมมืับคนนแทงข้างหลังเาแล้ว ยังฟ้องหย่าเพื่อแบ่งทรัพย์สินไปครึ่งึ่ จนเกือบทำให้เาใตอนนั้นต้องล้มละลายกลายเป็นคนเร่ร่อนข้างถนน
ช่างเป็นผู้หญิงี่อำมหิตจริงๆ
“ท่านประธานเิ โปรดวางใจั ทีมทนายของบริษัทจะจัดการเรื่องนี้เอง”
ชายวัยกลางคนพยักหน้า แล้วค่อยๆ หลับตาลง
“ัเหนื่อยแล้ว”
พูดจบ เาก็เอื้อมมือไปใต้หมอนอย่างยากลำบากเพื่อหยิบกล่องเหล็กี่เริ่มมีสนิมเขรอะอมา สองมืุมมันไว้ตรงตำแหน่งหัวใจอย่างทะนุถนอม
เมื่อเห็นภาพนี้ แววตาของผู้ช่วยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ใฐานะผู้ช่วยของ เิฟ่าน เาย่อมรู้จักกล่องใบนี้ดี ้ฐานะระดับประธานเิ ของล้ำค่าแบบไหนก็หาซื้อได้ แต่เากลับรักและหวงแหนกล่องใบนี้เป็นี่สุด
ทุกครั้งี่บริษัทเผชิญกับอุปสรรคครั้งใหญ่ ประธานเิจะนำกล่องเหล็กใบนี้อมาเช็ดถูเบาๆ ราวกับว่าข้างในั้นมีสมบัติล้ำค่าี่สุดใโลกบรรจุอยู่ และเมื่อเาเช็ดกล่องใบนี้เสร็จแล้วเดินอมาจาก้ทำงาน ประธานเิจะกลับมามีความมั่นใจและบารมีี่น่าเกรงขามอีกครั้ง พร้อมนำพาบริษัทบุกเบิกฝ่าฟันอุปสรรคไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง
ตอนนี้ประธานเิำัะจากไปแล้ว แม้แต่ทรัพย์สินมูลค่านับแสนล้านเาก็บริจาคไปโดยไม่เสียดาย แต่กลับยังคงกอดกล่องเหล็กใบนี้ไว้แน่น
ผู้ช่วยอดสงสัยไม่ได้ว่า ข้างในั้นมันคืออะไรกันแน่?
“ุหมอ พร้อมแล้วั”
“เริ่มได้เลย”
เิฟ่าน หลับตาลง พูด้น้ำเสียงสงบนิ่ง
เมื่อของเหลวใสถูกฉีดเข้าสู่ร่างกายอย่างช้าๆ มีชั่วขณะึ่ี่เารู้สึกเืวิญญาณหลุดอจากร่าง ตัวของเาเบาหวิวราวกับขนนก
เาเห็นตัวเองี่กำลังโอบกอดกล่องเหล็กใบนั้นไว้ และเผยรอยยิ้มแห่งความคะนึงหาอมา
ความจริงแล้ว สิ่งี่อยู่ในั้นไม่ใช่สมบัติหายากอะไร แต่มันคือสายสิญจน์ถักสีแดงธรรมดาๆ เส้นึ่ ซึ่งเป็นของแทนใจจากหญิงสาวี่เคยรักเามากี่สุดคนึ่ส่งให้มา
ซูรั่วชู
เพื่อนร่วมโต๊ะสมัยมัธยมปลายของ เิฟ่าน
และต่อมาก็ได้เป็นแฟนสาวของเา
หญิงสาวี่อ่อนโยนราวกับสายน้ำ สง่างามดั่งดกล้วยไม้
ผู้หญิงี่ยอมอยู่เคียงข้างเาใยามยากลำบาก ไม่เคยทอดทิ้งไปไหน
เิฟ่าน เคยสัญญาไว้ว่า หลังจากี่เาทำธุรกิจสำเร็จ เาจะจัดงานแต่งงานี่ยิ่งใหญ่ี่สุดให้กับเ
ทว่า สวรรค์กลับเล่นตลกครั้งใหญ่ ครั้งึ่ตอนี่เกำลังไปซื้ออาหารเช้าให้เา อุบัติเหตุทางรถยนต์ได้พรากชีวิตวัยเยาว์ของเไปตลอดกาล
หลังจากนั้น ธุรกิจของเาจะเติบโตใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ มีผู้หญิงแวะเวียนเข้ามามากมาย แต่เากลับรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นทุกที
บางที ชีวิตของเาอาจจะจากไปพร้อมกับ ซูรั่วชู ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วก็ได้
สติเริ่มพร่าเลือนลงเรื่อยๆ
ำัะตายแล้วใช่ไหม?
เายิ่งพยายามระลึกถึงใบหน้าของเก่อนี่สติจะดับวูบไป
ใวินาทีี่ทุกอย่างำัะหายไปนั้น
เารู้สึกเืเห็นแ่าสายึ่...
รั่วชู ถ้าชาติหน้ามีจริง ัอยากจะจูงมือเเฝ้ามองดวงดาวี่พราวระยับ และความงดงามของโลกใบนี้ไป้กัน!
...
“นักเรียนทุกคน จดโจทย์ข้อี่หกใหน้าี่สามของกระดาษคำถามไว้้นะ”
“ข้อนี้อแน่นอน ปีี่แล้วไม่อ ปีนี้อชัวร์ๆ”
“ห้าคะแนนฟรีๆ นี้จะเอาหรือไม่เอา ก็ตามใจพวกเ!”
เสียงพลิกกระดาษี่สับสนวุ่นวายดังขึ้นข้างหู
“เิฟ่าน ตื่นเร็ว...”
เสียงใสี่แสนอ่อนโยนดังขึ้นข้างๆ
เสียงี่คุ้นเคยเหลือเกิน
เิฟ่าน ลืมตาขึ้นทันที
ภาพี่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้ารูปไข่ี่แสนสะสวย ดวงตากลมโตเป็นประกาย และกลิ่นหอมอ่อนๆ ราวกับดกล้วยไม้
“ซูรั่วชู!”
เิฟ่าน ตกใจจนตัวโยน เารีบยันตัวนั่งตัวตรงทันที
“ัไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”
้ความตื่นเต้น เาเอื้อมมือไปหยิกแก้มเนียนนุ่มของอีกฝ่ายอย่างแรง
“ทำอะไรของนายน่ะ!”
ใบหน้าของ ซูรั่วชู แดงระเรื่อขึ้นมาทันที เรีบผลักมือของเาอแล้วเงยหน้ามองไปี่หน้า้อย่างประหม่า
“เรื่องจริง... เรื่องจริงจริงๆ ้!”
เิฟ่าน ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เากวาดสายตามองไปรอบๆ
สิ่งี่เห็นคือใบหน้าี่เยาว์วัยและแสนคุ้นเคย โต๊ะเก้าอี้ี่เรียงรายเป็นแถว กองหนังสือและข้อี่หนาเตอะ
พัดลมเพดานี่หมุนเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด อากาศี่ร้อนอบอ้าว แสงแดดจ้าี่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาพร้อมกับเสียงจิ้งหรีดเรไร...
ี่มุมขวาของกระดานดำหน้า้ มีตัวอักษรเล็กๆ เขียนไว้ว่า
“เหลือเวลาอีก 36 วัน ก่อนการเข้ามหาวิทยาลัยปี 2000”
เิฟ่าน อ้าปากค้าง ตกอยู่ใอาการอึ้งกิมกี่
“เข้ามหาวิทยาลัยปี 2000?”
“งั้นก็หมายความว่า ัย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ใตอนอยู่ชั้นมัธยมหกงั้นเ?”
“สวรรค์ได้ยินคำอธิษฐานของัจริงๆ ้!”
เารีบคว้าตัว ซูรั่วชู ี่อยู่ข้างๆ เข้ามากอดไว้แน่น
“ดีจริงๆ! ใี่สุดัก็ได้เเอีกครั้ง”
“รั่วชู ครั้งนี้ัจะไม่มีวันยอมให้เจากัไปไหนอีกแล้ว”
พูดจบ เาก็จับใบหน้าเล็กๆ ของเไว้แล้วก้มลงจูบอย่างแรง
“ว้าย...!”
เกรีดร้องอมา้ความตกใจ
เพื่อนร่วมชั้นทั้ง้พากันฮือฮา
“เฮ้ยๆ! เิฟ่าน บ้าไปแล้ว อยู่ๆ ก็ไปจูบหัวหน้าฝ่ายวิชาการ!”
“ไอ้หมอนี่มันนอนจนเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่าวะ?”
“เิฟ่าน!”
ปัง!
ัฉี่ิ ครูประจำชั้นี่กำลังสอนอย่างเมามันตบโต๊ะเสียงดังลั่นพร้อมคำรามอมา
“เทำบ้าอะไรของเ!”
ท่ามกลางสายตาของเพื่อนทั้ง้ ใบหน้าของ ซูรั่วชู แดงก่ำไปถึงใบหู
เผลักเาอ้ความอับอายและโมโห ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน
เิฟ่าน มองไปี่ครูประจำชั้น้ความตื่นเต้น
“ครูั ครูก็ยังไม่ตายนี่นา!”
ครูั: “...”
“ฮ่าๆๆ...”
ทั้ง้ระเบิดเสียงหัวเราะอมาพร้อมกัน
“เ... เอไปืหน้า้เดี๋ยวนี้!”
ัฉี่ิ ตวาด้ความโกรธจัด
เิฟ่าน เกาหัวพลางลุกขึ้นอย่างเก้อเขิน
แต่ก่อนจะเดินอไป เายังไม่ลืมกระซิบข้างหู ซูรั่วชู
“เมียจ๋า เดี๋ยวเลิกเรียนอย่าเพิ่งกลับนะ เดี๋ยวัไปส่ง!”
ท่ามกลางเสียงโห่ฮาของเพื่อนๆ เิฟ่าน เดินอไปือยู่ี่ระเบียงหน้า้
แต่ใเมื่อได้เกิดใหม่ทั้งที เาไม่ยอมืบื้อรับโทษอยู่ตรงนี้หร
เารีบวิ่งลงบันไดไปยังร้านสหกรณ์ของโรงเรียนทันที
“เจ๊ั เอาฮั่วซูเป่าห่อึ่ั เอาแบบมีปีกนะ”
“ไปๆๆ นักเรียน้ไหนมาป่วนตรงนี้?” เจ้าของร้านโืไล่
เิฟ่าน รีบบว่า “ู่.6 ้ 7 ั ครูประจำชั้นั่ให้มาซื้อ”
พอได้ยินแบบนั้น เจ้าของร้านถึงยอมหยิบผ้าอนามัยโยนลงบนโต๊ะ
“สามหยวนห้าสิบเฟิน”
เาควักเศษเงินใกระเป๋าจ่ายเงินแล้วรีบคว้าของวิ่งอไปทันที
“ขอบุัเจ๊!”
เจ้าของร้านมองตามหลังเาไป พลางพึมพำกับตัวเอง
“ม.6 ้ 7... ำไ้ว่าครูประจำชั้นคือ ัฉี่ิ ไม่ใช่เ?”
“ผู้ชายสามศอย่างเา จะเอาไอ้นี่ไปทำอะไรกัน?”
จบบที่ 1
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??