0.00 
0.00 
เรื่อง สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
ผมเิาเซนิธไป
เสียงฝีเท้าเาดังสม่ำเสมอไปตามทางเินใต้ดิน
ตึก...
ตึก...
ตึก...
ไ่ีคำพูดใดเกิดขึ้นระห่างเรา
ทางเินทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด
ผมก้มมองมือัเอง
แสงเรน่าัคงอยู่ในฝ่ามือ
ริบหรี่...
แทบจะมองไ่เห็น
ผมกำมันเอาไว้แน่น
าัเพียงแค่คลายมือออก...
แสงนั้นจะหายไป
“ถ้าเ้าอยากให้นางกลับมา”
เสียงเซนิธดังขึ้นจากด้านหน้า
ผมเงยหน้าขึ้น
เาัคงเินต่อโดยไ่หันกลับมา
“จงรักษาไว้ให้ดี”
“ั...”
เซนิธเินต่อไปอีกเล็กน้อย
่จะหยุดตรงหน้าตะเกียงี่แขวนอยู่บนกำแพง
เายกมือขึ้น
หยิบตะเกียงออกมา
จากนั้น็ดับเปลวไฟภายใน
ความมืดเข้าปกคลุมทางเินทันที
ผมมองเาอย่างไ่เข้าใจ
เซนิธใช้นิ้วแตะลงบนัตะเกียง
อักขระสีดำปรากฏขึ้นทีละเส้น
มานาไหลผ่านัตะเกียงอย่างเีงัน
จากนั้นเาจึงยื่นมันมาตรงหน้าผม
“ใส่เข้าไป”
ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง
่จะ่ ๆ ื่ืออกไป
ผมปะแสงเรน่าอย่างระมัดระวัง
แล้วนำมันใส่เข้าไปภายในตะเกียง
ทันทีี่แสงสัมผัสกับภาชนะ
ฟึ่บ...
ไ่ีเปลวไฟเกิดขึ้น
แสงนั้นไ่ได้ส่างขึ้น
แต่็ไ่ได้ดับลง
มันัคงลอยนิ่งอยู่ภายใน
ริบหรี่...
เหมือนเิม
ผมมองมันอยู่นาน
่จะถามขึ้น
“ทำไม...”
เซนิธตอบโดยไ่หันกลับมา
“เพราะสัญญาี่ข้าทำกับเ้า”
ผมชะงัก
“ขออภัยั ผมไ่ได้าาอย่างนั้น”
ผมหยุดไปเล็กน้อย
“ผมอยากถาม่า...ทำไมึให้ผมเป็คนรับใช้ ั้ี่ท่านีอันเธี่ภักดี แ็แ่ แถมัีสติปัญญา”
เซนิธนิ่งไป
ผมพูดต่อ
“ผมไ่เห็น่าการี่ผมเป็คนรับใช้ให้ท่านจะีประโยชน์อะไร”
เซนิธหยุดเิน
จากนั้นจึงหันกลับมา
ดวงตาเามองตรงมาัผม
่างเปล่า
ไร้อารมณ์
ไ่ีความสงสาร
ไ่ีความเมตตา
“สองข้อ”
น้ำเสียงเาราบเรียบ
“ีเหตุผลเพียงสองข้อ”
ผมเีแะรอฟัง
“ข้อแรก”
เซนิธกล่าว
“อันเธข้า แ้บางัจะีสติปัญญาสูง่าปกติ แะบางัสามารถโ้ได้าัตอนี่ัีชีวิต”
เาหยุดเล็กน้อย
“แต่พวกมันไ่ีความคิด”
“พวกมันทำได้เพียงคำสั่งี่พวกมันสามารถเข้าใจได้ในตอนีชีวิต”
เซนิธพูดต่ออย่างไ่รีบร้อน
“าตอนีชีวิตไ่รู้จักิ่ใ เมื่อตายไป็ัไ่รู้จักสิ่งนั้น”
“ต่อให้เ้าสอน”
เามองผม
“มัน็ไ่เรียนรู้”
ผมเี
“พวกมันสามารถจดจำ”
“สามารถทำตาม”
“สามารถต่อสู้”
“สามารถใช้สิ่งี่เคยรู้”
แต่...
“ไ่สามารถสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาเอง”
ผมเริ่มเข้าใจ
เซนิธจึงพูดต่อ
“ข้า้าคนี่สามารถเรียนรู้ได้”
"งั้นลิชละ"
เซนิธตอบกลับ
"พวกนั้นีความคิดแะเำ"
เาหยุดจากนั้น็พูดต่อ
"แต่็มากเกินไปี่จะใช้งาน"
เาหันกลับไป
“ข้อสอง”
เซนิธเินต่อ
“เพราะเ้าเหมาะ”
ผมรีบเิา
“เหมาะ?”
“ดวงตาเ้า”
ผมชะงักเล็กน้อย
เซนิธัคงเินต่อ
“มันหายาก”
เาพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังอธิบายเรื่องธรรมดา
“หายากจนไ่เคยีบันทึ่าีใครครอบครองมัน”
ผมมองเาอย่างตั้งใจ
“แต่กลับีบันทึ่ามันคืออะไร”
เซนิธหยุด
“ดวงตานั้นสามารถมองเห็นแะควบคุมมานาได้ในระดับี่แตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป”
ผมกำหมัดแน่นขึ้นเล็กน้อย
แต่คำพูดต่อมาเากลับำใ้ผมชะงัก
“อย่างไร็ตาม...”
เซนิธหันกลับมามอง
“ถ้าเทียบความสามารถกับความหายากแล้ว”
เาพูดอย่างตรงไปตรงมา
“น่าผิดหวัง”
ผมเี
เซนิธไ่ได้สนใจสีหน้าผม
“สิ่งี่เ้ามองเห็น าไ่ัการมองเห็นเำแะการสัมผัสึโะาแล้ว”
เาหยุด
“ไ่ีอะไรพิเศษ”
“การมองเห็นเำแะสัมผัสึโะา...”
ผมพึมพำ
เซนิธตอบทันที
“ไ่ใช่ความสามารถดวงตาเ้า”
ผมเงยหน้าขึ้น
“จอมเวททั่วไป็สามารถทำได้”
“เพียงแค่ส่งมานาเข้าสู่ดวงตา”
เาพูดต่อ
“สิ่งี่เ้าีแตกต่างจากพวกนั้นเพียงเล็กน้อย”
ผมตั้งใจฟัง
“แต่สิ่งี่ีประโยชน์ี่สุด...”
เซนิธเหลือบมองผม
“คือความสามารถในการสั่งการมานา”
เาหยุด
“แะดวงวิญญาณี่ไ่ีเ้า”
ผมนิ่งไป
เซนิธพูดต่อ
“นั่นเป็เหตุผลหลักี่ข้า้าเ้า”
“นอกจากนี้...”
เามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ปริมาณมานาเ้ามาก่าคนี่เพิ่งปลุกพลังเวทประมาณสิบเท่า”
ผมเบิกตาเล็กน้อย
“ทั้งัีภูมิต้านทานเวทมนตร์แะคำสาประดับหนึ่ง”
เาหันกลับไป
“ั้ี่ัไ่เคยได้รับการฝึก”
ผมมองแผ่นหลังเา
คำพูดเซนิธไ่ีการชมเชยแ้แต่น้อย
เาไ่ได้บอ่าผมีพรสวรรค์
ไ่ได้บอ่าผมพิเศษ
เาเพียงกำลังบอกข้อมูล
เหมือนกำลังประเมินเครื่องมือชิ้นหนึ่ง
ผมเิาเาไปีั้
ครู่หนึ่งผมจึงถาม
“แล้วเกี่ยวกับเรน่าล่ะั?”
เซนิธหยุด
“เรน่า?”
เาหันกลับมา
“ถ้าหมายึดวงวิญญาณนั้น...”
เามองไปัตะเกียงในมือผม
“ไ่รู้”
ผมหยุดเิน
“...ไ่รู้?”
“ใช่”
ไ่ีความลังเล
ไ่ีการปิดบัง
“ข้าไ่รู้่ามันคือวิญญาณนางหรือไ่”
ผมเี
เซนิธพูดต่อ
“ข้าเพียงบอกสิ่งี่เห็น”
สายตาเาเลื่อนลงไปัแสงในตะเกียง
“มันัไ่ดับ”
เาเว้นช่วง
“นั่นเพียงแล้ว”
ผมกำตะเกียงแน่นขึ้น
“แล้วท่านจะชุบชีวิตเธอได้จริงหรือั?”
เซนิธมองผมอยู่ครู่หนึ่ง
นานจนผมเริ่มคิด่าเาจะไ่ตอบ
แต่ในี่สุด...
“ไ่รู้”
ผมชะงัก
“...อะไรนะั?”
“ข้าไ่รู้”
น้ำเสียงเาัคงเหมือนเิม
ไ่ีความมั่นใจ
ไ่ีความลังเล
“ข้าัไ่เคยทำ”
ผมเี
เซนิธหันกลับไป
“แต่ข้าสามารถลองได้”
ผมมองแผ่นหลังเา
“ลอง...?”
“ใช่”
“แล้วถ้าลองไ่ได้ผลล่ะั?”
เซนิธเินต่อ
“็ลองอีก”
ผมชะงัก
เาพูดต่อโดยไ่หันกลับมา
“าัไ่ได้ผล ็ลองีั้”
“จน่าจะสำเร็จ?”
“ใช่”
“นานแค่ไหน?”
“ไ่รู้”
คำตอบนั้นออกมาอย่างง่ายดาย
“สิบปี?”
“ร้อยปี?”
ผมเีไป
เซนิธหยุดเินชั่วครู่
“ตราบใดี่ดวงวิญญาณนั้นัอยู่”
เาพูด
“ข้า็ัต่อได้”
ผมมองเาด้วยความรู้สึกประหลาด
“ท่านเื่ิ ๆ หรือั่าจะทำสำเร็จ?”
เซนิธหันกลับมา
“ใช่”
คำตอบนั้นสั้นมาก
แต่หนักแน่น
“ข้าเชื่อ่าสิ่งี่ัไ่สำเร็จในัี้ ไ่ได้าา่าจะไ่ีวันสำเร็จ”
เาหันกลับไป
“าีเวลาเพียง”
“มาก”
“แะัีสิ่งให้”
“สักวันหนึ่งมันจะสำเร็จ”
ผมนิ่งอยู่กับี่
ชายคนนี้...
ไ่ได้สัญญา่าจะช่วยเรน่า
เาไ่ได้บอ่าเาสามารถทำได้
เาเพียงเชื่อ่า...
ถ้ามาก สักวันมันจะสำเร็จ
แะตราบใดี่วิญญาณเรน่าัอยู่
เา็สามารถต่อไปได้ไ่ีี่สิ้นสุด
แต่สำหรับผม...
นั่นไ่ต่างอะไรจากคำโกหก
คนตายไ่สามารถกลับมาได้
ผมรู้ดี
ต่อให้วิญญาณัคงอยู่
ต่อให้ศาสตร์แห่งความตายสามารถยื้อวิญญาณเอาไว้
ต่อให้ีเวทมนตร์ี่สามารถบิดเบือนกฎโลก
ชีวิตี่ตายไปแล้ว...
็ไ่ีวันกลับมาเหมือนเิม
เรน่าตายแล้ว
แะผมรู้ดี่าเธอจะไ่ีวันกลับมา
แต่ผมไ่จำเป็ต้องให้เซนิธรู้่าผมคิดแบบนั้น
ถ้าเา้าให้ผมเชื่อ...
ผม็จะเชื่อ
ถ้าเา้าให้ผมีความหวัง...
ผม็จะีความหวัง
เพราะตอนนี้...
สิ่งี่ผม้าไ่ใช่เรน่า
สิ่งี่ผม้าคือเวลา
เวลาเพื่อแ็แ่ขึ้น
เวลาเพื่อเรียนรู้
เวลาเพื่อรอโอกาส
แะี่สำคัญี่สุด...
เวลาเพื่อให้เซนิธตายใจ
ผมต้องำใ้เาเชื่อ่าเ็กคนนี้ยอมทำทุกอย่างเพื่อวิญญาณผู้หญิงคนหนึ่ง
ยิ่งเาเชื่อมากเท่าไร...
ผม็ยิ่งีโอกาสมากขึ้นเท่านั้น
“ถ้าท่านช่วยเรน่าได้...”
ผมพูดขึ้น
เสียงสั่นเล็กน้อย
“ผมจะทำทุกอย่างั”
เซนิธหยุดเิน
เาหันกลับมา
“ทุกอย่าง?”
“ั”
“ฆ่า?”
ผมชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที
่จะพยักหน้า
“ั”
“ทำลาย?”
“ั”
“แ้แต่ผู้ีพระคุณ?”
มือผมกำแน่น
ภาพเจอร์ราร์ดผุดขึ้นมาในหัว
ผมหลับตาลงชั่วครู่
เซนิธจ้องผม
สีหน้าเาไ่เปลี่ยนแปลง
่จะตอบ
“ผมจะทำ”
เซนิธมองผมอยู่อีกครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงหันหลัง
“ดี”
ไ่ีรอยยิ้ม
ไ่ีความใจ
ไ่ีคำชม
เพียงคำเียวเท่านั้น
เหมือนเาเพิ่งตรวจสอบ่าเครื่องมือชิ้นหนึ่งสามารถใช้งานได้หรือไ่
ผมเิาเาไปีั้
แต่่ี่เราจะเินไปได้ไกล...
เซนิธ็พูดขึ้น
“ีอีกเรื่อง”
“ั?”
“ข้ารักษาสัญญาเสมอ”
ผมชะงัก
เซนิธไ่ได้หันกลับมา
“ตราบใดี่เ้าัไ่ตาย”
เาหยุด
“ข้าจะไ่ทำลายมัน”
ผมมองเาเี ๆ
เซนิธไ่ได้พูดเพื่อปลอบใจ
เาเพียงกำลังบอกกฎัเอง
“เข้าใจแล้วั”
ผมตอบ
แต่ภายในใจกลับเย็นเยียบ
รักษาสัญญาอย่างนั้นหรือ...
ถ้าเาคิด่าผมจะเชื่อคำพูดเาทั้งหมด...
เา็ประเมินผมต่ำเกินไป
ผมจะำใ้เาเชื่อ
ผมจะำใ้เาคิด่าผมัีความหวัง
แะเมื่อึวันี่ผมแ็แ่...
ผมจะหันคมดาบกลับมาหาเา
แต่ตอนนี้...
ผมัต้องอดทน
ผมต้องเรียนรู้ทุกอย่างจากชายคนนี้
“เินต่อ”
เสียงเซนิธดังขึ้น
ผมเงยหน้าขึ้น
“ั า่า"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1737518715_77529948.webp)
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/1751968032_51084667.webp)
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1620879063_83193514.webp)
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1592451905_80705599.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??