เรื่อง สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์
ผมเปิปะูเข้าไป่าช้า ๆ
ครืด...
กลิ่นา่าลอยเข้ามาปะทะจมูกทันที
กลิ่นเลือด
กลิ่นงยา
แะกลิ่นงความตาย
ผมก้าวเข้าไปภายให้องทดลอง
ด้านใก้างก่าี่คิด
ุป์เวทมนตร์ำาถูาเรียงรายู่ตามั
ขวดแ้ คริสตัล เวท
ึเครื่องมือี่ผมไู่้จักีมากมาย
แ่สิ่งี่ดึงดูดสายตางผมี่สุด...
ืร่างงุ์ี่นอนู่กลางห้อง
ร่างั้ไ่ีลมหายใจ
ไ่ีการเคลื่อนไหว
แะไ่ีวิญญาณ
ผมมันเีครู่เดียว ่จะเื่สายตาไปยังเิธ
เขายืนู่ข้างเวทาใญ่
ไม้เท้าู่ใมือ
สายตางเขาจับจ้องไปยังตรงหน้า
“เข้ามา”
ผมเดินเข้าไปใกล้
เิธไ่ไ้หันมาผม
“จงดูซะ”
ผมุู่ข้างเวท
เขาเีไม้เท้าึ้
กึก
ปาไม้เท้ากระทบื้
เวทใต้เริ่ม่แ
แสงสีทอง่ ๆ ปรากฏึ้
แมันเป็นเีปะาเล็ก ๆ
แ่ใเวลาไ่กี่ิาี...
มันก็่าึ้เรื่อย ๆ
จนทั้งห้องถูกย้อมด้วยสีทอง
ผมต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย
แสงั้หนาแ่มาก
มันไ่ไ้เหมือนมานาี่ผมเคยเห็น
มันให้ความรู้สึกบริสุทธิ์
อบอุ่น
แะทรงพลัง
พลังศักดิ์ิิ์
ผมรู้ทันทท
นี่ืพลังเดียวกับี่เคยเห็นใตัวนักบวช
แ่ปริมาณงมัน...
มากเกินไป
เิธมือีข้างึ้
เวทีปรากฏึ้ข้างตัวเขา
แะสิ่งี่ออกมาาเวทั้...
ทำให้ผมแทบลืมหายใจ
แสงีำ
มันเป็นีำี่ไ่เหมือนความมืดธรรมดา
ราวกับมีา่าาก้นบึ้งงหุบเหวถูกดึงออกมา
มันมีขนาดเล็กมาก
เล็ก่าแสงสีทองจนแทบเทียบัไ่ไ้
แ่ทันทีี่มันปรากฏึ้...
ผมัรู้สึกถึงา่าี่น่ากลัว่าอธิบายไ่ไ้
มันไ่ีความอบอุ่น
ไ่ีความเมตตา
ไ่ีชีวิต
มีเีความว่างเปล่า
แสงีำ่ ๆ เคลื่อนเ้าาแสงสีทอง
ผมกำโใมือแ่ึ้
ทันทีี่ั้สัมผัสั...
แสงสีทองเริ่มสั่น
แล้วถูกักิ
น
ผมเบิกตาก้างเล็กน้อย
แ่รีบควบคุมสีหน้า
มันกำลังกินพลังศักดิ์ิิ์...
แสงีำ่ ๆ าลง
แ่ใเวลาเดียวั...
ขนาดงมันัใหญ่ึ้
าจุดเล็ก ๆ
าเป็ก้อนแสงาใญ่
าีำ...
เริ่มเปลี่ยนเป็นีเา
เทาเข้ม
เทาอ่อน
จนสุดท้าย...
เหลือเีแสงีเาซีด
ผมชะงัก
แสงั้...
เหมือนกับแสงงลาล่า
เหมือนกับแสงงเหล่าเมด
เิธไ่ไ้พูดอะไร
เขายื่นมือออกไป
แสงีเาลอยเข้าไปู่บนฝ่ามืองเขา
าั้เขาก็เดินไปหาร่างี่นอนู่
วางมือบนหน้าอกง
แสงีเาถูกส่งเข้าไปใร่างกาย
เงียบ...
ไ่ีอะไรเกิดึ้
หนึ่งิาี
สองิาี
สามิาี...
แล้วนิ้วมืองก็ขยับ
ผมจ้องมัน
แขนเริ่มขยับ
หน้าอกกระเื่ม
แะใี่สุด...
ร่างั้ก็่ ๆ ลุกึ้ั่
ดตาเปิึ้
ผมไปยังแสงภายใร่างงมัน
ีเา
ซีดา
แ่ัเคลื่อนไหว
เิธาึ้
“รายงานสภาพร่างกาย”
อันเดธตรงหน้าทันที
“ความจำปกติ”
เสียงงมันัเป็นเสียงงุ์
“ร่างกายปกติ”
มันขยับแขนแะมือ
“ไ่สามารถใช้พลังศักดิ์ิิ์ไ้”
ุเล็กน้อย
“สามารถใช้พลังมานาทดแทนไ้”
มันกำหมัด
“ความแข็งแกร่งงร่างกายปกติ”
าั้จึงพูดประโยคสุดท้าย
“พลังโลดลง เนื่องาพรศักดิ์ิิ์หายไป"
เิธิ่ไป
เหมือนกำลังประเมินผลการทดลอง
าั้...
เขาหันมาผม
“เจ้า”
ผมสะดุ้งเล็กน้อย
“เห็นอะไรบ้าง?”
ผมคิดู่ครู่หนึ่ง
่ทุก่าี่เห็น
“แมีแสงสีทองำาออกมาาเวท”
“มันมีลักษณะคล้ายพลังศักดิ์ิิ์”
“าั้มีแสงีำปรากฏึ้”
ผมุ
“มันมีขนาดเล็ก่าแสงสีา แ่สามารถักินแสงสีทองไ้”
เิธฟัโดยไ่พูดอะไร
“หลังาั้แสงีำ่ ๆ าลง แ่ัมีาใญ่ึ้”
“สุดท้ายมันเปลี่ยนเป็นีเาซีด”
ผมไปยังอันเดธตรงหน้า
“เหมือนแสงงพวกเมด”
เิธเงียบไปครู่หนึ่ง
่พูดเีคำเดียว
“ดี”
เขาหันัไป
“ออกไปไ้”
ผมชะงัก
“ครับ?”
“ข้าบอ่าออกไปไ้”
ผมพยักหน้า
“ครับ า่าน”
ผมหันหลังเดินออกาห้อง
แ่ใหัวัเต็มไปด้วยคำา
แสงีำือะไร?
ทำไมมันถึงักินพลังศักดิ์ิิ์ไ้?
แล้วทำไมสุดท้ายถึงาเป็ีเา?
ผมยังไ่เข้าใจอะไรเลย
แ่สิ่งหนึ่งี่ผมแน่ใจ...
เิธกำลังพยายามสร้างา่า
แะสิ่งี่เขาเพิ่งสร้างึ้...
อาจเป็นสิ่งี่ไ่เคยมีู่บนโลกใบนี้มา่
เมื่อผมัมาถึงห้องโถงใหญ่
พ่อบ้านกำลังยืนรอู่
ทันทีี่เขาเห็นผม...
สายตางเขาก็เปลี่ยนไป
เขาผมตั้งแ่หัวจรดเท้า
นาน่าปกติ
ผมเริ่มรู้สึกไ่สบายใจ
่ี่เขาจะาึ้
“คุณ...”
เขาุ
“ยังเป็นุ์ู่หรือครับ?”
ผมชะงัก
“ใช้ครับ”
พ่อบ้านขมวดคิ้ว
“ทั้งร่างกาย?”
“ใช้”
“ทั้งจิตใจ?”
“ใช้ครับ”
พ่อบ้านิ่ไป
่จะพึมพำเา ๆ
“น่าแปลกใจยิ่งนัก...”
เขาหันมาผมีครั้ง
“เื่ไ่เป็นการเสียมารยาท กระผมแนะนำตัว่าเป็นทางการ”
เขาก้มศีรษะ
“กระผมื่ อัลเฟรด”
“หัวหน้าพ่อบ้านงา่านเิธครับ”
ผมพยักหน้า
“ทำไมแคุณถึงไ่แนะนำตัวล่ะครับ?”
อัลเฟรดยิ้มา ๆ
“เพราะแกระผมคิดว่าา่านจะเปลี่ยนคุณให้เหมือนพวกเมด”
“เปลี่ยนผม?”
“ใช้ครับ”
ผมิ่ไป
“เหมือนพวกเมด?”
“ใช่ครับ”
ผมลังเลู่ครู่หนึ่ง
“ถ้า่าั้... ผมาอะไร่ไ้ไหมครับ?”
“หากไ่เป็นเีต่อา่าน กระผมไ้ทุก่าครับ”
ผมไปยังเมดี่กำลังเดินผ่านไป
“พวกเมดเป็นอันเดด”
าั้อัลเฟรด
“คุณก็เป็นอันเดด”
“ถูกต้องครับ”
“งั้นทำไมพวกคุณถึงต่างั?”
อัลเฟรดเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ต่างั?”
“ครับ”
ผม
“ช่วยอธิบายความแตกต่างี่คุณเห็นไ้ไหมครับ?”
อัลเฟรดิ่ไป
ผมจึงพูดสิ่งี่ผมเห็น
“แสง”
“แสงหรือครับ?”
“ใช่”
ผมไปยังเมดีู่่ไกลออกไป
“แสงงพวกเมดซีดาแะเย็นชืด”
าั้ผมอัลเฟรด
“แ่แสงงคุณ...”
ผมุเล็กน้อย
“มัน่า”
“พลิ้วไหว”
“แะีีิชีวา”
อัลเฟรดิ่เงียบ
่จะยิ้มออกมา
“่านี้นี่เอง...”
เขาหัวเราะเา ๆ
“ตอนนี้กระผมเข้าใจแล้วว่าทำไมา่านถึงรับคุณเข้ามา”
ผมขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอะไรครับ?”
อัลเฟรดไ่ไ้คำาั้ทันที
เขาัพูดึ้ว่า
“แ่กระผมคำางคุณ่”
เขามือึ้เล็กน้อย
“คำง่ายมากครับ”
ผมรอฟั
อัลเฟรดผมตรง ๆ
ิ้ัู่บนใ้า
่จะพูดว่า
“ก็เพราะว่า...”
เขาุ
“กระผมยังไ่ตายยังไงล่ะครับ”
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??