เรื่อง รักร้ายของศิลา , You’re Mine.

“มึงไปดูไอ้ศิลาดิ เมาเป็นหมาไม่เลิกสักวัน” เสือเพื่อนชายคนสนิทของศิลาในวัยเด็กพูดขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วงปนรำคาญ

“เอาแต่เพ้อหาแอม ว่าทำไมทำแบบนี้กับมันไม่เลิก ชีวิตมันไม่เหลือใครแล้ว กูละสงสารมันจริง ๆ ที่ต้องมาเป็นคุณชายผู้ตกอับ” เสือพูดพลางยกแก้วขึ้นดื่ม

“ไอ้-่าแค่นี้ก็เรียนบ้างไม่เรียนบ้างอยู่ละ มาเจอเรื่องแอมไปอีก กูละเป็นห่วงมันจริง ๆ” เต้เพื่อนสนิทอีกคนของศิลาพูดกับเสืออย่างเป็นห่วงปนระคนอ่อนใจ

“แล้วคืนนี้ ไอ้เสือไอ้กับเต้ก็ต้องเป็นคนเก็บไอ้คุณชายศิลาสินะ” เต้พูดก่อนจะมองไปที่ศิลาอย่างคนที่รู้ชะตากรรม

ครืดดดดดด ครืดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ของศิลาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“มึงรับสักทีดิ ไอ้ศิ พวกกูหนวกหูจะตายห่าละ” เสือพูดแล้วยกมือขึ้นอุดหูอย่างรำคาญ

ผมได้ยินเสียงพวกมันพูดถึงผมราง ๆ

ผมจำได้ว่าเรียกไอ้เสือกับไอ้เต้ให้มาดื่มเป็นเพื่อนที่คอนโด ผมดื่มจนเริ่มรู้สึกเมาเลยแยกมานั่งที่โซฟา

ครืดดดดดดด ครืดดดดดดด

ผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับโดยไม่ลืมตามอง มือเผลอกดเปิดลำโพงโดยไม่รู้ตัว

“พรุ่งนี้แกกลับมาบ้านเดี๋ยวนี้! ” เสียงของพ่อดังขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราด

“...”

“ถ้าแกกล้าวางสายใส่ ชาตินี้ก็ไม่ต้องมาเผาผีกันอีก” ถึงจะสติไม่เต็มร้อยแต่คำพูดพวกนี้ทำให้ผมชะงักไปทันที

“...”

“ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่เห็นหัวแก ก็อย่ามาให้เห็นอีกตลอดชีวิต!”

ติ๊ด

แล้วพ่อก็ตัดสายไปโดยไม่รอคำตอบ ไอ้เสือกับไอ้เต้มองผมด้วยความเป็นห่วง

“มึงพอก่อนเหอะวันนี้ พรุ่งนี้ก็ตื่นไปเคลียร์กับพ่อให้เรียบร้อย” ไอ้เต้พูดแล้วดึงแก้วเหล้าในมือผมออก

“เออ มึงไปพักเหอะ พวกกูไม่อยากเห็นมึงอยู่ในสภาพแบบนี้” ตามด้วยเสียงสมทบจากไอ้เสือ พวกมันลากผมไปที่เตียงเอาผ้าห่มมาคลุมให้แล้วแยกย้ายกันกลับ

วันต่อมา…

ผมจำใจลุกขึ้นมาแต่งตัว พยายามคิดในแง่ดีว่าครั้งนี้พ่ออาจจะมีคำพูดอะไรดี ๆ กับผมบ้างก็ได้ เราอาจจะเลิกทะเลาะกันและกลับมามีความสุขกันอีกครั้ง

เมื่อเข้าไปถึงบ้านจึงพบว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา รวมถึงคนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุด แอม เธอนั่งข้างไอ้พีม หน้าไอ้พีมยังคงเต็มไปด้วยรอยบวมช้ำ

“นี่แอม แฟนพีม รู้จักกันไว้ซะสิได้ข่าวว่าเรียนที่เดียวกันหมด” พ่อพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ไม่แปลกที่พ่อจะไม่รู้จักแอม ผมยังไม่เคยพาแอมมาแนะนำให้คนที่บ้านรู้จักเลยสักครั้งตั้งแต่คบกับเธอ แพรมองผมด้วยแววตาสงสัยมันปนไปด้วยความสงสาร สงสารงั้นเหรอ ผมไม่ต้องการให้ใครมองผมด้วยแววตาแบบนี้

“แค่นี้เหรอที่จะพูด? จะได้กลับ” ผมพูดพลางหันหลังจะเดินกลับ

“หยุด! ใครบอกให้แกไป” ถึงอยากจะเดินหนีแต่เท้าผมกลับไม่ยอมทำตาม

“…”

“แกชอบหนูแอมแล้วต้องทำร้ายพีมจนเป็นถึงขนาดนี้เลยเหรอ หนูแอมบอกฉันหมดแล้ว!” เมื่อผมหันกลับไปมอง แอมก้มหน้าหลบสายตาผมทันที ไอ้พีมยื่นมือไปจับมือเธอมากุมไว้

“ขอโทษแอมกับพีมซะ!” พ่อพูดอย่างออกคำสั่ง

“หึ ถ้าพ่อยังไม่หยุดพูด ผมอาจจะทำมากกว่านี้กับมันก็ได้” ผมพูดอย่างท้าทาย

พ่อปรี่เข้ามาทำท่าจะตบผม แพรที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนวิ่งเข้ามากอดผมทันที

“คุณพ่ออย่าทำพี่ศิลาเลยนะคะ แพรขอร้อง” อ้อมกอดเล็ก ๆ ของแพรโอบรัดผมแน่น เธอพยายามดันผมออกไปให้ห่างจากพ่อ

“...” ผมยืนมองไอ้พีมกับแอมด้วยท่าทางกวนส้น-ีน และเหตุการณ์กลับวุ่นวายไปอีกเมื่อผมไม่ยอมขอโทษ

“แพรเชื่อฟังคุณพ่อสิ” น้ำผึ้งพูดแล้วพยายามดึงแพรออกมาจากตัวผม

“ปล่อยพี่” ผมบอกแพร เธอเงยหน้ามองผมด้วยแววตาที่บอกว่าพี่ศิลาอย่าพูดนะคะ

“แพรไม่ปล่อยค่ะ” เธอส่ายหน้าแล้วซบลงกับหน้าท้องของผม ผมไม่อยากให้แพรเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

“พี่บอกให้ปล่อยไง!” ด้วยความโมโหผมเผลอตะคอกใส่เธอ เธอสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมปล่อย ผมไม่เคยตะคอกใส่เธอเลยสักครั้ง

“แพร…แพรไม่อยากให้พี่ศิลาโดนคุณพ่อตบค่ะ” แพรพูดแล้วรัดอ้อมกอดขึ้นแน่นกว่าเดิม

“แกมันถูกเลี้ยงตามใจจนเคยตัว ถึงขั้นกู่ไม่กลับแล้ว!” พ่อชี้นิ้วใส่ผมอย่างโมโหและทำท่าจะเดินเข้ามาหาผมอีกครั้ง

ผมแกะมือแพรแล้วสะบัดออก

ตึงง

แพรล้มลงไปที่พื้น เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมามองผม ทำให้ผมเห็นว่าแววตาของเธอคลอไปด้วยน้ำใส ๆ ความรู้สึกผิดแล่นผ่านเข้ามาในจิตใจทันที ผมไม่ได้ตั้งใจจะใช้แรงกับเธอ ผมแค่ไม่อยากให้เธอโดนลูกหลงและไม่ได้อยากให้เธอรับรู้เรื่องราวแย่ ๆ พวกนี้

“พี่ไม่ได้-” ในขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปหาแพร

เพี๊ยะ

แรงตบจากฝ่ามือของพ่อทำให้ผมชะงัก พ่อชี้หน้าผมด้วยความโมโห

“ไอ้ลูกไม่รักดี! ฉันจะส่งแกไปต่างประเทศ ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีกจนกว่าแกจะสำนึกได้” พ่อสั่งอย่างเด็ดขาด

วันนั้นผมเดินออกจากบ้านไป โดยปล่อยให้แพรนั่งอยู่บนพื้นตรงนั้น และไม่หันกลับไปมองอีกเลย...

หึ...ต่างประเทศงั้นเหรอ ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น

สำหรับผมต่อให้อยู่คฤหาสน์หรือโรงแรมห้าดาว สุดท้ายมันก็เป็นแค่ที่ซุกหัวนอน เพราะ บ้าน ของผมมันตายไปพร้อมกับการจากไปของแม่ตั้งนานแล้ว…