เรื่อง ฝึกซ้ำหมื่นครั้งสะท้านฟ้า ฝ่าเคราะห์กรรมสู่มรรคาอมตะ

"นี่มัน... มังกรหุ้มเกราะปฐพี!"

เมื่อจ้องมองไปยังสัตว์อสูรสีเหลืองดินที่มีความสูงถึงหนึ่งจั้ง (ประมาณ 3.3 เมตร) และยาวสามจั้ง (ประมาณ 10 เมตร) เฉินฉางหมิงก็จำชื่อของสัตว์ประหลาดชนิดนี้ได้ทันที

มันเป็นสัตว์อสูรธาตุดิน เชี่ยวชาญวิชามุดพสุธา (วิชาที่ช่วยให้สามารถหลบหนีผ่านผืนดินได้) มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ทั้งยังสามารถโจมตีด้วยการยิงหนามดินและพ่นก้อนดินพุ่งทะลวงได้

มังกรหุ้มเกราะปฐพีไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนมังกรเลยแม้แต่น้อย ทว่ามันกลับมีคอยาวคล้ายงู หางสั้น และมีเกล็ดหนาปกคลุมทั่วทั้งตัว แข็งแกร่งดั่งชุดเกราะที่ยากจะทะลวงผ่าน

หลังจากกลืนกินคนไปแล้วถึงสองคน มังกรหุ้มเกราะปฐพีก็ยังไม่หนำใจ และพยายามจะกินเฉินฉางหมิงเข้าไปอีกคน

"ไอ้เดรัจฉาน รนหาที่ตายนัก!"

ในขณะที่เฉินฉางหมิงกำลังจะหลบหนี จู่ๆ ประกายกระบี่ก็พุ่งแหวกราตรีและทิ้งตัวลงมาในทันที

ตู้ม!

กระบี่สายนี้ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ ถึงกับทำให้มังกรหุ้มเกราะปฐพีล้มกลิ้งลงไปได้

"ขอโทษทีศิษย์น้อง ข้ามาสาย" ร่างในชุดคลุมสีแดงร่อนลงจอดเบื้องหน้าเฉินฉางหมิงอย่างสง่างาม

ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากหลัวหลาน

ตอนนี้เรือนร่างของหญิงสาวอาบชุ่มไปด้วยเลือด ทั้งเลือดคนและเลือดสัตว์อสูรปะปนกันจนแยกไม่ออกว่านางบาดเจ็บตรงไหนบ้าง

ทว่าจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของนางยังคงพุ่งสูง แผ่ซ่านเจตจำนงแห่งกระบี่อันทรงพลังออกมา

"ศิษย์พี่หญิง นี่คือสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง ศิษย์จากสำนักโลหิตมารสองคนนั้นถูกมันกินไปแล้ว ท่านต้องระวังตัวให้ดี"

เฉินฉางหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เขาไม่ได้โกหก สองคนที่เขาเพิ่งสังหารไปนั้นถูกมังกรหุ้มเกราะปฐพีกลืนกินเข้าไปจริงๆ

"ถอยออกไป ข้าจัดการเอง"

หลัวหลานกล่าวอย่างเคร่งขรึม

หลังจากรับการโจมตีจากกระบี่ของนาง มังกรหุ้มเกราะปฐพีก็สูญเสียเกล็ดไปเพียงห้าหกเกล็ด โดยไม่หลั่งเลือดเลยแม้แต่หยดเดียว การโจมตีของนางไม่สามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงใดๆ ให้มันได้เลย

มังกรหุ้มเกราะปฐพีเป็นสัตว์อสูรที่พบได้ยากในเขาเมฆาหมอก ปกติมันมักจะซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่นางได้เผชิญหน้ากับมัน

เฉินฉางหมิงค่อยๆ ล่าถอยออกไป

เขายังคอยจับตาดูทิศทางอื่นไปด้วย แต่การต่อสู้นั้นชุลมุนวุ่นวาย หลายคนกำลังถูกสัตว์อสูรโจมตี ทำให้พวกเขาต้องถอยร่นห่างออกไปเรื่อยๆ

"ไอ้เด็กแซ่เฉิน ตายซะ!"

ประกายกระบี่สีแดงฉานพุ่งเฉียงมาจากป่าทึบห่างไกล แทงเข้าใส่แผ่นหลังของเฉินฉางหมิงอย่างดุเดือด

นี่คือการโจมตีของเหลียวชางไห่

เขาทำได้เพียงถ่วงเวลาหลัวหลานไว้ได้ชั่วครู่ จากนั้นเมื่อกะเวลาว่าพอเหมาะแล้ว เขาก็หลบหนีมา

เมื่อหลัวหลานเหินกระบี่เข้าสู่เขาเมฆาหมอกเพื่อตามหาเฉินฉางหมิง เขาก็แอบตามมาอย่างมีเลศนัย

แม้นว่าเขาจะเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของศิษย์น้องทั้งสาม แต่เขาก็ยังอยากเห็นศพของเฉินฉางหมิงด้วยตาตัวเอง

นึกไม่ถึงเลยว่า—

เมื่อเหลียวชางไห่มาถึงอย่างเงียบๆ เขากลับได้ยินเฉินฉางหมิงพูดว่าศิษย์น้องทั้งสองของเขาถูกมังกรหุ้มเกราะปฐพีกินไปแล้ว สิ่งนี้ทำให้เขาโกรธจัด เขาพยายามข่มกลั้นอารมณ์ไว้ชั่วขณะ จากนั้นก็ฉวยโอกาสลงมือ

ด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง ในยามวิกฤตเฉินฉางหมิงได้ปลดปล่อยพลังสูงสุดของวิชาก้าวย่างมังกรทะยาน ร่างของเขากลายเป็นภาพติดตาและไปโผล่ที่ด้านหลังของมังกรหุ้มเกราะปฐพีในทันที

ในเวลาเดียวกัน

มังกรหุ้มเกราะปฐพีที่ตั้งหลักได้แล้ว ก็อ้าปากกว้างและพ่นก้อนดินขนาดครึ่งเมตรออกมานับสิบลูก

แม้จะเป็นเพียงก้อนดิน แต่มันกลับแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ เทียบชั้นได้กับโลหะ

ปัง! ปัง!

หลัวหลานใช้กระบี่ปัดป้องก้อนดินที่พุ่งเข้ามา พร้อมกับพุ่งทะยานเข้าหาเหลียวชางไห่พลางตวาดลั่น 

"ไอ้คนถ่อยทุเรศ! กล้าลอบโจมตีศิษย์น้องของข้าเชียวรึ! คนของสำนักโลหิตมารอย่างพวกเจ้ามันไร้ยางอายกันทุกคน!"

เหลียวชางไห่ที่ต้องรับมือทั้งก้อนดินที่ปลิวว่อนและต้องต่อสู้กับหลัวหลานไปพร้อมกัน ตกอยู่ในสภาพที่ทุลักทุเลอย่างยิ่ง

"โฮก!"

มังกรหุ้มเกราะปฐพีคำรามลั่นและพุ่งเข้าร่วมวงสู้รบ โจมตีใส่ทั้งสองคน

เป้าหมายหลักของมันคือหลัวหลาน แต่เหลียวชางไห่แห่งสำนักโลหิตมารก็อยู่ในระดับกลั่นลมปราณขั้นที่เจ็ดเช่นกัน สำหรับมังกรตัวนี้ ทั้งสองคนล้วนเป็นอาหารโอชะที่อุดมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ การได้กินพวกเขาอาจช่วยให้มันเลื่อนระดับได้

ด้วยพลังป้องกันอันน่าสะพรึงกลัว มังกรหุ้มเกราะปฐพีจึงพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าบิ่น บางครั้งก็พ่นก้อนดินและปล่อยหนามดินออกมา โจมตีทั้งสองคนอย่างต่อเนื่อง

หลัวหลานและเหลียวชางไห่บางครั้งก็โจมตีใส่กันเอง และบางครั้งก็ต้องร่วมมือกันโจมตีใส่มังกรหุ้มเกราะปฐพี

เฉินฉางหมิงเฝ้ามองฉากนี้ด้วยความร้อนรนใจ เขาไม่สามารถเข้าร่วมการต่อสู้นี้ได้เลย

หลังจากผ่านไปหลายกระบวนท่า การต่อสู้อันชุลมุนก็ทำให้ทั้งเหลียวชางไห่และหลัวหลานได้รับบาดเจ็บ ทว่าความร่วมมือของทั้งสองก็สามารถสร้างความเสียหายให้กับมังกรหุ้มเกราะปฐพีได้บ้าง ทำให้เกล็ดของมันหลุดร่วงไปหลายชิ้นและมีเลือดไหลทะลักออกมา

"หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าต้องถูกขัดขวางจนตายแน่..."

เหลียวชางไห่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา ทันใดนั้นเขาก็เผาผลาญแก่นโลหิตของตนเอง เปลี่ยนร่างเป็นลำแสงสีเลือดและพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ในช่วงเวลาคับขัน เขาได้ใช้วิชาหลบหนีโลหิต

วิชาหลบหนีนี้จะผลาญพลังชีวิตของเขาอย่างรุนแรง เมื่อใช้แล้ว การบำเพ็ญเพียรของเขาน่าจะหยุดชะงักไปอย่างน้อยสองปี แต่ตอนนี้ เพื่อรักษาชีวิตไว้ เขาไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว

หลังจากที่เหลียวชางไห่หลบหนีไป แรงกดดันก็ตกมาอยู่ที่หลัวหลานทันที

โชคดีที่มังกรหุ้มเกราะปฐพีก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน พลังต่อสู้ของมันลดลงอย่างมาก ทำให้พอกลายเป็นคู่ต่อสู้ที่สูสีกับหลัวหลาน

เฉินฉางหมิงจู่โจมกะทันหัน เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าและแทงกระบี่เข้าที่คอของมังกรหุ้มเกราะปฐพี ตรงจุดที่มันมีบาดแผลอยู่แล้ว

"โฮก!"

มังกรหุ้มเกราะปฐพีคำรามลั่น ปลดปล่อยก้อนดินกว่าสิบลูกออกจากปาก

เฉินฉางหมิงหลบหลีกครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ท้ายที่สุดก็ไม่พ้นก้อนดินลูกหนึ่ง เขาทำได้เพียงเรียกโล่จิตวิญญาณโลหิตออกมา สร้างชั้นป้องกันเพื่อปะทะกับก้อนดินนั้น

ตู้ม!

พลังอันมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในก้อนดินนั้นซัดร่างของเฉินฉางหมิงปลิวว่อนไปกระแทกเข้ากับโขดหินอย่างแรง

แม้จะมีโล่จิตวิญญาณโลหิตคุ้มครอง แต่เขาก็ยังได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย มีรอยเลือดซึมออกมาจากมุมปาก

"สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง น่าสะพรึงกลัวจริงๆ..."

ดวงตาของเฉินฉางหมิงเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น

"ศิษย์น้อง เจ้าแค่คอยช่วยเหลือก็พอ"

หลัวหลานทวีความรุนแรงในการโจมตี ประกายกระบี่สาดกระหน่ำลงมาราวกับ-่าฝน ฟาดฟันใส่มังกรหุ้มเกราะปฐพีอีกนับสิบครั้ง ทำให้อาการบาดเจ็บของมันรุนแรงยิ่งขึ้น

หลังจากถูกโจมตีจนบาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มังกรหุ้มเกราะปฐพีก็คำรามอย่างดุร้าย และจู่ๆ ก็มุดลงไปในดินเพื่อหลบหนี

"คิดจะหนีงั้นรึ?"

หลัวหลานยังคงโจมตีต่อไป ประกายกระบี่ทะลวงเจาะลงไปในผืนดิน สร้างบาดแผลสาหัสให้กับมังกรหุ้มเกราะปฐพีอีกครั้ง

นี่คือสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง หากปล่อยให้มันหนีไปได้หลังจากที่ลงแรงไปมากขนาดนี้ คะแนนแต้มผลงานจำนวนมากคงต้องสูญเปล่า

ตู้ม!

มังกรหุ้มเกราะปฐพีพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทั่วทั้งร่างลุกโชนไปด้วยเลือดและพลังงาน กลิ่นอายของมันเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก และมันถึงกับหันกลับมาจู่โจมหลัวหลาน

"นั่นมันอะไรกัน?"

ในพริบตานั้นเอง หลุมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นดิน และดอกไม้สีแดงอมม่วงอันงดงามตระการตาก็งอกเงยขึ้นมาจากหลุมนั้น

รูม่านตาของเฉินฉางหมิงหดเกร็ง

ดอกไม้ดอกนี้กลับปลดปล่อยกลิ่นอายของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานออกมา! นั่นหมายความว่าอย่างน้อยมันก็ต้องเป็นสัตว์อสูรระดับสอง!

ไม่แปลกใจเลยที่มังกรหุ้มเกราะปฐพีถึงได้หวาดกลัวและหนีขึ้นมาจากดิน มันกลัวดอกไม้ดอกนี้นี่เอง

อย่างไรก็ตาม ดอกไม้สีม่วงดอกนี้กลับอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ เต็มไปด้วยบาดแผล จากเดิมที่มีอยู่แปดกลีบ ตอนนี้ขาดหายไปสองกลีบ เหลือเพียงหกกลีบเท่านั้น

"อสูรดอกไม้กินคน!"

หลัวหลานถอยร่นอย่างรวดเร็วกลางอากาศ หลบเลี่ยงการโจมตีของมังกรหุ้มเกราะปฐพี ในขณะที่จู่ๆ นางก็นึกถึงที่มาของดอกไม้ดอกนี้ได้

มีตำนานเล่าขานว่าภายในเขาเมฆาหมอกมีอสูรดอกไม้กินคนอาศัยอยู่ มันคืออสูรระดับสามขั้นกลาง

ฟุ่บ!

หมอกสีม่วงพวยพุ่งออกมา เข้าปกคลุมร่างของมังกรหุ้มเกราะปฐพีในทันที จากนั้นหมอกสีม่วงก็จางหายไป พร้อมกับกลีบดอกทั้งหกที่หุบเข้าหากัน

มังกรหุ้มเกราะปฐพีที่ถูกขังอยู่ภายในกลีบดอกไม้นั้นไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย ร่างกายอันแข็งแกร่งของมันกำลังละลายและถูกดูดซับไปอย่างเห็นได้ชัด

ขนของเฉินฉางหมิงลุกซู่

ดอกไม้สีแดงอมม่วงดอกนี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เพียงแค่หนึ่งถึงสองลมหายใจ มันก็กลืนกินมังกรหุ้มเกราะปฐพีเข้าไปจนหมดสิ้น

"ศิษย์น้อง นี่คืออสูรดอกไม้กินคน สัตว์อสูรระดับสามขั้นกลาง การฝึกฝนของเจ้าต่ำเกินไป มันเลยไม่ทันสังเกตเห็นเจ้าด้วยซ้ำ ข้าจะลองดูว่าจะหลอกล่อมันออกไปได้หรือไม่..."

เฉินฉางหมิงได้ยินเสียงที่ถูกส่งผ่านกระแสจิตมาจากศิษย์พี่หญิงของเขา

สัตว์อสูรระดับสามขั้นกลางงั้นรึ?

เฉินฉางหมิงเองก็หวาดกลัวเช่นกัน สัตว์อสูรที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้หนีรอดออกมาจากส่วนลึกของเขาเมฆาหมอกได้อย่างไร?