0.00 
0.00 
เรื่อง มหาศึกแห่งจักรวาล
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
คนี่ัู่้าใ
เสียงพัดผ่าน่เาเบา ๆ
นัทั่ยอง ๆ ู่ข้างาี่เพิ่งีออกมาาด้านใ
แของาคนั้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน เสื้อผ้าาจนแไม่เืสภาพเิ
มาร์โกำลังใ้ปราณฟื้ฟูรักษาาแให้
ัปราณไหลผ่านปาิ้อย่าง้า ๆ
เลือดี่ไหลาแผลบริเวณแเริ่มุ
าคนั้กัดฟันแน่น
“เจ็บไหม?”
นัทถาม
าคนั้หอบ
“นิดหน่อย”
นัทมองแผล
“นิดหน่อยของาเลือดออกขนาดนี้เลยเหรอ?”
าคนั้เงียบ
มาร์โเืบมองนัท
“าอย่าพูดให้เ็เครียด”
“ไ่ไ้ำให้เครียด”
นัที้แผล
“แค่ว่ามันเยอะ”
มาร์โถอนหายใจ
“เหมือนกันนั่นแหละ”
าี่บาดเจ็บมองสองพี่น้องสลับกัน
ดูเหมือนเขาะไม่เข้าใจว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี
มาร์โจึงหันกลับมาสนใจแผล
“เสร็จแ้”
าคนั้ขยับแ
เลือดุไหลแ้ แม้แผลัไม่หายสนิท
“ขอบคุณ”
“ไม่เป็นไร”
มาร์โเก็บมือ
“ตอนนี้เราได้หรือัว่าเกิดอะไรึ้?”
าคนั้เงียบ
เขาหันกลับไปมองช่องทางด้านหลัง
แววตาเปลี่ยนไปทันที
เหมือนเพียงแค่เห็นความมืดตรงั้ก็ำให้ร่างกายกลับไปจำสิ่งี่เกิดึ้ได้ีั้
“พวกเราสี่คนเข้าไป”
“แ้?”
“ตอนแรกไม่มีอะไร”
“เิเข้าไปตามทาง”
“ไม่มีมอนสเตอร์”
นัทขมวดคิ้ว
“ไม่มีเลย?”
าคนั้พยักหน้า
“ไม่มีแม้แต่ตัวเดียว”
มาร์โมองนัท
ทั้งสองไม่พูดอะไร
าคนั้พูดต่อ
“พวกเราเิเข้าไปเื่ ๆ”
“จนเจอห้องหนึ่ง”
“ห้อง?”
“ครับ”
“มันเป็นห้องแบบไหน?”
าคนั้ส่ายหน้า
“อธิบายไมู่”
“เหมือนห้องีู่สร้างึ้”
“แต่ไม่มีประตู”
“ไม่มีหน้าต่าง”
“มีแค่ทางี่พวกเราเิเข้ามา”
นัทถาม
“แ้หลังาั้?”
าคนั้กลืนน้ำลาย
“มีบางอย่างู่ให้องั้”
มาร์โถามทันที
“มอนสเตอร์?”
“ไม่รู้”
“ตัวใหญ่ไหม?”
าคนั้ส่ายหน้า
“ไม่เห็นตัวมัน”
นัทัมาร์โมองหน้ากัน
“แ้ารู้ได้ัไงว่ามีบางอย่างู่?”
าคนั้เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“เพราะเสียง”
“เสียงอะไร?”
เขามองกลับเข้าไปใช่องทาง
“เสียงโะลากพื้น”
นัทนิ่ง
มาร์โเองก็ไ่ไ้พูดอะไร
กึง...
เสียงาใความมืดัึ้ราวัจงใจตอบคำถาม
าคนั้สะดุ้งจนแลุกึ้
นัทหันไปทันที
มาร์โยืนึ้
มือขวาจับอาวุธ
ทุกคนเงียบ
เสียงั้ัีั้
กึง...
ครั้งนี้้ากว่าเิ
แต่ใกล้กว่า
นัทกลืนน้ำลาย
เขาไ่ไ้รู้สึกกลัวแบบตอนเป็นเด็ก
แต่ร่างกายกลับเตือนเขาอย่างชัดเจน
สิ่งั้กำลังเคลื่อนี่
มาร์โพูดเสียงต่ำ
“ถอยออกาทาง”
ทุกคนำตาม
นัทถอยหลังหนึ่งก้าว
แต่ัมองเข้าไปใความมืด
ไม่มีอะไร
มีเพียงทางเิหิน
และความมืดี่ลึกจนมองไม่เห็นปาทาง
เสียงุ
ผ่านไปหลายวินาที
ไม่มีอะไรเกิดึ้
มาร์โจึงลดอาวุธเ็้
“กลับเมือง”
นัทหันมอง
“ตอนนี้?”
“ใช่”
าี่บาดเจ็บรีบพูด
“แต่คนอื่นัู่้าใ”
มาร์โชะงัก
“กี่คน?”
“สาม”
“ัมีชีวิต?”
าคนั้นิ่งไป
“ไม่รู้”
มาร์โมองหน้าเขา
“าไม่รู้?”
“วิ่งออกมาก่อน”
“แ้พวกเขาล่ะ?”
“พวกเขาัู่ให้อง”
นัทเงียบ
มาร์โมองทางเิ
าั้มองาี่บาดเจ็บ
“เราออกไปแจ้งกิลด์ก่อน”
าคนั้รีบพูด
“้ารอถึงตอนั้...”
เขาุ
“พวกเขาอาจตาย”
คำพูดั้ำให้นัทนิ่ง
ภาพบางอย่างผุดึ้มาใหัว
ไม่ใช่ภาพของสถานี่นี้
แต่เป็นภาพาอดีต
ภาพของหญิงชราคนหนึ่งกำลังวิ่งีฝูงสัตว์ร้าย
ขาี่เิแไม่ไหว
กล้าหันกลับไป
ทั้งี่รู้ว่าตัวเองกำลังเี่
นัทจำภาพั้ได้
จำเสียงของกล้าได้
จำความรู้สึกตอนั้ได้
ช่วยได้ไหม?
ตอนั้พวกเขาเองก็กลัว
ทุกคนกลัว
แต่กล้าก็ักลับไป
และนัทก็เข้าไปด้วย
สุดท้ายพวกเขาช่วยทุกคนไ่ไ้
คุณยายต้องูทิ้งไว้ข้างหลัง
มันเป็นหนึ่งใความทรงจำี่นัทไม่เคยลืม
เพราะตอนั้เขาเข้าใจแ้ว่า
การช่วยคนหนึ่งคน...
บางครั้งอาจหมายถึงการเอาชีวิตของทุกคนไปเี่
แต่สิ่งี่เขาจำได้อีกอย่างคือ
เขาไม่เคยเสียใจี่หันกลับไปช่วย
นัทกำมือแน่น
มาร์โมองเขา
“นัท”
นัทไม่ตอบ
“นัท”
“ครับ”
“าคิดอะไรู่?”
นัทมองช่องทางั้
“พี่”
“ว่าไง?”
“้าเรากลับเมืองตอนนี้...”
มาร์โเงียบ
“สามคนั้ะเป็นัไง?”
ไม่มีคำตอบ
เพราะทั้งคู่รู้คำตอบู่แ้
มาร์โหลับตาครู่หนึ่ง
ก่อนถอนหายใจ
“ฉันรู้”
นัทหันมอง
มาร์โมองกลับ
“ฉันรู้ว่าากำลังคิดอะไร”
“แ้?”
“ฉันัคิดว่าเราควรแจ้งกิลด์”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
มาร์โหันกลับไปมองช่องทาง
“แต่...”
เขาุ
“้าเราเข้าไปช่วยพวกเขาก่อน”
นัทเงยหน้า
“พี่?”
“เรารู้เส้นทางช่วงนี้”
มาร์โี้เข้าไปด้านใ
“เราเคยเข้ามาแ้”
“เราไม่รู้ว่า้าใมีอะไร”
“แต่รู้ว่าตรงไหนแคบ”
“รู้ว่าตรงไหนมีทางแยก”
“และรู้ว่าต้องกลับออกทางไหน”
นัทพยักหน้า
มาร์โพูดต่อ
“เราเข้าไป”
“ช่วยคนี่ัู่”
“แ้ออกมาทันที”
เขาหันมองนัท
“ไม่สำรวจ”
“ไม่ตามเสียง”
“ไม่เข้าไปลึกเกินกว่าี่จำเป็น”
“้าเจอสิ่งี่เราสู้ไ่ไ้...”
นัทตอบทันที
“ถอย”
มาร์โพยักหน้า
“ใช่”
นัทมองพี่า
“พี่พูดเหมือนรู้ว่าะตอบ”
มาร์โยิ้ม
“เพราะฉันเป็นพี่า”
นัทเงียบไป
“งั้นไปกัน”
มาร์โมองเขา
“เดี๋ยว”
“อะไร?”
“ฉันัพูดไม่จบ”
“อ้าว”
มาร์โี้หน้า
“ห้ามำอะไรเี่ ๆ”
นัทพยักหน้า
“ครับ”
“ห้ามวิ่งตามอะไรี่ไม่รู้จัก”
“ครับ”
“ห้ามแยกาฉัน”
“ครับ”
“้าฉันให้ถอย าต้องถอย”
“ครับ”
มาร์โหรี่ตา
“รับคำง่ายเกินไป”
นัทตอบหน้าตาย
“เพราะพี่พูดูทุกข้อ”
มาร์โนิ่ง
ก่อนหัวเราะออกมา
“ไปเถอะ”
กลับเข้าไปีั้
นัทลุกึ้
าี้เขาไ่ไ้ถือ
ง้าวูเก็บเข้าไปใคลังิิ
ดาบใู่ชักออกมา
เสียงโะเสียดสีัฝักัเบา ๆ
แกร๊ก
นัทจับด้ามดาบแน่น
มาร์โตรวจมีดคู่ของตัวเอง
าั้ทั้งสองหันไปทางช่องทาง
าี่บาดเจ็บพยายามลุก
“ไปด้วย”
มาร์โหันกลับ
“ไม่”
“แต่...”
“าบาดเจ็บ”
“แต่รู้ทาง”
นัทพูดึ้
“ไม่ต้องไป”
าคนั้มองนัท
นัทพูดต่อ
“้าพี่ัต้องพาเ็กลับออกมาอีก ะลำบาก”
มาร์โเืบมองน้องา
“พูดดี”
นัทพยักหน้า
“คิดมาดีแ้”
มาร์โหัวเราะ
“งั้นฝากเขาไว้ตรงนี้”
าคนั้พยักหน้า
“ครับ”
มาร์โเินำ
นัทเิตาม
ทั้งสองก้าวเข้าสู่ความมืดีั้
ช่วงแรกัเป็นทางเิ
พื้นหิน
ัแคบ
รอยเลือดาการต่อสู้ก่อนหน้านี้ัู่
นัทเิ้า
“พี่”
“อะไร?”
“ตรงนี้”
มาร์โหัน
นัที้พื้น
“รอยเท้า”
รอยเท้าของพวกนักล่ากลุ่มก่อนหน้านี้ัเห็นชัด
แต่มีบางอย่างเพิ่มึ้
รอยลาก
ยาวาด้านใ
ผ่านพื้นหิน
ลากต่อไปตามทาง
มาร์โย่อตัว
“นี่ไม่ใช่รอยาคน”
นัทมอง
“รู้”
“หนักมาก”
“ใช่”
มาร์โยืนึ้
“เิต่อ”
ทั้งสองไมู่าอีก
ทางเิ่ ๆ แคบ
นัทต้องเอียงดาบเ็้เพื่อไม่ให้ปาดาบชนั
“ดีี่เอาดาบมา”
มาร์โพูด
“้าเอาง้าวมาาคงติดู่ตรงนี้”
นัทตอบ
“รู้แ้”
“ัะเอามาไหม?”
“ไม่”
“ดี”
“แต่้าพื้นี่กว้างึ้ ะเอากลับ”
“อืม”
“พี่อย่าห้าม”
“ไ่ไ้ห้าม”
“ดี”
ทั้งสองเิต่อ
แ้เสียงหนึ่งัึ้
ครืด...
นัทุทันที
มาร์โยกมือ
ทั้งคู่ยืนนิ่ง
เสียงัีั้
ครืด...
มาาด้านหน้า
นัทกำด้ามดาบแน่น
มาร์โขยับเข้าใกล้ั
“เงียบ”
นัทพยักหน้า
เงาดำบริเวณัขยับเ็้
มาร์โหายเข้าไปใเงา
เงาแฝงร่าง
ร่างของเขาจมหายไปัความมืด
นัทู่คนเดียว
เขารอ
ไม่ถึงสามวินาที
มาร์โปรากฏตัวด้านหลัง
“ไม่มีอะไร”
“แน่ใจ?”
“แน่”
“แ้เสียง?”
“น้ำหยด”
นัทนิ่ง
“...”
มาร์โมอง
“อะไร?”
“คิดว่าะมีอะไร”
“ฉันก็คิด”
“แ้?”
“ไม่มี”
นัทพยักหน้า
“เสียเวลาเลย”
มาร์โหัวเราะ
“อย่างน้อยก็ัไม่โดนกิน”
ทั้งสองเิลึกึ้
ไม่นานก็พบห้องี่าคนั้พูดถึง
ท
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??