เรื่อง มหาศึกแห่งจักรวาล

หมอกยังคงปกคลุมพื้นที่โดยรอบ

หลังจากหลุดพ้นจากการไล่ล่า

ทีมไม่ได้หยุดลงทันที

อาเรนนำทุกคนเคลื่อนลึกเข้ามาภายในพื้นที่ที่ต้องตรวจสอบ

แม้จะมาถึงเร็วกว่ากำหนดมากก็ตาม

แต่ในสถานการณ์เช่นนี้

ไม่มีใครคิดถึงกำหนดการเดิมอีกแล้ว

สิ่งสำคัญในตอนนี้

คือหาพื้นที่ที่สามารถหยุดพักได้

และตรวจสอบให้แน่ใจว่า

พวกนักฆ่าไม่ได้ตามเข้ามา

อาเรนลดความเร็วของสัตว์พาหนะลง

สายตาของเขากวาดผ่านหมอกด้านหน้า

“ตรงนั้น”

เขาพูดขึ้น

พื้นที่ด้านหน้าค่อนข้างเปิดโล่ง

แม้หมอกจะยังหนา

แต่บริเวณโดยรอบไม่มีต้นไม้หนาแน่นเหมือนพื้นที่ก่อนหน้า

รันลงจากสัตว์พาหนะเป็นคนแรก

เขาตรวจสอบพื้นดินอย่างรวดเร็ว

จากนั้นจึงเดินวนออกไปเล็กน้อย

ไคมองตาม

“เป็นยังไง?”

รันเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนตอบ

“ยังไม่มีอะไร”

คำตอบนั้นไม่ได้หมายความว่าปลอดภัย

ทุกคนเข้าใจดี

เพียงหมายความว่า

อย่างน้อยในตอนนี้

พวกเขายังไม่พบอันตราย

อาเรนพยักหน้า

“พักตรงนี้ก่อน”

สัตว์พาหนะถูกพาเข้ามาในพื้นที่เปิด

ทุกคนเริ่มจัดสัมภาระ

แต่ไม่มีใครผ่อนคลายจริง ๆ

แม้การไล่ล่าจะเงียบลงแล้ว

ความรู้สึกถูกจับตามอง

ยังคงอยู่ในใจของทุกคน

นัทลงจากสัตว์พาหนะ

เขาหันกลับไปมองทางที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา

หมอกด้านหลังหนาเกินกว่าจะมองเห็นอะไร

“พวกมันยังตามมาไหมครับ?”

คำถามนั้นทำให้ทุกคนหันไปทางมาร์โก

มาร์โกยังคงมองเข้าไปในหมอก

ก่อนตอบ

“ไม่”

นัทขมวดคิ้ว

“แน่ใจ?”

“แน่ใจ”

มาร์โกตอบสั้น ๆ

อาเรนหันมามองเขา

“กลุ่มหลักล่ะ?”

“หยุดอยู่ด้านนอก”

คำตอบนั้นทำให้ไคนิ่งไป

รันเองก็หันมองมาร์โกเช่นกัน

พวกเขาไม่ถามอะไรต่อในทันที

แต่ความสงสัย

ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนบนสีหน้าของทั้งสามคน

ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

มาร์โกรู้ตำแหน่งของฝ่ายตรงข้าม

รู้ว่าพวกมันแยกกำลัง

และรู้ว่าทั้งสามคนกำลังอ้อมเข้ามาจากด้านข้าง

ตอนนี้

เขายังรู้ด้วยว่า

กลุ่มนักฆ่าหยุดอยู่ตรงไหน

ไคเป็นคนแรกที่พูดขึ้น

“นายรู้ได้ยังไง?”

มาร์โกหันมองเขา

แต่ยังไม่ทันตอบ

อาเรนก็พูดขึ้นก่อน

“เอาไว้ทีหลัง”

ไคหันไปมองเขา

อาเรนมองไปยังหมอก

“ตอนนี้เราต้องตรวจสอบพื้นที่”

คำพูดนั้นทำให้บทสนทนาจบลง

อย่างน้อย

ก็ชั่วคราว

เวลาผ่านไป

พื้นที่พักเริ่มเข้าที่

นัทกำลังตรวจสอบอาวุธของตัวเองอยู่

ขวานที่หลุดมือระหว่างการต่อสู้

ตอนนี้กลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง

นัทมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะลองขยับนิ้ว

ความรู้สึกจากตอนที่ใช้พลังจิต

ยังคงชัดเจนอยู่ในหัว

เขาไม่ได้ตั้งใจจะเปิดเผยความสามารถ

แต่ในสถานการณ์ก่อนหน้านี้

เขาไม่มีทางเลือก

“นัท”

เสียงของไคดังขึ้น

นัทเงยหน้าขึ้น

“ครับ?”

ไคมองไปยังขวานในมือเขา

“เมื่อกี้...”

เขาหยุดไปเล็กน้อย

ราวกับกำลังเลือกคำพูด

“นายดึงมันกลับมาด้วยพลังจิต?”

นัทนิ่งไป

ก่อนพยักหน้า

“ครับ”

ไคมองเขาเงียบ ๆ

อาเรนที่กำลังตรวจสอบบริเวณใกล้ ๆ ก็หันกลับมา

รันเองหยุดการเคลื่อนไหว

ทั้งสามคนมองนัท

นัทมองกลับ

“มีอะไรเหรอครับ?”

ไคถอนหายใจเบา ๆ

“ก่อนหน้านี้ ฉันรู้ว่านายใช้ปราณได้”

เขาพูดช้า ๆ

“แล้วก็รู้ว่านายใช้เวทมนตร์”

นัทพยักหน้า

ไคมองขวานในมือเขาอีกครั้ง

“แต่พลังจิตด้วย?”

นัทนิ่งไปเล็กน้อย

“ก็...ใช้ได้ครับ”

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่

รันมองนัทอย่างจริงจังมากกว่าปกติ

ส่วนอาเรน

แม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยนมาก

แต่สายตาก็ชัดเจนว่าเขาประหลาดใจ

ไคส่ายหน้าเบา ๆ

“สามอย่าง”

นัทก้มมองขวาน

“ประมาณนั้นครับ”

“ประมาณนั้น?”

ไคทวนคำ

นัทเงยหน้าขึ้นทันที

“หมายถึงสามอย่างครับ”

ไคมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนหันกลับไป

“ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว”

“เข้าใจอะไรครับ?”

“ว่าทำไมมาร์โกต้องคอยมองนายตลอด”

นัทชะงัก

มาร์โกที่อยู่ไม่ไกลหันมามอง

แต่ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากนั้นไม่นาน

นัทเดินออกจากบริเวณที่ทุกคนกำลังจัดสัมภาระ

เขาเห็นมาร์โกยืนอยู่ตรงขอบของพื้นที่พัก

ชายหนุ่มมองเข้าไปในหมอก

เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

นัทเดินเข้าไปหา

หยุดยืนข้าง ๆ

“พี่”

มาร์โกไม่หันมา

“อะไร?”

นัทมองเข้าไปในหมอกเช่นกัน

“พี่รู้ได้ยังไง?”

มาร์โกเงียบ

นัทพูดต่อ

“ตอนพวกมันอยู่-่างออกไป”

“พี่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน”

“รู้ว่าพวกมันแยกกลุ่ม”

“แล้วตอนนี้ก็รู้ว่ามันหยุดอยู่ด้านนอก”

มาร์โกหันมามองเขา

นัทลดเสียงลง

“ผมไม่ได้จะถามให้คนอื่นได้ยินนะ”

มาร์โกมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ

“ฉันได้อะไรมาจากผู้อมตะ”

นัทนิ่งไป

ดวงตาของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเข้าใจทันที

“อ๋อ...”

คำเดียว

แต่ก็เพียงพอแล้ว

มาร์โกหันกลับไปมองหมอก

นัทเองไม่ได้ถามต่อ

เพราะเขาเข้าใจ

เรื่องของผู้อมตะ

เป็นสิ่งที่คนอื่นในทีมไม่รู้

และไม่จำเป็นต้องรู้

อย่างน้อย

ไม่ใช่ตอนนี้

มาร์โกหลับตาลง

ภายในหมอก

ร่างเงาที่ก่อนหน้านี้ซ่อนอยู่กับฝ่ายนักฆ่า

ค่อย ๆ ถอนตัวออกมา

มันไม่ได้กลับเข้าหาร่างจริงโดยตรง

แต่เคลื่อนผ่านเงา

ย้อนกลับมายังพื้นที่ใกล้กลุ่ม

จากนั้น

ร่างเงาก็หายเข้าไปในเงาของต้นไม้ต้นหนึ่ง

มาร์โกลืมตาขึ้น

สายตายังคงสงบ

แต่การรับรู้ของเขา

เริ่มขยายออกไป

ร่างเงาปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ไกลออกจากพื้นที่พัก

หมอกหนาปกคลุมทุกทิศทาง

แม้แต่มองไปข้างหน้า

ก็เห็นได้เพียงระยะสั้น ๆ

แต่สำหรับมาร์โก

เขาไม่ได้จำเป็นต้องเดินไปเอง

ร่างเงาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านพื้นที่มืด

ไปทางซ้ายของกลุ่มก่อน

จากนั้นเปลี่ยนตำแหน่ง

เคลื่อนไปด้านหน้า

แล้ววนไปทางขวา

มันกำลังสำรวจเป็นวงกว้าง

รอบพื้นที่พัก

ทีละจุด

ทีละทิศทาง

มาร์โกต้องการรู้เพียงอย่างเดียว

มีอะไรอยู่รอบตัวพวกเขา

ในตอนแรก

ไม่มีอะไร

มีเพียงต้นไม้

ก้อนหิน

พื้นดินเปียกชื้น

และหมอก

หมอกหนาเกินปกติ

แม้ร่างเงาจะเคลื่อนที่ต่อไป

ทัศนวิสัยก็ยังไม่ดีขึ้น

มาร์โกจึงไม่เร่ง

เขาค่อย ๆ ขยายวงสำรวจออกไป

ห้าสิบเมตร

หนึ่งร้อยเมตร

จากนั้น

ไกลออกไป

ร่างเงาหยุดลง

มาร์โกขมวดคิ้ว

มีบางอย่างอยู่ข้างหน้า

ไม่ใช่มนุษย์

ร่างหนึ่งยืนอยู่ระหว่างต้นไม้

มันไม่เคลื่อนไหว

ศีรษะก้มลง

แขนทั้งสองข้างห้อยอยู่ข้างลำตัว

หมอกบดบังรายละเอียด

แต่เมื่อร่างเงาเคลื่อนเข้าไปใกล้

มาร์โกก็เห็นชัดขึ้น

เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง

ผิวหนังซีดคล้ำ

และร่างกายที่มีบาดแผลเก่า

มันเหมือนคน

แต่ไม่มีสิ่งใดในร่างนั้น

ที่ทำให้รู้สึกว่า

มันยังมีชีวิตอยู่

มาร์โกนิ่งไป

ร่างเงาไม่ได้เข้าใกล้ต่อ

เขาเพียงเฝ้ามอง

อยู่ห่างออกไป

และในจังหวะนั้นเอง

ศีรษะของสิ่งนั้น

ก็ค่อย ๆ เงยขึ้น

ดวงตาที่ขุ่นมัว

หันตรงมาทางร่างเงา

มาร์โกชะงัก

เพราะสิ่งนั้น...

กำลังมองตรงมาที่เขา

ราวกับมันรับรู้ได้ว่า

มีบางอย่างอยู่ตรงหน้า

แม้จะไม่สามารถมองเห็นร่างเงาได้อย่างชัดเจนก็ตาม

แล้วเสียงหนึ่ง

ก็ดังขึ้นจากลำคอที่แห้งผาก

ครืด...

ร่างนั้นขยับ

หนึ่งก้าว

จากนั้น

สองก้าว

และมุ่งตรงมา

ทางพื้นที่พักของพวกเขา

มาร์โกลืมตาขึ้นทันที

สายตาหันไปยังอาเรน

น้ำเสียงของเขาต่ำลง

“เรามีแขก”