เรื่อง เสียงครางผ่านกำแพง

ตอนที่ 122: พันธนาการห้องกระจกโอเอซิส

ความเงียบสงัดระดับศูนย์เดซิเบลภายในห้องโถงเพนต์เฮาส์ที่ถูกปิดตายด้วยเกราะไทเทเนียมหนาครึ่งเมตร ทำให้เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของฉันดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทอย่างชัดเจน แผ่นหลังและสะโพกของฉันแนบชิดติดกับขอบโต๊ะประชุมหินอ่อนสีขาว ผิวกระจกที่เย็นเฉียบตัดกับความร้อนรุ่มของร่างกายที่กำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต

เบื้องหน้าของฉันในระยะห่างไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน คือร่างสูงใหญ่กำยำของชานนท์ สถาปนิกใหญ่วัยห้าสิบสองปี ผู้มีแววตาสุขุมลุ่มลึกดั่งมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง เสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวที่ปลดกระดุมออกจนเผยให้เห็นแผงอกตึงแน่นและไรขนอ่อนจางๆ แผ่รังสีแห่งอำนาจของบุรุษเพศที่ดิบเถื่อนและทรงพลังจนฉันแทบจะหายใจไม่ออก

"คุณชานนท์... ถอยออกไปเดี๋ยวนี้!" ฉันพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เชิดใบหน้าคมสวยขึ้นเพื่อรักษาศักดิ์ศรีแห่งราชวงศ์อาหรับ สองมือยังคงยกขึ้นกอดอกเพื่อปกปิดเนินอกอวบอิ่มคัพดีที่กระเพื่อมไหวรุนแรงอยู่ใต้ผ้าไหมสีทอง "คุณกำลังทำความผิดฐานกักขังหน่วงเหนี่ยวและคุกคามเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง! หากเรื่องนี้รู้ไปถึงสภาแห่งรัฐ ทะเลทรายแห่งนี้จะไม่เหลือที่ให้คุณหรือสมาคมมิตรแท้ได้มีที่ยืนอีกต่อไป!"

ชานนท์ไม่เพียงแต่ไม่ถอยร่น แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดอีกครึ่งก้าว จนกระทั่งปลายเท้าของเขาแทบจะจรดกับปลายรองเท้าส้นสูงสีทองของฉัน เขายกมือหนาขึ้นวางทาบลงบนโต๊ะหินอ่อนข้างสะโพกของฉัน กักขังฉันไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งอย่างสมบูรณ์แบบ

"สภาแห่งรัฐงั้นหรือครับเจ้าหญิงอามิราห์?" เสียงทุ้มต่ำพร่าเสน่ห์ของเขากระซิบอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มนวลจนขนอ่อนทั่วร่างของฉันลุกซู่ "คุณยังคิดว่าสภาแห่งรัฐและขุนนางเฒ่าในราชสำนักเหล่านั้นยังภักดีต่อคุณอยู่อีกหรือ?"

ชานนท์ใช้มืออีกข้างหยิบแท็บเล็ตไทเทเนียมขึ้นมา แตะปลายนิ้วเปิดหน้าจอโฮโลแกรมกลางอากาศ แสงเลเซอร์สีเขียวและน้ำเงินสว่างวาบขึ้น แสดงเอกสารลับและคลิปเสียงบันทึกการสนทนาความมั่นคงระดับสูงสุด

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อภาพบนจอโฮโลแกรมปรากฏรายชื่อของเสนาบดีคลัง หัวหน้าฝ่ายความมั่นคงแห่งรัฐ และที่ปรึกษาส่วนพระองค์ที่ฉันไว้ใจที่สุด ทุกคนล้วนลงนามในสัญญาลับร่วมกับกลุ่มทุนน้ำมันฟอสซิลของชีคคาลิด โดยมีข้อตกลงชัดเจนว่าจะยอมให้กองกำลังติดอาวุธบุกเข้ามาสังหารฉันและทาริคในวันนี้ เพื่อยึดครองกรรมสิทธิ์โรงไฟฟ้าพลังงานสะอาดและโครงข่ายท่อส่งไฮโดรเจนทั้งหมดไปเป็นของพวกมัน!

"นี่มัน... ลายเซ็นของท่านเสนาบดีมูฮัมหมัด... และเอกสารโอนถ่ายบัญชีลับในสวิตเซอร์แลนด์..." เสียงของฉันสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ความจริงอันดำมืดทำให้หัวใจของฉันชาวาบดั่งถูกแทงด้วยลิ่มน้ำแข็ง "ทุกคน... ทุกคนทรยศฉันหมดแล้วงั้นหรือ..."

"โลกแห่งอำนาจและผลประโยชน์อันมหาศาล มันโหดร้ายกว่าที่คุณคิดไว้มากครับเจ้าหญิง" ชานนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจังและเด็ดขาด "หากปราศจากความช่วยเหลือและเทคโนโลยีการป้องกันของสมาคมมิตรแท้ วิมานแห่งนี้คงถูกบดขยี้ด้วยจรวดนำวิถี และคุณก็คงกลายเป็นเพียงซากศพไร้วิญญาณใต้ผืนทรายไปแล้ว... มีเพียงผมและสมาคมมิตรแท้เท่านั้น ที่สามารถปกป้องชีวิต บัลลังก์ และอาณาจักรพลังงานของคุณเอาไว้ได้"

ฉันยืนนิ่งงันด้วยความหมดหนทาง ดวงตาสีอำพันที่เคยหยิ่งทรนงเริ่มมีม่านน้ำตาบางๆ เอ่อคลอ ศักดิ์ศรี อำนาจ และยศถาบรรดาศักดิ์ที่ฉันเคยภาคภูมิใจ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ไร้ค่าในชั่วพริบตาเดียว

"แล้วคุณ... คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่?" ฉันถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ยอมรับความพ่ายแพ้ในเกมอำนาจอย่างจำนน "เงินทอง? หุ้นสัมปทานพลังงานห้าสิบเปอร์เซ็นต์? หรือสิทธิในการควบคุมโครงข่ายทั้งหมด? ฉันยอมเซ็นยกให้คุณได้ทุกอย่าง ขอเพียงแค่คุณช่วยกำจัดกบฏและพาฉันรอดพ้นจากวิกฤตนี้ไปได้"

ชานนท์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ทรงเสน่ห์และเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว เขายื่นมือหนาออกไปแตะที่ปลายคางของฉัน เชยใบหน้าของฉันขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ

"เงินทองและหุ้นสัมปทานเหล่านั้น มันเป็นของสมาคมมิตรแท้อยู่แล้วนับตั้งแต่วินาทีที่ผมก้าวเข้ามาในห้องนี้ครับอามิราห์..." แววตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อน "แต่สิ่งเดียวที่ผมต้องการในตอนนี้... คือการสยบยอมอย่างไร้เงื่อนไขจาก 'ราชินีแห่งผืนทราย' ผู้ที่เคยเย่อหยิ่งและดูถูกบุรุษทุกคนบนโลกใบนี้"

หัวใจของฉันกระตุกวูบ เลือดลมในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านจนใบหน้าร้อนผ่าว "สยบยอม... อย่างไร้เงื่อนไขงั้นหรือ?"

"ถูกต้องครับ" ชานนท์ลดมือลงมาวางที่เอวคอดกิ่วของฉัน บีบกระชับเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าไหมทองคำ "ถอดเครื่องประดับและเสื้อผ้าของคุณออกให้หมด... เปลื้องเกียรติยศและหน้ากากแห่งเจ้าหญิงผู้สูงส่งทิ้งไป แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าผมในฐานะผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่พร้อมจะมอบเรือนร่างและจิตวิญญาณให้ผมเป็นผู้ครอบครอง"

"ไม่! ฉันทำไม่ได้!" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจและอับอายสุดขีด สองขาสั่นระริก "ฉันคือเชื้อพระวงศ์แห่งราชสำนักอาหรับ! ฉันไม่เคยเปลื้องผ้าต่อหน้าชายใดมาก่อนในชีวิต และฉันจะไม่มีวันยอมทำเรื่องบัดสีแบบนี้เด็ดขาด!"

"ถ้าเช่นนั้น ผมก็คงต้องสั่งการให้ระบบนิรภัยปลดเกราะไทเทเนียมออก และปล่อยให้กองกำลังของชีคคาลิดบุกเข้ามาจัดการกับคุณตามยถากรรม" ชานนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แสร้งทำท่ายกแท็บเล็ตขึ้นมาเพื่อกดรหัสปลดล็อก "และผมเชื่อว่า คนพวกนั้นคงไม่ได้ต้องการเพียงแค่ลายเซ็นโอนทรัพย์สินหรอกครับ... พวกทหารรับจ้างที่กระหายเลือด คงจะมีความสุขมากที่ได้รุมย่ำยีเจ้าหญิงแสนสวยคนนี้จนแหลกสลายคามือ"

ภาพจินตนาการอันน่าสะพรึงกลัวที่ชานนท์บรรยาย ทำให้ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจของฉันจนถึงขีดสุด ขนทั่วร่างลุกเกรียว ลมหายใจติดขัด ฉันมองหน้าชานนท์ สลับกับภาพกองกำลังติดอาวุธบนจอโฮโลแกรม

ระหว่างการถูกทหารรับจ้างนับสิบรุมย่ำยีและฆ่าทิ้งอย่างทารุณ กับการยอมจำนนต่อสถาปนิกใหญ่วัยห้าสิบสองปีผู้ทรงเสน่ห์และเปี่ยมอำนาจล้นพ้นผู้นี้... สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและแรงดึงดูดทางเพศอันลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึก ได้บีบบังคับให้ฉันต้องเลือกเส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ

"ยะ... อย่าปลดเกราะนะคะ..." ฉันครางออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มเนียน "ฉันยอมแล้ว... ฉันยอมคุณทุกอย่างแล้วค่ะคุณชานนท์..."

ชานนท์ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาก้าวถอยหลังไปนั่งลงบนโซฟาหนังแท้ตัวยาว ปลดกระดุมแขนเสื้อทั้งสองข้างแล้วพับขึ้นมาถึงข้อศอก นั่งไขว่ห้างทอดสายตามองดูฉันประดุจองค์สุลต่านที่กำลังรอชมการร่ายรำของนางสนมคนโปรด

"เริ่มต้นที่เครื่องประดับประจำตระกูลของคุณก่อนครับอามิราห์... ปลดมันทิ้งลงบนพื้นทีละชิ้น"

ด้วยมือที่สั่นเทา ฉันค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดมงกุฎทองคำประดับเพชรน้ำเอกออกจากเรือนผมสีดำขลับ มงกุฎที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุด บัดนี้ถูกฉันปล่อยให้ร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินอ่อนดังกึกก้อง เสียงโลหะกระทบพื้นเปรียบเสมือนเสียงพังทลายของศักดิ์ศรีราชวงศ์

จากนั้น ฉันก็เอื้อมมือไปปลดสร้อยคอทองคำโบราณฝังทับทิมเม็ดโตที่ทอดตัวอยู่เหนือร่องอกอวบอิ่ม ปลดต่างหูระย้า และกำไลทองคำที่ข้อแขนทั้งสองข้าง ทิ้งลงบนพื้นตามคำสั่งของเขาจนหมดสิ้น

"ดีมากครับ... คราวนี้ ปลดชุดคลุมผ้าไหมทองคำออกได้แล้ว" ชานนท์สั่งการด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก สายตาคมกริบของเขาจับจ้องอยู่ที่สาบเสื้อของฉันอย่างไม่กะพริบ

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้า ปลายนิ้วเรียวสั่นระริกค่อยๆ ปลดสายรัดเอวทองคำออก แล้วแยกสาบเสื้อคลุมอาหรับผ้าไหมทอมือสีทองออกจากกัน

ผ้าไหมเนื้อหนานุ่มค่อยๆ เลื่อนหลุดออกจากลาดไหล่เนียนผุดผ่อง ทิ้งตัวลงไปกองอยู่แทบเท้า เผยให้เห็นเรือนร่างส่วนบนที่สวมใส่เพียงเสื้อชั้นในผ้าโปร่งบางสีทองปักดิ้นระยิบระยับ ทรวงอกอวบอิ่มเต่งตึงคัพดีขนาดมหึมาล้นทะลักพ้นขอบลูกไม้ ยอดปทุมถันสีชมพูอมน้ำตาลเข้มดันเนื้อผ้าบางเบาจนเห็นเป็นรอยนูนเด่นชัด เอวคอดกิ่วขาวเนียน และสะโพกผายแน่นตึงที่สวมเพียงกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วที่แทบจะปกปิดเนินเนื้อสวาทอวบอูมไว้ไม่มิด

สายตาของชานนท์วาวโรจน์ไปด้วยประกายแห่งความกระหาย ลำคอของเขาขยับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองเมื่อได้เห็นทรวดทรงนาฬิกาทรายอันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของฉัน

"งดงามสมคำร่ำลือจริงๆ ครับเจ้าหญิง... ผิวสีน้ำผึ้งและเรือนร่างที่เย้ายวนของคุณ มันคุ้มค่ากับอาณาจักรทั้งอาณาจักรเลยทีเดียว" ชานนท์เอ่ยชมด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ "แต่ผมสั่งให้คุณถอด 'ทั้งหมด' ไม่ใช่หรือครับ? ถอดเสื้อชั้นในและกางเกงในตัวนั้นออกด้วย"

ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดด้วยความอับอาย ทว่าในจุดนี้ ฉันไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกต่อไปแล้ว ฉันเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลดตะขอเสื้อชั้นในออกช้าๆ

*กริ๊ก...*

เมื่อตะขอหลุดออก เสื้อชั้นในผ้าโปร่งบางก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น ทรวงอกคัพดีขนาดใหญ่โตมโหฬารที่มีน้ำหนักแน่นตึงก็เด้งผึ่งผายออกมาสู่อากาศเย็นฉ่ำของห้อง ยอดปทุมถันสีเข้มชูชันแข็งเป็นไตท้าทายสายตาของเขาในทันที ทรวงอกทั้งสองข้างกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่ถี่กระชั้น

จากนั้น ฉันก็ก้มตัวลง ค่อยๆ เกี่ยวขอบกางเกงชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋ว รูดมันลงมาตามแนวเรียวขายาวเนียนละเอียด ผ่านหัวเข่า ข้อเท้า จนหลุดพ้นออกจากปลายเท้าไป

บัดนี้ ฉันยืนเปลือยเปล่าหมดจดหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่เบื้องหน้าของชานนท์!

ผิวพรรณสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดดั่งทองคำชุบสะท้อนแสงไฟสีอำพัน เนินเนื้อสวาทอวบอูมไร้ขนเกลี้ยงเกลาตามธรรมเนียมสตรีชั้นสูงแห่งอาหรับ มีร่องหลืบสีสดที่เริ่มมีหยาดน้ำหวานใสซึมเยิ้มออกมาด้วยความกระสันซ่านที่ไม่อาจควบคุมได้ ร่างกายของฉันสั่นสะท้านด้วยความอายและตัณหาที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง

"คุกเข่าลงครับอามิราห์... คลานเข้ามาหาผม" ชานนท์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาด

ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนแทบห้อเลือด ค่อยๆ ทรุดกายลงคุกเข่าบนพรมเปอร์เซียสีแดงทับทิมอันหนานุ่ม สองมือและสองเข่ายันพื้น ค่อยๆ คลานเข้าไปหาชานนท์ที่นั่งอยู่บนโซฟา สะโพกผายกลมกลึงส่ายไหวไปมาตามจังหวะการคลาน ทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองข้างทิ้งตัวห้อยระย้ากระเพื่อมไหวอย่างยั่วเย้า

เมื่อฉันคลานไปหยุดอยู่ตรงระหว่างขาของเขา ชานนท์ก็เอื้อมมือหนาลงมาลูบไล้เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยของฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะไล่ปลายนิ้วลงมาตามแนวสันกราม ลำคอระหง และบีบเคล้นยอดปทุมถันของฉันเบาๆ จนฉันต้องหลุดเสียงครางหวานออกมาอย่างลืมตัว

"อ๊ะ... อื้มมม..."

ชานนท์ยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปปลดหัวเข็มขัดหนังแท้ของเขาออก เสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ ก่อนที่เขาจะรูดซิปกางเกงสแล็กลงอย่างช้าๆ

สิ่งที่ปรากฏออกมาจากกางเกงชั้นในของเขา ทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ!

ลำเอ็นบุรุษเพศขนาดยักษ์มหึมา ยาวกว่าแปดนิ้วและมีความหนาเกือบเท่าข้อมือของฉัน ดีดผึ่งออกมาตึงเปรี๊ยะต่อหน้าต่อตา! ลำท่อนเนื้อสีเข้มเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนขดเคี้ยวไปตามแนวยาว หัว-วยบานใหญ่สีแดงคล้ำชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำหล่อลื่นที่ไหลซึมออกมาจากรอยแยกตรงส่วนปลาย กลิ่นฟีโรโมนเพศชายอันเข้มข้นแผ่ซ่านเข้าปะทะใบหน้าของฉันจนรู้สึกมึนเมา

นี่คือขนาดและความยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีชายใดในชีวิตของฉันเคยมีมาก่อน มันเปรียบเสมือนอาวุธแห่งราคะที่พร้อมจะทะลวงและฉีกกระชากความเย่อหยิ่งของฉันให้แหลกสลาย!

"ลิ้มรสชาติแห่งผู้ครอบครองของคุณสิครับอามิราห์..." ชานนท์เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ มือหนาจับศีรษะของฉันให้ขยับเข้าใกล้แก่นกายยักษ์ที่เต้นตุบๆ "อ้าปากดูดกลืนมันเข้าไปให้ลึกที่สุด แสดงให้ผมเห็นว่าเจ้าหญิงทะเลทรายอย่างคุณ มีความสามารถในการปรนเปรอราชันย์ได้ยอดเยี่ยมเพียงใด!"

ฉันสบตากับชานนท์ด้วยความสับสนและยอมจำนน ลมหายใจอุ่นร้อนของฉันรดรินลงบนส่วนหัวบานใหญ่ ความปรารถนาลึกลับที่เก็บกดมาเนิ่นนานระเบิดออก ฉันค่อยๆ อ้ากลีบปากอวบอิ่มออก ยื่นปลายลิ้นสีชมพูออกไปแตะสัมผัสที่ส่วนยอดของลำเอ็นยักษ์เป็นครั้งแรก... ความร้อนฉ่าและรสชาติเค็มปะแล่มแล่นปราดเข้าสู่ปลายลิ้น ปลุกเร้าให้ความต้องการในกายของฉันลุกโชนประดุจเปลวเพลิงกลางทะเลทรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างในค่ำคืนนี้!