เรื่อง เสียงครางผ่านกำแพง

ตอนที่ 127: พันธนาการห้องกระจกธารน้ำแข็ง

ความเงียบสงัดระดับศูนย์เดซิเบลภายในห้องรับรองโอ่อ่าที่ถูกปิดตายด้วยเกราะไทเทเนียมและฉนวนฉุกเฉินหนาครึ่งเมตร ทำให้เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของฉันดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทอย่างชัดเจน แผ่นหลังของฉันแนบชิดติดกับเสาค้ำกระจกทรงกลม ผิวโลหะที่เย็นเฉียบตัดกับความร้อนรุ่มของร่างกายที่กำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตของราชินีหิมะ

เบื้องหน้าของฉันในระยะห่างไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน คือร่างสูงใหญ่กำยำของชานนท์ สถาปนิกใหญ่วัยห้าสิบสองปี ผู้มีแววตาสุขุมลุ่มลึกดั่งมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง เสื้อคอเต่าสีดำสนิทที่ขับเน้นแผงอกตึงแน่นและกล้ามเนื้อช่วงไหล่กว้าง แผ่รังสีแห่งอำนาจของบุรุษเพศที่ดิบเถื่อนและทรงพลังจนฉันแทบจะหายใจไม่ออก

"คุณชานนท์... ถอยออกไปเดี๋ยวนี้!" ฉันพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เชิดใบหน้าคมสวยขึ้นเพื่อรักษาศักดิ์ศรีแห่งตระกูลขุนนางเก่าแก่ สองมือยังคงยกขึ้นกอดอกเพื่อปกปิดเนินอกอวบอิ่มคัพดีที่กระเพื่อมไหวรุนแรงอยู่ใต้เสื้อโค้ตขนเฟอร์สีขาว "คุณกำลังคุกคามเจ้าของสัมปทานและประธานสูงสุดแห่งเขตอุตสาหกรรมอาร์กติก! หากเรื่องนี้รู้ไปถึงสภาผู้แทนระหว่างประเทศ คุณและสมาคมมิตรแท้จะไม่เหลือที่ยืนบนโลกใบนี้อีกต่อไป!"

ชานนท์ไม่เพียงแต่ไม่ถอยร่น แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดอีกครึ่งก้าว จนกระทั่งปลายรองเท้าหนังแท้ของเขาแทบจะจรดกับปลายรองเท้าบูตส้นสูงสีเงินของฉัน เขายกมือหนาขึ้นวางทาบลงบนเสากระจกข้างศีรษะของฉัน กักขังฉันไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งอย่างสมบูรณ์แบบ

"สภาผู้แทนระหว่างประเทศงั้นหรือครับเลดี้เอเลน่า?" เสียงทุ้มต่ำพร่าเสน่ห์ของเขากระซิบอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มนวลจนขนอ่อนทั่วร่างของฉันลุกซู่ "คุณยังคิดว่าขุนนางเฒ่าในสภาและบอร์ดบริหารที่คุณมอบตำแหน่งให้นั้น ยังซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อคุณอยู่อีกหรือ?"

ชานนท์ใช้มืออีกข้างหยิบแท็บเล็ตไทเทเนียมขึ้นมา แตะปลายนิ้วเปิดหน้าจอโฮโลแกรมกลางอากาศ แสงเลเซอร์สีเขียวและน้ำเงินสว่างวาบขึ้น แสดงเอกสารลับ สัญญาลับ และบันทึกเส้นทางการเงินผ่านบัญชีนอกอาณาเขต

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อภาพบนจอโฮโลแกรมปรากฏรายชื่อของสมาชิกบอร์ดบริหารทั้งห้าคน ผู้ถือหุ้นใหญ่ และที่ปรึกษาส่วนตัวที่ฉันไว้ใจที่สุด ทุกคนล้วนลงนามในสัญญาโอนสิทธิลับร่วมกับกลุ่มทุนฟอสซิลข้ามชาติ โดยมีข้อตกลงชัดเจนว่าจะยอมให้กองกำลังรับจ้างบุกเข้ามาสังหารฉันและเคิร์กในค่ำคืนนี้ เพื่อยึดครองกรรมสิทธิ์เหมืองแร่หายากและโรงไฟฟ้าความร้อนใต้พิภพทั้งหมดไปเป็นของพวกมัน!

"นี่มัน... ลายเซ็นของท่านลอร์ดเฮนริก... และเอกสารโอนถ่ายกรรมสิทธิ์ในธนาคารลับ..." เสียงของฉันสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ความจริงอันดำมืดทำให้หัวใจของฉันชาวาบดั่งถูกแทงด้วยลิ่มน้ำแข็ง "ทุกคน... ทุกคนต้องการกำจัดฉันหมดแล้วงั้นหรือ..."

"โลกแห่งอำนาจและผลประโยชน์อันมหาศาล มันโหดร้ายและเยือกเย็นยิ่งกว่าพายุหิมะภายนอกมากครับเลดี้เอเลน่า" ชานนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจังและเด็ดขาด "หากปราศจากความช่วยเหลือและเทคโนโลยีการป้องกันของสมาคมมิตรแท้ วิมานแห่งนี้คงถูกระเบิดแรงดันสูงทำลายจนพังทลาย และคุณก็คงกลายเป็นเพียงซากศพไร้วิญญาณใต้ธารน้ำแข็งไปแล้ว... มีเพียงผมและสมาคมมิตรแท้เท่านั้น ที่สามารถปกป้องชีวิต เกียรติยศ และอาณาจักรพลังงานของคุณเอาไว้ได้"

ฉันยืนนิ่งงันด้วยความหมดหนทาง ดวงตาสีฟ้าครามที่เคยหยิ่งทรนงเริ่มมีม่านน้ำตาบางๆ เอ่อคลอ ศักดิ์ศรี อำนาจ และยศถาบรรดาศักดิ์ที่ฉันเคยภาคภูมิใจ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ไร้ค่าในชั่วพริบตาเดียว

"แล้วคุณ... คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่?" ฉันถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ยอมรับความพ่ายแพ้ในเกมอำนาจอย่างจำนน "เงินทอง? หุ้นสัมปทานเหมืองแร่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์? หรือสิทธิในการควบคุมโครงข่ายความร้อนใต้พิภพทั้งหมด? ฉันยอมเซ็นยกให้คุณได้ทุกอย่าง ขอเพียงแค่คุณช่วยกำจัดกบฏและพาฉันรอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ไปได้"

ชานนท์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ทรงเสน่ห์และเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว เขายื่นมือหนาออกไปแตะที่ปลายคางมนของฉัน เชยใบหน้าของฉันขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ

"เงินทองและหุ้นสัมปทานเหล่านั้น มันเป็นของสมาคมมิตรแท้อยู่แล้วนับตั้งแต่วินาทีที่ผมก้าวเข้ามาในห้องนี้ครับเอเลน่า..." แววตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อน "แต่สิ่งเดียวที่ผมต้องการในตอนนี้... คือการสยบยอมอย่างไร้เงื่อนไขจาก 'ราชินีหิมะ' ผู้ที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาต่อบุรุษทุกคนบนโลกใบนี้"

หัวใจของฉันกระตุกวูบ เลือดลมในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านจนใบหน้าร้อนผ่าว "สยบยอม... อย่างไร้เงื่อนไขงั้นหรือ?"

"ถูกต้องครับ" ชานนท์ลดมือลงมาวางที่เอวคอดกิ่วของฉัน บีบกระชับเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าไหมสีเงิน "ถอดเครื่องประดับ เสื้อโค้ตขนเฟอร์ และชุดเดรสราคาแพงของคุณออกให้หมด... เปลื้องเกียรติยศและหน้ากากแห่งสตรีชั้นสูงทิ้งไป แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าผมในฐานะผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่พร้อมจะมอบเรือนร่างและจิตวิญญาณให้ผมเป็นผู้ครอบครอง"

"ไม่! ฉันทำไม่ได้!" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจและอับอายสุดขีด สองขาสั่นระริก "ฉันคือทายาทแห่งตระกูลฟอนเบิร์ก! ฉันไม่เคยเปลื้องผ้าต่อหน้าชายใดมาก่อนในชีวิต และฉันจะไม่มีวันยอมทำเรื่องบัดสีแบบนี้เด็ดขาด!"

"ถ้าเช่นนั้น ผมก็คงต้องสั่งการให้ระบบนิรภัยปลดเกราะไทเทเนียมออก และปล่อยให้กองกำลังรับจ้างของบอร์ดบริหารบุกเข้ามาจัดการกับคุณตามยถากรรม" ชานนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แสร้งทำท่ายกแท็บเล็ตขึ้นมาเพื่อกดรหัสปลดล็อก "และผมเชื่อว่า คนพวกนั้นคงไม่ได้ต้องการเพียงแค่ลายเซ็นโอนทรัพย์สินหรอกครับ... พวกทหารรับจ้างขั้วโลกที่กระหายเลือด คงจะมีความสุขมากที่ได้รุมย่ำยีราชินีหิมะแสนสวยคนนี้จนแหลกสลายคามือ"

ภาพจินตนาการอันน่าสะพรึงกลัวที่ชานนท์บรรยาย ทำให้ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจของฉันจนถึงขีดสุด ขนทั่วร่างลุกเกรียว ลมหายใจติดขัด ฉันมองหน้าชานนท์ สลับกับภาพกองกำลังติดอาวุธบนจอโฮโลแกรม

ระหว่างการถูกทหารรับจ้างนับสิบรุมย่ำยีและฆ่าทิ้งอย่างทารุณ กับการยอมจำนนต่อสถาปนิกใหญ่วัยห้าสิบสองปีผู้ทรงเสน่ห์และเปี่ยมอำนาจล้นพ้นผู้นี้... สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและแรงดึงดูดทางเพศอันลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึก ได้บีบบังคับให้ฉันต้องเลือกเส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ

"ยะ... อย่าปลดเกราะนะคะ..." ฉันครางออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มเนียน "ฉันยอมแล้ว... ฉันยอมคุณทุกอย่างแล้วค่ะคุณชานนท์..."

ชานนท์ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาก้าวถอยหลังไปนั่งลงบนโซฟาหนังสีครีมตัวยาวริมสระน้ำแร่ร้อนธรรมชาติ ปลดกระดุมข้อมือแล้วพับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก นั่งไขว่ห้างทอดสายตามองดูฉันประดุจจักรพรรดิที่กำลังรอชมการจำนนของราชินีผู้พ่ายแพ้

"เริ่มต้นที่เครื่องประดับประจำตระกูลของคุณก่อนครับเอเลน่า... ปลดมันทิ้งลงบนพื้นทีละชิ้น"

ด้วยมือที่สั่นเทา ฉันค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดต่างหูไพลินล้อมเพชรน้ำเอกออกจากใบหู ปลดสร้อยคอทองคำขาวประดับไพลินเม็ดโตที่ทอดตัวอยู่เหนือร่องอกขาวผ่อง ปลดกำไลข้อมือและแหวนประจำตระกูล ทิ้งลงบนพื้นไม้ขัดมันดังกึกก้อง เสียงอัญมณีกระทบพื้นเปรียบเสมือนเสียงพังทลายของศักดิ์ศรีราชินีหิมะ

"ดีมากครับ... คราวนี้ ปลดเสื้อโค้ตขนเฟอร์และชุดเดรสสีเงินออกได้แล้ว" ชานนท์สั่งการด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก สายตาคมกริบของเขาจับจ้องอยู่ที่สาบเสื้อของฉันอย่างไม่กะพริบ

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้า ปลายนิ้วเรียวสั่นระริกค่อยๆ ปลดเสื้อโค้ตขนเฟอร์สีขาวตัวหนา ปล่อยให้มันเลื่อนหลุดออกจากลาดไหล่และร่วงหล่นลงไปกองอยู่แทบเท้า จากนั้น ฉันก็เอื้อมมือไปด้านหลัง ค่อยๆ รูดซิปชุดเดรสไหมสีเงินเมทัลลิกลงมาอย่างช้าๆ

ผ้าไหมเนื้อนุ่มแนบเนื้อค่อยๆ เลื่อนหลุดออกจากทรวงอก ผ่าหน้าท้อง แบนราบ และสะโพกผาย ทิ้งตัวลงไปกองเคียงข้างเสื้อโค้ตขนสัตว์ เผยให้เห็นเรือนร่างส่วนบนที่สวมใส่เพียงเสื้อชั้นในผ้าลูกไม้สีขาวโปร่งบาง ทรวงอกอวบอิ่มเต่งตึงคัพดีขนาดมหึมาขาวผุดผ่องดั่งหิมะล้นทะลักพ้นขอบลูกไม้ ยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อดันเนื้อผ้าบางเบาจนเห็นเป็นรอยนูนเด่นชัด เอวคอดกิ่วขาวเนียน และสะโพกผายแน่นตึงที่สวมเพียงกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วที่แทบจะปกปิดเนินเนื้อสวาทอวบอูมไว้ไม่มิด

สายตาของชานนท์วาวโรจน์ไปด้วยประกายแห่งความกระหาย ลำคอของเขาขยับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้เห็นทรวดทรงนาฬิกาทรายอันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของฉัน ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดั่งน้ำนมสะท้อนแสงไฟสีส้มอบอุ่นจากสระน้ำแร่ร้อน ดูน่าสัมผัสและชวนให้ลุ่มหลงจนเกินห้ามใจ

"ถอดชั้นในทั้งสองชิ้นออกด้วยครับ... อย่าให้เหลืออะไรมาบดบังเรือนร่างอันงดงามของคุณ"

ด้วยหัวใจที่เต้นรัวดั่งกลองศึก ฉันเอื้อมมือไปปลดตะขอเสื้อชั้นในลูกไม้สีขาวออก ปล่อยให้บราตัวจิ๋วร่วงหล่น ทรวงอกคัพดีอวบอิ่มเด้งผึ่งออกมาสู่สายตาของเขาอย่างเต็มตา ยอดปทุมถันสีชมพูหวานชูชันด้วยความเย็นของอากาศและความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่าน

จากนั้น ฉันก็ก้มตัวลง ค่อยๆ เกี่ยวขอบกางเกงชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋ว รูดมันลงมาตามแนวเรียวขายาวเนียนละเอียด ผ่านหัวเข่า ข้อเท้า จนหลุดพ้นออกจากปลายเท้าไป

บัดนี้ ฉันยืนเปลือยเปล่าหมดจดหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่เบื้องหน้าของชานนท์!

ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหิมะบริสุทธิ์สะท้อนแสงไอความร้อนจากสระน้ำแร่ เนินเนื้อสวาทอวบอูมไร้ขนเกลี้ยงเกลา มีร่องหลืบสีชมพูสดที่เริ่มมีหยาดน้ำหวานใสซึมเยิ้มออกมาด้วยความกระสันซ่านที่ไม่อาจควบคุมได้ ร่างกายของฉันสั่นสะท้านด้วยความอายและตัณหาที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง

"คุกเข่าลงครับเอเลน่า... คลานเข้ามาหาผม" ชานนท์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาด

ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนแทบห้อเลือด ค่อยๆ ทรุดกายลงคุกเข่าบนพรมขนสัตว์สีขาวอันหนานุ่ม สองมือและสองเข่ายันพื้น ค่อยๆ คลานเข้าไปหาชานนท์ที่นั่งอยู่บนโซฟา สะโพกผายกลมกลึงส่ายไหวไปมาตามจังหวะการคลาน ทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองข้างทิ้งตัวห้อยระย้ากระเพื่อมไหวอย่างยั่วเย้า

เมื่อฉันคลานไปหยุดอยู่ตรงระหว่างขาของเขา ชานนท์ก็เอื้อมมือหนาลงมาลูบไล้เส้นผมสีบลอนด์สว่างยาวสลวยของฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะไล่ปลายนิ้วลงมาตามแนวสันกราม ลำคอระหง และบีบเค้นยอดปทุมถันของฉันเบาๆ จนฉันต้องหลุดเสียงครางหวานออกมาอย่างลืมตัว

"อ๊ะ... อื้มมม..."

ชานนท์ยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปปลดหัวเข็มขัดหนังแท้ของเขาออก เสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ ก่อนที่เขาจะรูดซิปกางเกงสแล็กลงอย่างช้าๆ

สิ่งที่ปรากฏออกมาจากกางเกงชั้นในของเขา ทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ!

ลำเอ็นบุรุษเพศขนาดยักษ์มหึมา ยาวกว่าแปดนิ้วและมีความหนาเกือบเท่าข้อมือของฉัน ดีดผึ่งออกมาตึงเปรี๊ยะต่อหน้าต่อตา! ลำท่อนเนื้อสีเข้มเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนขดเคี้ยวไปตามแนวยาว หัว-วยบานใหญ่สีแดงคล้ำชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำหล่อลื่นที่ไหลซึมออกมาจากรอยแยกตรงส่วนปลาย กลิ่นฟีโรโมนเพศชายอันเข้มข้นแผ่ซ่านเข้าปะทะใบหน้าของฉันจนรู้สึกมึนเมา

นี่คือขนาดและความยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีชายใดในชีวิตของฉันเคยมีมาก่อน มันเปรียบเสมือนแท่งเหล็กกล้าแห่งราคะที่พร้อมจะทะลวงและหลอมละลายธารน้ำแข็งในใจของฉันให้มลายสิ้น!

"ลิ้มรสชาติแห่งผู้ครอบครองของคุณสิครับเอเลน่า..." ชานนท์เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ มือหนาจับศีรษะของฉันให้ขยับเข้าใกล้แก่นกายยักษ์ที่เต้นตุบๆ "อ้าปากดูดกลืนมันเข้าไปให้ลึกที่สุด แสดงให้ผมเห็นว่าราชินีหิมะอย่างคุณ มีความสามารถในการปรนเปรอราชันย์ได้ยอดเยี่ยมเพียงใด!"

ฉันสบตากับชานนท์ด้วยความสับสนและยอมจำนน ลมหายใจอุ่นร้อนของฉันรดรินลงบนส่วนหัวบานใหญ่ ความปรารถนาลึกลับที่เก็บกดมาเนิ่นนานระเบิดออก ฉันค่อยๆ อ้ากลีบปากอวบอิ่มออก ยื่นปลายลิ้นสีชมพูออกไปแตะสัมผัสที่ส่วนยอดของลำเอ็นยักษ์เป็นครั้งแรก... ความร้อนฉ่าและรสชาติเค็มปะแล่มแล่นปราดเข้าสู่ปลายลิ้น ปลุกเร้าให้ความต้องการในกายของฉันลุกโชนประดุจเปลวเพลิงใต้พิภพที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างในค่ำคืนนี้!