เรื่อง เกิดใหม่ในยุคสามก๊ก พร้อมระบบสังหารศัตรูอัปเลเวล!

    หยางเ๳าและ๴า๦พี่น้องเ๣่ากวนเ๱ี๺๷ร่วมมือกัน กำจัดศัตรูที่เข้าขัดขวางจนหมดสิ้น แล้วเร่งเดินทางต่อ

    ไม่รู้ว่าวิ่งหนีมาไกลเท่าใด เมื่อเห็นว่าด้านหลังไม่มีทหารไล่ล่าตามมาทัน พวกเขาจึงหยุดพักลง

    "ผู้น้อยหยางเ๳า นามรองหมิงกวาง ขอบพระคุณทั้ง๴า๦ท่านที่ช่วยชีวิต"

    หยางเ๳าแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก๴า๦พี่น้องเ๣่ากวนเ๱ี๺๷ แล้วเอ่ยแนะนำตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก

    เ๣่าปี่จัดแจงเสื้อผ้า ก่อนจะลุกขึ้นกล่าวว่า "ผู้น้อยเ๣่าปี่ นามรองเสวียนเต๋อ เชื้อสายหลิวเซิ่ง อ๋องจิ้งแห่งเมืองจงซาน สองท่านนี้คือน้องร่วมสาบานของข้า กวนอู นามรองหุนเตี๋ยง และเ๱ี๺๷หุย นามรองเอ๊กเต๊ก"

    กล่าวจบ เขาก็มองไปทางหลิวจง ประสานมือโค้งกาย "คารวะท่านอ๋อง!"

    "เจ้าก็เป็นเชื้อพระวงศ์หรือ?"

    หลิวจงราวกับพบกลุ่มพวกพ้อง ยื่นมือไปกุมมือเ๣่าปี่ไว้อย่างสนิทสนม ทั้งยังเอ่ยด้วยความอิจฉาริษยาว่า "หากข้ามีความ๴า๦ารถเช่นเสวียนเต๋อ คงไม่ต้องตกอับถึงเพียงนี้ เห็นแก่ที่เราสองคนเป็นเชื้อพระวงศ์เหมือนกัน พวกเจ้าต้องคุ้มครองข้ากลับไปให้ได้นะ เมื่อถึงลั่วหยาง ข้าจะกราบทูลขอความดีความชอบให้พวกเจ้าแน่นอน"

    หยางเ๳ารู้สึกว่า หมอนี่เขียนตั๋วสัญญาปากเปล่าจนเสพติดเสียแล้ว

    คำพูดเรื่องขอความดีความชอบ หลิวจงไม่ได้เอ่ยเป็นครั้งแรก

    "บอกตามตรงนะเสวียนเต๋อ ข้ากับฮ่องเต้ แม้จะพบกันน้อยครั้ง แต่ความสัมพันธ์นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว"

    หลิวจงโยนเหยื่อชิ้นใหญ่ออกมาให้อีกครั้ง

    ในใจเ๣่าปี่รู้สึกอิจฉาริษยาอ๋องกานหลิงผู้นี้อยู่ไม่น้อย

    ทุกคนล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่อ๋องกานหลิงหลิวจงกลับมีเมืองศักดินา ใช้ชีวิตสุขสบายยิ่งนัก ส่วนตนกลับทำได้เพียงสานรองเท้าฟางขาย ในใจพลันเกิดความเหลื่อมล้ำขึ้นมา ทันทีที่ได้ยินหลิวจงเอ่ยเช่นนี้ ก็รู้สึกว่าตนเองคว้าโอกาสทองไว้ได้แล้ว

    หากหลิวจงกราบทูลความดีความชอบให้ ไม่แน่ว่าตนเองอาจจะได้เมืองศักดินามาครอบครองบ้าง

    เ๣่าปี่คิดเช่นนั้นในใจ แต่ปากกลับเอ่ยอย่างมีคุณธรรมว่า "ท่านอ๋องโปรดอย่าได้เอ่ยเช่นนี้ พวกข้าออกปราบปรามกบฏก็เพื่อความถูกต้อง เพื่อปกป้องบ้านเมือง มิใช่เพื่อลาภยศสรรเสริญ"

    "กล่าวได้ดี!" หลิวจงส่งเสียงชมเชย

    เมื่อครู่เห็นสองพี่น้องกวนเ๱ี๺๷กล้าหาญยิ่งนัก เขาจึงเร่งกระชับความสัมพันธ์ต่อ "ข้าอายุมากกว่าเสวียนเต๋อไม่กี่ปี หลังจากนี้อย่าได้เกรงใจไปเลย พวกเรานับถือกันเป็นพี่น้อง ข้าขอถือวิสาสะเรียกว่าน้องชายแล้วกัน!"

    "มิกล้า มิกล้า!" เ๣่าปี่เอ่ยตามมารยาท "พี่ชายโปรดพักผ่อนก่อน อีกครู่พวกเราต้องเร่งเดินทางต่อ"

    หยางเ๳าทนดูความเสแสร้งของพวกเขาไม่ไหวจริง ๆ จึงเอ่ยขัดขึ้นว่า "ตามแผนการของเรา ท่านหลูจงหลางควรส่งค่ายถุนฉีมารับตัว เหตุใดจึงเป็นพวกท่าน๴า๦พี่น้องเ๣่า?"

    เ๣่าปี่อธิบายว่า "พวกข้าเดินทางมารับตัวพร้อมกับค่ายถุนฉี แต่เกรงว่าค่ายถุนฉีจะมาไม่ทัน จึงเร่งเดินทางล่วงหน้ามาตลอดคืน โชคดีที่พวกข้ามาถึงไวกว่าก้าวหนึ่ง"

    ‘โชคดีจริง ๆ !’

    หยางเ๳านึกในใจ

    เ๣่าปี่มาได้ประจวบเหมาะยิ่งนัก หากมาช้ากว่านี้อีกนิด เขาคงทำได้เพียงทอดทิ้งหลิวจงแล้ว

    …

    ณ ค่ายใหญ่ของราชสำนัก นอกเมืองกว่างผิง

    "ท่านหลูจงหลาง พวกกบฏมาแล้วขอรับ"

    โจโฉเดินเข้ามาในกระโจมทัพเอ่ยรายงาน

    โลติดรีบเดินออกไปดูที่ค่ายประตู เห็นกองทัพกบฏมุ่งหน้าลงใต้ กำลังจะมาลอบโจมตีค่าย ก็เอ่ยเสียงเข้มว่า "จริงดังที่หยางซือหม่าคาดไว้ ทหารทั้งหมดเตรียมพร้อมรับศึก!"

    ตึง! ตึง! ตึง!

    ภายในค่ายใหญ่ เสียงกลองศึกดังสนั่น

    ทหารจาก๴า๦ค่ายที่เหลือ รวบรวมกำลังพลเดินออกจากค่ายทหาร เพื่อรับศึกกับกองกบฏ

    สงครามพร้อมเปิดฉากทุกเมื่อ

    โลติดนั่งอยู่ใต้ธงทัพหลักคอยบัญชาการการศึก โจโฉและเซี่ยวเว่ยคนอื่น ๆ ชักกระบี่นำทหารเข้าเข่นฆ่า ศัตรูกบฏยกทัพมาเกือบทั้งหมด ฝ่ายราชสำนักจึงต้องรับแรงกดดันมหาศาล

    'ติงมู่ เสิ่นเจี๋ย ต่อไปคงต้องหวังพึ่งพวกเจ้าแล้ว'

    โลติดนึกในใจ

    ยามนี้ติงมู่และเสิ่นเจี๋ยกำลังนำค่ายถุนฉีและค่ายเยว่ฉีบุกทะลวงเข้าไปในกลุ่มศัตรู

    "ท่านเซี่ยวเว่ยทั้งสอง ศัตรูมีความเคลื่อนไหวจริง ๆ ขอรับ เ๱ี๺๷ก๊กส่งทหารมุ่งหน้าลงใต้ เพื่อบุกตีค่ายใหญ่ของพวกเราแล้ว"

    ทหารสอดแนมคนหนึ่งควบม้าเร่งรุดกลับมาจากทางทิศเหนือ เอ่ยรายงานข่าวนี้

    เสิ่นเจี๋ยเอ่ยถามว่า "ติงเซี่ยวเว่ย จะทำอย่างไรดี?"

    "ทำตามแผนต่อ แต่ต้องระมัดระวังให้ดี"

    ติงมู่หันกลับไปมองทหารใต้บังคับบัญชาคนหนึ่ง พลางสั่งการว่า "เจ้าจงนำทหารสองพันนายแยกตัวออกจากพวกเรา ไปรับตัวอ๋องกานหลิง ส่วนกำลังพลค่ายถุนฉีที่เหลือ จงตามข้าไปลอบโจมตีค่ายศัตรู"

    เสิ่นเจี๋ยตวาดสั่ง "คนของค่ายเยว่ฉี ก็จงตามข้าไปลอบโจมตีค่ายศัตรูเช่นกัน!"

    ทหารของสองค่ายแบ่งออกเป็นสองสาย

    ติงมู่และเสิ่นเจี๋ยนำกำลังหลักควบม้าจู่โจมจากด้านหลังของค่ายศัตรู ก่อนจะบุกตรงเข้าไปในค่ายทหารทันที

    "ท่านต้าเสียนเหลียงซือกล่าวไว้ไม่มีผิด โลติดมีอุบายจริง ๆ ทุกคนจงออกไปสังหารศัตรูเสีย!"

    กวนไฮที่ซุ่มอยู่ในค่ายทหาร นำกำลังปรากฏตัวขวางหน้าทหารม้าของทั้งสองค่ายไว้

    เมื่อเห็นดังนั้น ติงมู่ก็ตกใจลนลาน "แย่แล้ว มีศัตรูซุ่มโจมตี!"

    "ตีฝ่าออกไปก่อน!"

    เสิ่นเจี๋ยตวาดเสียงสั่งการ "แล้วค่อยหาโอกาสบุกกลับเข้ามาจุดไฟเผาค่ายศัตรู"

    พวกเขามีทหารม้าเป็นหลัก ความคล่องตัวจึงสูงยิ่ง ทหารราบทั่วไปไม่อาจสกัดไว้ได้ พริบตาเดียวก็บุกทะลวงผ่านไปได้ จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็ยื้อยุดปะทะกันอยู่บริเวณใกล้เคียงค่ายทหารกบฏ

    ตามแผนการเดิมไม่ใช่เช่นนี้ พวกติงมู่นึกไม่ถึงเลยว่า ภายในค่ายศัตรูจะมีศัตรูซุ่มรอโจมตีอยู่

    ติงมู่และเสิ่นเจี๋ยร้อนรุ่มใจยิ่งนัก หลายครั้งที่คิดจะบุกเข้าค่ายศัตรู แต่ก็ถูก-่าธนูของศัตรูสกัดไว้ ทว่าศัตรูเองก็ทำอะไรพวกเขาทั้งสองค่ายไม่ได้เช่นกัน

    พวกหยางเ๳าเร่งเดินทางต่อมาอีกช่วงหนึ่ง

    เสียงม้าตะเบ็งดังมาจากระยะไกล

    เงาร่างของค่ายถุนฉีปรากฏขึ้นตรงหน้า เมื่อมีค่ายถุนฉีมารับตัว ต่อให้ทหารกบฏด้านหลังจะไล่ตามมาทัน ก็ไม่มีสิ่งใดต้องหวาดกลัวอีกต่อไป ในที่สุดพวกเขาก็ทำภารกิจช่วยคนเสร็จสิ้น

    "ยามนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?" หยางเ๳าเอ่ยถามเป็นคนแรก

    นายทหารใต้บังคับบัญชาของติงมู่อธิบายว่า "กองทัพกบฏมุ่งหน้าลงใต้ บุกตีค่ายใหญ่ของพวกเราแล้ว ท่านหลูจงหลางให้ค่ายถุนฉีและค่ายเยว่ฉีแสร้งทำเป็นมารับตัวอ๋องกานหลิง ตามแผนการ ยามนี้น่าจะกำลังลอบโจมตีค่ายศัตรูอยู่ขอรับ"

    "ค่ายถุนฉีและค่ายเยว่ฉีออกไปพร้อมกันเลยหรือ?"

    หยางเ๳าชะงักไป แผนการเดิมของเขาขอเพียงส่งมาค่ายเดียวก็เพียงพอสำหรับการช่วยอ๋องกานหลิงแล้ว

    ยามนี้ส่งออกมาถึงสองค่าย ดูเหมือนจะเกินความจำเป็นไปเสียหน่อย

    "แย่แล้ว หากส่งมาค่ายเดียว เ๱ี๺๷ก๊กอาจจะยังไม่สงสัย แต่หากส่งมาสองค่าย สถานการณ์อาจจะเปลี่ยนไปได้"

    หยางเ๳าเอ่ยอย่างตื่นตระหนก "เสวียนเต๋อ รบกวนท่านนำทหารของฟางรุ่ย คุ้มครองอ๋องกานหลิงกลับไป มอบม้าให้ข้าตัวหนึ่ง พวกเราต้องรีบไปช่วยลอบโจมตีค่ายศัตรูด่วน!"

    กล่าวจบ เขาก็ดึงทหารม้าคนหนึ่งลงมาจากหลังม้า แล้วควบม้าพุ่งตรงไปยังเมืองกว่างจงทันที

    นายทหารผู้นั้นเข้าใจความหมายของหยางเ๳าทันที ร้องอุทานในใจว่าแย่แล้ว ก่อนจะรีบเอ่ยสั่งว่า "รีบตามหยางซือหม่าไปเร็ว!"

    ทหารม้าสองพันนาย พริบตาเดียวก็หายลับไปไร้ร่องรอย

    ทอดทิ้งให้๴า๦พี่น้องเ๣่ากวนเ๱ี๺๷และหลิวจงยืนงงงวยอยู่กับที่

    "หยางซือหม่า ท่านต้องกลับมาให้ได้นะ"

    หลิวจงยังคงซาบซึ้งใจในบุญคุณช่วยชีวิตของหยางเ๳า

    ฟางรุ่ยเองก็อยากจะตามไปด้วย แต่สองขาไม่อาจวิ่งแข่งกับม้าได้ จึงทำได้เพียงยอมจำนน

    กวนอูเอ่ยถามว่า "พี่ใหญ่ พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อ?"

    "กลับไปพบอาจารย์ก่อน!"

    เ๣่าปี่ไม่ค่อยแน่ใจนักว่า โลติดและหยางเ๳ามีแผนการใดกันแน่

    ภารกิจหลักของเขาคือการช่วยคน ยามนี้ช่วยคนได้แล้ว เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

    หยางเ๳าและพวกพ้องควบม้าเร่งรุด จนกระทั่งมาถึงด้านหลังของค่ายศัตรู

    มองออกไปจากระยะไกลเห็นพวกติงมู่ยังคงยื้อยุดปะทะกับกวนไฮอยู่ เมื่อสายตามองไกลออกไปทางทิศใต้ของค่ายศัตรู ก็เห็นทหารโพกผ้าเหลืองบางส่วนเริ่มมุ่งหน้าขึ้นเหนือ เตรียมจะโอบล้อมพวกติงมู่ทั้งสองคน

    สถานการณ์เปลี่ยนไปจริง ๆ การที่ส่งสองค่ายมารับตัวอ๋องกานหลิงสร้างความสงสัยให้แก่เ๱ี๺๷ก๊กจริง ๆ ด้วย

    "รีบไปช่วยท่านเซี่ยวเว่ย!" นายทหารใต้บังคับบัญชาของติงมู่เอ่ยด้วยความร้อนใจ

    "อย่าเพิ่ง!"

    หยางเ๳าสกัดพวกเขาไว้ "ยามนี้เข้าไปสมทบไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก มีแต่จะถูกศัตรูสกัดไว้เช่นกัน สู้ไปทางทิศตะวันตกของค่ายศัตรูดีกว่า ทางนั้นต้องไม่มีคนป้องกันมากแน่ บุกเข้าไปทำลายด้านในเลย ไป!"