เรื่อง พิชิตประตูมิติด้วยอาคม

ตอนที่ 25: อาคมสยบอสรพิษไซเบอร์ และชัยชนะบนคราบเลือด

ฉึก! เปรี้ยงงงงงงง!

งูสายไฟพลาสม่าบนศีรษะของกอร์กอนไซเบอร์ยังคงปล่อยกระแสไฟสีม่วงแล่นเปรี๊ยะ แสงสีม่วงตรงปลายหางลำกล้อง ปืนใหญ่ลำแสงสลายโมเลกุล ชาร์จพลังงานสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ หมายจะเป่าร่างของน้ำมนต์ที่นอนกระอักเลือดอยู่บนพื้นปูนให้กลายเป็นผุยผง!

"น้ำมนต์!"

โมนาตะโกนลั่นด้วยความตกใจสุดขีด เธอใช้ออกด้วยสปีด 50 เท่า พุ่งตัวฝ่า-่าฝนอสรพิษสายฟ้าเข้าไปหมายจะเอาตัวเข้าบัง แต่วิถีการยิงของปืนใหญ่สลายโมเลกุลนั้นกว้างเกินกว่าที่เธอจะผลักเขาหลบได้ทัน!

"โฮสต์! หลับตา! ตั้งสติเข้าสู่สภาวะจิตฌาน!" เสียงเอเต้ตะโกนกังวานลัดวงจรในโสตประสาท "ยันต์เกราะเพชรบนอกแกยังไม่แตก! ถ้านายรวบรวมลมหายใจธาตุปฐวีผสานเข้ากับอักขระอาคมภายในสองวินาที... นายจะสร้าง 'บาเรียอาคมธาตุไฟ' สะท้อนลำแสงมันได้!"

ท่ามกลางความตายที่คืบคลาน น้ำมนต์หลับตาลงทันที...

ในเสี้ยววินาทีแห่งชีวิต เขาลืมความเจ็บปวดที่บาดแผลไหม้บนอก ตัดความกลัวออกจากจิตใจ ละทิ้งเสียงระเบิดรอบข้าง นึกถึงคำสอนของหลวงตาธรรมที่วัดป่า... 'จิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว เมื่อสมาธิมั่นคง ศาสตราวุธใดๆ ก็ไม่อาจระคายผิว'

"โอม นะโม พุทธายะ... ยันตัง สันตัง อัคคีธาตุ มหาเพชรปราการ สัมปะฏิจฉามิ!"

ตู้มมมมมมมมมมมมมมมม!

ปืนใหญ่ลำแสงสลายโมเลกุลยิงลำแสงสีม่วงขนาดใหญ่เท่าลำต้นไม้ยักษ์พุ่งปะทะใส่ร่างของน้ำมนต์เต็มแรง! แรงอัดมหาศาลทำให้แผ่นดินคอนกรีตรอบทิศทางระเบิดถล่มเป็นหลุมลึกกว่าสามเมตร! ฝุ่นควันและคราบเขม่าดำพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!

"น้ำมนต์...!" โมนาทรุดตัวลงคุกเข่า นัยน์ตาสีดำสั่นระริกด้วยความสิ้นหวัง

ทว่า... เมื่อฝุ่นควันค่อยๆ จางลง ภาพเบื้องล่างกลับทำให้ทุกคนต้องตะลึง!

น้ำมนต์ยังคงยืนหยัดอยู่กลางหลุมระเบิด! สองมือของเขากำประสานในท่าปาฏิหาริย์ รอยสักยันต์เกราะเพชรและยันต์เสือเหลียวหลังทั่วร่าง เรืองแสงสีทองคำสุกใสสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์! วงอาคมอักขระขอมโบราณหมุนวนเป็นเกราะบาเรียแสงสีทอง คอยห่อหุ้มและสะท้อนลำแสงสลายโมเลกุลออกไปด้านข้างจนตึกร้างรอบๆ ทรุดตัวถล่มลงมา!

เปรี๊ยะ!

ลำแสงสีม่วงถูกบาเรียอาคมสะท้อนกลับไปสับเข้าใส่ปลายหางปืนใหญ่ของกอร์กอนไซเบอร์เองอย่างจัง! ตู้ม! ปืนใหญ่สลายโมเลกุลตรงหางของมันระเบิดลัดวงจรขาดสะบั้นทันที!

กรี๊ดดดดดดดดด!

อสูรร้ายระดับ 6 กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน!

"มันเปิดช่องว่างแล้ว!" น้ำมนต์ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มทอประกายอาคมอันแกร่งกล้า เขากรึ้กเรียกด้ามดาบพลาสม่าที่ตกอยู่บนพื้นลอยกลับเข้ามาในมือ right hand!

"ผู้กองเดช! ยิงสไนเปอร์ตัดสายไฟงูบนหัวมันซ้ายขวา!" น้ำมนต์ออกคำสั่งเสียงดังก้อง

"จัดไปน้องชาย!"

ปัง! ปัง! ปัง!

ผู้กองเดชและหน่วยสไนเปอร์รัวกระสุนไมโครมานาใส่หัวงูพลาสม่าของมันอย่างแม่นยำ! เปรี้ยง! เปรี้ยง! อสรพิษสายฟ้าบนหัวมันระเบิดขาดกระเด็นไปหลายสิบเส้น ส่งผลให้คลื่นแสงสแกนประสาทของมันรวนและเกิดการลัดวงจร!

"โมนา! สปีดเปิดเกราะแผ่นหลังมันให้ผม!"

"รับทราบ!"

โมนาสลัดความตกใจ เปลี่ยนเป็นความเชื่อมั่นเต็มร้อย! เธอปลดล็อกสปีด 50 เท่า พุ่งตัวเป็นเงาวูบวาบขึ้นไปบนโครงเหล็กตึกร้าง กระโดดเหยียบลงบนไหล่เกราะโลหะของกอร์กอนไซเบอร์ แล้วใช้ถุงมือนาโนที่ห่อหุ้มกำปั้น ชกเข้าที่จุดเชื่อมต่อเกราะแผ่นหลังของมันด้วยท่า 'หมัดนาโนอัดอากาศซ้อนสามชั้น'!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

กร๊อบบ!

แผ่นเกราะโลหะหนาสองชั้นตรงสะบักหลังของอสูรร้ายฉีกขาดออก ปรากฏ 'แกนคริสตัลมานาสีฟ้า' ขนาดเท่าหัวคน ที่กำลังส่องแสงและส่งเสียงเต้น ตึ้ก... ตึ้ก... อยู่ภายใน!

"โอกาสเดียวเจ้าโฮสต์! เคลือบอาคมเต็มขีดจำกัดแล้วแทรงลงไป!" เอเต้ฉายภาพเป้าหมายเรืองแสงสีทองในมโนความคิดของน้ำมนต์!

น้ำมนต์ย่อตัวลงต่ำ รวบรวมพลังสมาธิและธาตุไฟทั้งหมดไว้ที่ข้อมือและปลายดาบพลาสม่า! เขาย่ำเท้าลงบนพื้นปูนจนแตกเป็นรอยร้าว ดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศด้วยท่ามวยไทยโบราณ 'หักงวงไอยรา ผสาน หนุมานพุ่งแหลน'!

เขาทะยานขึ้นสูงหกเมตร ลอยตัวอยู่เหนือแผ่นหลังของกอร์กอนไซเบอร์!

"โอม สิทธิการิยะ... มหาเวทย์ผ่าศาสตรา อักขระยันตัง สัมปะฏิจฉามิ!"

ฉึก! ตู้มมมมมมมมมมมมมมมม!

น้ำมนต์ปักดาบพลาสม่าอาคมลงบนแกนคริสตัลมานาสีฟ้าอย่างแม่นยำและดุดัน! กระแสไฟพลาสม่าผสานกับมหาเวทย์อาคมธาตุไฟ ระเบิดทะลวงเข้าสู่ระบบประสาทชีวภาพภายในร่างของอสูรร้ายระดับ 6 อย่างรุนแรง!

กรี๊ดดดดดดดดดดดด!

กอร์กอนไซเบอร์ส่งเสียงร้องระเบิดความถี่สูงเป็นครั้งสุดท้าย! ลำตัวงูเหล็กขนาดยักษ์ความยาวสิบห้าเมตรเกร็งกระตุกอย่างคลั่งเคลิ้ม วงจรไฟพลาสม่าทั่วร่างลัดวงจรระเบิดทีละส่วน! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ร่างมหึมาของกอร์กอนไซเบอร์ล้มตึงลงทับซากหินโลหะดังกึกก้องสะเทือนไปทั้งหุบเขา! ก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านควันดำและประกายไฟดับสูญไปในที่สุด!

ตุบ!

น้ำมนต์ม้วนตัวลงแตะพื้นดินได้อย่างงดงาม ก่อนจะทรุดลงคุกเข่าด้วยความอ่อนล้าขั้นสุด ดาบพลาสม่าหลุดออกจากมือ รอยสักยันต์บนลำตัวค่อยๆ จางแสงลง เลือดสีแดงสดไหลซึมจากมุมปากและบาดแผลที่อก

โมนาวิ่งฝ่าควันไฟเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ ร่างของทั้งคู่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เขม่าดำ และรอยแผลไหม้ แต่ในนัยน์ตาของคนทั้งสองกลับทอประกายความเชื่อมั่นและผูกพันอย่างถึงที่สุด

"เรา... เราทำสำเร็จแล้วน้ำมนต์" โมนาพูดเสียงสั่น น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลผ่านแก้มที่เปรอะคราบเขม่า

น้ำมนต์ส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ "ครับโมนา... เราฝ่ามันมาได้แล้ว"

ผู้กองเดชและทหารที่เหลือวิ่งเข้ามาล้อมรอบคนทั้งสองด้วยความเคารพและทึ่งในจิตวิญญาณการสู้ชีวิต

"เกือบถูกเป่ากลายเป็นผุยผงแล้วมั้ยล่ะเจ้าโฮสต์!" เอเต้ฉายไฟสปอร์ตไลท์กระพริบปริบๆ "แต่ถือว่าสอบผ่าน! บดขยี้อสูรระดับ 6 ลงได้... ทางเข้า 'หุบเขากลลวง' และทางไปสถาบันวิจัยวิศวกรรมมิติ... เปิดออกอย่างสมบูรณ์แล้ว!"

เบื้องหน้าของพวกเขา ม่านหมอกสีม่วงที่เคยหนาแน่นค่อยๆ แหวกออก เผยให้เห็นเส้นทางมุ่งหน้าสู่สถาบันวิจัยร้าง... ที่ซึ่งความหวังในการติดต่อโลกภายนอกและการปิดประตูมิติกำลังรอคอยพวกเขาอยู่!