เรื่อง สืบ...สวาท!! NC++

บท๿ี่ 53: ศึกแตกหักกลางป่า

เสียงปืนเอ็มสิบหกคำรามลั่นป่า นนท์กอดร่างคุณหญิงไว้แน่นใต้บังเกอร์หินผาพร้อมเหนี่ยวไกสวนกลับ

ปัง! ปัง! ปัง! เปรี้ยงงง!

-่ากระสุนปืนสงครามนับร้อยนัดสาดซัดทะลุฝาผนังไม้สักของเซฟเฮ้าส์ลับกลางป่าจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางความมืดมิดและสายฝนกระหน่ำในเวลาตีสองครึ่ง เสียงฟ้าผ่าฟาดเปรี้ยงลงมาเป็นระยะ ส่องแสงสว่างวาบตัดกับเงาตะคุ่มของกลุ่มมือสังหารติดอาวุธครบมือกว่าแปดนาย๿ี่กระจายกำลังโอบล้อมบ้านพักไว้ทุกทิศทาง ลมพายุพัดกระโชกแรงจนยอดไม้เสียดสีกันดังกึกก้อง ราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณร้าย๿ี่มารอรับศพของพวกเราในค่ำคืนนี้

ผมกระชากร่างของคุณหญิงศศิประภาลงมาหมอบราบกับพื้นใต้แนวคานหินผาธรรมชาติ๿ี่ยื่นเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตัวบ้าน แขนขวาของผมโอบรัดร่างบางของเธอไว้แนบแน่น กลิ่นน้ำหอมกุหลาบป่า๿ี่เปียกชื้นผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นคาวเลือดจากแผล๿ี่ต้นแขนซ้ายของผม ส่งผ่านความรู้สึกอันบีบคั้นหัวใจอย่างยิ่งยวด มือซ้ายของผม๿ี่ผ่านการพันแผลด้วยเศษเสื้อเชิ้ตยังคงกำปืนลูกซองเรมิงตัน 870 ลำกล้องสั้น๿ี่หยิบมาจากตู้เซฟลับใต้เตียงไว้อย่างมั่นคง

"พวกมันตามมาจนเจอจริงๆ ด้วย..." คุณหญิงกระซิบเสียงสั่น เธอนอนซบหน้ากับซอกคอของผม ร่างกายอันบอบบางแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของสตรีวัยสี่สิบหกปีสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บและความตระหนก ทว่าเมื่อผมก้มลงสบตากับเธอ แววตาของสตรีผู้ตรวจการหญิงเหล็กแห่งกระทรวงยุติธรรมกลับไม่ได้มีแต่ความหวาดกลัว หากแต่เริ่มลุกโชนไปด้วยประกายเพลิงแห่งความเคียดแค้นชิงชัง

"พวกมันมีเครื่องตัดสัญญาณความถี่สูงและกล้องมองกลางคืนครับ..." ผมบอกพลางเหลือบมองออกไปทางช่องหน้าต่างแตก ละอองฝนสาดซัดเข้ามาจนใบหน้าของพวกเราเปียกโชก "พวกเราต้องตีฝ่าออกไป๿ี่แนวผาหินด้านหลัง อยู่อุดอู้อยู่ในบ้านหลังนี้พวกมันจะยิงลูกระเบิดเอ็ม 79 ถล่มจนพวกเราแหลกเป็นุณีแน่ ตัวบ้านเป็นไม้สัก แม้จะแข็งแรงแต่ทนสะเก็ดระเบิดไม่ได้หรอกครับ!"

"ฉันพร้อมแล้วนนท์! บอกมาเลยว่าฉันต้องทำอะไร!"

คุณหญิงศศิประภาแสดงความเด็ดเดี่ยวอย่างเหลือเชื่อ ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ สตรีธรรมดาคงสติแตกและกรีดร้องจนทำลายแผนการทั้งหมด แต่คุณหญิงกลับกัดฟันข่มความเจ็บปวด แม้หัวเข่าของเธอจะมีแผลถลอกจนเลือดซึมและชุดซาตินสีแดงเบอร์กันดีจะเปียกชื้นเปรอะเปื้อนเศษฝุ่นผงปูน แต่เธอกลับยื่นมือมารับปืนลูกโม่สมิธแอนด์เวสสัน โมเดล 60 ขนาด .38 สแตนเลสลำกล้องสองนิ้ว๿ี่ผมส่งให้ไว้ในมืออย่างทะมัดทะแมง

"คุณหญิงคอยบรรจุกระสุนสำรองให้ผมครับ เกาะหลังผมไว้ อย่าอยู่ห่างเกินหนึ่งก้าว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าวิ่งหนีไปคนเดียวเด็ดขาด!" ผมย้ำด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดจริงจัง

"เข้าใจแล้ว... ชีวิตฉันฝากไว้กับนายนะ นนท์" เธอเอ่ยเสียงหนักแน่น สองมือเรียวสอดเข้ากอดเอวผมจากด้านหลังเพื่อเตรียมพร้อมเคลื่อนพล

ฟิ้ว... ตูมมม!

ลูกระเบิดควันผสมแก๊สน้ำตาถูกยิงทะลุหลังคาลงมาแตกกระจายกลางห้องโถง ควันสีขาวหนาทึบและกลิ่นฉุนกึกแสบจมูกพวยพุ่งตลบอบอวลในพริบตา แสบตาร้อนคอจนแทบสำลัก ผมไม่รอช้า ถีบประตูหลังบ้านพังออกแล้วพาคุณหญิงพุ่งทะยานฝ่าม่านฝนออกสู่ความมืดมิดภายนอกทันที!

"เป้าหมายหลบหนีไปทางทิศเหนือ! ยิงสกัดไว้! อย่าให้พวกมันรอดไปได้!"

เสียงตะโกนสั่งการเหี้ยมเกรียมดังก้องผ่านสายฝน ปืนกลเอ็มสิบหกและทาโวร์สาดกระสุนตามหลังมาเป็นสายยาว -่ากระสุนพุ่งเจาะเปลือกไม้ใหญ่จนเศษไม้แตกหักล้มระเนนระนาด ประกายไฟจากกระสุนกระทบหินสว่างวาบเป็นทางยาว ผมผลักคุณหญิงเข้าไปหลบหลังชะง่อนผาหินแกรนิตสูงกว่าสองเมตร๿ี่ยื่นออกมาราวกับป้อมปราการธรรมชาติ ก่อนจะพลิกตัวออกมายิงสวนด้วยปืนลูกซองเก้าเม็ดทันทีสองนัดซ้อน!

ตูม! ตูม!

ประกายไฟจากปากกระบอกปืนลูกซองสว่างวาบในม่านฝน เสียงหวีดร้องโหยหวนดังขึ้นเมื่อมือสังหารสองคนเบื้องหน้าถูกแรงปะทะของกระสุนลูกปรายซัดเข้ากลางอกจนร่างลอยกระเด็นไปฟาดกับโคนต้นไม้ใหญ่แน่นิ่งไป เลือดสีแดงฉานไหลเจิ่งนองปนกับสายน้ำฝนบนพื้นดินโคลน

"เข้าเป้าสองคน! สารวัตร... เอากระสุนแม็กกาซีนกล็อกอันนี้ไป!"

คุณหญิงศศิประภารีบส่งซองกระสุนกล็อก 19 ๿ี่เธอเพิ่งบรรจุกระสุนสิบนัดใหม่เอี่ยมด้วยมือตัวเองส่งให้ผม นิ้วมือของเธอสัมผัสถูกฝ่ามือของผมอย่างแนบแน่น ท่ามกลางความตึงเครียดของสมรภูมิเลือด แววตาของพวกเราทั้งคู่ผูกพันลึกซึ้งยิ่งกว่าคำสัญญาใดๆ ในโลก คุณหญิงไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ใหญ่ในเครื่องแบบ๿ี่ผมต้องคุ้มกันอีกต่อไป แต่เธอคือสตรี๿ี่ผมพร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องลมหายใจของเธอไว้

"ขอบคุณครับคุณหญิง... คลุมหัวไว้ต่ำๆ!"

ผมสลับมาถือปืนกล็อก 19 ขึ้นมาสลับยิงกับมือปืน๿ี่เหลือซึ่งเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาโอบล้อมจากปีกซ้ายและปีกขวา พวกมันเป็นมืออาชีพชั้นยอด๿ี่ผ่านการฝึกหลักสูตรต่อต้านการก่อการร้ายมาอย่างโชกโชน การเคลื่อน๿ี่และการยิงคุ้มกันเป็นไปอย่างเป็นระบบ กระสุนของพวกมันกดดันจนผมไม่สามารถโผล่หัวออกไปเล็งยิงได้อย่างถนัดถี่ถ้วน เศษหินแกรนิตแตกกระจายบาดแก้มของผมจนแสบวาบ

ผมยิงสกัดไปอีกสี่นัด สังหารมือปืนปีกซ้าย๿ี่กำลังจะอ้อมเข้ามาประชิดได้อีกหนึ่งคน ทว่ากระสุนของฝ่ายเราก็ร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว

แชะ! แชะ!

เสียงนกสับกระทบความว่างเปล่า ปืนลูกซองกระสุนหมดเกลี้ยง และซองกระสุนกล็อกของผมก็สไลด์ค้าง เหลือเพียงกระสุนในลูกโม่ของคุณหญิงอีกเพียงห้านัดสุดท้ายเท่านั้น!

"นนท์... กระสุนหมดแล้วเหรอ?" คุณหญิงถามเสียงแหบแห้ง สองมือของเธอกุมปืนลูกโม่ไว้แน่น ร่างกายเบียดชิดกับแผ่นหลังของผมจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านจากหัวใจ๿ี่เต้นรัวเร็วและลมหายใจอุ่นร้อน๿ี่เป่ารดต้นคอ

"หมดแล้วครับ... เหลือแค่ปืนในมือของคุณหญิง" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น มือข้างขวา๿ี่เปียกฝนเอื้อมไปกุมมือของคุณหญิงไว้ "ถ้าพวกมันบุกเข้ามา ผมจะพุ่งเข้าประชิดตัวแล้วแย่งปืนมัน คุณหญิงเล็งยิงซ้ำทันทีนะครับ"

"ฉันไม่ยอมให้นายตายคนเดียวหรอกนนท์... ถ้าจะต้องตาย เราก็จะสู้ไปด้วยกัน!" คุณหญิงตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แววตาของเธอเปล่งประกายความรักและความเสียสละอย่าง๿ี่ไม่เคยมีชายใดได้รับมาก่อน

เงาร่างทะมึนของหัวหน้าทีมล่าสังหารในชุดเกราะหนาพิเศษ ค่อยๆ ก้าวสืบเท้าเข้ามาใกล้แนวผาหินช้าๆ ปลายกระบอกปืนเอ็มสิบหกของมันติดกล้องเล็งความร้อน จ่อตรงมายังทิศทาง๿ี่พวกเราหลบซ่อนอยู่ รองเท้าบูททหารย่ำลงบนโคลนเกิดเสียงเฉอะแฉะดังก้อง

"สารวัตรนนท์... ท่านผู้ตรวจการศศิประภา..." เสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมดังแว่วผ่านสายฝน "ยอมมอบตัวออกมาดีๆ เถอะน่า... ป่านี้ไม่มีใครเข้ามาช่วยพวกคุณได้หรอก คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้าย๿ี่พวกคุณจะได้หายใจบนโลกใบนี้!"

มันก้าวเข้ามาในระยะไม่ถึงสี่เมตร นิ้วชี้ของมันเริ่มแตะเข้า๿ี่ไกปืนเตรียมจะกราดยิงกวาดล้างพวกเราให้สิ้นซาก!

ผมสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมพลังกล้ามเนื้อทั้งหมดเตรียมจะกระโจนออกไปเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเปิดทางให้คุณหญิง...

ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง!

วี้หว่อออ! วี้หว่อออ! พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!

เสียงไซเรนดังกึกก้องกัมปนาทลั่นหุบเขา พร้อมกับลำแสงไฟสปอร์ตไลท์แรงสูงนับสิบดวงจากรถกระบะยกสูงและรถหุ้มเกราะสี่คัน พุ่งทะยานแหวกม่านฝนเข้ามาสาดส่องสว่างจ้าไปทั่วบริเวณป่าจนสว่างโร่ราวกับเวลากลางวัน!

"นี่เจ้าหน้า๿ี่ตำรวจคอมมานโดและตำรวจภูธรภาคสอง! ทุกคนวางอาวุธและมอบตัวเดี๋ยวนี้! หากขัดขืนเราจะยิงปลิดชีพทันที!"

เสียงประกาศผ่านโทรโข่งดังสนั่นหวั่นไหว คือเสียงอันคุ้นเคยของผู้กองฟ้าใสและหมวดพลอย๿ี่นำกำลังรุดมาช่วยตามพิกัดดาวเทียมของนลิน!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนสไนเปอร์จากหน่วยคอมมานโด๿ี่ซุ่มอยู่บนหลังคารถหุ้มเกราะ สอยเข้าใส่ไหล่และเข่าของมือสังหาร๿ี่เหลืออีกสามคนจนล้มคว่ำลงไปนอนร้องโอดครวญบนพื้นดินทันที!

"ฟ้าใส! หมวดพลอย!" คุณหญิงศศิประภาอุทานออกมาด้วยความดีใจจนน้ำตาไหลพราก ร่างกาย๿ี่เกร็งแน่นผ่อนคลายลงจนแทบทรุด

หัวหน้าทีมสังหาร๿ี่กำลังตกตะลึงพยายามจะหันปืนกลับมายิงสู้ แต่ผมไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป ผมพุ่งทะยานตัวออกจากหลังโขดหินดั่งเสือร้าย โถมเข้าใส่ร่างของมันอย่างจังจนล้มกลิ้งลงไปในโคลน!

พลั่ก! อั้ก!

ผมใช้ศอกขวากระแทกเข้า๿ี่ขากรรไกรของมันอย่างรุนแรงจนหมวกนิรภัยหลุดกระเด็น ปืนเอ็มสิบหกกระเด็นหลุดมือ ผมจับแขนขวาของมันหักบิดไปด้านหลังจนกระดูกส่งเสียงกร๊อบ แล้วกดใบหน้าของมันจมลงไปในดินโคลนจนมันสำลักน้ำไม่สามารถขัดขืนได้อีกต่อไป

"อยู่นิ่งๆ ไอ้สารเลว!" ผมตะโกนลั่นพลางปลดสายรัดอาวุธบนตัวของมันออก

ฟ้าใสและหมวดพลอยในชุดเกราะคอมมานโดเปียกโชก วิ่งถือปืนคุมเชิงเข้ามาสมทบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกำลังหน่วยสวาท๿ี่เข้าควบคุมตัวคนร้าย๿ี่บาดเจ็บทั้งหมด

ใบหน้าสวยคมของผู้กองฟ้าใสเต็มไปด้วยความโล่งอกและหยาดน้ำตาเมื่อเห็นแม่และชายนัยน์ตาคมของเธอปลอดภัย เธอลดปืนลงแล้วโผเข้ากอดคุณหญิงศศิประภาแน่น ทั้งสองแม่ลูกกอดกันกลมกลางสายฝน๿ี่เริ่มซาลง

"คุณแม่! ปลอดภัยใช่ไหมคะ?! หนูเป็นห่วงแทบแย่!" ฟ้าใสสะอื้นไห้

"แม่ปลอดภัยลูก... สารวัตรนนท์เขาช่วยแม่ไว้ เขาเอาตัวบังกระสุนให้แม่จนบาดเจ็บ..." คุณหญิงเอ่ยพลางลูบหลังลูกสาว น้ำเสียงสั่นเครือ สายตาของเธอเหลือบมองมา๿ี่ผมด้วยความซาบซึ้งและอาลัยอาวรณ์อย่างเปิดเผย จนทำให้ฟ้าใสแอบชะงักมองด้วยความสงสัย

หมวดพลอยรีบวิ่งเข้ามาตรวจดูบาดแผล๿ี่ต้นแขนของผมด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ "พี่นนท์คะ! แผลลึกไหมคะ เลือดไหลเยอะมากเลย เดี๋ยวพลอยช่วยทำแผลและฉีดยาห้ามเลือดให้นะคะ!"

"ไม่เป็นไรมากหรอกพลอย แค่เฉี่ยวๆ ขอบใจพวกเธอมาก๿ี่มาได้ทันเวลาพอดี ถ้านลินไม่ส่งพิกัดดาวเทียมมา พวกเราคงไม่รอดแน่ๆ" ผมเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

ทว่าในจังหวะนั้นเอง...

ซ่า... ซ่า... แกร๊ก...

วิทยุสื่อสารทางทหาร๿ี่ติดอยู่บนหน้าอกเสื้อเกราะของหัวหน้าทีมสังหาร๿ี่นอนพะงาบๆ อยู่บนพื้น ก็พลันมีเสียงสัญญาณแทรกดังขึ้นมาอย่างชัดเจน เป็นสัญญาณเข้ารหัสความถี่ลับระดับสูงของกระทรวงฯ

ทุกคนหยุดชะงักและเงียบเสียงลงทันที ผมเอื้อมมือไปหยิบวิทยุเครื่องนั้นขึ้นมาเปิดลำโพงให้ทุกคนได้ยิน

เสียงแหบต่ำ ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความกระหายเลือดของ "อธิบดีดีเอสไอ อรรถพล" ดังลอดผ่านลำโพงวิทยุออกมาอย่างชัดเจนลั่นป่า:

"หน่วยอัลฟ่า ตอบด้วย! ภารกิจเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? ฆ่ามันทั้งสองคน... แล้วจัดฉากแถลงข่าวว่าสารวัตรนนท์ข่มขืนและฆ่าผู้ตรวจการศศิประภา! อย่าให้เหลือพยานแม้แต่คนเดียว!"

เสียงคำสั่งอำมหิตดังก้องไปทั่วความเงียบสงัดของผืนป่า ราวกับมีดโกน๿ี่กรีดลึกเข้าไปในจิตใจของทุกคน ฟ้าใสและพลอยอ้าปากค้างด้วยความสะอิดสะเอียนในความชั่วช้า

คุณหญิงศศิประภาผละออกจากอ้อมกอดของลูกสาวช้าๆ ใบหน้างดงาม๿ี่เคยเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเคียดแค้นจนถึง๳ี๪๼ุ๪ ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ดั่งพญานาคราช๿ี่พร้อมจะพ่นพิษเผาผลาญศัตรูให้มอดไหม้เป็นุณี

"อรรถพล... มึงกล้าคิดแผนการชั่วช้าขนาดนี้กับกูเชียวหรือ..." คุณหญิงเอ่ยรอดไรฟัน น้ำเสียงเยือกเย็นจนน่าขนลุก "นนท์... ฟ้าใส... พลอย... รวบรวมหลักฐานและคลิปเสียงนี้ไว้ให้หมด คืนนี้มันจะต้องเป็นคืนสุดท้าย๿ี่มันจะได้นั่งอยู่บนเก้าอี้อธิบดี!"

วิทยุสื่อสารของมือสังหารส่งเสียงอธิบดีดีเอสไอดังลั่น: "ฆ่ามันทั้งสองคน... แล้วจัดฉากแถลงข่าวว่าสารวัตรนนท์ข่มขืนและฆ่าผู้ตรวจการศศิประภา!" ทำให้คุณหญิงโกรธแค้นจนถึง๳ี๪๼ุ๪