เรื่อง สืบ...สวาท!! NC++

บทที่ 171: สมรภูมิน้ำแข็ง

เสียงกึกก้องของปืนกลยุทธวิธีและประกายสะเก็ดระเบิดสะท้อนผนังน้ำแข็งพันปีจนละลายกลายเป็นไอน้ำร้อนจัด คลื่นความร้อนจากกระสุนพลาสมาและลำแสงเลเซอร์ความเข้มข้นสูงแผดเผาบรรยากาศภายในถ้ำน้ำแข็งใต้พิภพจนอุณหภูมิที่เคยติดลบต่ำกว่าหกสิบองศาเซลเซียสพุ่งทะยานขึ้นจนกลายเป็นนรกขนาดย่อม ควันกำมะถันและไอน้ำสีขาวขุ่นพวยพุ่งตลบอบอวล บดบังทัศนวิสัยจนเห็นเพียงแสงเลเซอร์สีแดงและน้ำเงินที่สาดตัดกันไปมาอย่างดุเดือด

ผม—พลตำรวจเอก นนท์ ยอดบุรุษพญาอินทรีแห่งวงการตำรวจสากล ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองกำลังร่วมพันธมิตรพิทักษ์โลก กระชับปืนเล็กยาวจู่โจมควอนตัม "สกายสไตรเกอร์" แนบอก แผ่นหลังกำยำแนบชิดกับเสาน้ำแข็งทรงกระบอกขนาดมหึมาที่ทำหน้าที่ค้ำยันเพดานถ้ำ เสียงกระสุนพลังงานกระทบผิวน้ำแข็งจนสะเก็ดน้ำแข็งแหลมคมแตกกระจายว่อนดั่ง-่าฝน กลิ่นไหม้ของโลหะผสมและโอโซนเข้มข้นฟุ้งกระจายไปทั่วทางเดินใต้พิภพ

"ท่านจอมพลคะ! กองกำลังไซบอร์กเวรยามของเซเรบัสกำลังรุกคืบเข้ามาจากปีกขวา อีกสิบห้าวินาทีจะถึงแนวกั้นของเราค่ะ!"

เสียงรายงานอันเฉียบขาดและหนักแน่นของสารวัตรพลอย นายตำรวจสาวแว่นผู้เด็ดเดี่ยว ดังผ่านระบบสื่อสารอินคอมข้างหูของผม แม้จะอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่เสียงระเบิดดังกัมปนาท แต่ความนิ่งและสมาธิอันเป็นเลิศของพลอยยังคงทำให้ข้อมูลทุกคำชัดเจนไร้ที่ติ แว่นสายตากรอบเงินของเธอสะท้อนแสงไฟวาบวับขณะที่เธอย่อตัวยิงคุ้มกันอยู่หลังแท่นหินน้ำแข็ง

"พลอย ควบคุมแนวยิงกดดันไว้ อย่าให้พวกมันข้ามสะพานน้ำแข็งมาได้เด็ดขาด!" ผมสั่งการกลับไปด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและเยือกเย็น "อลิสรา หน่วยคอมมานโดแห่งคาร์ลสไตน์พร้อมหรือยัง?"

"พร้อมถวายชีวิตเคียงข้างท่านค่ะ ท่านจอมพลของข้าพเจ้า!" เจ้าหญิงอลิสราแห่งราชวงศ์คาร์ลสไตน์ขานรับด้วยน้ำเสียงหวานกังวานทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณแห่งขัตติยนารี ร่างระหงของเจ้าหญิงสาวในชุดเกราะเบานาโนสูทสีขาวบริสุทธิ์ ขยับปืนกลพลาสมาประทับบ่าด้วยท่วงท่าสง่างามประดุจนางพญาหงส์กลางสมรภูมิ ใบหน้าสวยคมคายของเธอเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น สายตาสีมรกตคู่งามทอดมองผมด้วยความภักดีและความรักอันลึกซึ้ง

เบื้องหน้าของพวกเราคือทางเข้าสู่ "โดมใต้พิภพเซเรบัส ไพรม์" (Cerberus Prime Underdome) มหาป้อมปราการเหล็กกล้าที่ซ่อนตัวอยู่ใต้แผ่นน้ำแข็งทวีปแอนตาร์กติกา ลึกลงไปใต้ดินกว่าสี่กิโลเมตร ที่แห่งนี้คือศูนย์บัญชาการสุดท้ายของ ลอร์ดเซเรบัส ผู้นำสูงสุดแห่งเครือข่ายเนบิวลาทมิฬ องค์กรก่อการร้ายระดับจักรวาลที่หมายทำลายล้างความมั่นคงของดาวโลกและกอบโกยทรัพยากรพลังงานทั้งหมดไปเป็นของตน

ความหนาวเหน็บภายนอกอาจกัดลึกถึงกระดูก แต่ภายในหัวใจของผมและเหล่ายอดดวงใจทั้งสิบเอ็ดคน เปลวเพลิงแห่งความยุติธรรมและความมุ่งมั่นกำลังลุกโชนอย่างไม่มีวันมอดดับ การเดินทางข้ามห้วงอวกาศ ฝ่าพายุหิมะขั้วโลก และการเสียสละของเพื่อนร่วมรบนับไม่ถ้วน นำพาพวกเรามาสู่จุดแตกหัก ณ วินาทีนี้

ประตูบานยักษ์ทรงกลมของโดมสร้างจากโลหะผสมไททาเนียมและแร่ควอนตัม หนาหลายสิบฟุต มีป้อมปืนกลอัตโนมัติหกกระบอกคอยยิงสาดกระสุนพลังงานออกมาอย่างบ้าคลั่ง หุ่นรบไซบอร์กรูปร่างคล้ายแมงมุมเหล็กนับร้อยตัวกำลังไต่ลงมาจากผนังน้ำแข็ง ดวงตาเลเซอร์สีแดงก่ำของพวกมันจับจ้องมาที่ทีมคอมมานโดของผมอย่างหมายจะฉีกร่างพวกเราให้เป็นชิ้นๆ เสียงขากลไกโลหะกระทบพื้นหินดังกราวรูด ชวนให้ขนหัวลุก

"รดา ดารินทร์ เจาะระบบป้อมปืนอัตโนมัติและโครงข่ายสัญญาณพวกมันได้หรือยัง?" ผมส่งสัญญาณไปยังหน่วยสนับสนุนทางยุทธวิธีบนยานแม่ลอยฟ้า

"เรียบร้อยแล้วค่ะพี่นนท์ขา!" คุณหนูรดาตอบกลับมาอย่างร่าเริง แม้สถานการณ์จะคับขัน นิ้วเรียวของเธอพรมลงบนคีย์บอร์ดแสงเลเซอร์ด้วยความเร็วสูง "หนูส่งโทรจันควอนตัมเข้าไปลัดวงจรตัวจ่ายไฟหลักแล้ว ในสาม... สอง... หนึ่ง... บ๊ายบายเจ้าป้อมเหล็ก!"

"และดารินทร์ได้ทำการตัดคลื่นกวนสัญญาณประสาทของพวกไซบอร์กแล้วค่ะพี่นนท์ ระบบตอบสนองพวกมันช้าลงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ลุยได้เต็มที่เลยค่ะ!" เสียงหวานสุขุมของ ดร.ดารินทร์ เสริมเข้ามาอย่างแม่นยำ

สิ้นเสียงหวานใสของสองสาว ป้อมปืนอัตโนมัติทั้งหกกระบอกก็เกิดประกายไฟช็อตแตกเปรี๊ยะๆ ควันดำพวยพุ่งออกจากข้อต่อกลไก ก่อนที่ปากกระบอกปืนทั้งหมดจะห้อยตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง!

"จังหวะนี้แหละ... ทุกหน่วย บุกทะลวง!"

ผมตะโกนก้อง สปริงข้อเท้าพุ่งทะยานออกจากที่กำบังดั่งลูกธนูหลุดจากแล่ง ปืนควอนตัมในมือของผมระเบิดกระสุนพลังงานสูงเข้าใส่ศีรษะของหุ่นไซบอร์กแมงมุมตัวหน้าสุดจนระเบิดกระจายกลายเป็นเศษเหล็ก พลอยและอลิสรานำหน่วยคอมมานโดบุกประกบซ้ายขวา สาดกระสุนเข้าใส่กองทัพไซบอร์กอย่างแม่นยำและไม่ปรานี

การต่อสู้ระยะประชิดดำเนินไปอย่างดุเดือดและรวดเร็ว เพลงมวยไทยโบราณผสานพลังงานจลน์ควอนตัมของผมทำให้ทุกหมัดและลูกเตะหนักหน่วงดั่งค้อนปอนด์เหล็กกล้า หุ่นไซบอร์กตัวหนึ่งพุ่งกรงเล็บเหล็กแหลมคมเข้าใส่ลำคอของผม ผมเอี้ยวตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว คว้าข้อมือกลไกของมันแล้วบิดกระชากด้วยแรงมหาศาลจนสายไฟขาดสะบั้น ก่อนจะเหวี่ยงศอกกลับเข้าใส่แผงวงจรส่วนหัวของมันจนยุบเข้าไปข้างใน

หุ่นไซบอร์กอีกสองตัวพยายามจะพุ่งเข้ามาล็อกตัวผมจากด้านหลัง ทว่าร่างเพรียวระหงของเจ้าหญิงอลิสรากลับกระโจนเข้ามาขวาง ดาบปลายปืนเลเซอร์ของเธอตวัดฟาดฟันเป็นวงโค้งสีเงิน ตัดขาดข้อต่อขากลไกของพวกมันจนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น สารวัตรพลอยไม่รอช้า ยิงซ้ำเข้าที่แกนพลังงานจนพวกมันสิ้นฤทธิ์ทันที

"ขอบใจมาก อลิสรา พลอย" ผมส่งสายตาขอบคุณหญิงงามทั้งสอง

"เพื่อท่านจอมพล ข้าพเจ้ายินดีแลกด้วยเลือดเนื้อค่ะ" อลิสราเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มหวานจับใจ นัยน์ตาสีมรกตทอประกายหยาดเยิ้มแม้เหงื่อเม็ดเล็กๆ จะผุดพรายบนหน้าผากเนียน

"ทางเข้าเปิดโล่งแล้วค่ะท่านจอมพล!" พลอยรายงานพลางขยับแว่นสายตาที่เปื้อนคราบเขม่าดินปืนเล็กน้อย ใบหน้าสวยคมของเธอขึ้นสีระเรื่อด้วยความตื่นเต้นจากการรบ ทรวดทรงอกอิ่มสะพรั่งกระเพื่อมไหวตามจังหวะหอบหายใจ

"ยอดเยี่ยมมากทุกคน" ผมพยักหน้ารับ สบตากับอลิสราและพลอยด้วยความชื่นชม "แต่ศึกที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เซเรบัสรู้แล้วว่าเราเข้ามา มันจะต้องงัดไพ่ตายใบสุดท้ายออกมาแน่นอน เตรียมตัวให้พร้อม"

ผมก้าวเดินนำทุกคนผ่านประตูเหล็กกล้าที่บิดเบี้ยวเข้าสู่โถงบัญชาการศูนย์กลางของเซเรบัส ไพรม์

ภายในห้องขนาดมหึมาดั่งสนามฟุตบอล เสาค้ำยันทำจากโลหะผสมสีดำทมิฬลวดลายแปลกประหลาด เพดานโค้งสูงประดับด้วยหน้าจอดิจิทัลนับร้อยที่กำลังกะพริบแจ้งเตือนระดับสีแดงฉาน อากาศภายในห้องนี้เย็นยะเยือกและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย เสียงเครื่องจักรขนาดยักษ์ทำงานครางกระหึ่มอยู่ใต้แผ่นพื้นโลหะ

และตรงใจกลางห้อง บนแท่นยกสูง มีร่างหนึ่งยืนตระหง่านรอคอยพวกเราอยู่

ร่างนั้นคือ ลอร์ดเซเรบัส ผู้นำสูงสุดแห่งเนบิวลาทมิฬ! มันสวมชุดเกราะโครงกระดูกเหล็กเสริมพลังงานควอนตัมสีดำด้าน ไหล่ทั้งสองข้างติดตั้งท่อระบายความร้อนที่พ่นไอสีม่วงออกมาเป็นระยะ ใบหน้าของมันซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเหล็กกล้าที่สลักรูปหัวสุนัขสามหัวแห่งขุมนรก ดวงตาสีโลหิตหลังหน้ากากจ้องมองผมด้วยความเคียดแค้นชิงชังและบ้าคลั่ง

"ในที่สุดเจ้าก็คลานมาถึงที่นี่จนได้... พญาอินทรีแห่งสยาม" เสียงของเซเรบัสแหบพร่าและก้องกังวานผ่านเครื่องขยายเสียงในหน้ากาก ดังกังวานก้องไปทั่วห้องโถง "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการทำลายกองยานขยะและลูกสมุนระดับล่างของข้า จะหยุดยั้งชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้วของโลกใบนี้ได้?"

"การก่อการร้ายอันโสมมและไร้สาระของแกจบลงแล้ว เซเรบัส!" ผมก้าวขึ้นหน้า ยกปืนเล็งตรงไปยังหัวใจของมัน แววตาคมกริบของผมดุดันไร้ความปรานี "ยอมจำนนเสีย มอบรหัสหยุดยั้งระบบอาวุธ แล้วรับโทษทัณฑ์ตามกฎหมายสากล หากยังดื้อดึง ที่นี่จะเป็นหลุมฝังศพของแก!"

"ฮ่าๆๆๆๆ! กฎหมายสากลงั้นหรือ? ศาลโลกงั้นหรือ? ช่างน่าหัวเราะสิ้นดี!" เซเรบัสระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะของมันดังก้องสะท้อนผนังเหล็กจนน่าสะพรึงกลัว "คนอย่างข้าไม่เคยอยู่ใต้กฎหมายของใคร! ข้าคือผู้สร้างระเบียบใหม่ของจักรวาล และหากข้าไม่ได้ครอบครองมัน... ก็อย่าหวังว่าใครหน้าไหนจะได้เสวยสุขบนโลกใบนี้!"

มันค่อยๆ ยกมือเหล็กขึ้นแตะที่แผงควบคุมกลางหน้าอกของชุดเกราะ เสียงกลไกไฮดรอลิกทำงานเบาๆ

แกร๊ก... วืดดดดดดด!

แผ่นเกราะหน้าอกหนาเตอะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นแกนทรงกลมโปร่งแสงขนาดเท่าผลส้มโอ ภายในแกนนั้นมีสสารสีม่วงเข้มกำลังหมุนวนด้วยความเร็วสูง ส่งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอันรุนแรงจนทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวและส่งเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู แสงสีม่วงสว่างวาบสะท้อนเงาของความพินาศบนใบหน้าของทุกคน

"นี่คือเครื่องปฏิกรณ์ปฏิสสารรุ่นต้นแบบ (Antimatter Core Reactor)!" เซเรบัสประกาศก้อง แววตาหลังหน้ากากลุกโชนด้วยไฟแห่งความบ้าคลั่ง "มันเชื่อมต่อกับชีพจรหัวใจของข้า! หากหัวใจของข้าหยุดเต้น หรือหากข้ากดชนวนนับถอยหลัง พลังงานปฏิสสารนี้จะปลดปล่อยออกมาทำลายล้างธารน้ำแข็งแอนตาร์กติกาให้ละลายในพริบตา! คลื่นยักษ์สึนามิสูงหลายร้อยเมตรจะกลืนกินทุกทวีปบนโลก! มวลมนุษยชาติจะจมดิ่งสู่ก้นบึ้งสมุทรพร้อมกับข้า!"

เซเรบัสยกนิ้วเหล็กขึ้นวางเหนือปุ่มกระตุ้นชนวนฉุกเฉิน มันแสยะยิ้มชั่วร้ายที่มองไม่เห็นใต้หน้ากาก

"ว่าอย่างไรล่ะ พญาอินทรี? เจ้าจะกล้ายิงข้าไหม? กระสุนเพียงนัดเดียวที่พรากชีวิตข้า จะกลายเป็นชนวนจุดระเบิดกลืนกินดาวเคราะห์ดวงนี้ทันที!"

ใบหน้าของสารวัตรพลอยและเจ้าหญิงอลิสราซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นระดับพลังงานทำลายล้างที่หน้าจอมอนิเตอร์ของชุดสูทแสดงผล ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงฉานเริ่มกะพริบถี่ๆ

นี่คือวิกฤตการณ์ชี้ชะตาโลกที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างแท้จริง! หากพลาดพลั้งเพียงเสี้ยววินาทีเดียว โลกทั้งใบจะถึงกาลอวสานคามือของจอมวายร้ายผู้นี้!