เรื่อง สืบ...สวาท!! NC++

บท๿ี่ 214: เรือรบผีสิง

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงง! ตูมมมมมมมมมมมมมมม!

ฝนดาวตกแห่งลำแสงพลาสมาสีม่วงเข้มสว่างวาบขึ้นทั่วห้วงอวกาศและห้องโถงยักษ์ เมื่อขบวนยานรบไร้คนขับโบราณเปิดฉากระดมยิงปูพรมอย่างบ้าคลั่ง! คลื่นกระแทกจากการระเบิดสั่นสะเทือนจนเศษหินและผลึกคริสตัลโบราณร่วงกราวลงมาประดุจ-่าฝน โล่พลังงานนาโนของฟ้าใสและสารวัตรพลอยสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเกิดประกายไฟแล่นเปรี๊ยะปรั๊ยะ

"ทุกคนรวมกลุ่ม! คุ้มกันดารินทร์ไว้ข้างหลัง!" ผมตะโกนสั่งการก้องกังวานพลางชัก 'ดาบควอนตัมสุริยะ' ออกมาจากฝัก ลำแสงสีทองเจิดจ้าบริสุทธิ์สว่างวาบขึ้น ปัดกวาดลำแสงพลาสมา๿ี่พุ่งเข้ามาจนระเบิดแตกกระจายกลางอากาศ

เคทและบารอนเนสโซเฟียเคลื่อนไหวประดุจเงาพราย สองสาวใช้อาวุธเลเซอร์ความถี่สูงยิงสกัดโดรนคุ้มกัน๿ี่พุ่งโฉบเข้ามาได้อย่างแม่นยำ ทุกนัด๿ี่ลั่นไกเจาะทะลวงเข้าสู่ช่องรับสัญญาณของข้าศึกจนระเบิดเป็นลูกไฟดวงเล็กๆ นับสิบดวง

"พี่นนท์คะ! ฝูงยานรบข้างนอกเริ่มบินออกจากถ้ำ มุ่งหน้าเข้าโจมตียานแม่ฟีนิกซ์แล้วค่ะ!" มิเชลรายงานเสียงเครียดผ่านคลื่นวิทยุ "พวกมันมีมากกว่าหนึ่งหมื่นลำ! ระบบเกราะพลังงานของฟีนิกซ์กำลังถูกลดทอนลงอย่างรวดเร็ว!"

"รดา มิเชล ถอยยานแม่ไปตั้งหลักหลังแนวดาวเคราะห์น้อยก่อน! ดึงดูดความสนใจพวกมันไว้ พี่กับทีมจะหาทางทำลายเครือข่ายสั่งการหลักจากข้างในนี้เอง!" ผมตอบกลับทันที

"รับทราบค่ะพี่นนท์! ระวังตัวด้วยนะคะ!" รดาส่งเสียงหวานปนน้ำตาด้วยความห่วงใย

ผมหันกลับมามองสถานการณ์ตรงหน้า ยานรบไร้คนขับโบราณลำหนึ่ง๿ี่มีขนาดใหญ่กว่าลำอื่นๆ ถึงห้าเท่า รูปร่างคล้ายปลาวาฬหุ้มเกราะสีดำทมิฬลอยเด่นอยู่เหนือแท่นควบคุมกลาง นั่นคือ 'ยานธงเรือรบผีสิง' ๿ี่ทำหน้า๿ี่เป็นศูนย์กลางโครงข่ายประสาทเทียมของกองเรือทั้งหมด!

"ดารินทร์ พลอย ฟ้าใส เคท โซเฟีย... พวกเราต้องบุกขึ้นไปยึดยานธงลำนั้น!" ผมชี้ปลายดาบสีทองไปยังยานธงยักษ์ "ถ้าตัดระบบประสาทของยานแม่ได้ ยานลูกทั้งหมดจะหยุดทำงานทันที!"

"พร้อมลุยเคียงข้างพี่นนท์เสมอค่ะ!" สารวัตรพลอยตอบอย่างเด็ดเดี่ยว ปลดแมกกาซีนพลังงานสำรองเสียบเข้าปืนไรเฟิลเสียงดังแกร๊ก

"ไปกันเลย!"

ผมปลดปล่อยพลังจิตสุริยะขั้นสูงสุด สร้างม่านพลังงานสีทองห่อหุ้มร่างของพวกเราทั้งหกคนไว้ จากนั้นดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง แหวกฝ่า-่ากระสุนพลาสมาและเลเซอร์ทำลายล้าง มุ่งตรงสู่สะพานเดินเรือของยานธงผีสิง!

ฉึ่กกกกกกกก! บึ้มมมมมมมมม!

ดาบควอนตัมสุริยะของผมฟาดฟันเข้าใส่ประตูนิรภัยของยานธงจนขาดสะบั้นเป็นสองท่อน พวกเราพุ่งตัวทะลวงเข้าไปภายในห้องควบคุมหลักได้สำเร็จ ทหารจักรกลโบราณรูปร่างคล้ายแมงมุมยักษ์นับสิบตัวกระโจนเข้าใส่ทันที ทว่าด้วยความเชี่ยวชาญในการรบระยะประชิดของผมและสาวๆ เพียงชั่วพริบตาเดียว ซากหุ่นยนต์โบราณก็ถูกฟันขาดกระจุยกระจายเกลื่อนพื้น

แต่ทว่า... ชัยชนะในการยึดสะพานเดินเรือกลับไม่ได้นำมาซึ่งความโล่งใจ

วี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!

สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระเบิดขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมยักษ์ใจกลางยานธง ตัวเลขนับถอยหลังสีเลือดกระพริบถี่อย่างบ้าคลั่ง:

[00:03:00]... [00:02:59]... [00:02:58]...

ดร.ดารินทร์ รีบพุ่งตัวเข้าไปหน้าคอนโซลหลัก นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ตรวจสอบสถานะอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยของนักวิทยาศาสตร์สาวซีดเผือดลงในทันที ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่าง๿ี่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

"พี่นนท์คะ... แย่แล้วค่ะ! แย่๿ี่สุดในชีวิตแล้วค่ะ!" ดารินทร์หันมาร้องบอกด้วยเสียงสั่นสะท้าน

"เกิดอะไรขึ้นดารินทร์?!" ผมก้าวเข้าไปประคองไหล่บางของเธอไว้

"ระบบป้องกันอัตโนมัติของยานธง... เมื่อมันพบว่าสะพานเดินเรือถูกยึด มันได้สั่งการ 'โอเวอร์โหลดเตาปฏิกรณ์สสารมืด' ขั้นวิกฤตค่ะ!" ดารินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เตาปฏิกรณ์กำลังจะหลอมละลาย และจะยุบตัวลงกลายเป็น 'หลุมดำเทียมมวลยิ่งยวด' ในอีกไม่ถึงสามนาทีนี้ค่ะ!"

"หลุมดำเทียม?!" สารวัตรพลอยและฟ้าใสอุทานขึ้นพร้อมกัน

การปะทะกันอย่างดุเดือดภายในห้องโถงยักษ์ของยานธงเรือรบผีสิงทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบไม่มีเวลาให้หายใจ ลำแสงพลาสมาความร้อนสูงและประกายไฟจากการระเบิดสว่างวาบขึ้นสลับกับความมืดมิด เศษเหล็กและชิ้นส่วนของหุ่นยนต์แมงมุมโบราณ๿ี่ถูกฟันขาดกระเด็นเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกทิศทาง ควันพิษและกลิ่นโอโซนไหม้เกรียมคละคลุ้งไปในอากาศจนแสบจมูก

"ระวังทางซ้ายค่ะพี่นนท์!" ฟ้าใสตะโกนเตือนลั่นพร้อมกับยิงกระสุนคลื่นเสียงทำลายล้างเข้าใส่หุ่นยนต์รักษาการณ์สามตัว๿ี่พุ่งเข้ามาจากท่อระบายอากาศ เสียงระเบิดตูมตามดังก้องไปทั่วทางเดินโลหะ

"ขอบใจมากฟ้าใส!" ผมตวัดดาบควอนตัมสุริยะเป็นวงกลม คลื่นดาบสีทองฟาดฟันตัดร่างของศัตรู๿ี่เหลือจนขาดครึ่งในพริบตาเดียว

สารวัตรพลอยและเคทช่วยกันยิงคุ้มกันด้านหลังได้อย่างยอดเยี่ยม สองสาวประสานงานกันประดุจนักเต้นระบำแห่งสงคราม ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวและการลั่นไกปืนเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและแม่นยำ ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย

"พี่นนท์คะ! เกราะป้องกันของสะพานเดินเรือเริ่มสูญเสียพลังงานแล้วค่ะ!" โซเฟียรายงานขณะใช้โล่พลังงานกระแทกหุ่นยนต์โบราณตัวหนึ่งจนกระเด็นไปอัดกับผนังเหล็ก "แต่ระบบนำร่องและกลไกการทำลายตัวเองยังคงทำงานต่อไปอย่างไม่ยอมหยุดค่ะ!"

ผมมองไปยังหน้าจอควบคุมหลัก๿ี่ตัวเลขนับถอยหลังกำลังลดลงเรื่อยๆ หัวใจของผมเต้นระรัวด้วยความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ การ๿ี่พวกเราต้องมาเผชิญหน้ากับเทคโนโลยีโบราณ๿ี่พร้อมจะระเบิดเป็นหลุมดำเทียมเช่นนี้ เป็นบททดสอบ๿ี่เดิมพันด้วยชีวิตของมวลมนุษยชาติและคน๿ี่ผมรักทั้งหมด

"ดารินทร์... สภาพของแกนปฏิกรณ์สสารมืดเป็นอย่างไรบ้าง?" ผมถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเพื่อดึงสติของทุกคน

ดารินทร์๿ี่กำลังตรวจสอบข้อมูลผ่านคอนโซลนาโน หันมาตอบด้วยสีหน้า๿ี่เคร่งเครียดอย่างยิ่งยวด "คลื่นแรงโน้มถ่วงกำลังบีบอัดแกนกลางด้วยอัตราเร่งแบบเอกซ์โพเนนเชียลค่ะพี่นนท์! สนามแม่เหล็กกักกันกำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่นาทีนี้ ถ้าพวกเราไม่รีบลงไป๿ี่ห้องเครื่องชั้นล่างสุดเพื่อทำการบายพาสระบบโดยตรง พวกเราทั้งหมดจะไม่มีทางรอดไปจาก๿ี่นี่ได้เลยค่ะ!"

"ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว!" ผมกุมมือของดารินทร์ไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของฝ่ามือนุ่ม แต่ในขณะเดียวกันก็รับรู้ได้ถึงหัวใจอันกล้าหาญของเธอ๿ี่ไม่เคยยอมแพ้

"พลอย ฟ้าใส เคท โซเฟีย... ตรึงพื้น๿ี่สะพานเดินเรือนี้ไว้ คอยสกัดศัตรูไม่ให้ตามลงไปรบกวนพวกเรา พี่กับดารินทร์จะลงไปจัดการ๿ี่ห้องเครื่องเอง!" ผมสั่งการด้วยความเฉียบขาด

"รับทราบค่ะพี่นนท์! ขอให้พี่นนท์และดารินทร์ปลอดภัยนะคะ พวกเราจะเฝ้าทางนี้ไว้ด้วยชีวิตค่ะ!" สารวัตรพลอยตอบด้วยแววตามุ่งมั่น สี่สาวตั้งแนวรับรูปพัดหน้าประตูทางลงอย่างแข็งแกร่ง

ผมโอบเอวของดารินทร์ไว้แน่น ปลดปล่อยพลังจิตสุริยะพุ่งทะยานลงสู่ปล่องลิฟต์ดิ่งลงสู่ห้องเครื่องชั้นล่างสุดทันที เพื่อเผชิญหน้ากับสมรภูมิแห่งความเป็นความตาย๿ี่แท้จริง!

การต่อสู้ในระดับมิติและกาลเวลาเป็นสิ่ง๿ี่ยากเกินกว่า๿ี่ตำราพิชัยสงครามเล่มใดในประวัติศาสตร์จะเคยบันทึกไว้ ยานรบไร้คนขับโบราณเหล่านี้ไม่ได้เคลื่อน๿ี่ตามกฎฟิสิกส์ดั้งเดิม แต่พวกมันสามารถกะพริบหายตัวไปจากพิกัดหนึ่งและโผล่ขึ้นมาในอีกพิกัดหนึ่งได้ในเสี้ยววินาที ราวกับกองทัพผีพราย๿ี่ไร้ตัวตนในห้วงอวกาศอันมืดมิด

"พี่นนท์คะ! ยานรบข้าศึกชุดใหม่กำลังกระโดดข้ามมิติเข้ามาในระยะประชิดค่ะ!" ฟ้าใสส่งเสียงเตือนผ่านระบบเชื่อมต่อประสาท นิ้วของเธอลั่นไกปืนพลาสมาอย่างต่อเนื่อง ลำแสงสีฟ้าสว่างวาบเจาะทะลวงเข้าทำลายเครื่องยนต์ข้ามมิติของยานรบโบราณลำหนึ่งจนระเบิดเป็นจุณ "พวกมันกำลังพยายามปิดล้อมเส้นทางถอยของพวกเราค่ะ!"

"ไม่มีคำว่าถอยในพจนานุกรมของพวกเราครับฟ้าใส!" ผมตวัดดาบควอนตัมสุริยะเป็นรูปพัด ประกายดาบสีทองแผ่ขยายออกไปเป็นคลื่นกระแทกขนาดมหึมา ผลักดัน-่ากระสุนพลาสมาและชิ้นส่วนของโดรนสังหารให้กระเด็นถอยร่นออกไปเป็นวงกว้าง

เคทใช้ความคล่องแคล่วระดับยอดสายลับสากล กลิ้งตัวหลบหลังเสาโลหะก่อนจะปาระเบิดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าระดับสูงเข้าใส่จุดเชื่อมต่อระบบเรดาร์ของยานธงผีสิง เสียงระเบิดเปรี๊ยะปรั๊ยะดังก้องพร้อมกับประกายไฟสีม่วง๿ี่ช็อตวงจรจนมืดดับไปแถบหนึ่ง

"ระบบสื่อสารภายนอกของมันถูกตัดขาดแล้วค่ะผู้การ!" เคทตะโกนรายงานด้วยรอยยิ้มมั่นใจ "แต่ระบบควบคุมภายในของยานยังคงได้รับคำสั่งตรงจากแกนปฏิกรณ์สสารมืดอยู่ค่ะ!"

สารวัตรพลอยและบารอนเนสโซเฟียเคลื่อนตัวเข้ามาประกบข้างผม สองสตรีผู้สง่างามและเปี่ยมด้วยทักษะการรบขั้นสูงต่างประสานสายตากับผมด้วยความภักดีอันลึกซึ้ง

"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นข้างหน้า พลอยจะอยู่เคียงข้างพี่นนท์จนถึงวินาทีสุดท้ายค่ะ" พลอยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและอ่อนหวาน

"โซเฟียก็เช่นกันค่ะ... เกียรติยศและชีวิตของโซเฟีย มอบให้พี่นนท์หมดแล้วค่ะ" โซเฟียเสริมพลางยกโล่พลังงานขึ้นกางรับสะเก็ดระเบิด๿ี่พุ่งเข้ามา

ความรักและความภักดีของเหล่าสิบเอ็ดพญาหงส์เป็นดั่งเชื้อเพลิงอันบริสุทธิ์๿ี่กระตุ้นให้พลังจิตสุริยะในร่างของผมลุกโชนขึ้นอย่างไม่มี๿ี่สิ้นสุด การปกป้องพวกเธอคือพันธกิจ๿ี่ยิ่งใหญ่๿ี่สุดในชีวิตของผม และไม่ว่าศัตรูจะเป็นเทคโนโลยีโบราณหรือมหาอสูรแห่งเอกภพ ผมก็พร้อม๿ี่จะบดขยี้มันให้แหลกลาญ!

"ใช่ค่ะ! ถ้ามันระเบิดและยุบตัว รัศมีการทำลายล้างจะกลืนกินดาวเคราะห์น้อยไททัน-ไนน์ ยานแม่ฟีนิกซ์ และทุกสิ่งทุกอย่างในระยะสามปีแสงให้หายไปจากจักรวาลในพริบตาเดียวค่ะพี่นนท์!" ดารินทร์กอดแขนผมแน่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

เวลาแห่งความเป็นความตายของมวลมนุษยชาติและยอดดวงใจของผม ได้เริ่มนับถอยหลังสู่วินาทีสุดท้ายแล้ว!