เรื่อง ทะยานฝ่าห้วงแห่งราคะ

เมื่อสูบฉีดความใคร่จนหยดสุดท้าย ชายรูปร่างผอมซูบก็ถอน '-วย'ที่เหี่ยวลงเล็กน้อยแต่ยังคงแดงก่ำออกจากร่องหีของเรน่า เสียงดัง ป๊อก!ดังขึ้นพร้อมกับ 'น้ำอสุจิ'สีขาวขุ่นจำนวนมหาศาลที่ทะลักล้นออกมาจากปากทางหีที่บานโบ๋ น้ำกามอุ่นๆ ไหลย้อยลงมาตามง่ามขาและหยดแหมะลงบนพื้นแท่นควบคุม ชายผอมปล่อยมือจากเส้นผมของเธอ ปล่อยให้ร่างของผู้นำสูงสุดแห่งโลกร่วงหล่นลงไปนอนกองกับพื้น๪๶่า๫หมดสภาพ เรน่านอนหอบหายใจรวยริน ร่างกายสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและเจ็บปวด

"ถุย!"

ชายผอมถ่มน้ำลายรดร่างที่เปลือยเปล่าของเธอ ก่อนจะยกเท้าที่สวมรองเท้าหนังราคาแพงขึ้นเหยียบลงบนใบหน้าอันงดงามขององค์อัครดาริกาภิบาล มันออกแรงกดฝ่าเท้าขยี้ลงบนแก้มของเธอ๪๶่า๫เหยียดหยาม

"กูเริ่มเบื่ออีนี่แล้วว่ะ..." มันบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด สายตามองลงมาที่เรน่าราวกับมองเศษขยะ "เ-็ดจนหีหลวมหมดแล้ว เมื่อไหร่สภาจะได้ 'อีส้วมสาธารณะ' ตัวใหม่มาให้พวกกูเล่นวะ"

ในขณะที่มันกำลังบ่นอยู่นั้นเอง ประตูบานเลื่อนด้านหลังแท่นบัญชาการก็เปิดออก ปรากฏร่างของชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมสูทหรูหรา ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกสภาผู้ทรงอำนาจอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา ชายคนนี้ไม่ได้มามือเปล่า แขนทั้งสองข้างของมันโอบรัดเอวผู้หญิงสองคนที่นุ่งน้อยห่มน้อย สวมเพียงเศษผ้าซีทรูบางเบาที่แทบจะไม่ได้ปกปิดสิ่งใดเลย

แต่สิ่งที่น่าเวทนาและสะท้อนความวิปริตขั้นสุดยอด คือสิ่งที่ชายอ้วนท้วมคนนั้นกำลัง 'จูง' ตามหลังมาด้วย...

มันคือ ผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้เดินด้วยสองขา แต่เธอกำลังคลานสี่ขาอยู่บนพื้นราวกับสุนัข! ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าล่อนจ้อน ผิวพรรณขาวซีดเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงและรอยฟกช้ำ ลำคอระหงถูกสวมทับด้วยปลอกคอหนังสีดำเส้นหนาที่มีหนามแหลมประดับอยู่ ปลอกคอนั้นถูกล่ามด้วยสายจูงโซ่โลหะเส้นใหญ่ ซึ่งปลายสายอยู่ในมือของชายร่างท้วม

หญิงสาวในสภาพ 'สัตว์เลี้ยง' คลานตามผู้เป็นนายมา๪๶่า๫เชื่องช้า หัวเข่าและฝ่ามือของเธอถลอกปอกเปิกจากการถูกบังคับให้คลานบนพื้นแข็งๆ มาเป็นเวลานาน ดวงตาของเธอเหม่อลอย ไร้ซึ่งประกายแห่งชีวิตหรือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ ริมฝีปากของเธอเผยอออกเล็กน้อย มีน้ำลายไหลย้อยลงมาตามคาง เธอยอมละทิ้งความเป็นคน๪๶่า๫สมบูรณ์แบบ เมื่อชายร่างท้วมหยุดเดิน เธอก็รีบคลานเข้าไปหมอบกราบแทบเท้าของมัน เอาใบหน้าถูไถกับรองเท้าของมัน๪๶่า๫เอาใจราวกับสุนัขที่รอคอยเศษอาหาร

"ฮ่าๆๆ! อดใจรออีกหน่อยเถอะว่ะสหาย" ชายร่างท้วมหัวเราะร่วน พลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยคางของหญิงสาวที่หมอบอยู่บนพื้น "เดี๋ยวอีกไม่นาน 'อีนี่' ที่มึงเหยียบหัวอยู่มันก็จะถูกสภาปลดระวางแล้ว แล้วเราก็จะได้ของเล่นตัวใหม่ สดๆ ซิงๆ มาย่ำยีเล่นให้หนำใจไปเลย"

มันกวาดสายตามองลงไปยังเจ้าหน้าที่นับร้อยคนที่อยู่เบื้องล่าง "นึกแล้วก็น่าหัวเราะว่ะ มึงดูไอ้พวกขยะข้างล่างนั่นสิ... พวกมันทำงานกันงกๆ บูชาพวกผู้หญิงโง่ๆ นี่เป็นพระเจ้า... พวกมันไม่รู้เลยสักนิด ว่าคนที่มันชื่นชม ไม่ว่าจะเป็นกัปตันยานที่กำลังบินขึ้นไป หรืออีนี่ที่บอกว่าเป็นผู้นำสูงสุดของโลก... แท้จริงแล้ว แม่งก็เป็นแค่ 'โถส้วมระบายความใคร่' ของพวกเรานี่เอง! ฮ่าๆๆๆ!"

เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายของสมาชิกสภาทั้งสองดังก้องไปทั่วศูนย์บัญชาการ ในขณะที่เจ้าหน้าที่ระดับล่างยังคงก้มหน้าก้มตาทำงาน ทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่เห็น และไม่รับรู้ถึงความโสมมที่เกิดขึ้นเหนือหัวของพวกตนแม้แต่น้อย

...

ตัดกลับมาที่อวกาศอันเวิ้งว้างไกลโพ้น...

ยานขนส่งระดับแนวหน้า Elysium-9 ได้ทะยานพ้นเขตชั้นบรรยากาศของโลกเข้าสู่ห้วงอวกาศที่มืดสนิท ทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกประดับประดาไปด้วยหมู่ดาวนับล้านดวงที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีที่ถูกโปรยปรายลงบนผืนกำมะหยี่สีดำ

ภายในสะพานเดินเรือ เอลิเซ่กำลังยืนเกาะกระจกบานยักษ์ ดวงตาสีอความารีนของเธอเบิกกว้าง ทอประกายสะท้อนแสงดาวระยิบระยับ ภาพความยิ่งใหญ่และงดงามของจักรวาลของจริงที่อยู่ตรงหน้า ทำให้หญิงสาวลืมเลือนความหวาดระแวงและความกังวลใจไปจนหมดสิ้น มันช่างบริสุทธิ์และสวยงาม แตกต่างจากความโสมมบนพื้นโลกที่เธอเพิ่งจากมา๪๶่า๫สิ้นเชิง

"มัวแต่เหม่ออะไรอยู่ เอลิเซ่" เสียงของเซเรน่าดังขึ้น เรียกสติของหญิงสาวให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง "รายงานสถานะการเดินทางสิ"

"ข... ขอโทษค่ะกัปตัน!" เอลิเซ่รีบสะดุ้งตัว หันกลับมาก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ก่อนจะรายงานด้วยเสียงฉะฉาน "ตัวยานเข้าสู่วงโคจรเสถียรแล้วค่ะ ระบบขับเคลื่อนปกติ เราจะเดินทางเข้าสู่สถานีวาร์ปไดร์ฟเพื่อทำการคำนวณพิกัด ในอีก 48 ชั่วโมงค่ะ!"

"ดีมาก" เซเรน่าพยักหน้า เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ สะพานเดินเรือที่ตอนนี้ระบบ AI เข้าควบคุมการบินส่วนใหญ่แล้ว "ตอนนี้ระบบออโต้ไพล็อตทำงานเต็มรูปแบบแล้ว งั้นพวกเราไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ... เดินทางมาเหนื่อยๆ ฉันจะพาเธอไปที่ห้องนอนของเรา"

เอลิเซ่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "เอ๋? ห้องนอนของเรา... หมายความว่า ขึ้นไปบนห้องนอน... แล้วห้องนอนของกัปตันกับดิฉัน จะเป็นห้องนอนรวมกันเหรอคะ?"

เซเรน่าหันมายิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่แฝงความนัยบาง๪๶่า๫ "ทำไมล่ะ? รังเกียจที่จะนอนห้องเดียวกับฉันงั้นเหรอ?"

"ม... ไม่ค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ!" เอลิเซ่รีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน กลัวผู้บังคับบัญชาจะเข้าใจผิด "ดิฉันแค่แปลกใจน่ะค่ะ ยานขนส่งลำนี้ออกจะใหญ่โตมโหฬาร มีพื้นที่ตั้งมากมาย ทำไมเขาถึงจัดให้กัปตันกับผู้ช่วยต้องไปนอนรวมกันในห้องเดียวเฉยๆ ล่ะคะ?"

เซเรน่ายกยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังเดินนำหน้าไปทางประตูทางออก "ก็เพื่อ 'ความสะดวก' ยังไงล่ะเด็กน้อย"

"ความสะดวก? สะดวกเรื่องอะไรเหรอคะ?" เอลิเซ่รีบเดินตามไปติดๆ ความสงสัยยังคงเกาะกินในใจ

"เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ... และเธอก็จะเข้าใจสาเหตุทั้งหมด๪๶่า๫ถ่องแท้ ยิ่งเมื่อเธอได้รู้ถึง 'กฎ' ของยานลำนี้" เซเรน่าตอบทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินนำเอลิเซ่ออกจากสะพานเดินเรือ มุ่งหน้าเข้าสู่โซนที่พักอาศัย

ระหว่างทางที่เดินไปตามโถงทางเดิน เซเรน่าก็เริ่มอธิบายงานคร่าวๆ เพื่อกลบเกลื่อนความสงสัย "งานของพวกเราในฐานะผู้ควบคุมยานน่ะ ไม่มีอะไรซับซ้อนมากหรอก ก็แค่นำพายานเคลื่อนที่ไปจนถึงจุดวาร์ปไดร์ฟ พอข้ามระบบดาวไปถึงซีริอุส-บี เราก็เทียบท่า ส่งของควบคุมพิเศษให้พวกเหมืองแร่ โหลดแร่กลับมา แล้วก็เดินทางกลับ... ก็แค่นั้นแหละ"

"เอ่อ... นี่ไม่ใช่ 'กฎ' ที่กัปตันพูดถึงตอนงานรับปริญญาใช่มั้ยคะ?" เอลิเซ่ถามซ้ำ

"ไม่ใช่จ้ะ นี่เป็นแค่หน้าที่ตามปกติ" เซเรน่าตอบเรียบๆ

เมื่อเดินลึกเข้าไปในโซนพักอาศัยของลูกเรือ บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง ลูกเรือชายหลายคนที่เดินสวนไปมาหรือยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าห้องพัก ต่างหยุดชะงักและหันมามองพวกเธอ เอลิเซ่เริ่มรู้สึกได้ถึงสายตาที่คุกคามหนักขึ้นกว่าตอนเพิ่งขึ้นยานเสียอีก สายตาทุกคู่พุ่งเป้ามาที่หน้าอก Cup G ที่เต่งตึงล้นทะลักอยู่ใต้บอดี้สูท และต้นขาที่โผล่พ้นถุงน่องของเธอ

เอลิเซ่รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เธออยากจะยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอกเพื่อบดบังร่องอกของตัวเองเอาไว้ หรือไม่ก็ดึงกระโปรงให้ยาวลงมาอีกนิด แต่ด้วยความที่เธอสวมเครื่องแบบและกำลังเดินตามกัปตัน เธอจึงต้องฝืนทำตัวสง่าผ่าเผย หญิงสาวเริ่มเกิดความขัดแย้งในใจ 'ทำไมกันนะ... ทำไมรัฐบาลถึงออกแบบชุดของกัปตันและผู้ช่วยให้มันรัดรูปและโชว์ร่องอกขนาดนี้? มันไม่เห็นจะทะมัดทะแมงตรงไหนเลย เหมือนจงใจตัดมาให้พวกผู้ชายพวกนี้มองชัดๆ มากกว่า...'

ความสงสัยของเธอถูกขัดจังหวะลง เมื่อเซเรน่าเดินมาหยุดอยู่ที่โถงกว้างกลางทางเดิน ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของโซนที่พักอาศัย ตรงหน้าของพวกเธอคือทางเข้าขนาดใหญ่ที่เปิดโล่งกว้าง ภายในตกแต่ง๪๶่า๫หรูหรา มีเตียงนอนคิงไซส์ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง มีโซฟา โซนอาบน้ำ และตู้เสื้อผ้าครบครัน

"ถึงแล้วล่ะ... นี่คือห้องพักของเรา" เซเรน่าผายมือเข้าไปด้านใน

เอลิเซ่เบิกตากว้าง กวาดสายตามองเข้าไปในห้องอันหรูหรานั้นด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันกลับมามองกรอบประตูที่ว่างเปล่า

"น... นี่ห้องนอนเหรอคะ?" เอลิเซ่ชี้มือสั่นๆ ไปที่ทางเข้า "แต่ว่า... ถ้าเป็นห้องนอน ทำไมถึง... ไม่มีประตูล่ะคะ!?"

หญิงสาวช็อกสุดขีด ห้องพักส่วนตัวของพวกเธอที่ตั้งอยู่ใจกลางดงลูกเรือชาย กลับไม่มีประตูปิดกั้น ไม่มีระบบล็อคใดๆ ทั้งสิ้น มันเปิดโล่งอ้าซ่าให้ใครต่อใครเดินผ่านไปมาสามารถมองเห็นทุก๪๶่า๫ภายในห้องได้๪๶่า๫ทะลุปรุโปร่ง!

แต่ก่อนที่เซเรน่าจะได้อ้าปากตอบคำถามของหญิงสาวผู้ไร้เดียงสา...

"ก็เพื่อแบบนี้ไงล่ะจ๊ะ กัปตันคนสวย..."

เสียงห้าวทุ้มและแหบพร่าของลูกเรือชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับวงแขนล่ำสันที่สวมชุดช่างเครื่องเปื้อนน้ำมัน เอื้อมเข้ามาสวมกอดรัดเอวคอดกิ่วของกัปตันเซเรน่าจากทางด้านหลัง๪๶่า๫จาบจ้วง!

ชายคนนั้นไม่หยุดแค่อาการกอด มันสอดมือหยาบกร้านทั้งสองข้างทะลุเข้าไปใต้เสื้อโค้ทตัวนอกของเซเรน่า ตะปบขยำเข้าที่หน้าอกคัพใหญ่อันปราศจากเสื้อชั้นในของกัปตันสาว๪๶่า๫ป่าเถื่อน! มันบีบขยี้ก้อนเนื้อทั้งสองข้าง๪๶่า๫รุนแรงจนเนื้อนมปลิ้นทะลักออกตามง่ามนิ้ว

"อ๊ะ!... อ๊าส์..."

แทนที่เซเรน่าจะขัดขืนหรือจับชายคนนั้นทุ่มลงพื้น กัปตันสาวผู้สูงศักดิ์กลับแอ่นอกรับสัมผัสนั้น๪๶่า๫เต็มใจ เธอหลับตาพริ้ม เผยอริมฝีปากร้องครางกระเส่าออกมา๪๶่า๫หน้าไม่อาย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้มและตัณหาที่ปะทุขึ้นในพริบตา

ชายคนนั้นซุกหน้าลงสูดดมซอกคอของเซเรน่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแสยะยิ้มโรคจิตให้กับเอลิเซ่ที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนก และเฉลยความจริงอันโหดร้ายด้วยน้ำเสียงสกปรก

"ที่ห้องนี้มันไม่ต้องมีประตู... ก็เพื่อเปิดทางให้พวกกู สามารถเดินเข้ามา 'เ-็ด'พวกมึงได้ตลอดเวลาไงล่ะวะ อีตัวดี!"

สิ้นเสียงหยาบโลนอันน่าสะอิดสะเอียน เอลิเซ่ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ภาพของกัปตันเซเรน่า ไอดอลที่เธอเทิดทูนบูชา กำลังถูกลูกเรือชายชั้นต่ำลวนลามกอดรัดและขยำหน้าอก๪๶่า๫จาบจ้วงตรงหน้า ทำให้สมองของหญิงสาวช็อกจนขาวโพลนไปชั่วขณะ ทว่า เมื่อเธอเห็นเซเรน่าหลับตาพริ้มร้องครางด้วยความเคลิบเคลิ้มแทนที่จะขัดขืน เอลิเซ่ก็เข้าใจไปเองว่ากัปตันกำลังถูกข่มขู่หรือถูกทำร้ายจนสู้ไม่ได้

"น... นี่พวกแกทำอะไรกัปตันน่ะ! ปล่อยกัปตันเดี๋ยวนี้นะ! พวกแกกำลังละเมิดกฎหมายทหารนะ!" เอลิเซ่แผดเสียงตะโกนโวยวายลั่น รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อปกป้องเจ้านายของตน

แต่ก่อนที่หญิงสาวจะได้ก้าวเท้าเข้าไปช่วย ทันใดนั้นเอง... วงแขนหนาของลูกเรือชายอีกคนหนึ่งที่แอบย่องมาเงียบๆ ก็สวมกอดรัดร่างบางของเธอจากทางด้านหลัง๪๶่า๫รวดเร็วและรุนแรง!

"ไม่ต้องกลัวไปหรอกน้องสาว..." เสียงกระซิบแหบพร่าและกลิ่นตัวเหม็นเปรี้ยวดังขึ้นที่ข้างหูของเธอ "เดี๋ยวเธอก็ชิน... เรื่องแบบนี้มันเป็น 'เรื่องปกติ' ของยานลำนี้แหละว่ะ!"

หมับ!!

พูดจบ ฝ่ามือหยาบกร้านทั้งสองข้างของชายคนนั้นก็ตะปบเข้าที่หน้าอกขนาด Cup G ของเอลิเซ่๪๶่า๫จัง! มันไม่ได้สัมผัสด้วยความทะนุถนอม แต่มันออกแรง 'บีบขยำ' ก้อนเนื้อเต่งตึงที่ถูกดันทรงอยู่ภายใต้บอดี้สูทรัดรูป๪๶่า๫รุนแรงป่าเถื่อน แรงบีบนั้นมหาศาลจนหน้าอกของเธอแทบจะแหลกคามือ

"อ๊ายยย!! ปล่อยนะ!" เอลิเซ่กรีดร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวดปนตกใจ เธอพยายามดิ้นรนขัดขืน เอี้ยวตัวและใช้ข้อศอกกระทุ้งไปด้านหลังเพื่อสลัดให้หลุดตามที่เคยเรียนศิลปะการต่อสู้ CQC มา แต่ทว่าเรี่ยวแรงของหญิงสาวกลับเหือดหายไปจนหมดสิ้นเมื่อจุดอ่อนไหวถูกบีบเคล้น๪๶่า๫หนักหน่วง ร่างกายของเธออ่อนระทวยลงไปอยู่ในอ้อมกอดของเดรัจฉาน

ในขณะที่เธอกำลังดิ้นรน๪๶่า๫สิ้นหวัง เอลิเซ่ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา เมื่อพบว่าบริเวณโถงทางเดินหน้าห้องพัก เริ่มมีลูกเรือชายจำนวนมากทยอยเดินเข้ามาสมทบเรื่อยๆ พวกมันมีทั้งช่างเครื่องหน้าตามันเยิ้ม ทหารยามร่างยักษ์ และวิศวกรผอมแห้ง ทุกคนล้วนก้าวเข้ามาในห้องนอนที่ไร้ประตูด้วยแววตาหื่นกระหายราวกับฝูงหมาป่าที่กำลังรุมล้อมลูกแกะตัวน้อย บรรยากาศภายในห้องที่เคยหรูหรา บัดนี้มืดมนและเต็มไปด้วยรังสีแห่งการคุกคาม

ลูกเรือคนที่กอดรัดเอลิเซ่ไม่ยอมหยุดแค่นั้น มันล้วงมือหยาบๆ สอดแทรกเข้าไปในคอเสื้อบอดี้สูทที่เว้าลึก ฝ่ามือของมันสัมผัสเข้ากับผิวเนื้อขาวเนียนบริสุทธิ์ของเธอโดยตรง มันบีบขยำทรวงอกนุ่มหยุ่น๪๶่า๫เมามันส์พลางส่งเสียงครางในลำคอ๪๶่า๫พึงพอใจ

"อูยยย... เต็มไม้เต็มมือดีจริงๆ ว่ะ!" มันพูดด้วยน้ำเสียงหื่นกาม "นมโคตรใหญ่ นุ่มชิบหาย... กะห-ี่ตัวใหม่นี่เด็ดใช้ได้เลยว่ะพวกมึง!"

"ฮึก... ปล่อยฉันนะ! บอกให้ปล่อยไงไอ้พวกบ้า!" เอลิเซ่พยายามดิ้น น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ชายคนนั้นหัวเราะร่วน มันละมือข้างหนึ่งออกจากหน้าอก แล้วล้วงต่ำลงไปใต้กระโปรงพลีทสั้นกุดของเธอทันที! ฝ่ามือหยาบสัมผัสเข้ากับกางเกงชั้นในลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ของหญิงสาว มันชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะแสยะยิ้ม

"ดูอีนี่สิพวกมึง... เสือกใส่กางเกงในมาด้วยว่ะ" มันหันไปหัวเราะเยาะกับพวกลูกเรือคนอื่น ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเอลิเซ่ "จะบอกอะไรให้๪๶่า๫นึงนะน้องสาว... 'กะห-ี่' บนยานลำนี้น่ะ เขาไม่ใส่กางเกงในกันหรอกเว้ย! มันเสียเวลาพวกกูถอดเปล่าๆ!"

"อย่านะ! เอามือออกไป!" เอลิเซ่ดิ้นพล่านเมื่อนิ้วสกปรกของมันสอดล้วงเข้าไปใต้ขอบกางเกงใน สัมผัสกับเนินเนื้อและเส้นขนเพชรสีเงินอ่อนนุ่มของเธอโดยตรง

"หึ... ดูสิ ขัดขืนปากเก่งนัก แต่หีมึงเยิ้มเชียวนะอีร่าน!" มันใช้นิ้วกรีดลงบนร่องหีที่ปิดสนิทและตึงกระชับ สัมผัสได้ถึงน้ำหล่อลื่นที่ซึมออกมาเพราะความกลัวและความตื่นตัวตามสัญชาตญาณ "ตามกฎระเบียบของโรงเรียน SGFA เค้าไม่อนุญาตให้พวกมึงมีเพศสัมพันธ์ก่อนเรียนจบสินะ... พวกมึงคงโลกสวย นึกว่าเก็บไว้เพื่อเกียรติยศ... แต่มึงคงไม่รู้สาเหตุจริงๆ สิท่า ว่าแท้จริงแล้ว กฎห้ามเสียตัวพวกนั้น มันมีไว้เพื่อให้มึงเก็บ 'หีสดๆ'ซิงๆ ของมึง... มาให้พวกกูถลุงเล่นแบบนี้ยังไงล่ะ!!"

เอลิเซ่ส่ายหน้า๪๶่า๫บ้าคลั่ง ความจริงที่ได้ยินทำเอาโลกทั้งใบของเธอพังทลาย เธอพยายามหันไปหาที่พึ่งสุดท้าย "กัปตันคะ! กัปตันเซเรน่า! ช่วยหนูด้วย!"

ทว่า เมื่อเธอหันหน้าไปมอง... ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้หญิงสาวแทบหยุดหายใจ มันเป็นภาพที่บาดตาและกรีดแทงศรัทธาของเธอจนแหลกละเอียด!

กัปตันเซเรน่า ผู้เป็นดั่งเทพธิดาแห่งดวงดาว บัดนี้กำลัง 'คุกเข่า' อยู่บนพื้นพรม โดยมีลูกเรือชายสามสี่คนยืนล้อมรอบ พวกมันล้วนควักเอา '-วย'ที่ทั้งใหญ่ยาว ดำคล้ำ และน่าเกลียดน่ากลัวออกมาจ่อที่ใบหน้าของเธอ และสิ่งที่ทำให้เอลิเซ่ช็อกจนแทบสลบ คือการที่เซเรน่าอ้าปากกว้าง ดูดอมท่อนเนื้อเหล่านั้นสลับกันไปมา๪๶่า๫บ้าคลั่ง!

ริมฝีปากที่เคยใช้สั่งการและกล่าวสุนทรพจน์อันสูงส่ง กำลังรูดรั้งท่อนเอ็น๪๶่า๫ตะกรุมตะกราม เซเรน่าขยับศีรษะเข้าออก ดูด-วยลูกเรือจนเกิดเสียงดัง จ๊วบ! จ๊วบ!ใบหน้าของเธอแหงนเงยขึ้น แววตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยความร่านสวาท เธอเลียทำความสะอาดทุกหยาดหยดของน้ำเมือกคาว๪๶่า๫หลงใหล ราวกับว่าสิ่งที่เธอกำลังดูดกลืนนั้นคืออาหารรสเลิศที่เธอโหยหามาเนิ่นนาน ไม่มีวี่แววของการถูกบังคับ มีเพียงความเต็มใจที่จะถูกลดทอนศักดิ์ศรีให้กลายเป็นเพียง 'โถส้วม' ๪๶่า๫สมบูรณ์แบบ

"หึหึ... มึงดูกัปตันที่มึงเทิดทูนนักหนาสิ" ชายที่ล็อคตัวเอลิเซ่เย้ยหยัน "เห็นมั้ย? นั่นแหละคือ 'หน้าที่ที่แท้จริง' ของกัปตันและผู้ช่วย๪๶่า๫พวกมึง!"

พูดจบ มันก็หยุดการลวนลาม แล้วจัดการรวบตัวเอลิเซ่ แบกขึ้นพาดบ่า๪๶่า๫ง่ายดายราวกับแบกกระสอบทราย

"ปล่อยฉัน! ปล่อยนะ!"

หญิงสาวกรีดร้องเตะถีบกลางอากาศ หมวกหนีบสีขาวที่สวมอยู่๪๶่า๫สง่างามร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นห้อง๪๶่า๫ไร้ค่า ชายคนนั้นแบกเธอเดินตรงดิ่งไปที่เตียงนอนคิงไซส์ ก่อนจะเหวี่ยงร่างของเอลิเซ่ให้ล้มหงายลงไปกระแทกกับฟูกนุ่ม๪๶่า๫แรง!

ตุ้บ!!

เอลิเซ่จุกจนพูดไม่ออก เธอกระถดตัวหนีด้วยความหวาดผวา แต่ชายคนนั้นก็กระโจนขึ้นมาคร่อมทับร่างของเธอเอาไว้ทันที มันใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบกดไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างก็เริ่มปลดหัวเข็มขัดกางเกงของตัวเองออก๪๶่า๫เร่งรีบ

ท่ามกลางสถานการณ์อันเลวร้าย ลูกเรือคนอื่นๆ ที่ยืนดูอยู่ก็เริ่มส่งเสียงโวยวายด้วยความอิจฉา

"เฮ้ย! อะไรกันวะไอ้ดีน! มึงจะเอาเปิดก่อนเลยหรอวะ กูมาก่อนนะเว้ย!"

'ดีน' ช่างเครื่องระดับล่างที่กำลังคร่อมร่างเอลิเซ่ หันไปแสยะยิ้มยียวนให้เพื่อนร่วมยาน "ขอโทษทีนะพวกมึง... ปกติกูได้เย็ดแต่หีแก่ๆ เยินๆ ของกัปตันกะห-ี่นั่นมาตลอด วันนี้กูขอประเดิมเปิดซิง 'หีสดๆ' ของเด็กเกียรตินิยมอันดับหนึ่งบ้างละกันเว้ย! เดี๋ยวพวกมึงค่อยต่อคิว!"

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร เอลิเซ่ก็ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวจนถึงขีดสุด น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม เธอพยายามใช้ไม้แข็งข่มขู่เป็นครั้งสุดท้าย "หยุดนะ! ถ้าแกกล้าสอดใส่มันเข้ามาล่ะก็... ฉันจะกดปุ่มฉุกเฉินแจ้งตำรวจกองทัพ! ฉันจะเขียนรายงานฟ้องสภาศูนย์บัญชาการ! พวกแกทุกคนจะต้องถูกประหารชีวิตข้อหากบฏและข่มขืนผู้บังคับบัญชา!!"

ดีนได้ยินคำขู่นั้น แทนที่จะกลัว มันกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นห้อง ลูกเรือคนอื่นๆ ก็พากันประสานเสียงหัวเราะเยาะ๪๶่า๫บ้าคลั่งราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

"ฮ่าๆๆๆ! ตำรวจกองทัพ? เขียนรายงาน? โอ๊ยยย กูจะบ้าตายกับความโลกสวยของมึงจริงๆ!" ดีนหัวเราะจนน้ำตาเล็ด มือของมันรูดซิปกางเกงลง แล้วควักเอา '-วย'ขนาดใหญ่ยักษ์ที่แข็งขืนเต็มพิกัดออกมา ท่อนเอ็นที่ทั้งหนาและปูดโปนชี้โด่ขึ้นมาตรงหน้าเอลิเซ่ หญิงสาวเบิกตากว้าง จ้องมองสิ่งที่น่ารังเกียจนั้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"มึงเขียนรายงานไปก็ไม่มีผลหรอกเว้ย อีโง่! เพราะสิ่งที่พวกกูกำลังจะทำกับมึง... มันคือ 'หน้าที่' ของมึง! และมันถูกตราไว้เป็นกฎหมายสูงสุดของยานลำนี้!"

ดีนโน้มหน้าลงมาใกล้ ใช้มือบีบคางของเอลิเซ่บังคับให้สบตากับมัน ก่อนจะท่องกฎเหล็กที่ฉีกทึ้งความหวังของเธอจนขาดสะบั้น

"มึงจงฟังให้ดีนะ... กฎหมายพิเศษและสิทธิขาดของลูกเรือ... กฎข้อที่ 1 สิทธิขาดเหนือร่างกายและเวลา!ลูกเรือชายมีสิทธิ์โดยชอบธรรมในการเข้าถึงร่างกาย และกระทำการใดๆ ต่อกัปตันและผู้ช่วยได้ทุกเวลาและทุกสถานที่ภายในยาน โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ ทั้งสิ้น!... และ กฎข้อที่ 5 ความคุ้มครองทางกฎหมายของลูกเรือ!ทุกการกระทำไม่ว่าจะรุนแรงหรือวิตถารแค่ไหนที่พวกกูทำกับมึง... จะไม่ถูกนับเป็นความผิดทางกฎหมายหรือทางวินัยใดๆ ทั้งสิ้นเว้ย!!"

เอลิเซ่เบิกตากว้างจนแทบฉีกขาด ริมฝีปากของเธอสั่นระริก สมองไม่อยากจะเชื่อว่ากฎหมายที่วิปริตและเลวทรามเช่นนี้จะมีอยู่จริงในโลกที่เธอเทิดทูน แต่ถึงแม้เธอจะไม่เชื่อ มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว...

เพราะในตอนนี้ ม่านมายาแห่งเกียรติยศได้ถูกฉีกกระชากออกจนหมดสิ้น สิ่งที่รออยู่เบื้องหน้ามีเพียงนรกขุมที่ลึกที่สุด หฤโหดที่สุด และไร้ซึ่งทางหนี... หายนะแห่งการถูกย่ำยี กำลังจะเริ่มต้นขึ้นกับร่างกายบริสุทธิ์ของเธอ ณ วินาทีนี้เอง!